#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
19/01/2011 09:26
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Θα γίνει η Τυνησία ένα δεύτερο Ιράν;



Η πρόσφατη ανατροπή του «αιώνιου» δικτάτορα της Τυνησίας, θύμισε έντονα τις τελευταίες ημέρες του Σάχη. Και στο Ιράν του 1979, οι διαδηλώσεις στους δρόμους, που ξεκίνησαν με αφορμή τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, γρήγορα εξελίχτηκαν σε μια επανάσταση εναντίον του ίδιου του πανίσχυρου ηγέτη.

Η ιρανική επανάσταση δεν ξεκίνησε ως «ισλαμική». Μάλιστα, όλες οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις της εποχής, φιλελεύθεροι, κομμουνιστές, ισλαμιστές, και ανεξάρτητοι, συμμετείχαν εξίσου στις αντί-κυβερνητικές εκδηλώσεις. Στο τέλος, υπήρξε μάλιστα και μια συμμαχία των ισλαμιστών με άλλες αντικυβερνητικές δυνάμεις, μέχρι που εξασφάλισαν τη κυρίαρχη θέση τους και ξεφορτώθηκαν τον ανταγωνισμό, πολλές φορές βίαια.

Στη Τυνησία, σίγουρα οι ισλαμιστές θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν τις εξελίξεις. Μπορεί μάλιστα να τους δούμε να συνεργάζονται και με άλλες αντιπολιτευτικές δυνάμεις. Μέχρι βέβαια, να διασφαλίσουν τη θέση τους, οπότε και θα στραφούν εναντίον των υπολοίπων, όπως έγινε κάποτε και στο Ιράν.

Για αυτό, όπως και στη Τεχεράνη του 1979, έτσι και στη Τύνιδα του 2011, το ερώτημα είναι προς τα πού θα στραφεί η χώρα; Θα πάει προς τη δημοκρατία ή προς τον φονταμενταλισμό; Το 1979, η Ευρώπη και η Αμερική έχασαν την μεγάλη ευκαιρία να προσεταιρισθούν και να στηρίξουν τις φιλελεύθερες δυνάμεις του Ιράν, με αποτέλεσμα η χώρα να παραδοθεί στον θεοκρατικό ισλαμικό φανατισμό. Θα κάνουν το ίδιο και σήμερα;

Η χειρότερη επιλογή για τη Δύση θα είναι να στηρίξει μια απλή διακοσμητική αλλαγή προσώπων, που στην ουσία δεν θα είναι τίποτα άλλο παρά μια απλή εναλλαγή δικτατόρων. Ο νέος ηγέτης μπορεί να παραχωρήσει κάποια απλά δικαιώματα στον λαό της χώρας του, ίσα ίσα για να κλείσει κάποια στόματα, και να σταματήσουν οι αντιδράσεις, όμως αν δεν υπάρξει πίεση από πλευράς της Δύσης, τότε η Τυνησία μπορεί να καταλήξει σε μια από τα ίδια. Μια τέτοια εξέλιξη θα πείσει τον τυνησιακό λαό ότι ο δυτικός κόσμος δεν πολυενδιαφέρεται για τις τύχες του, ούτε για τη δημοκρατία, και αυτό μπορεί κάλλιστα να τον οδηγήσει στην αγκαλιά των ισλαμιστών που παραμονεύουν, υποστηριζόμενοι από κάποιους ισχυρότατους διεθνείς πάτρωνες. Άρα, το ενδεχόμενο η Τυνησία να καταλήξει και αυτή ένα θεοκρατικό καθεστώς, είναι πολύ πιθανό.

Ένα αξίωμα που ισχύει ανέκαθεν στη Δύση, είναι πως η απουσία μιας βιώσιμης εναλλακτικής φιλελεύθερης πολιτικής λύσης στα αραβικά κράτη, σημαίνει πως το μόνο αντίβαρο στους ισλαμιστές είναι τα κοσμικά απολυταρχικά καθεστώτα. Και αυτός είναι ο λόγος που η Δύση έκανε και συνεχίζει να κάνει τα στραβά μάτια στους διάφορους δικτάτορες. Όπως όμως αποδεικνύει η αυθόρμητη εξέγερση της Τυνησίας, κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Υπάρχουν και τρίτες λύσεις, πέραν των δικτατόρων και των φονταμενταλιστών. Όπως υπήρχαν και το 1979 στο Ιράν. Εκεί όμως η Δύση είχε βασιστεί τόσο πολύ στον Σάχη, που απέτυχε να αντιληφτεί τις εξελίξεις, και να σταθεί δίπλα στις φιλελεύθερες δυνάμεις, στηρίζοντας την προοπτική εκδημοκρατισμού της χώρας. Το αποτέλεσμα ήταν να χαθεί για αυτήν το Ιράν. Για αυτό, καλά θα έκαναν τα δημοκρατικά κράτη του πλανήτη, να μην επαναλάβουν τα ίδια λάθη και  στη  περίπτωση της Τυνησίας.

S.A.-The New Republic

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.