«Η ντροπή της Ευρώπης: Από το Ολοκαύτωμα στους Σύρους πρόσφυγες»
04/09/2015 20:36
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

«Η ντροπή της Ευρώπης: Από το Ολοκαύτωμα στους Σύρους πρόσφυγες»

Το συγκλονιστικό κείμενο το γάλλου φιλοσόφου Guy Sorman για τη μετανάστευση, στη Le Monde.

Υπάρχουν στιγμές που είναι αναγκαίο για να συγκρίνουμε πράγματα που δεν είναι συγκρίσιμα. Υπάρχει μια πιθανότητα, τουλάχιστον, ότι θα ξυπνήσουν κάποια αναίσθητα μυαλά. Μεταξύ 1933 και 1940, αρκετά εκατομμύρια πρόσφυγες που είχαν δραπετεύσει από τη Γερμανία, την Πολωνία, τις χώρες της Βαλτικής και αλλού, προσπαθώντας να ξεφύγουν από τον ναζισμό, συνάντησαν κλειστά σύνορα. Είχαν ονόματα, όπως Νέιθαν, Σαμουήλ ή Ρέιτσελ.

Ο Νέιθαν, για παράδειγμα, ήταν αρκετά προνοητικός ώστε να φύγει από τη Γερμανία ήδη από το καλοκαίρι του 1933, πέντε μήνες αφού ο Αδόλφος Χίτλερ πήρε την εξουσία. Ήθελε να πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά δεν μπορούσε να πάρει βίζα. Προσπάθησε να πάει στην Ισπανία, αλλά και πάλι απορρίφθηκε. Περισσότερο κατά τύχη, παρά κάτι άλλο, κατέληξε στη Γαλλία, όπου δεν ήταν ακριβώς ευπρόσδεκτος, αλλά ούτε και τον έδιωξαν. Ο Νέιθαν επέζησε από την γερμανική κατοχή της Γαλλίας, μπήκε στην αντίσταση, στα Πυρηναία, με τους ισπανούς Ρεπουμπλικάνους και επέζησε από τον εμφύλιο πόλεμο. Ο Νέιθαν είχε δέκα αδέλφια, όλα εκ των οποίων σκοτώθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ η μητέρα του πέθανε από την πείνα στο γκέτο της Βαρσοβίας.

Τα έξι εκατομμύρια άνθρωποι που πέθαναν στο Ολοκαύτωμα δεν προκάλεσαν κανένα μεγάλο κύμα συγκίνησης –πέρα από τον εβραϊκό λαό - μέχρι τη δίκη του Άντολφ Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ το 1961. Πριν από αυτό, η εξόντωση των Εβραίων είχε αφομοιωθεί στο συλλογικό ασυνείδητο ως παράπλευρη απώλεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Παρόλα αυτά, ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, οι οποίοι γνώριζαν την κατάστασή τους από το 1933, πάντα αρνούνταν να επιτρέψουν η εξόντωση που δεν ήταν ακόμη γνωστή ως Ολοκαύτωμα να επισκιάσει την παγκόσμια στρατηγική τους, την ήττα των Ναζί και τη συμμαχία με τον Στάλιν.

Ας μιλήσουμε τώρα γι 'αυτό το πράγμα που, υποτίθεται, δεν έχει καμία σχέση με αυτό που μόλις εξήγησα, δηλαδή την φυγή εκατομμυρίων προσφύγων από τη Συρία, το Ιράκ και την Ερυθραία. Είναι διαφορετικά επειδή η Λατίφα, ο Αλί και ο Αχμέτ δεν σφαγιάστηκαν με την ίδια βιομηχανική αποτελεσματικότητα όπως ο Σαμουήλ, ο Νέιθαν και η Ρέιτσελ; Γιατί είναι διαφορετικό; Μπορούμε να πιστέψουμε ότι ο Αλί, η Λατίφα και ο Αχμέτ ρισκάρουν να καταλήξουν πνιγμένοι στη Μεσόγειο, ή σκασμένοι σε ένα φορτηγό, να πεθαίνουν από δίψα πηγαίνοντας στην Ελλάδα επειδή είναι τουρίστες ή απλά ψάχνουν για μια νέα θέση εργασίας στην Αγγλία; Όχι, επειδή και αυτοί φεύγουν για να γλιτώσουν την εξόντωση. Αν ρισκάρουν τον πνιγμό, είναι επειδή γνωρίζουν ότι η εναλλακτική λύση είναι να τους δολοφονήσουν με αέριο, να τους πυροβολήσουν, να τους βομβαρδίσουν, να πεθάνουν από την πείνα. Δεν είναι το Ολοκαύτωμα - ή ίσως όχι ακόμα.

Περισσότερο από μια κρίση

Πως θα αποκαλούμε αυτή την ανθρώπινη παλίρροια στην Ευρώπη, σε μερικά χρόνια από τώρα; Πώς θα δικαιολογήσουμε στα βιβλία της ιστορίας μας και στους επίσημους θρήνους μας αυτή την έξοδο που οι Ευρωπαίοι, τόσο οι άνθρωποι όσο και οι πολιτικοί ηγέτες τους, προσπαθούν να μειώσουν σε μια τεχνική «κρίση», που απλά ζητά λίγες νομικές προσαρμογές στον ορισμό του καθεστώτος του πρόσφυγα;

Εάν ο Νέιθαν ήταν ακόμα ζωντανός, δεν αμφιβάλλω ούτε μια στιγμή ότι θα κοίταζε τον Αλί, τον Αχμέτ και θα έβλεπε τον εαυτό του, το πρόσωπό του, τη δική του μοίρα, τη δική του αγωνία. Ο Νέιθαν θα αναγνώριζε όλα τα επιχειρήματα που, τότε, χρησιμοποιήθηκαν για να τον αποτρέψουν να περάσει τα σύνορα: ότι η οικονομική κατάσταση στη Δυτική Ευρώπη δεν θα τους επιτρέψει να ενσωματωθούν, ότι η κοινή γνώμη αντιτίθεται στην άφιξη περισσότερων αλλοδαπών, Εβραίων και άλλων αλλοδαπών, ο αριθμός των οποίων είναι ήδη πολύ μεγάλος για μια κυβέρνηση ώστε να αναλάβει αυτόν τον κίνδυνο. Δεν μεγαλοποιούσε ο Νέιθαν τις απειλές που υποτίθεται ότι κρέμονταν πάνω από το κεφάλι του και των άλλων; Σίγουρα αυτός ο Χίτλερ κάποτε θα λογικευόταν…

Θα λογικευτούν ποτέ ο Ισάιας Αφγουέρκι, ο δικτάτορας της Ερυθραίας, ο Μπασάρ αλ-Άσαντ και οι ομάδες τζιχαντιστών που μαστίζουν τη Μέση Ανατολή; Κανείς στη Δύση δεν προσπαθεί να τους αναγκάσει. Η μόνη πρωτοβουλία που εξετάστηκε κάποια στιγμή ήταν η προθυμία του Φρανσουά Ολάντ να βομβαρδίσει την έδρα του Άσαντ. Κατέληξε μπλοκαρισμένος, το 2013, από τον Μπαράκ Ομπάμα, σε μια κίνηση που θυμίζει τη συμφωνία του Μονάχου το 1938. Ο μόνος δυτικός ηγέτης ο οποίο αξιολογεί τώρα την πραγματικότητα της τραγωδίας και ο οποίος θα προσφέρει κατάλληλες ανθρωπιστικές λύσεις είναι η Άνγκελα Μέρκελ. Ως Γερμανίδα, ξέρει ότι ο Αχμέτ είναι ο Νέιθαν, μόνο75 χρόνια αργότερα.

Όλοι γνωρίζουμε τις φαινομενικά ορθολογικές αντιρρήσεις - ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι Ευρωπαίοι και δεν μπορούν να ενταχθούν στις κοινωνίες μας, ότι η οικονομία δεν μπορεί να αναλάβει αυτό το βάρος. Αλλά αυτό που ακούγεται αληθινό είναι ψευδές. Αυτοί οι άνθρωποι είναι πρόσφυγες, οι οποίοι αφού γίνουν αποδεκτοί στην Ευρώπη, θα φέρουν την εκπαίδευσή τους και την ικανότητά τους για εργασία. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι νέοι και αποφασισμένοι, όπως δείχνει η εξορία τους. Η μετανάστευση είναι μια φοβερή επιλογή του καταλληλότερου κατά του πιο αδύναμου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναπτύσσονταν πάντα πιο γρήγορα από ό,τι η Ευρώπη χάρη στο δυναμισμό των μεταναστών, ενώ η Ευρώπη μειώνεται καθώς γερνά.

Η πολιτισμική ένταξη θα ήταν αδιανόητη, έτσι δεν είναι; Το επιχείρημα αυτό φαίνεται να έχει νόημα, αλλά περιέργως υποθέτει ότι η Ευρώπη είναι πολιτισμικά, εθνικά και θρησκευτικά, ένα καθαρό, αμόλυντο στολίδι. Στην πραγματικότητα, η Ευρώπη είναι μια μικτή συσσώρευση, ένα χωνευτήρι πολιτισμών που, μαζί, αποτελούν το Ευρωπαϊκό πολιτισμό. Θυμάμαι έναν πρώην Πρωθυπουργός της Γαλλίας, τον Μισέλ Ροκάρ, ο οποίος, αντιμέτωπος με τη μετανάστευση σε μικρότερη κλίμακα, νόμιζε ότι είχε λυθεί το πρόβλημα λέγοντας απλώς ότι «η Ευρώπη δεν μπορεί να φιλοξενήσει όλη τη δυστυχία του κόσμου».

Θα μπορούσαμε να αντιτείνουν ότι, η Ιορδανία, ο Λίβανος και η Τουρκία έχουν προστατεύσει 3 εκατομμύρια πρόσφυγες, ενώ η Ευρώπη έχει φιλοξενήσει μόλις 300.000. Για το λόγο αυτό, ντρέπομαι για την Ευρώπη, τον εγωισμού της, την ιστορική κοντόφθαλμη αντιμετώπισή της και την περιορισμένη λίγο αστική αλαζονεία της.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο λέω σήμερα ότι ο Αχμέτ είναι ο αδελφός μου και η Λατίφα αδελφή μου. Διότι, βλέπετε, ο Νέιθαν ήταν ο πατέρας μου.

lemonde.fr

ΣΧΟΛΙΑ

  1. tt avatar
    tt 05/09/2015 13:38:21

    Δεν το καταλαβαίνω ειλικρινά.
    Η Κίνα πόσους Σύριους πήρε δηλαδή, με 1.500.000.000 κόσμο;

    Η Ινδία με άλλους 1.500.000.000;

    Ούτε έναν.

    .
    .Έλεος, Άραβες είναι, λογικό είναι να πάνε στις Αραβικές χώρες.

    Από πότε είναι η Ευρώπη υποχρεωμένη να παίρνει τους καημένους όλου του κόσμου;

    Έλεος πια.
    ΔΕΝ βοηθάμε κανέναν με το έρθει εδώ όλη η Σομαλία και το Πακιστάν, απλά καταστράφηκε άλλη μια χώρα, η δική μας.
    Απόσταγμα μπουρδολογίας.
    Τα δικαιώματα έχουν φορείς.

    Η ελέυθερη διακίνηση στην ΕΕ είναι δικαίωμα των Ευρωπαίων Υπηκόων, όχι όλης της Ανθρωπότητας.

    Το ανθρώπινα δικαιώματα, αυτά δηλαδή που τα έχει κανείς επειδή είναι άνθρωπος είναι κατά βάση

    -να μην σε σκοτώνουν χωρίς λόγο -να μην σε βασανίζουν. Φτάνει με την προπαγάνδα του Χαλιφάτου πια. ΦΤΑΝΕΙ.
    ΠΟΤΕ ΘΑ ΨΑΞΕΙ Ο ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ ΓΙΑ ΕΣΟΔΑ ΑΠΟ ΤΡΑΦΙΚΙΝ;
    ΤΑ είπε ο Ούγγρος Πρωθυπουργός. Ωρα να σταματήσει το αστείο πριν οι Ευρωπαίοι γίνουν μειονότητα στην Ευρώπη.
    Η Κίνα θα είναι Κινέζικη, Η Ινδία ινδική, ο μουσουλμανικός κόσμος 99% μουσουλμάνοι κι οι Έλληνες ανέστιοι γκιαούρηδες; Αν δεν γίνει κάτι σύντομα θα έχουμε επανάληψη της Οθωμανικής και Αραβικής κατάκτησης της Ευρώπης. Απλά μεταφέρουμε τους πολέμους του Χαλιφάτου εδώ, δεν βοηθάμε κανέναν , απλά καταστρέφουμε εαυτούς.
    Ο ρόλος της αριστερής Monde προφανής. Καλύτερα Figaro και Telegraph αγαπητοι.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.