#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
20/04/2011 08:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η πολιτική και νοητική στενότητα της Angela Merkel




Όταν ζούσα στη Γερμανία στα τέλη της δεκαετίας του `90, η σύγκριση της χώρας με τη Γαλλία ήταν συγκλονιστική. Η Γερμανία είχε μια «ανοιχτωσιά» που έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με την «επισημότητα» της Γαλλίας.

Η Γαλλία ήταν ότι πρέπει για να ονειρεύεσαι, αλλά η Γερμανία για να σκέφτεσαι.

Όλα φαίνονταν δυνατά, και τα φαντάσματα του παρελθόντος μπορεί να μην είχαν εξαφανιστεί, αλλά είχαν τουλάχιστον απορροφηθεί.

Το Βερολίνο είχε βάθος. Είχε σκοπό. Ένα έθνος που βγήκε από τις στάχτες του  και ενώθηκε. Η χώρα δεν βγήκε από το τέλμα με ευχές και όνειρα, αλλά με σκληρή εργασία.

Η Γερμανία, με λίγα λόγια, μόλις πριν 10 χρόνια, ήταν διαφορετική από τη σημερινή Γερμανία της Angela Merkel, που εμμονικά οσμίζεται την αίσθηση των ψηφοφόρων, και που φημίζεται για τις απρόβλεπτες πολιτικές της.

Υπάρχει πάντα το «γερμανικό ζήτημα». Αυτή η πληγή της Ευρώπης του 20ου αιώνα που έκλεισε με εξωτερική βοήθεια. Οι ΗΠΑ στήριξαν τη Γερμανία. Η Γαλλία προσπάθησε να την επανασχεδιάσει. Η Πολωνία τη συγχώρεσε. Όμως η σκληρή εργασία έγινε από πλευράς των ίδιων των Γερμανών. Ξεπέρασαν τα ενοχικά σύνδρομα του παρελθόντος, εκμεταλλεύτηκαν τη πολιτική ύφεση, κατασκεύασαν την ΕΕ, και τέλος προχώρησαν στην ενοποίηση των δυο Γερμανιών.

Όλα αυτά ήταν κολοσσιαία επιτεύγματα, που πραγματοποιήθηκαν με συνέπεια και φαντασία. Εκατοντάδες εκατομμύρια Ευρωπαίων, επωφελήθηκαν. Τον τελευταίο όμως χρόνο, όλα αυτά μοιάζουν να ανατρέπονται, και η χώρα δείχνει να μην αισθάνεται και τόσο άνετα με την νέα ισχύ της, αβέβαιη για τον τελικό της σκοπό.

Πρώτα είδαμε μια Merkel να παγώνει την ευρωπαϊκή αντίδραση στη κρίση του χρέους της Ελλάδας. Και καθώς το μέλλον του ευρώ κρέμονταν από μια κλωστή, η καγκελάριος δεν έδειχνε να ενδιαφέρεται για το μέλλον της Ευρώπης, αλλά κυρίως για τις εκλογές του Μάιου 2010 στη Βεστφαλία, την πιο πολυπληθή περιφέρεια της χώρας. Πολύ ρηχή σκέψη δηλαδή.

Στη συνέχεια κωλυσιέργησε. Και όσο το έκανε, η εμπιστοσύνη στο ευρώ κλονίζονταν. Η Ιρλανδία και η Πορτογαλία έσπευδαν κι αυτές προς τη χρεοκοπία, ενώ η εφημερίδα Bild δημιουργούσε άγρια ατμόσφαιρα επιτιθέμενη εναντίον των Ελλήνων, και ζητώντας τη πώληση ελληνικών νησιών. Το αποτέλεσμα ήταν να αυξηθεί η οργή των Ευρωπαίων απέναντι στη Γερμανία. Και σαν να μην έφταναν αυτά, οι Χριστιανοδημοκράτες της Merkel έχασαν τη Βεστφαλία. Έμαθαν όμως το μάθημά τους;

Όχι. Ένα χρόνο αργότερα, έρχεται η κρίση της Λιβύης και της Ιαπωνίας. Και η Merkel μια από τα ίδια. Δεν ασχολήθηκε με το μέλλον της αραβικής άνοιξης, ή τη μοίρα της Fukushima, αλλά με τη Στουτγάρδη, και πιο συγκεκριμένα με τις εκλογές της 27/3 στο Baden-Württemberg.  Τι κάνει λοιπόν η καγκελάριος όταν πρέπει να διαλέξει μεταξύ της υψηλής πολιτικής και της διανοητικής στενότητας; Επιλέγει το δεύτερο. Και έτσι σήμερα, βλέπουμε τη νέα Γερμανία, να σκέφτεται στενά και περιορισμένα.

Μπλεγμένη σε δύσκολες συμμαχίες με τους εταίρους της Ελεύθερους Δημοκράτες, και τον ασυνάρτητο υπουργό Εξωτερικών Guido Westerwelle, η καγκελάριος στόχευσε σε διπλό εκλογικό ρίσκο επί θεμάτων στρατού και περιβάλλοντος, χάνοντας και στα δυο.

Σνόμπαρε τους βασικούς συμμάχους της Γερμανίας, τη Γαλλία και την Αμερική, στο ζήτημα της επέμβασης στη Λιβύη, και παρήγγειλε μεταβολή 180 μοιρών στη πυρηνική πολιτική, εξαιτίας της εμπειρίας της Ιαπωνίας. Έκλεισε (προσωρινά) επτά πυρηνικές μονάδες, προκαλώντας αμφιβολίες για τη  μόλις περσινή της απόφαση να επεκτείνει τη διάρκεια ζωής των γερμανικών πυρηνικών εργοστασίων, που προμηθεύουν τη χώρα με το ¼ της ηλεκτρικής της ενέργειας. Όπως δήλωσε ο επικεφαλής του γερμανικού Επιμελητηρίου Βιομηχάνων, «Ο πανικός και η κομματική πολιτική, αποτελούν κακούς συμβούλους».

Τελικά η Merkel έχασε και στο Baden-Württemberg, μετά από 58 χρόνια κυριαρχίας των Χριστιανοδημοκρατών. Η μεγαλύτερη όμως απώλεια ήταν η αξιοπιστία της. Ο κυβερνητικός συνασπισμός της δεν δείχνει σοβαρός.

Ήρθε η ώρα για ένα mea culpa. Η απώλεια του ευρωπαϊκού ιδεαλισμού είναι η πιο σοκαριστική αλλαγή στη Γερμανία, εδώ και δεκαετίες. Η Merkel, η οποία θα ήταν ακόμη εγκλωβισμένη στην ανατολική Γερμανία αν ο Kohl αμφιταλαντεύονταν πολιτικά όπως κάνει αυτή, χρειάζεται να βάλει κάτω το κατά πόσο η Γερμανία, με 3% ανάπτυξη και χαμηλή ανεργία, επωφελείται από την ΕΕ, από το ευρώ, και από μια αγορά μισού δισεκατομμυρίου ανθρώπων, χωρίς σύνορα.

Οι Γερμανοί Χριστιανοδημοκράτες δεν μπορούν να συμπεριφέρονται σαν τους αμήχανους Βρετανούς Τόρις. Να κλείνουν δηλαδή τα μάτια στα ζητήματα της ΕΕ, ελπίζοντας πως τα προβλήματα θα εξαφανιστούν ως δια μαγείας. Η Γερμανίδα καγκελάριος θα πρέπει να ηγηθεί της Ευρώπης. Να χτίσει γέφυρες προς Ανατολάς, και να συνεργαστεί με τη Ρωσία του Medvedev αντί αυτής του  Putin. Και θα πρέπει επίσης να παραδεχτεί το λάθος της στο θέμα της Λιβύης, και να επαναφέρει τη χώρα της στη συμμετοχή στην συμμαχική επιχείρηση εναντίον του Καντάφι.

Τέλος, πρέπει να αφήσει τη διστακτικότητα στο ζήτημα της πυρηνικής ενέργειας. Η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης έχει ανάγκη την πυρηνική ενέργεια, τουλάχιστον για το εγγύς μέλλον. Αυτό που ήταν σωστό το 2010, δεν είναι απαραίτητα σωστό και το 2011. Οι ΑΠΕ μπορεί να αξίζουν, αλλά δεν είναι ακόμη έτοιμες για σοβαρά πράγματα.

Το μεγαλύτερο χάρισμα της Γερμανίας από το 1945 ήταν η προβλεπτικότητα. Αυτή τώρα εξαφανίστηκε. Και δεν είναι σίγουρο αν η Merkel μπορεί να την επαναφέρει.

Του Roger Cohen



S.A. από N.Y.Times

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. τσώφλι πασατέμπου avatar
    τσώφλι πασατέμπου 20/04/2011 09:42:05

    Νοητική !

  2. drider avatar
    drider 20/04/2011 09:48:45

    Το άρθρο λέει μερικές αλήθειες. Όμως παράλληλα προσπαθεί να βγάλει από το κάδρο τη συμβολή των ΗΠΑ στην παγκόσμια χρημαπιστωτική κρίση.
    Η οποία συμβολή αναμένεται στο εγγύς μέλλον ακόμα μεγαλύτερη, με δεδομένη τη κρίση χρέους που ήδη αρχίζει να "ξεσπάει" στις ΗΠΑ.

  3. anideos avatar
    anideos 20/04/2011 10:38:45

    Και εγω που και τοτε ζουσα και ακομα ζω στη Γερμανια,μπορω να πω πως ο κος Κοεν λεει οτι του θελει, η καλυτερα οτι θελουν καποιοι να ακουσουν, καλη ανασταση.

  4. archaeopteryx avatar
    archaeopteryx 20/04/2011 11:30:57

    Μερικοί Ευρωπαίοι επωφελήθηκαν με δανεικά, μερικοί επωφελήθηκαν από τα δανεικά των άλλων.

  5. Ο Θείος avatar
    Ο Θείος 20/04/2011 11:54:46

    Η Γερμανίδα καγκελάριος θα πρέπει να ηγηθεί της Ευρώπης:
    Ναί, αλλά η επόμενη καγκελλάριος, άν τυχόν θα είναι η Renate Künast.
    "Κι άν δεν είναι κορίτσι";
    Χα, χα, θα είναι ο Steinmeier; O Trittin; O Gabriel; O Kretchmann;
    Κάποιοι προτείνουν ήδη "ολική επαναφορά", Joschka Fischer für Kanzler. Αλλά αυτός θέλει ν' απολαύσει τη σύνταξή του. "Έφυγε ο παλιόγερος και οι Πράσινοι πάνε πολύ καλύτερα", αυτοσαρκάζεται.
    Τουλάχιστον η Γερμανική πολιτική έχει σασπένς. Όχι όπως εδώ, από τον Άννα στον Καιάφα, ήμαρτον Κύριε τέτοιες Άγιες μέρες.

    • archaeopteryx avatar
      archaeopteryx @ Ο Θείος 20/04/2011 13:18:58

      Όπως λες και στο επόμενο σχόλιο, ο Κολ γέρασε...

      • Ο Θείος avatar
        Ο Θείος @ archaeopteryx 20/04/2011 13:34:26

        Ποτέ μη λές ποτέ!
        Να σκεφτείς ότι ζεί και ο προκάτοχος του Κόλ, ο Helmut Schmidt.
        Η μεγαλοπρεπής αποτυχία των νεότερων γενεών !
        Σήμερα έγινε μπάχαλο με τους μετόχους της μεγαλύτερης ενεργειακής εταιρίας της Γερμανίας RWΕ: Πήγαν να "φάνε" τον πρόεδρό της, επειδή επέμενε στα πυρηνικά. Αυτός ακόμα επιμένει και θέλει να "φάει" τη Μέρκελ, που τους πούλησε ξαφνικά.

      • Ο Θείος avatar
        Ο Θείος @ archaeopteryx 20/04/2011 13:38:19

        Νά 'τος ο ένας "παλιόγερος".
        h**p://www.spiegel.de/politik/deutschland/0,1518,757953,00.html
        Αλλά οι πιό ριζοσπαστικοί γεροντόφιλοι, προτείνουν τους Μαθουσάλες που είπαμε.

        • archaeopteryx avatar
          archaeopteryx @ Ο Θείος 20/04/2011 14:07:41

          Εγώ δεν ξέρω τίποτα από Γερμανικά πολτικά. Ο Σμιτ απεκάλεσε "υστερία" όλη την μπαρούφα της Κλιματικής Αλλαγής, ο Κολ είπε ότι χρειαζόμαστε ενεργεια και δεν μπρούμε να βασιζόμαστε σε αέρα και ήλιο. Θεωρώ και τα δύο "αλήθεια" ή "λογικά και σωστά".

          Σε αντίθεση, εάν και με βολεύει να τρελαθούν οι Γερμανοί και να Πρασινίσουν -- θα είναι ή το τέλος της "Ευρώπης" ή θα εξευτελιστεί το Πρασινο Ψέμα τον πρώτο χειμώνα που θα ψοφολογούν από κρύο, ή με το που θα τους εκβιάζουν οι Ρώσοι-- δεν μπορώ να ανεχτώ να καταστραφεί μια χώρα επειδή μερικοί ανέραστοι φαντάζονται Πράσινες Ανωμαλίες. Απλό. Εάν θες να καταστρέψεις μια χώρα, την Πρασινίζεις. Και επειδή δικιά τους είναι, μάλλον η πατέντα, έπεσαν σητν παγίδα τους μετά το Φουκουσίμα.

  6. Ο Θείος avatar
    Ο Θείος 20/04/2011 12:00:08

    Δεν ζωντανεύουν οι νεκροί,
    όσο κι άν κλαίς δεν ωφελεί.

    Δε σε λυπάμαι κι αν πονάς,
    φύγε λοιπόν, τι με κοιτάς.
    Είσαι για μένα τώρα μια ξένη
    κι αν ξαναγύρισες είναι αργά,
    εσύ πληγώθηκες, εσύ ζημιώθηκες,
    εσένα παίρνει η συμφορά.

    (Μπακαλη - Γκουτη, με τη φωνή του Στελλάρα, της Ρίτας και άλλων τρισμέγιστων)

  7. Αστος avatar
    Αστος 20/04/2011 15:09:43

    Σε αυτη την φωτο μου θυμιζει κατι σε διασταυρωση Θατσερ με Βασω Παπανδρεου

  8. Striker avatar
    Striker 20/04/2011 17:05:04

    Αυτό που συμβαίνει στη Γερμανία τα τελευταία δύο χρόνια δεν ξέρω αν έχει προηγούμενο σε σοβαρή δημοκρατία του δυτικού κόσμου. Η Μέρκελ δεν είναι τίποτε άλλο από μια κούκλα στη βιτρίνα ενός τεράστιου πολυκαταταστήματος. Ηγείται ενός συνασπισμού στον οποίο το κόμμα της αναγκάζεται να λειτουργεί ως εταίρος προκειμένου να επιβιώσει και όχι ως ηγετική δύναμη.
    Τα πάμπολλα οικονομικοπολιτικά συμφέροντα τραβούν τα υψηλόβαθμα στελέχη του κόμματος πότε από τη μία και πότε από την άλλη και η Μέρκελ κάθεται να τους ακούσει μήπως και βγάλει κάποια συνισταμένη, χωρίς η προσωπικότητά της να της επιτρέπει να τους επιβληθεί.

    Το χειρότερο, όμως, είναι ότι λαμβάνουν πολιτικές αποφάσεις με μια φοβική και διεστραμμένη αντίληψη του πολιτικού κόστους που τους καθιστά πιο ανίκανους απ ' ότι είναι και φτάνει να βλάπτει όλη την Ευρωζώνη. Ο μηχανισμός λήψης αποφάσεων είναι τόσο βραδυκίνητος και ανεπαρκής στην εκτίμηση της κάθε κατάστασης ώστε φτάνουν σχεδόν πάντα να πετυχαίνουν αντίθετο αποτέλεσμα εισπράττωντας μάξιμουμ πολιτικού κόστους. Δυστυχώς η Βαβέλ της Ε.Ε. διοικείται από μια άλλη Βαβέλ σε μικρογραφία. Φανταστείτε η οικονομική κρίση να ήταν πραγματικά Ευρωπαϊκή και να μην είχαμε να διαχειριστούμε τα απόνερα της αμερικάνικης... Άπατοι θα είχαμε πάει.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.