#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
27/12/2011 12:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η νέα παγκόσμια οικονομική αταξία



Μια νέα παγκόσμια οικονομική τάξη ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας, και αφορά μια ραγδαία σύγκλιση μεταξύ των παλιών δυνάμεων της Δύσης, και των νέων παικτών των αναδυόμενων οικονομιών.

Οι δυνάμεις όμως, που καθοδηγούν αυτή τη σύγκλιση, δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που οραματίζονταν γενιές ολόκληρες οικονομολόγων, όταν σημείωναν την ανεπάρκεια της παλιάς οικονομικής τάξης. Οι νέες αυτές  δυνάμεις, είναι άκρως ανησυχητικές.

Επί δεκαετίες ολόκληρες, πολύς κόσμος «θρηνούσε» για το γεγονός ότι η Δύση κυριαρχούσε στα παγκόσμια οικονομικά δεδομένα.

Από τον έλεγχο των διεθνών οργανισμών, ως τον σχεδιασμό των οικονομικών υπηρεσιών, η όλη υποδομή έμοιαζε να ακολουθεί τα συμφέροντα της Δύσης.

Και ενώ υπήρχαν συζητήσεις επί συζητήσεων για την ανάγκη μεταρρυθμίσεων, οι χώρες της Δύσης αντιδρούσαν αποτελεσματικά σε οποιαδήποτε προσπάθεια μείωσης της ισχύος και των κεκτημένων τους.

Τις ελάχιστες φορές που ξεπεράστηκε αυτή η αντίδραση, οι όποιες αλλαγές σημειώθηκαν, ήταν αργές και σταδιακές. Έτσι, πολλές αναδυόμενες οικονομίες έπαψαν να πιστεύουν στην «κοινή εξασφάλιση» που υποτίθεται ότι το παγκόσμιο σύστημα έθετε στη διάθεσή τους, ειδικά σε περιόδους ανάγκης.

Αυτό έγινε εμφανές στη περίοδο της οικονομικής κρίσης που έπληξε την Ασία, την Αν. Ευρώπη, και τη Ν. Αμερική στα τέλη των 1990ς, και στις αρχές των 2000ς. Πολλοί τότε θεώρησαν την αντίδραση της Δύσης ως ανεπαρκή.

Έχοντας χάσει την εμπιστοσύνη τους σε οργανισμούς όπως το ΔΝΤ, οι αναδυόμενες οικονομίες, κυρίως της Ασίας, προχώρησαν προς αναζήτηση οικονομικής αυτάρκειας. Μόλις ξεπέρασαν τα πρώτα εμπόδια, οι χώρες αυτές κατάφεραν να συγκεντρώσουν απίστευτα ποσά διεθνών αποθεματικών, ως μαξιλάρι ασφαλείας.

Μπόρεσαν και ξεπέρασαν τα ιλιγγιώδη χρέη τους, προχωρώντας σε ανάπτυξη, και πετυχαίνοντας πλεονάσματα. Παράλληλα ανάπτυξαν σε μεγάλο βαθμό τον εσωτερικό τους χρηματοπιστωτικό τομέα, έτσι ώστε να μην επηρεάζονται από εξωτερικές τρικυμίες.

Αυτές οι εξελίξεις ήταν εντελώς αντίθετες με τις ανάλογες στη Δύση. Εκεί κυριαρχούσε το εξωφρενικό χρέος, τα τραπεζικά ανοίγματα, και η πίστωση. Οι υπερβολές έγιναν ο κανόνας αντί για την εξαίρεση, και σε αυτό συνέβαλε η καινοτομία στα χρηματοπιστωτικά, και η διάβρωση των κριτηρίων δανεισμού και ρύθμισης.

Και έτσι ξαφνικά, ο κόσμος γύρισε τα πάνω κάτω. Οι «πλούσιες» χώρες γέμισαν ελλείμματα, και έγιναν οφειλέτες, ενώ οι «φτωχές» χώρες πέτυχαν πλεονάσματα, συσσωρεύοντας περιουσιακά στοιχεία, πολλά από τα οποία ανήκαν προηγούμενα στις οικονομίες της Δύσης.

Κανένας όμως δεν γνώριζε πως αυτές οι αποκλίνουσες πορείες θα κατέληγαν σε παγκόσμιες ανισορροπίες, που θα πυροδοτούσαν μια οικονομική κρίση τέτοιου βαθμού, που σείονται πλέον τα θεμέλια της παγκόσμιας οικονομίας.

Δεν υπάρχει τρόπος να επανέλθει η παλιά τάξη πραγμάτων. Αντί να ανακάμψουν, οι δυτικές οικονομίες παλεύουν με την ύφεση, την ανεργία, και το κρατικό χρέος, ειδικά στην Ευρώπη.

Κάθε δυτική χώρα ανησυχεί πλέον σοβαρά για την πιστοληπτική της αξιολόγηση, ενώ οι αναδυόμενες οικονομίες συνεχίζουν την ανάδυσή τους! Σε λίγο θα βλέπουμε κλιμάκια δυτικών αξιωματούχων να σπεύδουν στις χώρες αυτές, με το χέρι προτεταμένο, και να εκλιπαρούν για οικονομική βοήθεια, είτε αμέσως, είτε εμμέσως μέσω του ΔΝΤ…

Οι οπαδοί της οικονομικής σύγκλισης Δύσης και Ανατολής είχαν υπόψη μια οργανωμένη διαδικασία που θα συνοδεύονταν από παγκόσμια ανάπτυξη. Έβλεπαν μια συλλογική προσπάθεια, υπό την καθοδήγηση πεφωτισμένων πολιτικών. Αυτό όμως που συμβαίνει είναι εντελώς διαφορετικό, και κυρίως απρόβλεπτο.

Αντί για πεφωτισμένη ηγεσία, οι δυτικοί πολιτικοί αποφεύγουν συστηματικά την πραγματικότητα, εκδηλώνοντας άρνηση, κάνοντας συνεχώς λάθος διαγνώσεις, και υπονομεύοντας την συλλογική αντίδρασή τους με γκρίνιες και διαφωνίες.

Αντί για μια οργανωμένη διαδικασία, οι σημερινές οικονομικές εξελίξεις χαρακτηρίζονται από αταξία, η οποία κυρίως προέρχεται από την σε κρίση ευρισκόμενη Ευρώπη, και από μια Αμερική που δείχνει ανήμπορη να αντιμετωπίσει την ανεργία και να επανέλθει σε κατάσταση ανάπτυξης.

Οι διεθνείς οργανισμοί, ειδικά το ΔΝΤ, αντιδρούν χρηματοδοτώντας με μεγάλα ποσά την Ευρώπη. Αντί όμως αυτή η μεταφορά κεφαλαίων να αντιστρέψει την κατάσταση, και να ενθαρρύνει ιδιωτικές επενδύσεις, το μόνο που κατάφερε είναι να μεταφέρει τους κινδύνους από τον ιδιωτικό στον δημόσιο τομέα!

Επί πλέον, πολλές αναδυόμενες οικονομίες σημειώνουν ότι οι όροι που συνοδεύουν τα δισεκατομμύρια δολάρια που δίνονται στην Ευρώπη, δεν έχουν καμία σχέση από πλευράς σκληρότητας, με τους όρους που επιβλήθηκαν στις ίδιες, όταν είχαν ανάγκη από βοήθεια στις δεκαετίες 1990’s και  2000’s.

Η Δύση μπορεί να ξαναμπεί στο παιχνίδι. Δεν είναι ακόμη αργά. Αλλά για να το πετύχει, χρειάζεται αλλαγή πολιτικής τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Αμερική. Θα πρέπει να γίνουν βαθιές μεταρρυθμίσεις στο όλο σύστημα, ακόμη και των διεθνών οργανισμών. Για αυτό όμως θα χρειαστεί συλλογική ηγεσία, και συνεργασία επί ίσοις όροις με τις οικονομίες του αναπτυσσόμενου κόσμου.

 

Του Mohamed A. El Erian

Project Syndicate

http://www.project-syndicate.org/commentary/elerian12/English

Απόδοση: S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. The Saint avatar
    The Saint 28/12/2011 00:02:17

    Παράξενε, πιστεύεις πραγματικά, ότι τόσοι και τόσοι πρόεδροι, πρωθυπουργοί, υπουργοί οικονομικών, οικονομικοί παρατρεχάμενοι, δεν έχουν στο μυαλό τους όλα όσα αναφέρει το άρθρο αυτό?
    Εβλεπαν δλδ το τρένο να πηγαίνει στο γκρεμό, και παρ'όλα αυτά υπήρχαν "διαφωνίες", "αρνήσεις", "λάθος διαγνώσεις", και οδηγηθήκαμε εκεί που είμαστε τώρα?
    Οχι αγαπητέ φίλε. Το τρένο οδηγήθηκε στο γκρεμό, επειδή ΕΤΣΙ ΗΘΕΛΑΝ οι μηχανοδηγοί του (η αυτές τις εντολές είχαν...).
    Και μόνο το δικό μας ώς χώρα παράδειγμα να λάβεις υπόψιν, αρκεί.
    Κανένας απο όλους αυτούς τους "σωτήρες" δεν ήταν/είναι ΤΟΣΟ ανίκανος, η βλάκας. Ολοι τους είναι νεοταξίτες δοσίλογοι, σε εντεταλμένη υπηρεσία.
    Και άρθρα σαν το παραπάνω, δεν είναι παρα στάχτη στα μάτια των ανυποψίαστων, και άπειρων.

  2. SABI avatar
    SABI 29/12/2011 11:01:36

    Δυστυχώς τα πράγματα παραείναι απλά.
    Τό "σύστημα" από το 1985 και μετά , που με τα Ρηγκανόμικς και τον Θατσερισμό "απελευθερώθηκε" ασύστολα, έχει ανάγκη απο όλο και περισσότερο πραγματικό χρήμα, οχι μόνο λόγω απληστίας αλλά και λόγω φόβου σκασίματος μεγάλων φουσκών τύπου Lehman bros, Dexia κλπ. Η αναλογία πραγματικού χρήματος προς εικονικό έχει πέσει δραματικά στο 1,7%!!! από 8% που ήταν προ Ρήγκαν-Θάτσερ εποχή. Με την πλήρη “ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ” λόγω ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ που θα τις ρύθμιζε αυτόματα, φτάσαμε στο σημερινό αποτέλεσμα του καζινοκαπιταλισμού . (Το εικονικό χρήμα ετησίως είναι 3,7 τετράκις εκατομμύρια δολλάρια και το πραγματικό 60 τρις.) Αφού λοιπόν τελειώσανε με τις Ασιατικές τίγρεις και τη Λατινική Αμερική έβαλαν στο μάτι την Ευρώπη αρχίζοντας φυσικά από τα “γουρουνόπουλα” του Νότου και φτάνοντας πολύ γρήγορα στη Γαλλία οσονούπω…Επομένως ποιός να το ελέγξει και προς τα πού? Αυτό πάει μόνο του και ορμάει όπου μυρίζει "αίμα" και όποιον πέρει ο χάρος...

  3. Μεχμέτ Ιμάμ avatar
    Μεχμέτ Ιμάμ 24/01/2012 04:20:38

    ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΤΙΜΗ;

    Το χρέος, εάν και μπορεί να φαίνεται σαν ένα οικονομικό όρο, όμως εάν το σκαλίσουμε κατά βάθος και το ψάξουμε θα δούμε ότι δεν είναι ακριβώς οικονομικό ζήτημα.

    Το χρέος για τους λαούς της Ανατολής, είναι θέμα τιμής. Αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να καταβληθεί.

    Στο παρελθόν, πάντα ήταν ισχυρή οι Δυτική πιστωτές και μέχρι το τελευταίο σεντ το εισπρακταν απο τους οφειλητές της Ανατολής.

    Αλλά για τώρα «η ζωή έχει τα γυρίσματα» που λέει μια παροιμία μας, δηλαδή ο κόσμος γύρισε ανάποδα, Η Ανατολή λόγο την ύφεση στην Δύση, γύρισε την παλίρροια.

    Η Δύση Οφείλει και η Ανατολική πιστωτές έχουν να λαμβάνουν.

    Η Δύση ακόμα νομίζει ότι έχει την παλιά δύναμη της και συνεχίζει να δανείζεται απεριόριστα. Αυτό έχει ώς αποτέλεμα να κολυμπάει στα χρέοι.

    Τώρα στην Αμερική η συζήτηση που έχει εξέχουσα θέση και συζητιέται είναι: Ο Νομπελίστας κ. Paul Kurugman λέει, το χρέος της Αμερικής δεν έχει σημασία.

    Λέει για το χρέος είναι των νοικοκυριών, αλλά και για το αμερικανικό έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού και του χρέους πρός τρίτα φυσικά πρόσωπα.

    Και προσθέτει,

    Η Αμερική, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν πλήρωσε τα χρέη της και τίποτα δεν έχει συμβεί στο κράτος, αλλά ούτε τίποτα στους επικεφαλής των νοικοκυριών.

    Δηλαδή, ο μεγάλος οικονομολόγος λέει: Η Αμερική να συνεχίσει να δανείζεται. Αφού τα μέλη της οικογένειας πληρώνουν τα χρέη τους προς το δημόσιο δεν έχει σημασία. Υπάρχει ένας φόρος εισοδήματος. Με τους φόρους αυτούς θα κλείσει τον τομέα των λιανικών έλλειμμα του προϋπολογισμού. Εφ 'όσον το επιτόκιο δανεισμού, δεν είναι υψηλότερος και ταχύτερος απο των φόρων.

    Το χρέος της Αμερικής στους οποίους χρωστά, ίσως είναι το πιο σημαντικότερο ερώτημα και ζήτημα της ιστορίας.

    Οι διανοούμενοι επιστήμονες που δεν ενδιαφέρονται-ασχολιούνται με το οικονομικό θέμα, σ’ αυτήν την περίπτωση έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά και είναι ένα είδος οικονομίας που δεν μπορεί να πάει μακριά. Αναρωτιούνται αυτή η μεγάλη και τρανή χώρα μπορεί να χρωστά; Εάν χρωστάει τόσο πολύ και ειίαι χρεωμένη σ’ αυτούς τους λεχρίτες, αγενείς και στους αμόρφωτους Ανατολίτες πρέπει να χρωστά;

    Ας δούμε πρώτα η Αμερική ή οποιοδήποτε άλλο έθνος, πως δανείζεται απο την παγκόσμια αγορα.

    Όταν μια χώρα εκτυπώνη χρήμα, όσα χρήμα εχει εκτυπώση τόσο εχει δανειστει η χρεωθει σημαίνει στην παγοσμια αγορα. Μέχρι εκεί που είναι η παραγωγή της, παρέχει της υπηρεσιες της και όταν ρεουν εσωδα, δηλαδή υπάρχει εμφανή πηγή εσώδων, εάν εχει εκτυπώση χρήμα μέσα στα πλαισια αυτά κανενα προβλημα δεν υπαρχει. Η οικονομία της θα συνεχίσει να ειναι λειτουργήσιμη και επεξεργάζεται τους πόρους της.

    Εάν η πηγή χρηματοδοτησης ειναι εξωτερική, όσο χρήματα εχει αποκτήσει τόσο εχει χρεωθεί στην παγκόσμια αγορά.

    Οι χώρες που τα χρήματα τους κυκλοφορούν στην παγκόσμια αγορά (συνάλλαγμα), μπορεί να τυπώσει χρήματα όσο και όπως θέλουν. Όσο Περισσότερο βρίσκουν αξία των αγαθών και υπηρεσιών τους στην παγκοσμια αγορά τοσο μπορεί να εκτυπώσει. Σε αυτό το πλαίσιο, έχουμε σχηματίσει μια αγορά που περιγράφεται και είναι η «αγορά χρήματος».
    Στην πραγματικότητα η Ηνωμένες Πολιτείες, η Βρετανία και η Ευρωπαϊκή Ενωση είχαν κάνει αμοιβαία συμφωνία και αποφάσηζαν απο κοινού πόσο θα εκτυπωθούν συνολικά χρήματα. Αυτό που δημιούργησαν αυτοί το ονομάσαν «το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα». Όσοι ηγέτες των χωρών δεν αποδέχτηκαν την κατάσταση αυτή, τους έστελναν στο διάβολο, δηλαδή τους εξοντώνανε.
    Με άλλα λόγια, οι παγκόσμιες οικονομικές δυνάμεις τυπώνανε χρήματα στις δικές τους οικονομικές δυνάμης. Φυσικά, αυτό παρουσιαζόταν ως πλεονέκτημα σε σχέση με τις άλλες χώρες, διότι την παραγωγή και την εξυπηρέτηση των άλλων χωρών με το νομισμά τους, ήταν μία συναλλαγη των νομισμάτων και των ομολόγων. Ίσως τα ομόλογα δεν είχαν καν αντίκρισμα.

    Το σύστημα αυτό, δέν είναι σημαντικό, αλλά ουτε λειτουργήσημο όπως ήταν παλαιότερα, γιατι το αποφευγουν οι χώρες και δεν το χειρίζονται πιά.

    Απο το σύστημα αυτό, δηλαδή της έκδοσης νομίσματος η Αμερική πήρε τη μερίδα του λέοντος. Το Ηνωμένο Βασίλειο και η υπόλοιποι της Ευρώπης, έπαιρναν μεταξύ τους ότι είχε απομείνει απο την κυβέρνηση των ΗΠΑ.

    Η μείωσει τη χρήση των δολαρίων στην παγκόσμια αγορά, έφερε το αμερικανικό δολάριο σε δυσχερή θέσει και στη διεθνή σκηνή άρχισε να περιορίζεται η αξία του.

    Όπως είδαμε και διαπιστώσαμε στην τελευταία κρίση του ευρώ, Η Ευρώπη δεν μπόρεσε να είσπραξη απο τις αγορές συναλλάγματος και ενώ το ήθελε. Με άλλα λόγια, η Ευρώπη δεν μπόρεσε να χτυπώσει ευρώ όσο ήθελε και χρειαζόταν.

    Η κρίση αυτή που δημιουγήθηκε μεταξύ Αμερικής και την Γερμανία, αλλά δεν δηλώθηκαν στο κοινό κόσμο της κρίσης, μια προσωρινή συμφωνία που έγινε μεταξύ τους φαίνεται να έχει ξεπεραστεί.

    Οι χρηματιστική και πιστωτική αγορά θα συνεχίσει έτσι να μένει, διότι οι πρέσες των Ηνωμένων Πολιτειων που έχουν εκτυπώσει μπόλικα δολάρια και χωρίς αντίκρισμα είναι το πρόβλημα. Αυτά τα δολάρια μαζεύτηκαν σε μεγάλο βαθμό στην Κίνα απο οτι φαίνεται.

    Ο κος Paul Kurugman "δεν πληρώνουμε" όταν έκανε τη δήλωση αυτή, εννοούσε αυτά τα νομίσματα και το συνάλλαγμα, που βρίσκεται σε ξένες χώρες, δηλαδή τα στοκ που έχουν οι χώρες σε δολάριο, είναι φούσκα.

    Οι χώρες που ξεκίνησαν να κάνουν μεταξύ τους συναλλαγή με δικά τους χρήματα και καταργόντας το δολάριο απο τις αγοροπολησιες που γινονται, στην Δύση το πρόβλημα όλο και περισσότερο θα αυξάνεται.

    Το χρέος της Δύσης έχει πάψει να είναι φενομενικός. Τώρα, της Δύσης το χρέος αρχίζει και τέθηκε στην πορεία του πραγματικού χρέους και είναι ενόψιν των ευθυνών της.

    Αν έχετε χρέος και έλλειμμα στο προϋπολογισμό; Ειστε υποχρεωμένη τη μείωση της ζήτησης και την εξοικονόμηση ενέργειας να πάτε. Μειώνοντας τη ζήτηση, μειώνετε και η παραγωγή. Επίσης μειώνοντας την παραγωγή θα μειωθεί και η απασχόληση και έτσι αυξάνεται η ανεργία.

    Έτσι το χρέος, μόνο χρέος δεν μπορεί να είναι. Τα έσοδα σε όλους επιρεάζουν τις σκέψεις, τις προτάσεις και στην ενέργειά σας ξεκινά περιορισμούς.

    Το ίδιο ισχύει και για τα κράτη που είναι χρεοκοπημένα. Σχετικά με τα όρια της πολιτικής και τις ενέργειες των κρατών.
    Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Η βυζαντινή Αυτοκρατορία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέρρευσε λόγω του χρέους. Για το λόγο αυτό, αυτοί που ίδρυσαν τη Δημοκρατία δεν φοβούνται τίποτα, πέραν το φόβο του χρέους.

    Τα νέα κορίτσια και τις νέες γυναίκες που γνωρίζουμε, αφού τους χρεωκοπήσουνε τους μετακινούν σε οίκο ανοχής.

    Όσοι λαοί που δεν ξέρουν να βάλουν όριο και να σταματήσουν στο δανεισμό, σκέφτουμε και νομίζω ότι το μέλλον των εθνών αυτών θα είναι ίδια περίπτωση.
    Αθήνα, 23-01-2012
    Φιλικά και με εκτίμηση,
    Μεχμέτ Ιμάμ
    Πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Μουσουλμάνων Ελλάδος, «Η Φιλότητα»

  4. Ολγα Τσακηρίδη avatar
    Ολγα Τσακηρίδη 08/02/2012 20:47:43

    ΔΡΥΟΣ ΠΕΣΟΥΣΗΣ , ΠΑΣ ΑΝΗΡ ΞΥΛΕΥΕΤΑΙ...

    Ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται... Τα πράγματα, όμως, δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται, γιατί υπάρχουν λαοί που έχουν ζήσει αιώνες με ορισμένες αξίες , έχουν συγκροτήσει ορισμένη κουλτούρα και ταυτότητες. Δεν κυριαρχεί πάντα το χρήμα. Όταν αναφερόμαστε στη Δύση, δεν εννοούμε μόνο το χρηματοπιστωτικό της σύστημα. Αναφερόμαστε γενικότερα σε ένα πολιτισμικό απόθεμα που έχει προωθήσει την ανθρωπότητα σε επιτεύγματα. Αν βλέπουμε μόνο αρνητικά στοιχεία, τότε αυτό είναι λιγάκι ύποπτο για όσους το κάνουν.
    Σήμερα όλος ο πλανήτης ακολουθεί τα βήματα του Δυτικού Πολιτισμού και αυτόν τον πολιτισμό και τις αρχές του σε πνευματικό επίπεδο πρέπει να διασώσουμε.
    Αυτή πλέον η διάσταση μεταξύ Ανατολής και Δύσης δεν ωφελεί κανέναν. Όλες οι χώρες της Ασίας και της Αφρικής , για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, έχουν ως υπόβαθρο της ανάπτυξής τους το Δυτικό Πολιτισμό, τον οποίο σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα προσπαθούν να μιμηθούν όχι πάντοτε επιτυχώς. Βέβαια, η κάθε κοινωνία μέσω της πολιτισμικής επικοινωνίας υιοθετεί ορισμένα πολιτισμικά στοιχεία και στο τέλος διαμορφώνει ένα δικό της πολιτισμικό μόρφωμα.
    Μας ενδιαφέρει, λοιπόν, το μόρφωμα αυτό να προωθήσει την ανθρωπότητα μπροστά σε όλους τους τομείς. Δυστυχώς, όμως, ως προς την ποιότητα της ζωής των πολλών ανθρώπων ούτε η Ασία, ούτε η Αφρική έχουν να μας δώσουν εξαιρετικά δείγματα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ακόμη.
    Ας μη βιαζόμαστε να θριαμβολογήσουμε υπέρ κανενός, διότι εντέλει το πραγματικό χρέος δεν βρίσκεται στα χρήματα, αλλά στον πολιτισμό και στις αξίες του. Ως προς αυτό, τα θησαυροφυλάκια της Δύσης, όπως αποκαλείται από τους γράφοντες, είναι γεμάτα.
    Δρ Όλγα Τσακηρίδη
    Ερευνήτρια

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.