#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
10/05/2012 19:45
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η νέα γαλλική επανάσταση του Hollande



Το να θεωρούμε τον ήπιο στην εμφάνιση Hollande ως επαναστάτη, μπορεί να ακούγεται αστείο, αλλά ας δούμε αυτά που λέει.

Στον σημερινό κόσμο, επανάσταση δεν σημαίνει Ναπολεόντειες στρατιές να εισβάλλουν σε άλλες χώρες, φέρνοντας μαζί τους την έννοια της αδελφότητας και της ελευθερίας. Σήμερα, επανάσταση σημαίνει να κατηγορείς το Αγγλοσαξονικό οικονομικό μοντέλο για την παγκόσμια ύφεση, και να αμφισβητείς την ηγεμονία της Γερμανίας, καθώς και τις πολιτικές της για την επίλυση της κρίσης.

Από την ημέρα που  εξελέγη, ο Hollande δείχνει πως θεωρεί τον εαυτό του κάτι περισσότερο από έναν ακόμη Γάλλο ηγέτη. Είναι, νομίζει,  η μετενσάρκωση της ευρωπαϊκής θέλησης, ο υπέρμαχος των απανταχού καταπιεσμένων από την λιτότητα, που μεταφέρει στις πλάτες του τις ελπίδες της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας, και της Ιταλίας, έτοιμος να πολεμήσει με την ανάλγητη Angela Merkel.

Αυτή η πομπώδης στάση δεν είναι ασυνήθιστη για Γάλλο πρόεδρο. Θυμόμαστε όλοι τον Sarkozy, και πως στη περίπτωση της Λιβύης παρίστανε τον απελευθερωτή της Μ. Ανατολής.

Στην περίπτωση όμως του μειλίχιου Hollande, η στάση αυτή αποτελεί όντως έκπληξη. Ή το κόμμα του θεωρεί πως η ηγεσία του κύματος δυσαρέσκειας που σαρώνει την Νότια Ευρώπη θα αποφέρει πολιτικά κέρδη, ή ο ίδιος το βλέπει ως εθνική μοίρα της Γαλλίας.

Ο όρος «εθνική μοίρα» είναι χαρακτηριστικός της νοοτροπίας όλων αυτών που πανηγύριζαν την σοσιαλιστική νίκη στους δρόμους του Παρισιού. Οι Βρετανοί τα καταφέρνουν μια χαρά χωρίς «μοίρα», αλλά όχι οι Γάλλοι, και πιο ειδικά οι αριστεροί Γάλλοι. Βλέποντας την χαρά που προκάλεσε η νίκη του Hollande στην Ελλάδα, στην Ισπανία, και στην Ιταλία, οι Γάλλοι σίγουρα θυμήθηκαν τις παλιές ιστορικές  επιρροές, που ασκούσαν διεθνώς.

Το πρόβλημα που ανακύπτει τώρα είναι ότι ο Hollande θα πρέπει να υλοποιήσει τις υποσχέσεις του, και όχι μόνο για την Γαλλία.

Ποιος δεν θέλει την ανάπτυξη στην Ευρώπη, και την ηρεμία στις αγορές; Αν το πετύχει, ο Hollande θα επικρατήσει, ως ο άνθρωπος που για πρώτη φορά στα τελευταία 150 χρόνια, σταμάτησε την γερμανική κυριαρχία.

Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο, είναι πολύ δύσκολο. Το πιο πιθανό είναι να σημειωθούν κάποιες μακροχρόνιες κόντρες με την Γερμανία, και ίσως και με την Βρετανία. Ήδη, ως κλασικός Γάλλος, επιτέθηκε στη γηραιά Αλβιόνα, επειδή αυτή ενδιαφέρεται μόνο για το Σίτυ του Λονδίνου, και τίποτα άλλο.

Αυτό όμως δεν ισχύει. Οι Βρετανοί ενδιαφέρονται και για την κατάσταση της Γαλλίας, που είναι στενά συνδεδεμένη με την δική τους. Για αυτό και ανησυχούν με το χρέος. Και ένας λόγος που οι αγορές δεν αντέδρασαν (ακόμη) αρνητικά, είναι οι συζητήσεις περί μιας ενδεχόμενης συμβιβαστικής λύσης, που θα αφορά σε μια πιο φιλοαναπτυξιακή τροποποίηση του ισχύοντος δημοσιονομικού συμφώνου της ευρωζώνης. Οποιοδήποτε όμως χλιαρό μέτρο, αποκλείεται να ικανοποιήσει τους υποστηριχτές του Γάλλου προέδρου στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Για αυτό και μπαίνουν στο παιχνίδι οι εθνικές προσδοκίες.

Και δεν πρόκειται μόνο για την Ευρώπη, αλλά για ολόκληρο τον κόσμο. Στα λόγια τουλάχιστον, η επανάσταση που ευαγγελίζεται ο Hollande, στρέφεται εναντίον σύμπαντος του χρηματοοικονομικού συστήματος, και δεν είναι ο μόνος (τουλάχιστον στη Γαλλία) που θέλει κάτι τέτοιο. Στη χώρα του, κυριαρχεί ο προστατευτισμός. Τόσο οι συντηρητικοί, όσο και οι αριστεροί Γάλλοι, έχουν επ αυτού παρόμοιες απόψεις. Ο όρος delocalisation, που περιγράφει την απώλεια θέσεων εργασίας, και το ξερίζωμα ολόκληρων κοινοτήτων τους είναι ιδιαίτερα αποκρουστικός, σε αντίθεση με τον αγγλικό όρο outsourcing, που δεν είναι τόσο συναισθηματικά φορτισμένος.

Υπάρχει επίσης και το γαλλικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, που θεωρείται εθνικό κεκτημένο, και που πρέπει να στηριχτεί πάση θυσία από τα νύχια του χρηματοοικονομικού συστήματος. Μέρος της γαλλικής «εθνικής μοίρας» συμπεριλαμβάνει και το δικαίωμα της πρόωρης συνταξιοδότησης. Αν ο νέος πρόεδρος πραγματοποιήσει την υπόσχεσή του να μειωθεί το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης στα 60 χρόνια, τότε οι αγορές θα συνταραχτούν.

Η μοναχική πορεία είναι μια γαλλική παράδοση, αλλά μπορούν να το κάνουν αυτό σήμερα; Το δικαίωμα στη ξεκούραση, αποτελεί ακόμη ένα χαρακτηριστικό της εθνικής τους ιδιαιτερότητας. Σίγουρα οι Γάλλοι έχουν έναν από τους υψηλότερους ρυθμούς παραγωγής στον κόσμο, αλλά είναι αμφίβολο αν οι Κινέζοι θα συμφωνούσαν να χρηματοδοτήσουν τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις των Γάλλων, μειώνοντας την δική τους ανταγωνιστικότητα.

Η φυγή Γάλλων τραπεζιτών και επιχειρηματιών προς την Αγγλία, μαζί με όλους όσους ανησυχούν με την νέα φορολόγηση του πλούτου στη Γαλλία, θα φέρει μαζί της μνήμες από τα σκληρότερα χρόνια της γαλλικής επανάστασης.

Μόνο που αυτή τη φορά, η λαιμητόμος δεν θα κόψει κεφάλια, αλλά θα πέσει επάνω στην patrimoine (κληρονομιά) τους.

Τα επιθετικά λόγια του Hollande, όπως «θα νικήσω την παγκοσμιοποίηση», ή «ο εχθρός μου είναι ο κόσμος του χρήματος», σίγουρα δεν είναι σαν αυτά του Δαντόν , που έλεγε για κάποιον αντίπαλό του: «θα φάω τα μυαλά του, και θα χ…ω μέσα στο κρανίο του», αλλά αποτελούν στοιχεία της ίδιας ιστορικής παράδοσης. Μόνο που αυτή τη φορά δεν θα χυθεί αίμα στους δρόμους, αλλά οι συγκρούσεις θα γίνουν σε διάφορες αίθουσες συσκέψεων, και σε συνόδους… και θα είναι εξίσου σκληρές.

 

http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/france/9252413/A-time-for-the-French-to-keep-their-heads.html

S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.