#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
23/04/2011 08:15
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Μετά τον Καντάφι τι;




Οι επαναστάτες της Λιβύης ξεκαθάρισαν, ότι για να επιτευχθεί οποιαδήποτε ανακωχή, θα πρέπει να προηγηθεί η απομάκρυνση του Καντάφι.

Ο πρόεδρος Ομπάμα, ο Γάλλος πρόεδρος Σαρκοζί, και ο Βρετανός πρωθυπουργός Κάμερον, όλοι έχουν πει επανειλημμένως, ότι θα πρέπει οπωσδήποτε να φύγει ο δικτάτορας. Ο σκοπός είναι αυτός. Και το μέλλον της Λιβύης εξαρτάται από έναν εμφύλιο στον οποίο η Δύση παίζει βασικό ρόλο.

Σε μια πρόσφατη ομιλία του, ο Ομπάμα διαχώρισε με μαεστρία τη τρέχουσα αμερικανική εμπλοκή στη Λιβύη, με την αντίστοιχη του παρελθόντος στο Ιράκ. Αναφερόμενος στην ανατροπή του Καντάφι με τη βία, είπε: «Για να είμαστε ειλικρινείς, το ξανακάναμε στο Ιράκ… όμως η εκεί αλλαγή καθεστώτος διήρκεσε 8 χρόνια, κόστισε χιλιάδες ζωές Αμερικανών και Ιρακινών, και σχεδόν ένα τρισεκατομμύριο δολάρια. Δεν είναι κάτι που έχουμε τη πολυτέλεια να επαναλάβουμε στη Λιβύη».

Το σίγουρο όμως είναι πως δεν φαίνεται πιθανό για τον Ομπάμα να μπορέσει να εφαρμόσει τις πολιτικές του, χωρίς τη χρήση ακόμη περισσότερης βίας. Και πιο κρίσιμο είναι το γεγονός ότι ο πρόεδρος μάλλον έχει κάνει μια θεμελιώδη παρεξήγηση, που μπορεί να έχει επιπτώσεις στο μέλλον.

Η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράκ δεν κράτησε 8 χρόνια. Έληξε μέσα σε λίγες εβδομάδες. Αυτό που κράτησε 8 χρόνια ήταν το μετά  την αλλαγή του καθεστώτος. Κάτι που διαρκεί ακόμη, μια μετάλλαξη δηλαδή του Ιράκ σε μια χώρα αυτόνομη, ασφαλή, και δημοκρατική.

Και αφού δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε πως το δυσκολότερο κομμάτι είναι αυτό που ακολουθεί την αλλαγή καθεστώτος, γεννάται το ερώτημα αν το ΝΑΤΟ και οι υπόλοιπες χώρες έχουν πραγματικά σκεφτεί το τι πρόκειται να γίνει μετά την απομάκρυνση του Καντάφι.

Θα ήταν πραγματικά ευχάριστο αν η όποια μεταβατική ηγεσία ήταν αληθινά  πεφωτισμένη, και αν θα προχωρούσε στη ψήφιση ενός Συντάγματος που θα εγγυάται την ελευθερία και τα ατομικά δικαιώματα όλων των Λίβυων. Αυτό όπως που ξέρουμε, είναι ότι παρά τη γενναιότητα των αντικαθεστωτικών, αυτοί δεν είναι παρά κάποιοι πρώην αξιωματούχοι του Καντάφι, κάποιοι μη εκλεγμένοι διανοούμενοι της Βεγγάζης, και κάποιοι πρόσφατα επαναπατρισθέντες διαφωνούντες.

Θα πρέπει να αναλογιστούμε πολύ σοβαρά, ότι η απομάκρυνση του Καντάφι θα ακολουθηθεί από βίαιη αντίσταση εκ μέρους των οπαδών του, ή από μια σφαγή αντιποίνων εκ μέρους των επαναστατών. Η ικανότητα του Καντάφι να παραμείνει στην εξουσία, μετά από ένα μήνα Νατοϊκών επιδρομών, αρχίζει να μας δείχνει πως η τρέχουσα σύγκρουση δεν είναι απλά μια μάχη μεταξύ δημοκρατών και καταπιεστών, αλλά πως μπορεί να υποφώσκουν και κάποια φυλετικά στοιχεία. Για αυτό, και με δεδομένη την εύκολη πλέον πρόσβαση σε κάθε είδους όπλο, μπορεί να βρεθούμε ενώπιον ενός πολύ σκληρότερου φυλετικού «δεύτερου γύρου».

Όταν έπεσε ο Σαντάμ Χουσεΐν, οι λεηλασίες και η αταξία που ακολούθησαν, κατέληξαν σε μια κανονική εξέγερση. Κάτι τέτοιο είναι πιθανό να επαναληφτεί και στη Λιβύη. Στην Αίγυπτο, η ομαλότητα της μετάβασης εποπτεύθηκε από έναν ισχυρό στρατό, ο οποίος διαχειρίστηκε την απομάκρυνση του Μουμπάρακ και εφάρμοσε ένα πειθαρχημένο πλαίσιο δημιουργίας δημοκρατικών θεσμών. Η επιτυχία της μετάβασης δεν είναι ακόμη πλήρης, και τίποτα δεν αποκλείει την αποτυχία του στρατού στην εκπλήρωση του ρόλου που ανέλαβε από μόνος του. Πρόκειται όμως για μια χώρα με ισχυρή εθνική ταυτότητα, εθνική ιστορία, και ισχυρούς εθνικούς θεσμούς.

Αν πέσει ο Καντάφι, αυτό θα συμβεί επειδή ο στρατός και οι υπόλοιποι θεσμοί της χώρας, αν και διεφθαρμένοι, θα διαρραγούν. Και σε αυτή τη φάση, είναι πολύ δύσκολο να προβλέψουμε ποιος θεσμός θα μπορούσε να παίξει τον απαραίτητο εποπτικό ρόλο στη μεταβατική περίοδο της διακυβέρνησης της νέας  Λιβύης.

Μπορεί να θέλουμε να πιστεύουμε ότι η πτώση του Καντάφι θα σημάνει και το τέλος της αποστολής μας. Οι αισιόδοξοι τονίζουν το γεγονός ότι η Λιβύη είναι εθνικά και θρησκευτικά περισσότερο ομοιογενής από το Ιράκ. Είναι όμως και πιο διαχωρισμένη σε φυλές, από τα περισσότερα αραβικά κράτη. Όσο σκληρός κι αν ήταν, ο Καντάφι ήταν αναγκασμένος να σέβεται τις φυλετικές δυναμικές, προκειμένου να παραμείνει στη εξουσία.

Είναι σίγουρη η Ουάσιγκτον πως η σημερινή μάχη μεταξύ δημοκρατικών και καταπιεστών θα συνεχίσει να υφίσταται, και δεν θα αντικατασταθεί από μια μάχη μεταξύ φυλών, ή μεταξύ εχόντων και μη, ή χειρότερο απ όλα, μεταξύ Μουσουλμάνων και «σταυροφόρων»;

Εάν αυτό που θα ακολουθήσει τη φυγή του Καντάφι είναι το χάος και η αταξία, θα είναι έτοιμοι όλοι οι ανθρωπιστές της Δύσης να κάτσουν στην άκρη και απλά να παρακολουθούν την αιματοχυσία που θα προκύψει; Και αν επικρατήσει η αναρχία; Αν καταρρεύσει η κοινωνία; Αν η Λιβύη μετατραπεί σε ασφαλές καταφύγιο και ορμητήριο τρομοκρατών; Αν επέλθει λιμός; Επιδημίες;

Όποια άποψη κι αν έχει κάποιος σχετικά με την ορθότητα ή μη  της συμμαχικής επέμβασης στη Λιβύη, η ωριμότητα μας επιβάλλει να σχεδιάσουμε σοβαρά το τι μέλλει γενέσθαι αν ποτέ επικρατήσουμε.

Να γνωρίζουμε τουλάχιστον το τι προσπάθεια, το πόσος χρόνος,  και το πόσοι ακριβώς πόροι θα χρειαστούν.

S.A.-Washington Post

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. arab_subleague avatar
    arab_subleague 23/04/2011 15:16:36

    ξανά και ξανά έχει ειπωθεί ότι η ταμπέλα του φυλετικού διαχωρισμού στη σύγχρονη είναι ένα σχήμα που πηγάζει από μια δυτική αποκοικιοκρατική, οριεντάλ οπτική. με εξαίρεση λίγες φυλές (μια εκ των οποιών και αυτή που στηρίζει τον καντάφι) τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει εν έτει 2011. αν υπήρχε θα είχαμε πόλεμο μεταξύ φυλών.

    δεν παίζει επίσης με την καμία εμφύλιος... είναι όλοι οι Λίβυοι (ναι κάποιοι φοβισμένοι και κλεισμένοι στα σπίτια τους αλλά μισούν τον Καντάφι) εναντίον του 25% που στηρίζει το καθεστώς στην τρίπολη (στην πλειοψηφία τους κηφήνες), τη σύρτη και τους μισθοφόρους του καντάφι από το Τσαντ, το Νίγηρα, τη Δυτική Σαχάρα, την Αλγερία, τη Σερβία κτλ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.