Η μετριότητα του Μπαράκ Ομπάμα δίνει την ευκαιρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Γερμανία ) να παίξει ηγετικό ρόλο στην Ουκρανία
22/02/2014 08:30
Του Τόμας Τζέφερσον
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η μετριότητα του Μπαράκ Ομπάμα δίνει την ευκαιρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Γερμανία ) να παίξει ηγετικό ρόλο στην Ουκρανία

Θα ήταν παράλειψη μέσα από αυτές τις γραμμές να μην αναφερθεί το πόσο τραγική ήταν η παντελής απουσία από τις εξελίξεις της Ελλάδας, η οποία σε μια τόσο σημαντική κρίση για τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη και διεθνώς έτυχε να βρίσκεται στην Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αντί να είναι παρόν με τους πρωταγωνιστές, δυστυχώς δεν ήταν ούτε κομπάρσος

Χρειάστηκαν δεκάδες νεκροί και να φτάσει η χώρα στα πρόθυρα του εμφύλιου σπαραγμού για να υπάρξει μια πολιτική συμφωνία για εκτόνωση της κρίσης στην Ουκρανία.

Το σύνολο των πληροφοριών και τα γεγονότα των τελευταίων εικοσιτετραώρων συγκλίνουν στην άποψη ότι η συμφωνία επήλθε μετά από στενή συνεργασία και παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις της Καγκελαρίου της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ με τον Ρώσο Πρόεδρο, Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ο κεντρικός ρόλος της κ. Μέρκελ σε συνδυασμό με την παρουσία των τριών ευρωπαίων Υπουργών Εξωτερικών στο Κίεβο κατά τη διάρκεια της πιο κρίσιμης στιγμής της κρίσης βάζουν τις βάσεις για ένα νέο ρόλο της Ευρώπης σε κρίσιμες γεωπολιτικές εξελίξεις όπως αυτή της Ουκρανίας και κυρίως σε μια προσπάθεια να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στην επίλυση κρίσεων στο έδαφός της, κάτι που είχε αποτύχει παταγωδώς να κάνει στις κρίσεις της Βοσνίας και του Κοσσυφοπεδίου, αλλά και μια σειρά άλλα θέματα εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής που έχουν απασχολήσει τη Γηραιά Ήπειρο, μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το κενό αυτό μέχρι πρόσφατα το κάλυπταν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Σήμερα η μετριότητα του Μπαράκ Ομπάμα στη διεθνή σκακιέρα και η ουσιαστική απουσία της Ουάσινγκτον από τις εξελίξεις στην Ευρώπη, δίνει την ευκαιρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους στη Γερμανία να παίξει ηγετικό ρόλο στις γεωπολιτικές εξελίξεις επί ευρωπαϊκού εδάφους και όχι μόνο.

Την ίδια στιγμή δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε ότι οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης δεν μας έχουν δημιουργήσει μεγάλες ελπίδες για εφαρμογή συγκροτημένων και επιτυχών πολιτικών σε οποιοδήποτε επίπεδο.

Παρά το γεγονός ότι ακόμα δεν έχει στεγνώσει το μελάνι της συμφωνίας που επετεύχθη στην Ουκρανία, ανοίγεται ένα μονοπάτι ευκαιρίας για τις ευρωπαϊκές δυνάμεις και κυρίως για τη Γερμανία, με δεδομένη τη τάση αποκόλλησης από την ΕΕ που ενισχύεται όλο και πιο πολύ στη Μεγάλη Βρετανία και το γεγονός ότι η Γαλλία βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση οικονομικά.

Τα μη εμφανή με γυμνό μάτι προβλήματα της Μόσχας και το γεγονός ότι η κατάσταση στο Κίεβο είχε ξεφύγει από το επίπεδο του παρασκηνιακού πολιτικού χειρισμού του Κρεμλίνου, οδήγησε τον Βαλντιμίρ Πούτιν να εισέλθει σε μια πολιτική συναλλαγή με το Βερολίνο, αλλά ουδείς σώφρων αναλυτής μπορεί να τον εμπιστευτεί και να είναι σίγουρος για το τι έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του.

Τα ίδια τα δεδομένα στο εσωτερικό της Ουκρανίας κάνουν σαφές ότι το παιχνίδι μόλις τώρα αρχίζει και θα είναι ιδιαίτερα πολύπλοκο και για πολύ δυνατούς παίκτες.

Το οικονομικό χάσμα ανατολής – δύσης που υφίσταται στην Ουκρανία, δημιουργεί μια πολύ δύσκολη εξίσωση για την οποία είναι ιδιαίτερα δύσκολο να βρεθεί ισορροπία. Το ανατολικό τμήμα της χώρας, του οποίου οι σχέσεις με τη Μόσχα είναι στενότατες, είναι δυσανάλογα πλουσιότερο από το δυτικό, και είναι αμφίβολο το κατά πόσο το Βερολίνο και η Δυτική Ευρώπη μπορεί να ισοσκελίσει αυτό το κενό.

Την ίδια στιγμή ο Πρόεδρος Γιανουκόβιτς αποτελεί, με σφραγίδα Πούτιν, ήδη παρελθόν και η απόφαση του Κοινοβουλίου της Ουκρανίας για αποφυλάκιση της Γούλια Τιμοσένκο, δημιουργεί νέα και με ιδιαίτερη σημασία για τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις στο Κίεβο.

Η κ. Τιμοσένκο έχει γίνει αντικείμενο δυναμικής υποστήριξης από τη Δύση, αλλά οδηγήθηκε στη φυλακή μετά από κατηγορίες για διαφθορά και κατάχρηση εξουσίας με στόχο την εύνοια ρωσικών συμφερόντων. Οι στενές σχέσεις της με το Κρεμλίνο και προσωπικά με τον Βλαντιμίρ Πούτιν αποτελούν κοινό μυστικό, οπότε μένει να δει κανείς ποια είναι τα σχέδια του Ρώσου Προέδρου για την εξαιρετικά δημοφιλή τόσο στο εσωτερικό της Ουκρανίας, όσο και στη Δύση, πρώην Πρωθυπουργό της δοκιμαζόμενης χώρας.

Το κατά πόσο το Βερολίνο και κατ’ επέκταση η Ευρωπαϊκή Ένωση θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και θα μπορέσει με επιτυχία να διαβεί το δύσκολο μονοπάτι των εξελίξεων στην Ουκρανία, θα κρίνει το κατά πόσο το ευρωπαϊκό εγχείρημα έχει μέλλον και ύπαρξη, αλλά και υπό ποια μορφή.

Θα ήταν παράλειψη μέσα από αυτές τις γραμμές να μην αναφερθεί το πόσο τραγική ήταν η παντελής απουσία από τις εξελίξεις της Ελλάδας, η οποία σε μια τόσο σημαντική κρίση για τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη και διεθνώς έτυχε να βρίσκεται στην Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αντί να είναι παρόν με τους πρωταγωνιστές, δυστυχώς δεν ήταν ούτε κομπάρσος.

Είναι κρίμα αλλά τέτοιες ευκαιρίες δεν πρέπει να χάνονται.

Συμπερασματικά, το ερώτημα είναι απλό και ταυτόχρονα αμείλικτο. Η κρίση στην Ουκρανία δίνει στην Ευρώπη μια μεγάλη ευκαιρία. Η Ευρώπη μπορεί;

ΣΧΟΛΙΑ

  1. βαγόνι avatar
    βαγόνι 22/02/2014 11:18:39

    ..."μετριότητα ο Ομπάμα...", "έλλειψη ηγεσίας διεθνώς" στο προηγούμενο άρθρο σας...γιατί; τί έγινε ξαφνικά; ...παλαιά και νέα media οδύρονται για την έλλειψη "χαρισματικών ηγεσιών"....πολύ αργά!...τις τελευταίες δυό-τρείς δεκαετίες, δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να κάνουν αδύνατη την πρόσβαση των "χαρισματικών" στο λαό...είτε ώς κατευθυνόμενη,απο άθλια αφεντικά,μαζική επικοινωνία είτε και ώς δήθεν ριζοσπαστική αμφισβήτηση απο περιθωριακά μέσα και μυαλά...το κόστος εισπράττεται σήμερα τοις μετρητοίς...στην Ουκρνία,στην Ελλάδα,παντού....μάταια θα αναζητήσετε πρόσωπα σαν τον συνεπώνυμο και τον συνονόματο σας...προφανώς,παρακμή!

  2. Ελλην Πολίτης avatar
    Ελλην Πολίτης 22/02/2014 17:45:32

    Δεν κατάλαβα γιατί είναι μετριότητα ο Ομπάμα επειδή δεν επεμβαίνει εναντίον των Ρώσσων στην Ουκρανία, τελικά τι θέλουμε τον Αμερικάνο να επεμβαίνει ή να μην επεμβαίνει όπου υπάρχει πρόβλημα; Όσον αφορά την Μέρκελ δεν φταίει αυτή που κάνει εξωτερική πολιτική στο Κίεβο, τι έκανε η επίσημη ΕΕ δηλαδή η προεδρεύουσα Ελλάδα, τίποτε (κοιμάται). Ο υπουργός των εξωτερικών μας έπρεπε να είναι στο Κίεβο απο την αρχή των επεισοδίων και να προσπαθεί να αποτρέψει το μακελειό με συμβιβασμούς (πρόωρες εκλογές, αμνηστία της πολιτικά διωκόμενης Τιμοσένκο), όχι μόνο λόγω ΕΕ αλλά και επειδή η Ελλάδα είναι ορθόδοξη χώρα και έχει και ομογένεια στην Ουκρανία. Για την γεωπολιτική θέση της χώρας θα έπρεπε να προωθείται δημοψήφισμα σε όλη την Ουκρανία και να γίνει σεβαστό απο όλους (και την Ρωσσία). Τις δικές μας ευθύνες και μικρότητες (όχι απλά μετριότητες) μην τις μεταθέτουμε σε άλλους!! Το ίδιο ισχύει και για την Συρία όπου αφήνουμε Ελληνορθόδοξους πληθυσμούς να σφαγιάζονται και εμείς να κάνουμε τους οπαδούς των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

  3. ΒΙΣ avatar
    ΒΙΣ 22/02/2014 18:16:04

    Ξεχνάμε συχνά ότι η Ουκρανία είναι ένα τεχνητό μόρφωμα. Είναι μία Βοσνία-Ερζεγοβίνη, χωρίς τους μουσουλμάνους. Υπάρχουν δύο μεγάλες γλωσσικές κοινότητες, η ουκρανόφωνη και η ρωσόφωνη. Εκτός από την ανατολική Ουκρανία, τα ρωσικά μιλιούνται ως μητρική γλώσσα και στην Οδησσό και στο Νικολάγεφ. Τα επίσημα κανάλια της Οδησσού είναι ρωσόφωνα. Ουκρανικά στην Οδησσό είναι κάτι σαν τα ουαλλικά μέσα στο Κάρντιφ, δηλαδή είδος εξωτικό. Γνωρίζω Ουκρανούς από τις πόλεις αυτές που αισθάνονται Ρώσοι και μιλάνε ρωσικά. Και είναι γνήσιοι Ουκρανοί, με βαθιές ρίζες στη χώρα, όχι επήλυδες "Μεγαλορώσοι". Πώς θα σας φαινόταν αν σε πολλές μεγάλες πόλεις της Ελλάδας (Θεσσαλονίκη, Ιωάννινα, Ηράκλειο) δεν άκουγες λέξη ελληνικά στον δρόμο; Και όμως, αυτό συμβαίνει στην Οδησσό, στο Νικολάγιεφ, στο Χάρκοβο, σε όλη την Κριμαία... Πέρα από τον γλωσσικό διαχωρισμό, υπάρχει ο ομολογιακός διαχωρισμός. Η ρωσόφωνη κοινότητα της Ουκρανίας είναι Ορθόδοξοι, η ουκρανόφωνη πλειοψηφικά ορθόδοξοι. Όμως, η δεύτερη κοινότητα, η ουκρανόφωνη, είναι διχασμένη: Ένα μέρος ακολουθεί την Αυτόνομη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, που αποτελεί μέρος της Ρωσικής Εκκλησίας και ένα μέρος ακολουθεί το "Πατριαρχείο Κιέβου" και μία άλλη "αυτοκέφαλη" Εκκλησία, αμφότερες μη αναγνωρισμένες από τις λοιπές Ορθόδοξες Εκκλησίες (συμπεριλαμβανομένου του Φαναρίου). Στις εκκλησίες της πρώτης δικαιοδοσίας οι ακολουθίες γίνονται στην παλαιοσλαβονική, στις εκκλησίες των άλλων δικαιοδοσιών στην ουκρανική. Ορθόδοξοι είναι πλειοψηφικά και οι ουκρανόφωνοι των Καρπαθίων, βόρεια της Ρουμανίας, οι λεγόμενοι Καρπαθορώσοι. Μία άλλη ισχυρή ομάδα ουκρανόφωνων είναι Ελληνο-Καθολικοί, δηλ. Ουνίτες, με προπύργιο τη Γαλικία, στα πολωνικά σύνορα. Πρώην Ορθόδοξοι μέχρι τον 16ο αιώνα, έγιναν αναγκαστικά Καθολικοί διατηρώντας (εν μέρει) το βυζαντινό τυπικό για να επιβιώσουν. Στη συνέχεια, υπέστησαν πλύση εγκεφάλου από τους ¨φίλους" μας τους Λατίνους και είναι φανατικοί παπικοί και μισούν την Ορθοδοξία. Τυπική περίπτωση γενιτσαρισμού. Ουνίτες είναι και κάποιοι "Καρπαθορώσοι", ουκρανόφωνοι των Καρπαθίων. Πολλοί από αυτούς που βρέθηκαν πριν από τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο στην Αμερική, ξεφεύγοντας από την αυστριακή προπαγάνδα και καταπίεση των φραγκοπαπάδων, επέστρεψαν στην πίστη των προγόνων τους. Έπαιξε σε αυτό μεγάλο ρόλο ένας πρώην ουνίτης ιερέας της Αμερικής, ο π. Αλέξιος Τοθ, που έχει ανακηρυχθεί άγιος από την Ορθόοξη Εκκλησία. Είναι εκατοντάδες χιλιάδες σήμερα οι Ορθόδοξοι Αμερικανοί που έχουν ρίζες από τους Ουνίτες Καρπαθορώσους. Τα σύνορα της Ουκρανίας, ομόσπονδης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής "Δημοκρατίας' χαράχτηκαν από γραφειοκράτες. Περιοχές ρωσόφωνες και, σε κάθε περίπτωση, ενσωματωμένες από αιώνες στην ρωσική κουλτούρα, εντάχθηκαν στην Ουκρανία. Από την άλλη, περιοχές της Πολωνίας, κατά τον Μεσοπόλεμο, και παλαιότερα της Αυστροουγγαρίας (η Γαλικία, με τον ουνίτικο κατά πλειοψηφία πληθυσμό) έγιναν "ουκρανικές". Αν ο Στάλιν δεν είχε "σπρώξει" ολόκληρη την Πολωνία προς δυσμάς, δίνοντάς της αμιγώς γερμανικά εδάφη (Πομερανία), το Λβιβ θα ήταν σήμερα μία τυπική πολωνική επαρχιακή πόλη, όπου τα ουκρανικά θα μιλούνταν μαζί με τα πολωνικά, περισσότερο ως προφορική διάλεκτος. Το Νικολάγεφ είναι ρωσόφωνο, γύρω τα χωριά μιλούν ουκρανικά, αλλά τους έχουν επιβάλει στο πανεπιστήμιο της πόλης να διαδάσκουν στην ουκρανική. Σε κάθε περίπτωση, αν θα μιλούσαμε για "ουκρανικό κράτος", αυτό, αν ήθελε να έχει νόημα ως κράτος, δεν θα είχε σε καμία περίπτωση την τωρινή του έκταση. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι την Κριμαία την έδωσε δωράκι στην Ουκρανία ο Χρουστσώφ, τέλος δεκαετίας 1950 αν δεν απατώμαι. To ζήτημα τώρα είναι τι θα απογίνει αυτό το μωσαϊκό με τις δύο διαφορετικές γλώσσες, τις διαφορετικές κουλτούρες, τις διαφορετικές εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες και δόγματα....Πάντως, για επιβίωση της Ουκρανίας ως κράτους στα σημερινά της σύνορα, δεν θα στοιχημάτιζα εύκολα....

    • Stamatina  Chasomeri avatar
      Stamatina Chasomeri @ ΒΙΣ 22/02/2014 21:11:13

      Eξαιρετικό και άκρως κατατοπιστικό το άρθρο σας, εάν συνοδευόταν και από χάρτη θα ήταν ακόμη πιο ενδιάφερον.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.