#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
15/01/2014 14:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

«Η ιδιωτική ζωή του Ολάντ είναι το μικρότερο από τα προβλήματά του»

Ο πρόεδρος δεν θα πρέπει να λυπάται για τις προσωπικές τρέλες του, αλλά για την αποτυχία του γαλλικού οικονομικού μοντέλου, σχολιάζει ο Simon Jenkins στον Guardian.



Φυσικά και έχει σημασία. Ένας πρόεδρος δεν είναι μόνο ένας επαγγελματίας. Είναι ένας αρχηγός κράτους, εν συντομία η ενσάρκωση του λαού του. Αν η βασίλισσα έφευγε κρυφά με ένα σκούτερ κάθε βράδυ για να δει το αγόρι της στο Πίμλικο, οι Βρετανοί θα μπορούσαν να το θεωρήσουν ως «μια καθαρά ιδιωτική υπόθεση». Αλλά θα είχαν μείνει εμβρόντητοι και θα ανυπομονούσαν. Η ερωτική ζωή του προέδρου Ολάντ μπορεί να είναι ιδιωτική. Αλλά όντως δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για τους Γάλλους; Δε νομίζω.
Η συμπεριφορά, το στυλ, οι προσωπικές σχέσεις μπορεί να φαίνεται ότι δεν έχουν σχέση με την κυβέρνηση ως επιχείρηση, αλλά δεν μπορεί να διαχωριστούν από την κυβέρνηση ως τέχνη. Τα περισσότερα από τα «αναπάντητα» ερωτήματα γύρω από τη συνέντευξη Τύπου του Ολάντ προσπάθησαν να συνδέσουν την ιδιωτική ζωή του με τον δημόσιο τομέα. Υπήρχε κίνδυνος για την ασφάλειά του; Ήταν ο πρόεδρος ευάλωτος σε επιθέσεις ή σε μια πιθανή απαγωγή; Ήταν κάποιος σωματοφύλακας μαζί του ανά πάσα στιγμή; Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά ήταν ασήμαντες.
Ήταν προσχήματα για μια διαφορετική γοητεία, αυτή που είναι βέβαιο ότι περιβάλλει την ιδιωτική ζωή των δημοσίων προσώπων. Όλοι αναζητούν στη ζωή των διασημοτήτων κάποια ηχώ από τις δικές τους χαρές και λύπες. Το προσωπικό συναίσθημα και η συμπεριφορά μπορεί να μην αφήνουν κανένα αποτύπωμα στη δημόσια δράση. Αλλά είναι τέτοια η μυστικότητα της εξουσίας, που ποθούμε οποιαδήποτε γεύση του «ο άνθρωπος πίσω από τη μάσκα». Σε μια δημοκρατία, «το δημόσιο συμφέρον» είναι σε κάποιο βαθμό αυτό που ενδιαφέρει το λαό.
Ο Ολάντ έχει αρνήθηκε να απαντήσει στο σεβάσμιο δημοσιογραφικό σώμα με το «ουδέν σχόλιο» για την ιδιωτική του ζωή. Αλλά ζητά από τους πολίτες του να συμπεριφέρονται διαφορετικά, να συμφωνήσουν σε ένα «σύμφωνο ευθύνης», να αναιρέσουν δεκαετίες καλοπέρασης που είναι εν μέρει η κληρονομιά του δικού του γαλλικού σοσιαλιστικού κινήματος. Πρέπει να ενωθούν για να απελευθερώσουν την απασχόληση και να δεχτούν μια μείωση των δαπανών και των φόρων των επιχειρήσεων. Οι απολογητές του θα υποστήριζαν ότι αυτό είναι μόνο ένα θέμα των νόμων και της λιτότητας. Αλλά αυτός είναι που ζητά μια αλλαγή νοοτροπίας και συμπεριφοράς. Ο λαός είναι λιγότερο πιθανό να ανταποκριθεί όταν θεωρεί τον άνθρωπο που το ζητά ανόητο ή αντικείμενο εμπαιγμού.

Πάντα θεωρούσα τη Γαλλία ως το δίδυμο της Βρετανίας κατά μια έννοια. Πρόκειται για δύο χώρες με τον ίδιο πληθυσμό, το ίδιο το ΑΕΠ, το ίδιο προσδόκιμο ζωής και το ίδιο ποσοστό δολοφονιών. Μοιράζονται ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας τους. Γάλλοι εργαζόμενοι πηγαίνουν στο Λονδίνο για θέσεις εργασίας, ενώ ένας στους πέντε Βρετανούς ξοδεύει τουλάχιστον μια εβδομάδα το χρόνο στη Γαλλία. Τα χρηματοοικονομικά ανθούν στο Λονδίνο, αλλά η δεύτερη οικονομία της Ευρώπης, ο τουρισμός, ανθεί στη Γαλλία, της οποίας οι παραλίες και η ύπαιθρος δεν είναι μόνο πιο εκτεταμένα από ό, τι της Βρετανίας, αλλά και καλύτερα συντηρημένα.
Η Γαλλία φάνηκε σαν ένας περίεργος νυσταγμένος γίγαντας. Μετά τον πόλεμο χαλάρωσε, ενώ η Γερμανία προσπάθησε. Οι ηγέτες της ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνοι για τον σχεδιασμό της κοινής αγοράς, σαν μια προστασία και όχι σαν ένα κίνητρο για την αποτελεσματικότητα. Προστάτευαν τη γεωργία και τη βιομηχανία από τον παγκόσμιο ανταγωνισμό και απομόνωσαν το κοινωνικό κόστος της, ιδιαίτερα τη μετανάστευση από την Αφρική, στα εκτεταμένα προάστια και τις νότιες πόλεις. Η Γαλλία τα πήγε καλά εκτός Ευρώπης.
Το αποτέλεσμα είναι συχνά εντυπωσιακό. Πήγα το περασμένο φθινόπωρο από την Τουλούζη, από τα νοτιοδυτικά προς το Μονπελιέ, ενώ προηγουμένως είχα οδηγήσει από το Παρίσι στη Λυών, ως την Μπορντό. Παντού υπήρχαν σημάδια της τεράστιας επένδυσης που η Γαλλία έχει κάνει στη βιομηχανική και αστική υποδομή της: η Airbus στην Τουλούζη, η IBM στη Μονπελιέ, η Dassault και η EADS στη Μπορντό και βιομηχανικές περιοχές γύρω από το Παρίσι και τη Λυών. Φαινομενικά άψογα εργοστάσια περιέβαλαν προσεκτικά ωραιοποιημένη πόλεις.

Η ευημερία και η υπερηφάνεια των γαλλικών πόλεων έρχονται σε κραυγαλέα αντίθεση με τις πρώην βιομηχανικές περιοχές της Βρετανίας. Η μεταπολεμική περιφρόνηση του Λονδίνου για την επαρχιακή Βρετανία είναι ακόμα πιο τερατώδης όταν φαίνεται από την ηπειρωτική Ευρώπη, λες και η αστική ανανέωση δεν σημαίνει τίποτα άλλο εκτός από έναν αυτοκινητόδρομο, μια υπεραγορά και μια αποθήκη. Η Γαλλία γνωρίζει ότι τέτοια μέρη πρέπει να προσελκύουν πολιτισμικά νέους ανθρώπους και νέα χρήματα. Το Παρίσι έχει προστατεύσει τη γοητεία του ως ο πρώτος προορισμός των ευρωπαίων επισκεπτών, ενώ οι ένδοξες κοιλάδες της Γαλλίας και τα σαρωτικά υψίπεδα γίνονται το θέρετρο μιας ολόκληρης ηπείρου. Δεν ξέρω πως η Γαλλία θα μπορούσε να αποτύχει.
Αποτυγχάνει προς το παρόν μόνο όταν εισέρχεσαι σε εμπορικούς χώρους και να ακούς τον ίδιο θρήνο. Οι υπηρεσίες είναι τρομακτικές, επειδή οι ​​φόροι είναι υψηλοί και η απασχόληση κάποιου είναι απαγορευτικά δαπανηρή. Η ανεργία είναι σήμερα το 11 % και οι νέοι και οι πλούσιοι φεύγουν για την Αγγλία και αλλού. Σε σχεδόν κάθε μικρό εστιατόριο, απασχολούνται μόνο τα μέλη της οικογένειας. Η Γαλλία έχει σαμποτάρει την βιομηχανία της με την προστασία και τις υπηρεσίες της με τη ρύθμιση.
Στην άψογη ιστορία τους για τις πρόσφατες αγγλο- γαλλικές σχέσεις, το «That Sweet Enemy», οι Robert και Isabelle Tombs καταγράφουν την νευρικότητα με την οποία αντιμετώπιζε η μία χώρα την άλλη, καθώς η ΕΕ εξελισσόταν. Για την Μάργκαρετ Θάτσερ, μία πρώιμη ενθουσιώδη της κοινής αγοράς, η ομάδα των Γάλλων énarques γύρω από τον Φρανσουά Μιτεράν και τον Ζακ Ντελόρ προσέφερε ένα διαφορετικό οικονομικό μοντέλο. Όπως είπε: «Ήταν σαφές από την αρχή ότι είχαν ανταγωνιστικά οράματα για την Ευρώπη». Όπως το χαρακτήρισαν οι Tombs, ήταν «το τελευταίο ζωντανό, αριστερό οικονομικό πείραμα οπουδήποτε στον κόσμο».
Η Θάτσερ – όπως και ο Τζον Μέιτζορ και ο Τόνι Μπλερ μετά από αυτήν - πείσθηκαν πως το γαλλικό μοντέλο δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει. Κατά ένα μεγάλο μέρος, είχαν δίκιο. Καθώς η οικονομία της νοσούσε, η Γαλλία ζήτησε παρηγοριά συμμετέχοντας στο ευρώ και έτσι αρνήθηκε την ευελιξία του νομίσματός της που θα μπορούσε να την προστατεύσει από τα προβλήματα. Το 2005 ο λαός της Γαλλίας δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει περαιτέρω την Ευρωπαϊκή Ένωση και ψήφισε αρχικά κατά της Συνθήκης της Λισαβόνας. Εκείνη την εποχή, ο μελλοντικός πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί έγραψε ότι είχαν φτάσει «στα όρια του μοντέλου» και ότι η Γαλλία θα έπρεπε να μειώσει τις «πνιγηρές» δημόσιες δαπάνες της, να μειώσει το δημόσιο χρέος και «να φοβάται λιγότερο τον έξω κόσμο», σύμφωνα με τους Tombs.

Όταν ο Σαρκοζί ανέβηκε στην εξουσία το 2007 υποσχέθηκε ό,τι είχε διακηρύξει, «να κόψει τις ιδέες, τις συνήθειες και τη συμπεριφορά του παρελθόντος». Έφερε στο προσκήνιο την πολύ καθυστερημένη πειθαρχία του «γαλλικού θατσερισμού». Αλλά απέτυχε, δίνοντας στον Ολάντ την ευκαιρία να υποσχεθεί ανακούφιση από αυτή την πειθαρχία και επιστροφή στη διαφυγή της «κατεύθυνσης» και του χρέους. Ήταν μια υπόσχεση που πίστεψε ανυπόμονα το εκλογικό σώμα και, όπως το έθεσε κάποιος στο συνέδριο, το αποτέλεσμα ήταν «18 χαμένοι μήνες».
Για αυτή τη σπατάλη ο Ολάντ θα έπρεπε να εκφράζει τη λύπη του, όποια δεινά και αν μπορεί να περιβάλλουν τις προσωπικές του υποθέσεις. Έχει ήδη κηρύξει το γαλλικό κράτος «πολύ βαρύ, πολύ αργό, πάρα πολύ δαπανηρό», αλλά θα πρέπει να κάνει τα αδύνατα δυνατά αν θέλει να μετατρέψει τις κοινοτοπίες σε πράξη. Μπορεί να επικαλείται το δικαίωμά του στην ιδιωτική ζωή. Αλλά η ιδιωτική ζωή του έχει κάνει την δημόσια ζωή του ασύγκριτα πιο δύσκολη.

http://www.theguardian.com/commentisfree/2014/jan/14/hollande-affair-french

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. someone avatar
    someone 15/01/2014 15:47:35

    Τελικα ειχε δικιο ο τσιπρας οταν ελεγε το ΟΛΑΝΔΡΕΟΥ για ολα τα προβληματα του

    • komondoros avatar
      komondoros @ someone 15/01/2014 18:11:50

      το τσιπρανδρέου είναι πιο πετυχημένο. Ο Ολαντ έχει κοινά με τον Τσίπρα . και οι δύο έχουν συντρόφους όχι συζύγους.

  2. Γιώργος Αχαιός avatar
    Γιώργος Αχαιός 15/01/2014 16:19:34

    «Η ιδιωτική ζωή του Ολάντ είναι το μικρότερο από τα προβλήματά του»

    Αφού έχει τόσα προβλήματα γιατί δεν κάθεται να τα λύσει αλλά δημιουργεί κι άλλους περισπασμούς με την ιδιωτική του ζωή;

    Και καβαλάει και μηχανές που είναι σπορ επικίνδυνο.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.