#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
02/08/2010 13:14
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η «σχιζοφρένεια» της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής στο Ιράν



Πριν από λίγο καιρό, ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας Robert Gates χαρακτήρισε τη ρωσική εξωτερική πολιτική σε σχέση με το Ιράν, ως σχιζοφρενική. Στη πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει είναι πως οι Ρώσοι έχουν πολλαπλές εξωτερικές πολιτικές.

Ακόμη και αν θεωρήσουμε τη σημερινή ρωσική κυβέρνηση ως αυταρχική και όχι δημοκρατική, στη χάραξη της πολιτικής της είναι σαφώς πλουραλιστική. Στην εποχή των τσάρων, ο αυτοκράτορας μπορεί να ήταν ο υπέρτατος ηγέτης, όμως οι πολιτικές που αποφάσιζε ήταν αποτέλεσμα πολλών και ανταγωνιστικών απόψεων από πλευράς συμβούλων, υπουργών κ.ά. Στο σημερινό ρωσικό σύστημα, ο πρόεδρος είναι τύποις ο επικεφαλής, βρίσκεται στη κορυφή μιας πυραμίδας λήψης αποφάσεων, και στην ουσία αποτελεί έναν ισορροπιστή και μεσολαβητή, που προσπαθεί να βρει τη μέση οδό μέσα σε ένα γραφειοκρατικό εξουσιαστικό σύστημα.

Από το 2008, η κατάσταση μπερδεύτηκε ακόμη περισσότερο, με την ανάδυση δύο ξεχωριστών πόλων εξουσίας γύρω από τον πρόεδρο Dmitry Medvedev, και τον πρωθυπουργό Vladimir Putin. Και οι δύο συχνά θολώνουν τα συνταγματικά όρια διαχωρισμού των εξουσιών τους. Ο πρώτος καλεί υπουργούς του Putin να τοποθετηθούν επί της οικονομίας, ενώ ο δεύτερος αναλαμβάνει ρόλο σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας.

Ο αναλυτής Kirill Rogov γράφει στην Novaya Gazeta, ότι η Ρωσία δεν στερείται κυβέρνησης, αλλά ότι υπάρχουν τουλάχιστον τρεις κυβερνήσεις. Η κάθε μία από αυτές περιστρέφεται γύρω από διαφορετικά κέντρα θεσμικής εξουσίας. Στη μέση βρίσκονται οι Putin και Medvedev, που προσπαθούν να συγκεράσουν τις διαφορετικές απόψεις και πολιτικές, προκειμένου να  αποφευχθεί η διάλυση του όλου συστήματος λόγω των σκληρών ανταγωνισμών.

Όσον αφορά στο ζήτημα του Ιράν, υπάρχουν διάφορες απόψεις. Οι εκσυγχρονιστές ισχυρίζονται πως η χώρα χρειάζεται την ενεργή στήριξη από πλευράς Ευρώπης και Δύσης ώστε να αναπτυχθεί κοινωνικά και οικονομικά. Αυτοί λοιπόν πιέζουν το Κρεμλίνο να συνταχθεί με τις ΗΠΑ όσον αφορά στο Ιράν. Πέραν αυτού, οι ρωσικές εταιρίες που έχουν συμφέροντα στις ΗΠΑ, όπως η LUKOIL, σταμάτησαν τις δραστηριότητες τους στο Ιράν, έτσι ώστε να συμμορφωθούν με τα μέτρα εναντίον του, που αποφάσισε και επέβαλλε το αμερικανικό κογκρέσο.

Υπάρχουν όμως  πολλές εμπορικές και οικονομικές σχέσεις μεταξύ Τεχεράνης και Μόσχας, που αναγκάζουν έναν άλλο πόλο ρωσικών συμφερόντων, κυρίως σε θέματα άμυνας, να μην επιθυμεί διάρρηξη των σχέσεων με το Ιράν. Ο υπουργός Ενέργειας Sergei Shmatko παρουσίασε ένα «οδικό χάρτη» σε συνεργασία με τον Ιρανό ομόλογό του, βάσει του οποίου η συνεργασία τους θα ενισχυθεί περαιτέρω σε ζητήματα «μεταφορών, ανταλλαγών και εμπορίας φυσικού αερίου, καθώς και πετρελαϊκών ή πετροχημικών προϊόντων»  και θα κατασκευαστεί ένα εργοστάσιο υγραερίου στο Ιράν, ενώ ενδέχεται να συσταθεί μια ιρανό-ρωσική τράπεζα που θα χρηματοδοτεί τα παραπάνω εγχειρήματα. Τέλος, η απόφαση προμήθειας του Ιράν με αντιαεροπορικούς πυραύλους S-300, απλά αναβλήθηκε και δεν ματαιώθηκε οριστικά.

Για να ξεπεραστούν όλες οι διισταμένες  ρωσικές απόψεις επί του Ιράν, η Αμερική θα πρέπει να σκεφτεί και να προσφέρει κάτι που θα ξεπερνά όλα τα παραπάνω. Όμως αν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε και οι Ρώσοι θα πρέπει να συνταχθούν με αυτήν. Επειδή όμως η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να προσφέρει κάτι το σημαντικό, και επειδή τα κέντρα μέσα στο  Κρεμλίνο που επιδιώκουν τη συνεργασία με το Ιράν είναι ισχυρά, αυτό που προκύπτει ως ρωσική εξωτερική πολιτική είναι μια  πολιτική zig-zag, όπως τη χαρακτήρισε ο δημοσιογράφος Vladimir Radyuhin.

Όλα αυτά δεν είναι σχιζοφρένια. Είναι  συμβιβασμοί. Συμβιβασμοί μεταξύ της συμμόρφωσης με τις κυρώσεις της Δύσης, και των συμφερόντων συνεργασίας με τους Ιρανούς. Ο ίδιος ο Sergei Shmatko δήλωσε πρόσφατα: «Καμία κύρωση δεν θα εμποδίσει τη συνεργασία μας σε θέματα υδρογονανθράκων. Η συνεργασία αυτή δεν παραβιάζει τα μέτρα του Συμβουλίου Ασφαλείας, ούτε τη διεθνή νομοθεσία».

Οι εκσυγχρονιστές έδωσαν στον πρόεδρο Ομπάμα τη διπλωματική στήριξη που χρειάζεται ώστε να αποδείξει ότι η πολιτική προσέγγισης του με τη Μόσχα απέδωσε καρπούς. Από την άλλη, οι «κρατιστές» που προτιμούν το «κάλλιο πέντε και στο χέρι…» με το Ιράν, παρά μια αβέβαιη μελλοντική επενδυτική είσοδο των ΗΠΑ, προτιμούν να συνεχίσουν τις στενές σχέσεις με τη Τεχεράνη.

Ως εκ τούτου, αυτή η ισορροπία της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής θα συνεχίσει έως ότου συμβεί κάτι όπως:

-Το ίδιο το Ιράν θα τερματίσει τα συμβόλαια που έχει με τη Ρωσία επειδή το Κρεμλίνο συντάσσεται με τις ΗΠΑ.

-Το αμερικανικό κογκρέσο θα μπλοκάρει τις προσπάθειες του Ομπάμα να προσεγγίσει τη Ρωσία.

- Τα Ιράν θα παίξει «πυρηνικά», αναγκάζοντας τη Μόσχα να επιλέξει μεταξύ στήριξης, αντιπαλότητας ή συμβιβασμού.

S.A. (The National Interest)

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.