#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
28/07/2013 11:32
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η βουλγαρική «πάλη των τάξεων»



Οι μακροχρόνιες διαμαρτυρίες στη Βουλγαρία δεν είναι σχεδιασμένες από τους οπαδούς του Σόρος στη μεσαία τάξη, αλλά από ανθρώπους που αναζητούν εναλλακτικές, υποστηρίζει η Mariya Ivancheva, του Κεντρικού Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου στη Βουδαπέστη.

Την Τρίτη η πρωτεύουσα της Βουλγαρίας, η Σόφια, έζησε μια βίαιη νύχτα. Μετά από 40 ημέρες διαδηλώσεων, η Εθνοσυνέλευση πολιορκήθηκε και οι διαδηλωτές ζητούσαν την παραίτηση της κυβέρνησης, ενώ η αστυνομία επιτέθηκε στο ειρηνικό πλήθος. Ένα λεωφορείο γεμάτο βουλευτές που προσπαθούσαν να ξεφύγουν περικυκλώθηκε, έσπασαν τα παράθυρα και δεκάδες άνθρωποι τραυματίστηκαν. Την επόμενη μέρα ο Μιχαήλ Μίκοφ, πρόεδρος του κοινοβουλίου, δήλωσε ότι «η αναζήτηση λύσεων στο πλαίσιο του συντάγματος γίνεται όλο και πιο δύσκολη». Μια σύντομη ματιά στο παρελθόν μπορεί να εξηγήσει το γιατί. Η κατάρρευση της κεντροδεξιάς κυβέρνησης της Βουλγαρίας, τον Φεβρουάριο μετά από διαμαρτυρίες ενάντια στην αύξηση των λογαριασμών ηλεκτρικής ενέργειας οδήγησε σε πρόωρες εκλογές τον Μάιο. Αυτό δημιούργησε  έναν συνασπισμό του Βουλγαρικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (BSP) και του Κινήματος Δικαιωμάτων και Ελευθεριών - το κόμμα που υποστηρίζεται από την τουρκική μειονότητα στη Βουλγαρία - υπό τον πρωθυπουργό, Πλάμεν Ορεσχάρσκι.

Από τις 14 Ιουνίου οι διαδηλωτές ζητούν την παραίτηση του Ορεσχάρσκι. Εξελέγη υπό τις υποσχέσεις για λαϊκές μεταρρυθμίσεις που θα ωφελούσαν περισσότερο τους οικονομικά ασθενέστερους, αλλά κάθε εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του χάθηκε με τον διορισμό του Ντελιάν Πεέφσκι ως επικεφαλής της Κρατικής Υπηρεσίας για την εθνική ασφάλεια. Στα μάτια των περισσότερων Βουλγάρων, το μονοπώλιο των μέσων ενημέρωσης ήταν η ενσάρκωση της διαφθοράς.

Οι ειρηνικές διαμαρτυρίες - οι οποίες συνέπεσαν με τα πιο βίαια γεγονότα στη Βραζιλία, την Τουρκία και την Αίγυπτο – περιγράφηκαν ως διαμαρτυρίες της «μεσαίας τάξης» από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, που σε διαφορετική περίπτωση θα τις αγνοούσαν σε μεγάλο βαθμό. Αυτό το σχήμα λόγου αγνοεί την πραγματικότητα των ανθρώπων που μετά βίας να τα βγάζουν πέρα ​​με ένα μέσο εισόδημα, στο φτωχότερο κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτή η ρητορική υπάρχει και στις τοπικές αφηγήσεις, τόσο υπέρ όσο και κατά των διαδηλώσεων. Η δημιουργία μιας ισχυρής μεσαίας τάξης, ως αποτέλεσμα της μετάβασης της Βουλγαρίας στη φιλελεύθερη δημοκρατία και την ελεύθερη αγορά ήταν κάποτε το συλλογικό όνειρο. Τώρα χρησιμοποιείται για να διχάσει τη χώρα. Δεξιοί διανοούμενοι παρουσιάζουν τους διαδηλωτές ως «έξυπνους», «ηθικούς», ακόμη και «όμορφους» και «χαμογελαστούς». Αυτή η αυτοαποκαλούμενη «πολιτιστική και επαγγελματική ελίτ» παρουσιάζει τον εαυτό της ως «ευρωπαϊκή», «μη βίαιη», που «είναι σε θέση να πληρώσει  τους λογαριασμούς και τους φόρους», σε αντιδιαστολή με τους «απολίτιστους» Βούλγαρους που οργάνωσαν τις διαδηλώσεις του Φεβρουαρίου. Αντίθετα, οι περισσότεροι διαδηλωτές – δημόσιοι υπάλληλοι και φοιτητές - αντιμετωπίζουν τις διαδηλώσεις ως άρρηκτα συνδεδεμένες. Δεν διατυπώνουν, ωστόσο, οποιεσδήποτε οικονομικές απαιτήσεις και δεν επικρίνουν το ΔΝΤ και την εμπνευσμένη από την ΕΕ λιτότητα, ούτε την ατζέντα των ιδιωτικοποιήσεων – που υποστήριξαν όλες οι βουλγαρικές κυβερνήσεις - που οδήγησαν σε μαζική ανεργία και διέλυσαν τους κοινωφελείς θεσμούς του σοσιαλιστικού κράτους.

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα και τα μέσα ενημέρωσης που το υποστηρίζουν έχουν επίσης χρησιμοποιήσει τη ρητορική «μεσαία τάξη της Σόφιας» για να στρέψουν πολλούς Βούλγαρους εναντίον των διαδηλωτών. Παρουσιάζονται ως μέρος ενός υπερεθνικούς ελίτ δικτύου, που συνδέεται με κέντρα εξουσίας στην Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες. Προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι οι διαδηλωτές είναι πληρωμένοι «Σοροειδείς»: ο χρηματιστής Τζορτζ Σόρος και το Open Society Institute θεωρούνται ως εγκέφαλοι των διαδηλώσεων. Οι δειλές μεταρρυθμίσεις του Ορεσχάρσκι παρουσιάζονται ως μια προσπάθεια καταπολέμησης μιας παγκόσμιας συνωμοσίας εναντίον των απλών Βουλγάρων.

Αυτό που πραγματικά ξεχωρίζει μεταξύ των διαδηλωτών και της χειραφετικής πολιτικής είναι η νεοφιλελεύθερη ηγεμονία των προηγούμενων δεκαετιών, που εκκένωσε τη συλλογική πολιτική φαντασία. Οι διαδηλωτές χαρακτηρίζονται  ρητά ως «αντι-κομμουνιστές» - και ο «κομμουνισμός» του BSP εκφράζεται σε συνενοχή με τις αδιαφανείς συμφωνίες ιδιωτικοποίησης και οικονομικής λιτότητας. Η συζήτηση του «αντι-κομμουνισμού» καταπνίγει οποιαδήποτε πραγματική συζήτηση σχετικά με τις οικονομικές και κοινωνικές εναλλακτικές λύσεις. Νέα νομοθετικά μέτρα, εν τω μεταξύ, καθιστούν την εμφάνιση νέων πολιτικών φορέων ολοένα και πιο δύσκολη και η Βουλγαρία εξακολουθεί να εξαρτάται από την ντόπια ολιγαρχία και τους συνασπισμούς εξουσίας. Κατά συνέπεια, η αυξανόμενη πολιτική και οικονομική κρίση και η αβεβαιότητα της πλειοψηφίας των Βουλγάρων αντιμετωπίζονται μόνο από τη ρατσιστική ακροδεξιά, του οποίου η εκλογική δύναμη σιγά-σιγά επεκτείνεται.

guardian

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Uncle Stgm avatar
    Uncle Stgm 28/07/2013 16:27:42

    Είδατε που τα έλεγα απο παλιά ότι μερικοί στην Ελλάδα οδηγούν ανάποδα σε μονόδρομο;
    Οι σοσιαλιστές είναι αυτοί που καταλογίζουν στους Βούλγαρους διαδηλωτές, ότι τους υποκινεί ο Σόρος και το Open Society Institute.
    Πιό λογικό μου φαίνεται.
    Μάλλον το ψεκαστικό του κάπταιν Τζίμμυ δεν πέρασε ακόμη πάνω απο τη χώρα του Αίμου..

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.