#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
28/11/2011 07:45
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η μακιαβελική πορεία του Silvio Berlusconi, έφτασε στο τέλος της



Η Ιταλία είχε ανέκαθεν μια αδυναμία στις ισχυρές μορφές εξουσίας. Από την εποχή της αυτοκρατορίας, την εξουσία κατείχαν βασιλείς, πρίγκιπες, ηγεμόνες, κλπ.

Τώρα, μια ακόμη κυρίαρχη φιγούρα, αυτή του Silvio Berlusconi, έχασε τη πρωθυπουργία, εγκαταλειμμένος από τους οπαδούς του, και κάτω από την πίεση των αγορών. Η συναισθηματική εξάντληση, η πολιτική διάσπαση, και άλλοι περιορισμοί, τον ώθησαν να δηλώσει πως δεν πρόκειται να επιδιώξει την επανεκλογή του.

Η απομάκρυνση του  Berlusconi σηματοδοτεί το τέλος μιας από τις πλέον αμφιλεγόμενες εποχές της δυτικής δημοκρατίας. Η ιστορία θα κρίνει την δράση του, αλλά οι Ιταλοί παραμένουν διαιρεμένοι.

Όλοι συμφωνούν πως ποτέ δεν ήταν primus inter pares. Για τους πιστούς του, ήταν ένα είδος φωτισμένου μονάρχη, κάποιος που θυσίασε την πετυχημένη ιδιωτική του επιχειρηματική ζωή, για να βοηθήσει στην αναγέννηση της χώρας από τις στάχτες του μεταπολεμικού κομματικού συστήματος, που κατέρρευσε εν μέσω σκανδάλων, τα οποία έπληξαν θανάσιμα ολόκληρο το ιταλικό πολιτικό σύστημα.

Για τους αντιπάλους του, ο Berlusconi ήταν κάτι σαν απολυταρχικός ηγέτης, αν και δημοκρατικά εκλεγμένος, που καταχράστηκε το αξίωμά του κυνηγώντας εμπορικά συμφέροντα, και προστατεύοντας  νομικά τον εαυτό του μέσω της πολιτικής  ασυλίας.

Ότι και να πιστεύει ο καθένας, η περίπτωση της ανόδου και πτώσης του Berlusconi γράφτηκε προ πολλού, στην εποχή της αναγέννησης, στο κλασικό έργο του Niccolò Machiavelli, «Ο Ηγεμών».

Ο Berlusconi τήρησε κατά γράμμα όλες τις διδαχές του Machiavelli, για το πώς να αποκτήσει, αλλά  και πως να διατηρήσει κάποιος την εξουσία. Όλες, εκτός από μία, η οποία και σφράγισε τη μοίρα του.

Σύμφωνα με τον Machiavelli, κάποιος επιφανής πολίτης επιλέγεται ως ηγεμών από τους συμπολίτες του, αν θεωρηθεί ότι η εξουσία του πηγάζει από την δυνατότητα που έχει να τους προστατεύει από τις ελίτ, που εκείνη την εποχή ήταν η τάξη των ευγενών.

Όταν ο Berlusconi ξεκίνησε την πολιτική του περιπέτεια το 1994, οι Ιταλοί χρειάζονταν προστασία από μια άρχουσα τάξη που είχε αποδειχθεί διεφθαρμένη. Παρουσίασε τον εαυτό του ως έναν αυτοδημιούργητο δισεκατομμυριούχο, που έμπαινε στη πολιτική για το καλό της πατρίδας. Ο πελώριος πλούτος του ήταν και η εγγύηση για την ειλικρίνειά του.

Όμως ο Berlusconi εγγυήθηκε και την επιβίωση μιας πολιτικής τάξης που είχε χάσει την αξιοπιστία της. Πολλοί κεντρώοι πολιτικοί κατηγορούνταν για διαφθορά. Η αριστερά είχε χάσει την απήχησή της μετά τη πτώση της ΕΣΣΔ. Και η δεξιά δεν μπορούσε να σηκώσει κεφάλι, λόγω της φασιστικής της κληρονομιάς.

Ο Berlusconi εμφανίστηκε ως σωτήρας, επειδή έμοιαζε να είναι πέρα από όλα αυτά. Οι πολιτικοί το μόνο που χρειάζονταν είναι να τον στηρίζουν ή όχι, ασχέτως ιδεολογίας. Το κόμμα του βασίστηκε σε μια «λατρεία της προσωπικότητας» τέτοιου μεγέθους, που ακόμη και όταν ήταν στην αντιπολίτευση, η ιταλική πολιτική παρέμεινε εστιασμένη στον Berlusconi.

Όσο ήταν στην εξουσία, ο Berlusconi αποδείχθηκε μαέστρος στο να τη διατηρεί. Σύμφωνα με τον Machiavelli, ένας ηγεμών θαυμάζεται εξαιτίας της ψευδαίσθησης ότι τηρεί τον λόγο του. Αυτό ήταν απλό για τον Berlusconi, που είχε στη διάθεσή του τα κύρια τηλεοπτικά κανάλια, και το μεγαλύτερο μέρος του λαϊκού τύπου. Κάποιες μάλιστα φορές, προχωρούσε σε λογοκρισία, ακόμη και στα κρατικά κανάλια.

Τα δικά του ΜΜΕ παρουσίαζαν μισές αλήθειες, παρουσιάζοντας μια χώρα με στέρεη οικονομία, και καλό όνομα στο εξωτερικό. Στη πραγματικότητα, η αναιμική ανάπτυξη, τα σκάνδαλα, και η απουσία στόχων, οδηγούσαν τη χώρα στην παρακμή.

Ο Machiavelli ήθελε τον ηγεμόνα να είναι καλά εξοπλισμένος, ώστε να μπορεί να δρα εναντίον εξωτερικών δυνάμεων. Στη περίπτωση του Berlusconi, οι δυνάμεις αυτές ήταν στο εσωτερικό, και πέραν του ελέγχου του.

Ο βασικός του εχθρός ήταν το δικαστικό σύστημα. Συνολικά, δικάστηκε 16 φορές για αδικήματα που φέρεται να διέπραξε πριν μπει στη πολιτική. Το όπλο που  είχε στη διάθεσή του ήταν ότι το ισχυρότερο σε μια δημοκρατία: Τον νόμο. Την ίδια ώρα που ισχυρίζονταν ότι οι κομμουνιστές συνωμοτούν εναντίον του, ο ίδιος φρόντιζε να περνάει νόμους που θα προστάτευαν αυτόν και τους κολλητούς του από την όποια  δίωξη.

Τελικά όμως έπεσε. Σύμφωνα με τον Machiavelli, οι πράξεις του ηγεμόνα δεν πρέπει να υπόκεινται σε ηθικούς περιορισμούς, και  οι πολιτικοί στόχοι του θα πρέπει να πραγματοποιούνται με κάθε μέσο. Αυτό ακριβώς προσπάθησε να κάνει και ο Berlusconi.

Προκειμένου να εξασφαλίσει την εξουσία στη διάρκεια των πιο δύσκολων μηνών της πολιτικής του καριέρας, ο Ιταλός πολιτικός κέρδισε τη στήριξη πολλών βουλευτών μέσω ρουσφετιών, ενώ επιτέθηκε δημόσια στους κατήγορούς του, και προσπάθησε να αλλοιώσει τον έκτακτο προϋπολογισμό του Ιουλίου, για να ωφεληθούν οι δικές του επιχειρήσεις. Εδώ είναι  που παραστράτισε από τις οδηγίες του Machiavelli.

Για τον φιλόσοφο, ο υπέρτατος σκοπός του ηγεμόνα θα πρέπει να φαίνεται ότι είναι το κοινό καλό, και όχι το προσωπικό συμφέρον. Ο Berlusconi παρερμήνευσε αυτήν την οδηγία. Μπέρδεψε το δημόσιο με το ιδιωτικό, και πίεζε συστηματικά το κοινοβούλιο να φροντίζει τα προσωπικά επιχειρηματικά και νομικά του συμφέροντα.

Στο τέλος της πολιτικής του περιπέτειας, έχασε κάθε επαφή με την πραγματικότητα, χωρίς να αντιληφθεί ότι η διαρκώς επιδεινούμενη οικονομία προκαλούσε λαϊκή δυσαρέσκεια, που όλο και αυξάνονταν.

Τελικά, έχασε την υποστήριξη ακόμη και των πιο πιστών του οπαδών. Έτσι σήμερα, υπάρχει μια μεταβατική κυβέρνηση, υπό τον τεχνοκράτη Mario Monti, και με σκοπό όχι μόνο την τόνωση των δημοσιονομικών, αλλά και την αναζωογόνηση της νομιμοποίησης των δημοκρατικών θεσμών της χώρας.

Αν ισχύει η άποψη που θέλει την Ιταλία να ακολουθεί την ιστορική κυκλικότητα, τότε, για μια ακόμη φορά, οι Ιταλοί αναμένουν μια ισχυρή προσωπικότητα. Η σημερινή όμως πολιτική σκηνή είναι τόσο διασπασμένη, που δύσκολα θα αναδειχθεί κάποιος χαρισματικός πολιτικός στο εγγύς μέλλον.

Προς το παρόν τουλάχιστον, η εποχή των πριγκίπων, των πεφωτισμένων μοναρχών, και των απολυταρχικών ηγεμόνων, αποτελεί παρελθόν για την Ιταλία.

 

Του Edoardo Campanella

Project Syndicate.

http://www.project-syndicate.org/commentary/campanella3/English

Απόδοση: S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Θ avatar
    Θ 28/11/2011 08:47:03

    Η μακιαβελική πορεία του Silvio Berlusconi, έφτασε στο τέλος της;
    δεν πιστεύω. !

  2. Theoprovlitos avatar
    Theoprovlitos 28/11/2011 15:07:01

    "Έτσι σήμερα, υπάρχει μια μεταβατική κυβέρνηση, υπό τον τεχνοκράτη Mario Monti, και με σκοπό όχι μόνο την τόνωση των δημοσιονομικών, αλλά και την αναζωογόνηση της νομιμοποίησης των δημοκρατικών θεσμών της χώρας."

    Δηλαδη, σοβαρα το πιστευετε τωρα αυτο για τον συναδελφο του Παπαδημου; Γραμμενο μαλιστα από εναν οικονομολογο του World Trade Organization που σαν σκοπο εχει την "φιλελευθεροποίηση του παγκοσμιου εμποριου" ή σε απλα Ελληνικά, την διαχειριση του απο μία κάστα;

  3. ΕΥΑ avatar
    ΕΥΑ 28/11/2011 16:10:00

    Σωστά...ο Μπερλουσκόνι ή άργησε να αντιληφθεί ότι κάποιοι δεν αστειεύονται ή υπερεκτίμησε τις προσωπικές του δυνάμεις...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.