#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
04/02/2012 07:41
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Καταρρέει το κοινωνικό μοντέλο της Ιταλίας



Η παραίτηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι μπορεί να συγκριθεί με την πτώση του τείχους του Βερολίνου.

Για την Ρωσία, το ιστορικό εκείνο ορόσημο σηματοδότησε την απαρχή μιας δεκαετίας βίας, φτώχειας και γεωπολιτικής ματαιοδοξίας.

Η πτώση του βασιλιά του Bunga Bunga, είναι για την Ιταλία, κάτι παρόμοιο. Καταρρέει το κοινωνικό της μοντέλο, και ο νυν πρωθυπουργός Μάριο Μόντι θα πρέπει να αγωνιστεί,  ώστε η χώρα του να μην ζήσει μια ανάλογη εμπειρία με αυτήν που έζησε η Ρωσία την δεκαετία του 1990.

Όπως και στη Ρωσία τότε, έτσι και στην Ιταλία, τα κεφάλαια φυγαδεύονται στο εξωτερικό.

Εκτός από τον φόβο της οικονομικής αβεβαιότητας, καραδοκεί και ο φόβος των ακόμη μεγαλύτερων φόρων.

Πρόκειται για ένα σημαντικό πρόβλημα, που αγγίζει ολόκληρο το οικονομικό σύστημα. Από το 2008, οι τράπεζες περιόρισαν την πίστωση, φοβούμενες τα ρίσκα, και αυτό συνετέλεσε στο να δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Επιπλέον, ο δείκτης του χρηματιστηρίου του Μιλάνου, που είχε πιάσει 49.355 πριν από δέκα χρόνια, βρίσκεται σήμερα 70% κάτω.

Το μόνο καλό είναι ότι επειδή οι ιταλικές επιχειρήσεις χρειάζονται χρήμα, υπάρχουν αρκετές επενδυτικές ευκαιρίες. Εδώ μπαίνει στο παιχνίδι η Μαφία, που συνολικά σημειώνει ετήσιο τζίρο γύρω στα €183 δισ, και κέρδη €95 δισ. Αυτά τα κεφάλαια χρειάζεται να επενδυθούν κάπου.

Ο μεγάλος κίνδυνος που καραδοκεί για την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ, είναι μη τυχόν και η Ιταλία καταντήσει ένα ημι-αποτυχημένο κράτος  στο κέντρο της Μεσογείου.

Πέρα από τα καθαρά οικονομικά ζητήματα, η χώρα επίσης πάσχει στην παραγωγικότητα. Η κατάσταση των επιχειρήσεών της δεν είναι τόσο άσχημη όσο αυτή της Ρωσίας του `90, αλλά δεν είναι και τόσο καλή, όσο τουλάχιστον αυτή των ανταγωνιστών της.

Σύμφωνα με τον δείκτη ανταγωνιστικότητας του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, η Ιταλία κατατάσσεται 48η στον κόσμο, ενώ μια μελέτη της IESE-Ernst&Young, όσον αφορά στην επενδυτική ελκυστικότητα, φέρνει την  Ιταλία στην 32η θέση παγκοσμίως.

Αυτές οι καθόλου κολακευτικές κατατάξεις οφείλονται στην στρεβλότητα της ιταλικής γραφειοκρατίας, και στο αναχρονιστικό δημοσιονομικό της σύστημα.

Οι φορολογικές επιβαρύνσεις στα εμπορικά κέρδη είναι σοσιαλιστικού επιπέδου, περίπου 69%.

Οι μεγάλες επιχειρήσεις εξαρτώνται από το κράτος. Ελάχιστες είναι αυτές που δεν προέρχονται από πρώην μονοπώλια, ή που δεν βασίζονται σε κρατική στήριξη.

Σε γενικές γραμμές, μια μικρή ομάδα πλούσιων επιχειρηματιών ελέγχει το εμπόριο και την γενικότερη επιχειρηματικότητα.

Η όλη κατάσταση θυμίζει την Ρωσία. Υπάρχει μια κρυψίνοια, και μια αρτηριοσκληρωτική επιχειρηματική πρακτική, που εμποδίζει την νέα επιχειρηματικότητα, και την περαιτέρω ανάπτυξη των ήδη πετυχημένων εταιριών. Ένα κύμα ιδιωτικοποιήσεων, ή η πώληση μεγάλων επιχειρήσεων θα βοηθούσε. Έτσι, μάλλον θα δούμε μια νέα γενιά Ιταλών ολιγαρχών, όπως αυτή που είδαμε να ξεφυτρώνει πριν από είκοσι χρόνια στην Ρωσία.

Πολλοί απογοητευμένοι Ιταλοί, άρχισαν να επιθυμούν διακαώς την ιδέα της αποχώρησης της χώρας τους από την ευρωζώνη, και την επιστροφή της στην λιρέτα.

Μια τέτοια εξέλιξη θα έκανε την Ιταλία να μοιάζει ακόμη περισσότερο με την μετά-σοβιετική Ρωσία. Τους πρώτους  μήνες, η νεκροζώντανη λιρέτα θα δέχονταν σφοδρές επιθέσεις από τους κερδοσκόπους, όπως έγινε και με το ρούβλι επί Γέλτσιν. Η φυγή κεφαλαίων θα ακολουθούσε.

Η πολιτική αστάθεια θα καθιστούσε αδύνατη μια πιο σφιχτή νομισματική πολιτική, και η Ιταλία θα αναγκάζονταν να τυπώσει χρήμα για να εξυπηρετήσει τα υψηλά χρέη της. Έτσι, ως δια μαγείας, η νέα λιρέτα θα μετατρέπονταν σε ρούβλι του 1990.

Όπως στη Ρωσία, έτσι και στην Ιταλία, η επιχειρηματική στασιμότητα επηρέασε και την κοινωνία. Τα χρέη των νοικοκυριών κυμαίνονται σε χαμηλά επίπεδα, όμως τα ημερομίσθια είναι χαμηλότερα σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Συνεχώς αυξάνεται το εισοδηματικό χάσμα, όπως και η φτώχεια.

Σε αντίθεση όμως με την Ρωσία, η Ιταλία μπορεί να βασιστεί σε ένα τεράστιο απόθεμα ιδιωτικού πλούτου, που υπολογίζεται στα €8.6 δισ  ή €350.000 ανά νοικοκυριό! Μόνο το 22% αυτού του πλούτου, θα μπορούσε να σβήσει ολόκληρο το κρατικό χρέος της χώρας. Πάλι όμως θα χρειάζονταν θεσμικές μεταρρυθμίσεις.

Η Ιταλία χρειάζεται μια νέα ηγεσία που θα την σώσει από τον εαυτό της. Οι μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες για να προσφερθούν επιτέλους κάποιες ευκαιρίες για σταδιοδρομία στους νέους, που δεν θα έχουν σχέση με μαφίες και με μετανάστευση στο εξωτερικό.

Καλή τύχη λοιπόν στην Ιταλία, και καλή τύχη στον Μάριο Μόντι.

 

Του  Stefano Cazertano

http://theeuropean-magazine.com/522-casertano-stefano/523-italys-economic-challenges

Απόδοση: S.A.

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. koinos_nous avatar
    koinos_nous 04/02/2012 08:13:21

    Καλα εμεις υποτιθεται οτι δεν παραγουμε τιποτε και θα πεθανουμε αν γυρισουμε στη δραχμη, οι Ιταλοι που παραγουν κατι θα πεθανουν και αυτοι?
    Κατι δεν παει καλα με την επιχειρηματολογια του ρουφιανοιταλιανου.
    Το πιθανοτερο ειναι οτι το "συστημα" που εχει επενδυσει στην παγκοσμιοποιηση, δεν ανεχεται πισωγυρισματα και βαζει λυτους και δεμενους παντου να προβλεπουν καταστροφες, σεισμους, λοιμους και καταποντισμους αν γυρισουμε σε εθνικα νομισματα (ακουν το εθνικα και βγαζουν σπυρια).
    Τα τομαρια που υποστηριζαν το σχεδιο αυναν με παρομοια καταστροφολογια που ειναι?
    Τα αλλα τομαρια που εκαναν το ιδιο με τα εμβολια και την γριπη?
    Οσο το συστημα προσπαθει να πεισει οτι θα καταστραφουμε με τη δραχμη τοσο περισοτερο πειθομαι για την ορθοτητα της επιστροφης μας σε αυτη.

  2. koinos_nous avatar
    koinos_nous 04/02/2012 08:27:34

    Ποιος κερδισε ρε παιδια απο την εισοδο μας στο ευρω?
    Ο εργατης, ο ΙΥ, ο ΔΥ, ο περιπτερας, η ψιλικατζης της γειτονιας?
    Ποιος κερδιζει απο την "ελευθερη διακινηση κεφαλαιων και υπηρεσιων"?
    ο μεροκαματιαρης, η μεγαλη πλειοψηφια των Ελληνων, αυτοι που δεν ειχαν και κατειχαν?
    Κερδισαν τα τομαρια που πριν την εισοδο της Ελλαδας στο ευρω εστησαν το χρηματιστηριο (γνωριζοντας βεβαια οτι μετα θα ακολουθουσε ενταξη στο νεο νομισμα) αρμεξαν τους Ελληνες για να μπορεσουν μετα να τα βγαλουν εξω ελευθερα και με το νομο.
    Ξεχασα, κερδισαν και αυτοι που μπορουσαν να πηγαινουν τακτικα στο Λονδινο και στο Παρισι για ψωνια και δεν κουραζονται πλεον με διατυπωσεις.
    Ρε ΟΥΣΤ απο εδω τομαρια.

  3. Dal avatar
    Dal 04/02/2012 10:12:28

    H Ιταλία εαν γυρίσει στη λιρέτα μέσα σε 2 χρόνια καθάρισε.
    Ε αυτό είναι που δεν επιθυμούν κάποιοι και καταστροφολογούν.

  4. Νταβελιώτης avatar
    Νταβελιώτης 04/02/2012 10:17:02

    «Η Ιταλία χρειάζεται μια νέα ηγεσία που θα την σώσει από τον εαυτό της.»

    Τι περίεργο ε;
    Τι σύμπτωση!

    Χιλιάδες χρόνια και η Ελλάδα και η Ιταλία επιβίωσαν και χωρίς το ευρώ και με τον εαυτό τους αγκαλίτσα!
    Και αίφνης και ως διά μαγείας και οι δύο χώρες χρειάζονται «νέα ηγεσία» γιατί θα πεθάνουν οι Ιταλοί και οι Έλληνες αν δεν βρεθεί αυτή η «νέα ηγεσία» (κάτι σε «νέα τάξη» μου πάει εμένα αλλά ...) για να τους σώσει απ' τον εαυτό τους!

    Χιλιάδες χρόνια η Ελλάδα και η Ιταλία επιβίωσαν (όπως βέβαια και η Πορτογαλία και η Ιρλανδία κ.ο.κ.) χωρίς το ευρώ και μέσα σε μια δεκαετία εθίστηκαν τόσο πολύ σε αυτό το νέο νόμισμα που αν ξαφνικά το κόψουν θα πεθάνουν!

    Επιχειρηματολογία βουντού!

    Ή ευρώ ή τάφος!
    Διαλιέχτε!

    Που μεταφράζεται σε
    «ή σκλάβοι με το ευρώ ή νεκροί με την δραμή» ετσι;

    Νομίζω πως κάποιος πρέπει να μας σώσει απ' τους «σωτήρες» μας!
    Ή μάλλον καλύτερα κάτι θα πρέπει να κάνουμε εντελώς μόνοι μας για να σωθούμε απ' τους «σωτήρες» μας.
    Απ' τους κάθε είδους και προέλευσης «σωτήρες» μας.

    Και τι περίεργο!
    Πολλοί αυτοαναγορεύονται σε «σωτήρες» των άλλων ειδικά σήμερα.
    Το πιο περίεργο όμως είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι ψάχνουν να βρουν «σωτήρες» για να τους σώσουν.
    Και βεβαίως υπάρχουν πάντα αρκετοί πρόθυμοι γι αυτόν τον ρόλο.
    Με το αζημίωτο εννοείται.

    «Μή πεποίθατε επ' άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οίς ουκ έστι σωτηρία».


    Μια χαρά τα γράφει ο koinos_nous παραπάνω.
    Εκτός απ' τα λαμόγια κανένας άλλος δεν ωφελήθηκε απ' την είσοδό μας στο ευρώ.

  5. papasmurf avatar
    papasmurf 04/02/2012 11:07:28

    Τελικά μήπως εχει δίκιο ο Μπογιόπουλος ;;;;;;;;;;;;;;;;

  6. JOHN avatar
    JOHN 04/02/2012 11:53:43

    Τελικα το ευρω και οι δομες του ηταν ευχη η καταρα για την Ευρωπη;Βοηθα τη συγκλιση η ενισχυει την αποκλιση και την επικρατηση των ισχυροτερων,και τον ¨αφανισμο¨των υπολοιπων;Το ιδιο λαθος εχει γινει και στο παρελθον και τιποτε δε μας διδαξε.Η Ευρωπαικη ολοκληρωση θελει αλλες πρακτικες για να παρει σαρκα και ωστα και οχι μονεταριστικες ντιρεκτιβες τραπεζιτων, τεχνοκρατων και τοκογλυφων που σκοπο εχουν να πολλαπλασιαζουν τα κερδη τους με γεωμετρικη προοδο εφαρμοζοντας αναλγητες πρακτικες με θυματα σχεδον ολους τους Ευρωπαικους λαους.Αυτο το πειραμα ειναι καταδικασμενο απο τη δομη του ν αποτυχει και η μονη ευχη που μπορουμε να κανουμε ειναι η να υπαρξουν πολιτικα προσωπα με οραμα και πυγμη να επιβληθουν στους τεχνοκρατες η τουλαχιστο οτι συμβει στη γηραια ηπειρο να μη γινει με βιαιο τροπο.Αρκετα εχει υποφερει η Ευρωπη στο παρελθον απο τετοιες πρακτικες!

  7. Μανιάτης avatar
    Μανιάτης 04/02/2012 12:50:18

    Το κοινωνικό Κράτος δεν γκρεμίζεται μόνον στην Ιταλία, αλλά σε όλη την Ευρώπη!
    Απλά στη Β. Ευρώπη, λόγω αποτελεσματικής λειτουργίας του όλου συστήματος, η διαδικασία περιορισμού και αποκαθήλωσης του Κράτους Προνοίας έχει ξεκινήσει με μικρά αλλά σταθερά βήματα ήδη εδώ και 15 χρόνια.
    Η όλη διαδικασία διεξάγεται με βάση πολυετές πρόγραμμα και σε συνδυασμό με την παραγωγικότητα και τον διεθνή ανταγωνισμό.
    Οι παροχές κόβονται, οι εργασιακές σχέσεις γίνονται ελαστικότερες, οι υπηρεσίες του δημοσίου τομέα, Κεντρικού και Τοπικού, περιορίζονται, ο αριθμός των μαθητών ανά τάξη αυξάνεται, η ιατρική περίθαλψη και υπηρεσίες κοινής ωφέλειας ιδιωτικοποιούνται κτλ.
    Γνωστό δε ότι τα βιβλία στο Λύκειο και στις ανώτερες και ανώτατες σχολές δεν είναι δωρεάν.

    Ο σχεδιασμός και ο προγραμματισμός έχει δε χειραγωγήσει τις όποιες προσπάθειες αντίδρασης.
    Τα μέτρα που η τρόικα ζητάει για την Ελλάδα ή την Ιταλία θεωρούνται και για την Β. Ευρώπη αυτονόητα.

    • Αυριανιστής avatar
      Αυριανιστής @ Μανιάτης 04/02/2012 13:01:26

      Ας γίνουμε λοιπόν εμείς, αυτοί που θα τους χαλάσουμε τη μανέστρα, κι ας γίνουμε η σκλήθρα στο μάτι τους μια και καλή!

      • Μανιάτης avatar
        Μανιάτης @ Αυριανιστής 04/02/2012 13:34:59

        Δυστυχώς, δεν πιστεύω ότι υπάρχει πισωγύρισμα. Εύχομαι να κάνω λάθος. Εκτιμώ ότι η Δ. Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να ελέγχει - έστω και με την ηγετική συμμετοχή των ΗΠΑ - τις παγκόσμιες αγορές και να καρπίζεται τις υπεραξίες
        της εκμετάλλευσης της Ασίας, της Αφρικής και της Λ. Αμερικής.
        Συμπερασματικά θα σου πω, ότι το πρόβλημα της Ν. Ευρώπης διογκώνεται λόγω του ότι η Δ. Ευρώπη στο σύνολό της χάνει σημαντικό μέρος της ηγετικής της θέση που από κοινού με τις ΗΠΑ κατέχει στον διεθνή καταμερισμό εργασίας.
        Αν μου επιτρέπεις να σημειώσω ότι με το σενάριο αυτό της μετασοβιετισμού εποχής, αυτή της παγκοσμιοποίησης, αυτής της παγκοσμιοποίησης ασχολήθηκα πανεπιστημιακά τέλη του 1980. Δηλαδή παλιό σενάριο. Όμως, σε διαδικασία στρατηγικής υλοποίησης.

        Μη με ρωτάς τι είμαι! Ειμαι θύρα 13! Έστω κι αν ακούγεται κυνικό. Είναι, όμως, βασανιστικά ειλικρινής.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.