#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
22/02/2013 17:51
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η «αόρατη» γενιά των νέων Ιταλών



Ποτέ οι κάτω των 30 δεν είχαν να αντιμετωπίσουν τέτοια ανασφάλεια, ενώ την ίδια στιγμή, η αδιαφορία για τη γενιά τους έχει φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο όλων των εποχών στην τρέχουσα προεκλογική εκστρατεία της Ιταλίας, γράφει ο Beppe Severgnini στην Corriere della Sera.
Κανείς δεν θα είναι σε θέση να κατηγορήσει την μελλοντική κυβέρνηση ότι δεν τηρεί τις υποσχέσεις της προς τους νέους Ιταλούς, απλώς και μόνο επειδή απλά δεν υπάρχει καμία υπόσχεση. Όπως φαίνεται, αυτοί που ψηφίζουν για πρώτη φορά έχουν αγνοηθεί πλήρως στην προεκλογική εκστρατεία. Γι 'αυτούς, η πολιτική είναι σαν μια ντίσκο που φρουρείται από μπραυσαράδες που δεν τους αφήνουν να μπουν μέσα. Κάνοντας χειρονομίες και περπατώντας καμαρωτά στην προσπάθειά τους να προσελκύσουν το ενδιαφέρον, οι πέντε υποψήφιοι συνασπισμοί μοιάζουν σα να εμπνέονται από το ποπ χιτ Gangnam Style. Έχουν αποτύχει όμως να εντυπωσιάσουν  μια νέα γενιά Ιταλών, που τους παρακολουθεί στην τηλεόραση, αφήνοντας σχόλια απογοήτευσης στα κοινωνικά δίκτυα. Πολλοί από αυτούς δεν μπαίνουν στον πειρασμό να ψηφίσουν, αλλά αυτό εξυπηρετεί μόνο τους μπρατσαράδες που θέλουν να τους αφήσουν έξω από το πολιτικό παιχνίδι.
Τα παραδοσιακά κοινωνικά δίκτυα σιγά-σιγά καταρρέουν. Οι οικογένειες έχουν εξαντλήσει την υπομονή και τα χρήματά τους, όπως αποδεικνύεται από τον αριθμό των καταστημάτων «αγοράζουμε χρυσό», τη μείωση των τιμών των ακινήτων και την πτώση στην πώληση διαρκών αγαθών. Το ποσοστό ανεργίας στις ηλικίες 15-24 ετών στην αγορά εργασίας έχει φτάσει στο 37%, το υψηλότερο επίπεδο από το 1992. Και αυτός είναι ο εθνικός μέσος όρος. Απλά φανταστείτε πόσο άσχημα είναι στη νότια Ιταλία. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 10 ετών, το ποσοστό των Ιταλών πτυχιούχων που φεύγουν για να αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό έχει αυξηθεί 11 με 28 %.

Θυσιάζοντας τους νέους

Αντιμέτωποι με φαινόμενα αυτού του μεγέθους, θα περίμενε κανείς μια απάντηση από τον κόσμο της πολιτικής. Θα περίμενε να δει μια συζήτηση, αποφάσεις, λεπτομερείς στρατηγικές και συγκεκριμένα μέτρα, διότι καμία χώρα δεν μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό της αξιοπρεπώς να θυσιάσει μια ολόκληρη γενιά. Αλλά κάθε τέτοια προσδοκία είναι μάταια. Οι υποψήφιοί μας αγωνίζονται με νύχια και δόντια για τους φόρους και τις συντάξεις. Αλλά απευθύνονται μόνο σε εκείνους που έχουν δουλειά, ή που είχαν στο παρελθόν. Είναι λες και οι άλλοι, εκείνοι που διατρέχουν τον κίνδυνο να μην βρουν εργασία, δεν μετρούν σε τίποτε. Η γενιά των κάτω των 30 γίνεται σιγά-σιγά αόρατη. Η απογοήτευση και ο θυμός που θα δημιουργήσει αυτό αναπόφευκτα θα μπορούσε να έχει δραματικές συνέπειες. Και υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι αυτό θα συμβεί σύντομα.
Το όργιο του χρόνου ομιλίας που παρέχεται σε βετεράνος πολιτικούς - 63 ώρες για τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, 62 για τον Μάριο Μόντι, 28 για τον Πιερ Λουίτζι Μπερσάνι, μεταξύ 2 Δεκεμβρίου 2012 και 14 Ιανουαρίου του 2013 – εκλαμβάνεται κατά πάσα πιθανότητα, ως πρόκληση. Όταν ο Αντόνιο Ινγκρόια (ο δικαστής κατά της μαφίας, επικεφαλής της σκληροπυρηνικής αριστερής Επανάστασης των Πολιτών) βγαίνει στην τηλεόραση, ακολουθεί μάχη. Μακριά από τις κάμερες, ο Μπέπε Γκρίλο (του Κινήματος Πέντε Αστέρων) είναι στην ίδια κατάσταση. Τα πάντα έχουν έναν αέρα déjà-vu. Τα έχουμε ξανακούσει όλα. Το 2013, η ιταλική πολιτική μοιάζει όλο και περισσότερο με τη μικρή πόλη στη «Μέρα της μαρμότας», στην οποία ο πρωταγωνιστής (Μπιλ Μάρεϊ) είναι καταδικασμένος να ξαναζεί το ίδιο 24ωρο ξανά και ξανά.

Ό,τι σπέρνεις, αυτό θερίζεις

Οι θερμοί υποστηρικτές νεανίζοντες της κυβέρνησης Μόντι έχουν περιοριστεί σε μέτρα όπως η επαναφορά της μαθητείας και η «Ψηφιακή ατζέντα» [που σχεδιάστηκε για την προώθηση της καινοτομίας και την ψηφιοποίηση των διοικητικών στοιχείων], που θα είναι δύσκολο να εφαρμοστούν. Το Κίνημα Πέντε Αστέρων προτείνει «εγγυημένο επίδομα ανεργίας», αλλά παρέλειψε να πει πώς θα το χρηματοδοτήσει.  Η δεξιά, που αποφεύγει να αναφέρει το θέμα, έχει καθαρίσει τους νέους από τους καταλόγους της, προκειμένου να κάνει χώρος για τους πραιτωριανούς ηγέτες της. Η αριστερά, ακόμα κι αν έχει κάποια νέα πρόσωπα, δεν έχει καταλήξει σε κανένα ριζικό μέτρο για τη βελτίωση της τύχης των νέων πολιτών. Τα τιμητικά δάνεια που προτείνει η Άννα Φινοτσιάρο [πρώην υπουργός για την Ισότητα και πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος στη Γερουσία] δεν θα προσφέρουν σχεδόν τίποτα περισσότερο από έναν επίδεσμο σε ένα κάταγμα, κάτι που  θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με μια δόση ευελιξίας της αγοράς εργασίας για τη διευκόλυνση των προσλήψεων και απολύσεων.

Αν θέλουμε μια νέα και δυναμική αρχή να αναλάβει τα ηνία στην Ιταλία, δεν θα πρέπει να περιφρονούμε τους πιλότους του αύριο. Διαφορετικά, θα μας αφήσει απλά στην άκρη του δρόμου και θα έχουν δίκιο. Ακόμα πιο σημαντικό, δεν πρέπει να υποκρινόμαστε ότι θέλουμε να τους βοηθήσουμε, όταν δεν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε την παραμικρή παραχώρηση για το μέλλον τους.

corriere

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Γιώργος Αχαιός avatar
    Γιώργος Αχαιός 22/02/2013 17:59:26

    Τα απόλυτα γνωστά και οικεία σε μας στην Ελλάδα κάνουν όλο και πιο έντονα την εμφάνισή τους στην Ιταλία...

  2. ΝΠ avatar
    ΝΠ 22/02/2013 21:09:56

    Οι νέοι δεν έχουν κινητοποιηθεί και στην Ελλάδα.
    Αν και όταν τούτο συμβεί,
    θα γείρει αποφασιστικά η πλάστιγγα....
    Πάλι σας δίνω όραμα,
    λέει ο ποιητής.
    Ποιος θα τους εμπνεύσει;

  3. Γιώργος Αχαιός avatar
    Γιώργος Αχαιός 23/02/2013 00:45:20

    Α! Αν δεν αισθάνονται καλά οι νεαροί ιταλοί μπορούν να έλθουν στην Ελλάδα!

    Πριν την κρίση, το 2010, ένας νεαρός ιταλός δικηγόρος που παραθερίζει χρόνια στην Ελλάδα μου έλεγε ότι θέλει να αφήσει την ιταλία για να ζήσει μόνιμα στην Ελλάδα. Η Ιταλία τότε είχε πίσω της μία 10ετία σχεδόν μηδενικής ανάπτυξης και η απαισιοδοξία του ήταν κατανοητή. Πολλές φορές μου είχε πει ότι η κατάσταση κι εκεί είναι δύσκολη.

    Αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι ότι ο Ιταλός (που μιλάει σχετικά καλά ελληνικά), μου επανέλαβε τα ίδια και το περασμένο καλοκαίρι!
    Μου έλεγε πάλι ότι θέλει να φτιάξει σπίτι στην Ελλάδα σε ένα χωριό της Αχαίας που παραθερίζει και έκανε σκέψεις τι δουλειά μπορούσε να κάνει.

    Δεν του είπα κάτι αποθαρρυντικό δεδομένου ότι γνωρίζει πολύ καλά την πρόσφατη κατάσταση στην Ελλάδα και δεν χρειαζόταν να του κάνω μία πρόσθετη υπενθίμηση.

    Αυτή η επιμονή του μου έκανε μεγάλη εντύπωση.

    • Thalis avatar
      Thalis @ Γιώργος Αχαιός 23/02/2013 09:09:22

      Mην σου κάνει εντύπωση αγαπητέ Γιώργο.
      "Ο βίος εν Ελλάδι είναι υπαίθριος" (Περικλής Γιαννόπουλος):«Φαντασθῆτε ὅτι ἔχετε Πλοῦτον Θεοῦ. Τί Παλάτι θὰ ἠθέλατε; Κλείσετε τὰ μάτια σας καὶ φαντασθῆτε. Ἔπειτα ἀνοίξετε τὰ μάτια σας: Τὸ ἔχετε ἐμπρός σας, ὡραιότερον τοῦ ὡραιοτέρου ὀνείρου. Εἶναι ἡ ΓΗ ΣΑΣ.»

  4. Αλμωπιευς avatar
    Αλμωπιευς 23/02/2013 12:24:42

    Και ολιγον αργοτερον ο Περικλης βρεθηκε πνιγμενος στη θαλασσα.

  5. η Dimi avatar
    η Dimi 23/02/2013 21:19:55

    Ο Περικλής Γιαννόπουλος (1869-1910), ο ωραιότερος των νέων Ελλήνων, από τις λαμπρότερες ελπίδες των Ελληνικών Γραμμάτων και o Πατέρας του Ελληνοκεντρισμού, στις 8 Απριλίου 1910, στον κόλπο του Σκαραμαγκά, καβάλα στο λευκό του άλογο φύτεψε μια σφαίρα στον κρόταφό του με το περίστροφο της λατρεμένης του συντρόφου-καλλονής Σοφίας Λασκαρίδου, ζωγράφου. «Ο θάνατος Δεν είχε νικήσει την ομορφιά του Περικλή, μόνο τα μαλλιά του είχαν γίνει κατάλευκα.» Η Σοφία, της υψηλής κοινωνίας της εποχής, με την Αθήνα στα πόδια της, αν και λάτρευε τον Περικλή «σαν Ελληνα Θεό», δεν ήθελε να παντρευτούν επειδή πίστευε ότι η ρουτίνα του γάμου θα σκότωνε τον έρωτά τους κι επειδή ήθελε ν’ αφοσιωθεί στη Τέχνη της. Όμως, ο τρελλός από έρωτα και ζήλια Περικλής, δεν άντεξε την άρνηση.

    Η Σοφία τίμησε τη μνήμη του Περικλή Γιαννόπουλου και δεν παντρεύτηκε ποτέ. Και στα πολύ βαθειά της γεράματα έδωσε στο σπίτι της, συνέντευξη στον Φρέντυ Γερμανό. Με την "παρουσία" του Περικλή αισθητή, ζωντανή και κυρίαρχη παντού. Πρόκειται για μία τραγική ιστορία έρωτα.

    «Ζηλεύω τα μάρμαρα.
    Στο σούρουπο γίνονται όλα πιο σταχτιά. Το σπίτι μας είναι κοντά στη θάλασσα (Βουλιαγμένη). Ακούγεται μακριά ένας βαρκάρης που τραγουδάει το μοιρολόγι της καρδιάς του. Ένα ψάρι πήδηξε έξω από το νερό. Ύστερα πάλι ησυχία. Κάθισα όλη τη νύχτα στο μπαλκόνι ώσπου τα κύματα σταμάτησαν την φλυαρία τους. Πέρασε η νύχτα. Είναι η ώρα που έπαιρνα το τραμ από την Καλλιθέα για να σε συναντήσω στην Ακρόπολη. Με το νου μου σε παρακολουθώ να πηγαίνεις εκεί μόνος. Ζηλεύω τα αγαπημένα μάρμαρα που πατάς. Πες τους ότι δεν θα αργήσω να γυρίσω. Πάντα δική σου, Σοφία».

    Και ο απελπισμένος Περικλής, απάντησε:
    - «Η ηδονή του έρωτα, μόνο με την ηδονή του θανάτου αντισταθμίζεται.»
    - «Με την οδύνη του θανάτου θέλεις να πεις», διόρθωσε η Σοφία
    - «Όχι. Ο θάνατος είναι η υπέρτατη ηδονή. Η γαλήνη.»

    • Γιώργος Αχαιός avatar
      Γιώργος Αχαιός @ η Dimi 24/02/2013 18:02:21

      Σε μία φωτογραφία που είχε δει τον Περικλή Γιαννόπουλο, μάλλον αδιάφορη έως και γραφική μου φάνηκε η φυσιογνωμία του. Ειδικά με εκείνο το τερατώδες μουστάκι.. Καμία σχέση με έλληνα θεό.

      Βέβαια πρέπει να ομολογήσω η φωτογραφία, που κοσμούσε ένα απο τα βιβλία του, δεν ήταν και πολύ καλή και το μεγαλύτερο μέρος του κεφαλιού καλυπτόταν απο ένα καπέλο και απο ένα μουστάκι....

      • η Dimi avatar
        η Dimi @ Γιώργος Αχαιός 24/02/2013 21:40:39

        Γιώργο, εφόσον συμφωνήσουμε ότι ο άνδρας και η γυναίκα είναι δύο διαφορετικές οντότητες οι οποίες, με εντελώς
        διαφορετικό τρόπο σκέψης, διαφορετική οπτική γωνία, αντίληψη, κριτήριο, αισθητήριο, στάμινα, μορφωτικό, κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο.., αλληλοσυμπληρώνονται, θα καταλάβουμε ότι ο χαρισματικός πάμπτωχος Περικλής Γιαννόπουλος, ο Ελληνολάτρης και Πατέρας του Ελληνοκεντρισμού (Ελύτης, Σεφέρης, Σικελιανός είχαν δηλώσει ότι εμπνεύστηκαν από τον Περικλή Γιαννόπουλο) και η Σοφία Λασκαρίδου, της υψηλής κοινωνίας των Αθηνών και η πρώτη Γυναίκα Πτυχιούχος της Σχολής Καλών Τεχνών, ήταν δύο τεράστιες, συγκρουόμενες, τραγικές προσωπικότητες της εποχής τους. Βεβαίως, δεν μπορούμε να δούμε με τα μάτια του Περικλή ή της Σοφίας καθώς εμείς αγνοούμε το μυστήριο και τον βαθμό έντασης της Εγκεφαλικής ΧΗΜΕΙΑΣ μεταξύ των δύο συντρόφων. Αντί λοιπόν ν’ απορούμε: “μα, Τι του/της “Bρήκε”, το σωστό ερώτημα θα ήταν: “Τι “Αισθανόταν” με τον/την.. και ήταν τόσο ερωτευμένος/ερωτευμένη..”

        Oλόκληρη η συνέντευξη της Σοφίας το 1961 στον Φρέντυ Γερμανό, 51 χρόνια μετά τον τραγικό θάνατο του Περικλή, τα εξηγεί όλα http://ithaque.gr/periklis_giannopoulos/

        • Γιώργος Αχαιός avatar
          Γιώργος Αχαιός @ η Dimi 24/02/2013 23:26:48

          Όπως είπα και πριν η φωτό μπορεί να τον αδικούσε γιατί ήταν λίγο περίεργη.

          Δεν έχω πρόβλημα με τις ελληνοκεντρικές ιδέες του που με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο. Γιαυτό είμαι και απο τους ελάχιστους νέους έλληνες που έχουν ακουστά το όνομά του.

          Χαίρομαι που ήταν Πατρινός (δεν το γνώριζα το βρήκα τώρα σε μία γρήγορη αναζήτηση).

          Μου φαίνεται θα ήθελες να ζεις σε μία εποχή όπου Περικλήδες Γιαννόπουλοι μπορεί να εμφανιστούν κατά την διάρκεια ενός περιπάτου...

          • η Dimi avatar
            η Dimi @ Γιώργος Αχαιός 25/02/2013 10:07:13

            Γιώργο, οι κοινωνικές εποχές είναι ο καθρέπτης της ψυχισμού των ανθρώπων που τις δημιουργούν. Σε πείσμα της σημερινής, φθίνουσας κοινωνικής εποχής, είναι παρήγορο ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι εξακολουθούν να Αισθάνονται. Καλημέρα.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.