#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
17/08/2011 09:27
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η σοσιαλδημοκρατία της Ευρώπης απέτυχε



Του Bret Stephens

Τον Ιανουάριο του 2010, ο Paul Krugman έγραφε: «Το πραγματικό μάθημα από την Ευρώπη είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που ισχυρίζονται οι συντηρητικοί: Η Ευρώπη είναι πετυχημένη οικονομικά, κι αυτή η επιτυχία της οφείλεται στο ότι η σοσιαλδημοκρατία λειτουργεί».

Ιδού όμως μερικά «στιγμιότυπα» για το πώς ακριβώς λειτουργεί:

-Στη Βρετανία, 239 ασθενείς πέθαναν σε δημόσια νοσοκομεία  το 2007, εξαιτίας της ασιτίας. Ανά πάσα στιγμή, υπάρχουν κάπου 250.000 Βρετανοί που περιμένουν έως και 18 εβδομάδες ή περισσότερο, προκειμένου να τύχουν ιατρικής περίθαλψης. Κι αυτό, δέκα χρόνια μετά τον διπλασιασμό της χρηματοδότησης του ΕΣΥ της χώρας.

-Στη Γαλλία, τα περιστατικά βίαιου εγκλήματος αυξήθηκαν κατά 15% μεταξύ 2002-2008, σύμφωνα με την Eurostat. Στην Ιταλία, το αντίστοιχο ποσοστό έφτασε το 38%,  Σε ολόκληρη την ΕΕ, οι ληστείες και οι φόνοι μειώθηκαν , αλλά το συνολικό ποσοστό των βίαιων εγκλημάτων αυξήθηκε κατά 6%.

-Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, μέχρι τον Ιούνιο του 2011 το ποσοστό ανεργίας στην ευρωζώνη ήταν 9.9%. Για τις ηλικίες κάτω των 25 ήταν 20.3%. Στην Ισπανία, η ανεργία των νέων βρίσκεται στο 45.7%, υψηλότερα και από την Ελλάδα, όπου το αντίστοιχο ποσοστό είναι 38.5%.

Και τέλος, υπάρχει και μια εκπληκτική λεπτομέρεια: Στην Ευρώπη, στην ηλιακή ομάδα 18-34, το 46% (51 εκατομμύρια άνθρωποι) των κατοίκων, συνεχίζουν να ζουν με τους γονείς τους!

-Το 2009, το 37.4% των παιδιών που γεννήθηκαν, ήταν εκτός γάμου. Διπλάσιο ποσοστό από το αντίστοιχο του 1990. Ο αριθμός των παιδιών ανά γυναίκα στην ΕΕ είναι μόλις 1.56, πολύ λιγότερο από το απαραίτητο 2.1 που εγγυάται την ανανέωση του πληθυσμού. Περίπου οι μισοί Ευρωπαίοι, ανήκουν σε «εξαρτημένες» κατηγορίες, λόγω ηλικίας (νέοι και ηλικιωμένοι). Και από το σύνολο των ηλικιακά ικανών για εργασία, εργάζεται μόνο το 64%.

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε επ` άπειρον, αλλά το νόημα βγήκε. Η Ευρώπη δεν είναι ένα ευτυχισμένο μέρος, και δεν ήταν εδώ και μια γενιά. Και  τώρα, αυτό θα χειροτερέψει.

 

Ήδη, ο λογαριασμός για τις διασώσεις της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, και της Ιρλανδίας, έφτασε σε εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ, χωρίς κάποια λύση στον ορίζοντα. Στη περίπτωση της Ιταλίας, που το ΑΕΠ της είναι επταπλάσιο του ελληνικού, η χώρα θεωρείται ως πολύ μεγάλη για να καταρρεύσει, αλλά και για να σωθεί.

Αν τυχόν οι χώρες PIIGS εγκαταλείψουν το ευρώ,  ή αν τους προλάβει η Γερμανία (επανερχόμενη στο μάρκο), οι συνέπειες θα είναι τεράστιες, και θα χρειαστούν χρόνια για να ξεπεραστούν.

Ακόμη όμως και τότε, η Ευρώπη θα πρέπει να αντιμετωπίσει βαθιές προκλήσεις ανάπτυξης, και δημογραφικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. Για να το κάνει, θα πρέπει να αναγνωρίσει τις προκλήσεις αυτές, κάτι που δεν έχει κάνει ακόμη. Παράλληλα, θα χρειαστεί πολιτικούς πόρους για να επιβληθεί στους ωφελημένους από το υπάρχον κοινωνικό κράτος, τα συνδικάτα, τους φοιτητές, τους συνταξιούχους, τους αγρότες, τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών, κλπ. Και αυτό, δεν το βλέπουμε να γίνεται.

Το μεγάλο εμπόδιο είναι η πολιτική. Όποτε αναλαμβάνει τα ηνία της εξουσίας κάποιος υποτιθέμενα νέο-φιλελεύθερος, είτε είναι ο Nicolas Sarkozy, ο  Silvio Berlusconi ή η Angela Merkel, συνήθως καταλήγει στο να «χαϊδεύει» κάποιες φορολογικές μεταρρυθμίσεις. Αυτό συμβαίνει επειδή συνήθως εμποδίζεται από συμβιβασμούς  με τα κόμματα της συγκυβέρνησης, με τις Βρυξέλλες, ή εξαιτίας κάποιας αδυναμίας του χαρακτήρα του. Η μόνη εξαίρεση ήταν η Margaret Thatcher. Δεν έχει βρεθεί όμως κάποιος άξιος διάδοχός της στη Βρετανία, αλλά ούτε και σε ολόκληρη την υπόλοιπη Ευρώπη.

Ένα άλλο εμπόδιο είναι τα δημογραφικά. Η μέση ηλικία στην ΕΕ είναι 40.6 (στις ΗΠΑ είναι 36.9). Είθισται οι γερασμένοι πληθυσμοί να αντιτίθενται στις αλλαγές, και να απαιτούν τα οφέλη για τα οποία πλήρωναν φόρους μια ολόκληρη ζωή, και εν πάση περιπτώσει ψηφίζουν!

Προς το παρόν, η Ευρώπη γερνάει, κι αυτό θα αλλάξει μόνο αν οι Ευρωπαίοι αρχίσουν να γεννάνε. Αυτό όμως χρειάζεται πίστη στο μέλλον. Και αν εξαιρέσουμε τους Μουσουλμάνους, οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι τη στερούνται.

Τέλος, υπάρχει και η ιδεολογία. Εδώ και τέσσερις δεκαετίες, ο «Ευρωπαϊσμός» είναι ένα κράμα οικονομικών του Keynes, γραφειοκρατικής υπερσυγκέντρωσης, και επιχειρηματικής και κοινωνικής πρόνοιας. Ακόμη και σήμερα, παρά τις εξελίξεις, αυτή η ιδεολογία παραμένει σταθερή στη θέση της. Αν και γίνεται πολύς λόγος για περικοπές δαπανών, και ισολογισμένους  προϋπολογισμούς, κανένας στην Ευρώπη δεν μιλάει στα σοβαρά για ανάπτυξη.

Στην αρχή της κρίσης, ρώτησα έναν πολιτικό των Αθηνών να μου πει την άποψή του για τη ανάπτυξη. Μου πρότεινε ελαιώνες, και ανεμογεννήτριες… Πάλι καλά που δεν πρότεινε και μια σύγχρονη σικελική εκστρατεία!

Στην Αμερική, αυτά είναι ακόμη πρώιμα. Μας το εγγυάται το «κίνημα του τσαγιού», που οι περισσότεροι Ευρωπαίοι (και ο Paul Krugman) απεχθάνονται.

Αξίζει όμως να θυμόμαστε  το ποιοι είναι πραγματικά οι καρποί της σοσιαλδημοκρατίας, ενός κόσμου που ο Kipling  τον περιέγραψε ως «ένα μέρος όπου όλοι πληρώνονται για να υπάρχουν, και κανένας δεν πληρώνει για τις αμαρτίες του».

Wall Street Journal

Απόδοση: S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Orestios avatar
    Orestios 17/08/2011 10:00:14

    Ο Κρούγκμαν, ο κεϋνσιανιστής, πρόσφατα δήλωσε υπέρμαχος του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου.

  2. anonymous avatar
    anonymous 17/08/2011 12:02:39

    Διαβάζοντας το άρθρο μου ήρθε στο μυαλό μου η φράση " χε..ε ψηλά και αγνάντευε" δεν ξέρω γιατί. Τα πάντα στο κεφάλι του αρθρογράφου είναι σαν μπερδεμένο κουβάρι ή θέλει να τα παρουσιάσει έτσι γιατί όλο και κάποιους λόγους θα έχει.... Η μόνη εξαίρεση ήταν η Margaret Thatcher .... και βεβαίως να προσθέσω εγώ και τον δικό τους, τον καλό τους, τον Ronald Reagan, μια και οι δύο αυτοί πάνε πακέτο. Οσο γράφονται τέτοια άρθρα, τόσο η ανθρωπότητα θα κατεβαίνει τα σκαλιά προς την άβυσσο.

    • Δήμος avatar
      Δήμος @ anonymous 17/08/2011 20:14:36

      Wall Street Journal, Murdoch, ακραίοι Ρεπουμπλικάνοι που φλερτάρουν ή είναι στο Tea Party, αμερικανικός εξεπσιοναλισμός, ΄σέκτες ακραίων Ευαγγελιστών, δεν θέλει πολύ να καταλήγουν τόσο βλακώδη κάποια άρθρα.

  3. armagedon avatar
    armagedon 17/08/2011 12:49:43

    ΑΝΩΝΥΜΕ ΣΕ ΠΟΝΑΕΙ Ο REAGAN ΓΙΑΤΙ ΤΣΑΚΙΣΕ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ?Α,ΡΕ ΨΩΜΙ ΜΕ ΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ

  4. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ avatar
    ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ 17/08/2011 13:08:59

    ΚΑΛΑ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΟΤΙ ΗΡΘΕ ΠΑΝΤΟΥ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΞΕΡΑΜΕ.ΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΤΥΠΟΥ ΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΗΣΟΡΟΠΕΙ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ .ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΕΞΙΣΟΡΟΠΕΙ ΤΕΛΟΣ

  5. Konstantinos avatar
    Konstantinos 17/08/2011 16:30:53

    O Reagan το μόνο που τσάκισε ήταν το Αμερικανικό κράτος. Ο κομμουνισμός έπεσε από μόνος του αφού κανείς δε δούλευε στην ΕΣΣΔ. Το γεγονός ότι απέτυχε η Σοσιαλδημοκρατία δε σημαίνει οτι ο Νεοφιλελευθερισμός είναι λύση γιατί κι αυτός απέτυχε.Απέτυχαν και οι δύο γιατί απλά είναι μορφές μισής και όχι ολοκληρωμένης δημοκρατίας που μόνο η Άμεση Δημοκρατία(όσο αυτό μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη βέβαια).

    Υ.Γ:Για να μη χαίρονται μερικοί "αριστεριτζίδες" τονιζω ότι άλλο πράγμα Αμεση Δημοκρατία κι άλλο σοσιαλισμός.

  6. Γιώργος Αχαιός avatar
    Γιώργος Αχαιός 17/08/2011 16:47:56

    Στο άρθρο σου αναφέρεις κάτι πάρα πολύ σημαντικό: την γήρανση της Ευρώπης. Το ποσοστό γεννήσεων έχει τρομερό αντίκτυπο στην οικονομική ανάπτυξη. Όσο λιγότερες γεννήσεις, τόσο μικρότερη οικονομική ανάπτυξη. Περισσότερο γερασμένος πληθυσμός σημαίνει τρομερά έξοδα για συντάξεις και ιατροφαρμακευτική φροντίδα, πτώση της κατανάλωσης, πτώση της παραγωγής, κυριολεκτικά οικονομική καταστροφή.
    Κοίταξες για την μέση ηλικία την ιστοσελίδα της cia μάλλον. Μηπως κοίταξες τηνμέση ηλικία στην Ελλάδα; Είναι 42,5 έτη. Από τις υψηλότερες στον πλανήτη!!!
    Το θέμα όμως είναι ότι οι γεννήσεις είναι μια επένδυση και το κράτος πρέπει να δημιουργεί συνθήκες ώστε να μπορούν οι νέοι να έχουν άνετη πρόσβαση στην αγορά εργασίας, καλούς μισθούς και ασφάλεια ώστε η επενδυση αυτή να καταστεί εφικτή.

    Συμφωνώ λοιπόν στην ανάλυσή σου, όχι όμως σε αυτό που αν καταλαβαίνω θεωρείς έξοδο από την κρίση. Γιατί διακρίνω μια αντιπάθεια στον Κέυνς και αυτό με προβληματίζει.
    Ένας σχολιαστής πιο πάνω ρωτάει αν καταλάβαμε ότι η αστική δημοκρατία τελείωσε. Έχει δίκιο. Ίσως τελείωσε και ο καπιταλισμός με την μορφή που τον ξεραμε. Για αυτό θεωρώ λίγο άκυρο να μιλάμε για Κέυνς και Θάτσερ. Βέβαια για τα τωρινά χάλια μάλλον η αυστριακή σχολή φταίει κι όχι ο Κέυνς, οι επιταγές του οποίου σε Αμερική και σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης έπαψαν λίγο πολύ να εφαρμόζονται εδώ και 20 χρόνια.
    Καλό είναι την αγάπη για την πατρίδα που πρέπει να εχει ο δεξιός να την συνδυάζει με ευαίσθητη οικονομικοκοινωνική πολιτική στο εσωτερικό της χώρας (χωρίς να φτάνουμε βέβαια σε λαικισμούς της Δεκαετίας του 80).

    • ΕΥΑ avatar
      ΕΥΑ @ Γιώργος Αχαιός 17/08/2011 20:31:10

      Συμφωνώ με τις παρατηρήσεις σου
      Από την άλλη δεν καταλαβαίνω τη διαφορά σε πολιτικές ανάμεσα στα κεντροδεξιά και στα κεντροαριστερά κόμματα της Ευρώπης..
      ΥΓ: Τα λιόδεντρα και οι ανεμογεννήτριες μυρίζουν Γαπ, ή είναι ιδέα μου;

      • Σταύρος avatar
        Σταύρος @ ΕΥΑ 17/08/2011 21:26:43

        Δεν μυρίζουν!
        Αναδεικνύουν το... κενό του ανδρός!!!

  7. βασίλης avatar
    βασίλης 18/08/2011 21:03:40

    "Μ ΟΠΟΙΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ ΚΑΘΗΣΕΙΣ ΤΕΤΟΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΘΑ ΜΑΘΕΙΣ" λέει
    ο σοφός λαός και εδω πιγαίνει γαντι διότι πρόεδρος της Διεθνούς σοσιλιαστικής
    ποιός είναι "ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΟΥΜΠΙ Γ.Α.Π"

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.