#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
15/02/2011 07:08
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η νέα μεγάλη σύγκλιση και η παρακμή της Δύσης



Νομίζαμε πως το 2010 θα ήταν μια καθοριστική χρονιά, και είχαμε δίκιο. Παντού συνέβησαν σημαντικές πολιτικές εξελίξεις. Ήταν η χρονιά, που ο γίγαντας που ονομάζεται Κίνα, άρχισε να διεκδικεί με πάθος τις επιδιώξεις του.

Ήταν μια χρονιά γεμάτη από κρίσεις χρεών, εξεγέρσεις στους δρόμους του Παρισιού και της Αθήνας, και ρωγμές στο σύμβολο της ευρωπαϊκής ενότητας, το ευρώ. Ήταν μια χρονιά, κατά την οποία ο πρόεδρος και η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, έτυχαν υποδοχής ροκ σταρ στην Ασία, όταν την επισκέφτηκαν.

Πιστεύω πως και το 2011 θα είναι κάπως παρόμοιο. Με το μεγάλο ερώτημα της εποχής μας να παραμένει επίκαιρο: Βρίσκεται η Δύση σε παρακμή;

Το εν λόγω ερώτημα έχει τεθεί πολλές φορές στο παρελθόν. Από την εποχή του Α`Π.Π. Από τότε μέχρι σήμερα, πολλοί ξέγραψαν τη Δύση, και πολλές φορές. Τη μια εξαιτίας της ΕΣΣΔ, την άλλη λόγω της Ιαπωνίας και των αναδυόμενων οικονομιών τίγρεων, κ.ο.κ.

Αυτή τη φορά όμως, υπάρχει μια σημαντική διαφορά. Τα οικονομικά στοιχεία μας δείχνουν μια βαθιά μετατόπιση στη παγκόσμια παραγωγή και στον παγκόσμιο  πλούτο. Μια μετατόπιση που έχει ονομαστεί «η μεγάλη σύγκλιση».

Ο κόσμος επιστρέφει στην εποχή της βιομηχανικής επανάστασης, όταν οι κοινωνίες συνεισέφεραν στη παγκόσμια οικονομική δραστηριότητα, αναλογικά με το μέγεθος του πληθυσμού τους.

Τη δεκαετία του 1970, τα 2/5 του πληθυσμού της γης (Κίνα και Ινδία μαζί) παρήγαγαν λιγότερο από το 1/10 του παγκόσμιου οικονομικού προϊόντος.

Σύμφωνα με τις προβλέψεις του ΔΝΤ, έως το 2015, οι αναπτυσσόμενες οικονομίες θα παράγουν το μισό του συνολικού παγκόσμιου προϊόντος.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση απλά διευκόλυνε την επιτάχυνση της μεγάλης σύγκλισης, και προκάλεσε μια παγκόσμια οικονομία δυο ταχυτήτων.

Οι πλούσιες οικονομίες πάσχουν από ανεργία, μικρή ανάπτυξη, υψηλό χρέος, χαμηλά επιτόκια, και αναιμικά νομίσματα. Στον τρίτο κόσμο όμως, η ανάπτυξη προχωρά με τεράστια βήματα, η φτώχεια πέφτει, οι επενδύσεις αυξάνονται, η νέα τεχνολογία των επικοινωνιών κυριεύεται, ο πληθωρισμός καραδοκεί, και τα νομίσματα είναι υποτιμημένα.

Θα συνοδευτεί άραγε ο οικονομικός μαρασμός της Δύσης με έναν αντίστοιχο μαρασμό της επιρροής της;

Εδώ και αιώνες, η Δύση ηγείται στη σταθερότητα, στην ευμάρεια, στην υγεία, στη τεχνολογία, στη παιδεία και στην έρευνα, ενώ η τεράστια παραγωγή της αποδείκνυε σε όλους, ότι  το Δυτικό μοντέλο ήταν και το καλύτερο.

Η ισχύς της Δύσης, της επέτρεψε να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο σύστημα που αντανακλά τις αξίες και τα συμφέροντά της. Οι θεσμοί που δημιούργησε, αποδείχθηκαν διαχρονικοί. Αυτό οδήγησε στη πίεση ώστε όλες οι κοινωνίες να υιοθετήσουν το Δυτικό μοντέλο, ενώ εκατομμύρια φοιτητών από ολόκληρο τον κόσμο έσπευσαν να σπουδάσουν στα Δυτικά πανεπιστήμια.

Εκεί όμως που κάποτε η Δύση πρόσφερε γυαλιστερές πόλεις, αποδοτικές κοινωνίες, και ισχυρά κράτη, σήμερα μάλλον προσφέρει αρτηριοσκληρωτικές και γεμάτες κρίση οικονομίες, κυβερνητικές δυσλειτουργίες και κοινωνικές αναταραχές.

Η Δύση δεν αποτελεί πλέον τον καθρέφτη μέσα στον οποίο ο υπόλοιπος πλανήτης βλέπει το μέλλον του. Ο καθρέφτης αυτός, όσο πάει γίνεται και πιο ασιατικός. Αν κάποιος θέλει να κτίσει μια μονάδα παραγωγής ενέργειας, που θα απευθυνθεί; Σε κάποιον που τις έχτιζε πριν από μισό αιώνα, και που σήμερα πασχίζει να τις ανακαινίσει μέσα σε έναν δαιδαλώδη λαμβύρινθο συμφερόντων και νομοθετημάτων, ή σε κάποιον που χτίζει μια τέτοια μονάδα κάθε εβδομάδα, φτηνά, και αποδοτικά, χρησιμοποιώντας τη καλύτερη δυνατή τεχνολογία;

Πέρα από την ασημαντότητα της Δύσης, υπάρχουν και κάποια ερωτήματα όσον αφορά στο μέλλον της ως οντότητα. Κάποτε, η Δύση ξεχώριζε τόσο για αυτά που εκπροσωπούσε, όσο και για αυτά τα οποία πολεμούσε. Εκπροσωπούσε την ελεύθερη αγορά, τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, και τη διαφάνεια. Πολεμούσε την απολυταρχία, τη βία, τις κλειστές και κεντρικά σχεδιασμένες οικονομίες, και τα αστυνομικά καθεστώτα.

Αυτές οι αξίες έδιναν σκοπό στη Δύση. Ένα όραμα για το πώς θα έπρεπε να είναι ο κόσμος. Μια αυτοπεποίθηση. Όλα αυτά, σήμερα εκλείπουν. Η πολιτική κοντράρεται με τις αγορές. Οι κυβερνήσεις και οι επιχειρήσεις αναγνωρίζουν πως ο ένας χρειάζεται τον άλλο, αλλά παράλληλα αλληλοκοιτάζονται με καχυποψία και περιφρόνηση.

Οι δημοσκοπήσεις, και η εμμονή στη τεχνική της παραμονής στην εξουσία, έχουν στερήσει τις κυβερνήσεις από την ικανότητα τους να παράγουν πολιτική, και να εφαρμόζουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις.

Ο ατομισμός έχει κυριαρχήσει, και έχει αντικαταστήσει τις παλιές ισορροπίες μεταξύ του ατομικού και του κοινωνικού.

Εν τω μεταξύ, ο αριθμός των ολοκληρωτικών καθεστώτων, και των ελεγχόμενων οικονομιών συνεχώς μειώνεται. Παντού υπάρχουν μείγματα δημοκρατίας και απολυταρχίας, οικονομίας της αγοράς και κρατικής παρέμβασης, κοινωνικών ελευθεριών και παρακολούθησης. Και αυτό είναι που βλέπουμε σήμερα στη Μέση Ανατολή.

Οι νέοι πολιτικοί και κοινωνικοί σχεδιασμοί που προκύπτουν, θα επηρεάσουν σημαντικά. Και αυτό που μένει να δούμε είναι πως σε λίγο καιρό, τα κράτη της Δύσης θα πάψουν να εξαρτώνται και να συνεργάζονται αποκλειστικά το ένα με το άλλο. Θα σφυρηλατηθούν νέες φιλίες και νέες συμμαχίες.

Στον  νέο αναδυόμενο κόσμο της μεγάλης σύγκλισης, οι περιοχές που θα επηρεάζουν δεν θα είναι οι Βρυξέλλες, το Λονδίνο, ή το Παρίσι, αλλά όλο και πιο πολύ το Πεκίνο, η Μπραζίλια, και το Νέο Δελχί.



Του Michael Wesley, Δ/ντή του Lowy Institute for International Policy.

S.A.- The Australian

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Νίκος avatar
    Νίκος 15/02/2011 09:10:50

    Παράξενε, καλημέρα.
    Ο Wesley λησμόνησε να πεί ότι η καινοτομία (innovation) υπήρξε η βάση της Δυτικής ανάπτυξης η οποία τώρα έχει ατονήσει. Μετά τον Β'ΠΠ παρατηρούμε περιόδους εκρήξεως της καινοτομικής παραγωγής με τελευταία αυτή της δεκαετίας του 90 (π.χ. υπολογιστές). Σύμφωνα δε με τον Harry Dent, Jr. μακροπρόθεσμα την ανάπτυξη την οδηγεί η περιοδική δημογραφική αυξομείωση. Αυτό δε συμβαίνει περίπου κάθε 40 χρόνια, δλδ κάθε μιαμισυ γενιά. Και όντως αν σχεδιάσει κανείς τις καμπύλες θα διαπιστώσει ότι όντως αυτό συμβαίνει.

  2. ΒΙΣ avatar
    ΒΙΣ 15/02/2011 11:26:28

    Μάλλον πολλοί πλέον θα ανατρέχουν στα γραφτά του Oswald Spengler, που διαισθητικά (;) είχε "δει" την παρακμή της Δύσης σχεδόν 90 χρόνια πριν από σήμερα.

  3. Orestios avatar
    Orestios 15/02/2011 17:58:39

    degenerate society

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.