#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
14/05/2009 17:27
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η στρατηγική διαμάχη στο Αφγανιστάν.

Οι πρόσφατοι θάνατοι δεκάδων αμάχων εξαιτίας των Αμερικανικών βομβαρδισμών στο δυτικό Αφγανιστάν, είχαν σαν αποτέλεσμα να βγει στην επιφάνεια μια υποβόσκουσα διαμάχη όσον αφορά στο ποιοι είναι οι στρατηγικοί στόχοι της Αμερικής εκεί. Από τη μια μεριά είναι ο Πρόεδρος Ομπάμα με τον υπουργό Άμυνας Ρόμπερτ Γκέιτς και από την άλλη είναι ο Στρατηγός Πετρέους ο οποίος και θεωρείται ως  ο αρχιτέκτονας της πετυχημένης πολιτικής των ΗΠΑ στο Ιράκ μετά το 2006.

Ο Πετρέους ανέλαβε τον δύσκολο ρόλο του στο Ιράκ σε μια εποχή που η όλη Αμερικανική προσπάθεια είχε πλέον θεωρηθεί ως καταστροφή. Η πολιτική κατάσταση ήταν εκτός ελέγχου και ο εμφύλιος πόλεμος κυριαρχούσε. Μια βασική παράμετρος που έπρεπε να ληφθεί υπ` όψιν ήταν και η προσμονή όλων των εμπλεκομένων ότι οι ΗΠΑ θα αποχωρούσαν το συντομότερο καθώς είχαν ήδη  δεσμευτεί για κάτι τέτοιο. Η σχεδιαζόμενη αποχώρηση τους όμως σήμαινε επίσης  ότι κανένας εμπλεκόμενος  δεν θα μπορούσε να πάρει στα σοβαρά τα λόγια τους καθώς  οι όποιες δεσμεύσεις των Αμερικανών θα ακυρώνονταν στη πράξη με την αποχώρηση τους. Αντί όμως να αποχωρήσει, η Αμερική του Μπους  προχώρησε στην αριθμητική ενίσχυση του στρατιωτικού προσωπικού της στο Ιράκ. Αυτό είχε σαν άμεσο αποτέλεσμα την επαναδραστηριοποίηση της Αμερικής ως «παίκτη» στην περιοχή.

Με τον ερχομό του στο Ιράκ, ο  Πετρέους συνδύασε την στρατιωτική ενίσχυση με μια παράλληλη πολιτική παρέμβαση και έναν σαφή στρατηγικό προγραμματισμό. Τον πυρήνα της πολιτικής του αποτέλεσε η προσέγγιση των Σουνιτών οι οποίοι ήταν και οι πλέον επικίνδυνοι αντίπαλοι των Αμερικανών μεταξύ 2003-2006. Η μέχρι τότε πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στους Σουνίτες (σχεδιασμένη από τον Ντόναλντ Ράμσφελντ) ήταν η απόλυτη αντιπαλότητα με αυτούς. Η πολιτική όμως των Πετρέους και Γκέιτς ήταν η προστασία των Σουνιτών από τους αντιπάλους τους, η δέσμευση ότι θα παραμείνουν στην περιοχή και η ως εκ τούτου ανατροπή της χαώδους μέχρι τότε κατάστασης και συνεπώς η δυνατότητα δημιουργίας κυβέρνησης συνεργασίας στην οποία αναγκάστηκαν να συμμετάσχουν θέλοντας και μη και οι Σιίτες.

Οι Γκέιτς και Πετρέους πέτυχαν δηλαδή κάτι που φάνταζε ακατόρθωτο. Σχηματίστηκε  βιώσιμη κυβέρνηση και διακόπηκε  ο εμφύλιος πόλεμος.  Επιπλέον μειώθηκε και  η όποια Ιρανική επιρροή στην περιοχή. Αν και τα αποτελέσματα αυτά μπορεί να ανατραπούν ανά πάσα στιγμή, εν τούτοις δεν παύουν να είναι σημαντική επιτυχία συγκρινόμενα με την ασταθή κατάσταση που επικρατούσε  στη χώρα νωρίτερα.

Όσον αφορά στο Αφγανιστάν, ο Πετρέους επιμένει ότι η περίπτωση του Ιράκ θα πρέπει να αποτελέσει το μοντέλο και για την εκεί Αμερικανική πολιτική. Αλλά ποια ακριβώς είναι η Αμερικανική πολιτική και ποιοι είναι οι στόχοι της στο Αφγανιστάν; Τόσο ο Πρόεδρος Ομπάμα όσο και ο Υπουργός Γκέιτς έχουν δηλώσει πως βασικός στόχος είναι η πλήρης εξουδετέρωση της Αλ Κάιντα στη χώρα. Προκειμένου όμως να επιτευχθεί ο στόχος αυτός απαιτείται συνεργασία με τους εχθρικούς Ταλιμπάν. Αν οι Ταλιμπάν το θελήσουν τότε η Αλ Κάιντα θα αδρανοποιηθεί και οι ΗΠΑ θα έχουν πετύχει τον βασικό σκοπό τους. Το αντάλλαγμα όμως για την συνεργασία των Ταλιμπάν θα πρέπει είναι η επιστροφή τους στην εξουσία με τις ευλογίες των ΗΠΑ.

Η κατάσταση στο Αφγανιστάν δεν είναι τόσο περίπλοκη όσο αυτή στο Ιράκ.  Η πολυπλοκότητα του Ιράκ είχε αναγκαστικά ως στόχο τη δημιουργία κυβέρνησης συνεργασίας. Στο Αφγανιστάν η όλη κατάσταση είναι σαφώς πιο απλή και συνάμα πιο σύνθετη.  Στην πραγματικότητα μια είναι  η βασική στρατιωτική δύναμη (πέραν των ΗΠΑ)  και αυτή είναι οι Ταλιμπάν. Ο Πετρέους διαφωνεί με την άποψη ότι μια απλή συνεργασία με τους Ταλιμπάν θα εξασφάλιζε την αδρανοποίηση της Αλ Κάιντα και αυτό διότι θεωρεί πως οι Ταλιμπάν δεν είναι αρκετά διαιρεμένοι ώστε να μπορεί κάποιος να εκμεταλλευτεί τις διαφορές τους ούτε μπορεί η Αμερική να βασιστεί στο λόγο και στις όποιες δεσμεύσεις ή υποσχέσεις τους. Κατά την άποψη του Πετρέους, ο Ομπάμα κάνει τα ίδια λάθη που έκανε ο Μπους στο Ιράκ την περίοδο 2003-2006. Αφήνει δηλαδή να εννοηθεί, ότι οι ΗΠΑ καίγονται να αποσυρθούν και προκειμένου να το πετύχουν δεν διστάζουν να συνεργαστούν ακόμη και με αυτούς που δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να πλησιάσουν δηλαδή τους Ταλιμπάν.

Από την πλευρά του ο Ομπάμα θυμίζει ότι στο Αφγανιστάν κυριαρχεί και ένας κρίσιμος παράγοντας ο οποίος δεν έπαιζε ουσιαστικό ρόλο στο Ιράκ. Ο παράγοντας αυτός είναι το Πακιστάν.  Οι Ταλιμπάν είναι τόσο Αφγανικό όσο και Πακιστανικό φαινόμενο και δημιούργημα.  Το Πακιστάν στηρίζει τους Ταλιμπάν και αυτή η στάση δύσκολα θα αλλάξει. Υπ`αυτήν την έννοια οι Ταλιμπάν δεν έχουν και πολλά να χάσουν μιας και ο χρόνος λειτουργεί υπέρ των συμφερόντων τους.  Ο Πετρέους πάλι πιστεύει ότι η και Αλ Κάιντα βρίσκεται στο Πακιστάν. Οποιαδήποτε όμως Αμερικανική επέμβαση στη χώρα αυτή είναι εκτός πραγματικότητας.  Συνεπώς οι τελικοί στόχοι αναφορικά με το Αφγανιστάν δεν φαίνονται να είναι και τόσο επιθυμητοί για τους Αμερικανούς καθώς ούτως ή άλλως και ότι και να συμβεί  κυρίαρχη δύναμη θα παραμείνουν μάλλον οι Ταλιμπάν.

Σε τελική ανάλυση το ερώτημα είναι αν ο Ομπάμα θεωρεί πως αξίζει τον κόπο να συνεχίσει να ασχολείται με το Αφγανιστάν καθώς οι όποιοι Αμερικανικοί στόχοι φαντάζουν ουσιαστικά ανέφικτοι. Από την πλευρά του, ο Πετρέους σαν γνήσιος στρατιωτικός επιδιώκει την νίκη. Στο τέλος όμως επανερχόμαστε στην κλασική  ρήση του Κλάουζεβιτς περί του πολέμου να μην είναι τίποτα άλλο παρά η «συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα...» Σε αυτήν την περίπτωση οι στρατιωτικοί είθισται να χάνουν καθώς πρέπει να υπακούουν στα κελεύσματα των πολιτικών τους προϊσταμένων.

Απόδοση-Strange Attractor

ΣΧΟΛΙΑ

  1. αλλενάκι avatar
    αλλενάκι 14/05/2009 20:12:01

    Αυτό που δεν έχω καταλάβει είναι γιατί στον πόλεμο που έκανε η Σ. Ένωση στο Αφγανιστάν δεν είχαμε τέτοιο κύμα Αφγανών προσφύγων προς την Ευρώπη.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.