#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
12/11/2010 08:12
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η αμερικανική εξωτερική πολιτική και το Tea Party



Η εξωτερική πολιτική δεν έπαιξε κανένα ρόλο στις πρόσφατες αμερικανικές εκλογές. Όμως ακόμη και τα «αόρατα» θέματα, μπορούν να προκαλέσουν συνέπειες. Με αυτή την έννοια, το εκλογικό αποτέλεσμα είναι πολύ πιθανό πως θα επηρεάσει με τρομακτικό τρόπο, τον ρόλο της Αμερικής στο κόσμο: Θα είναι τεράστιος, πλην όμως ασαφής.

Όταν ένας πρόεδρος αντιμετωπίζει αδιέξοδα στο εσωτερικό της χώρας, συνήθως στρέφεται προς τη διεθνή σκηνή, όπου οι προβολείς πέφτουν αποκλειστικά επάνω του. Οποιοσδήποτε γερουσιαστής μπορεί να παίξει ρόλο στις επιτροπές του προϋπολογισμού. Μόνο όμως ο πρόεδρος είναι ο υπέρτατος διοικητής των ενόπλων δυνάμεων. Και αν κρίνουμε το μπέρδεμα που θα προκύψει από τις επερχόμενες περικοπές δημοσίων δαπανών, και την αναθεώρηση του νομοσχεδίου για το δημόσιο σύστημα υγείας, τότε το μεσανατολικό πρόβλημα μοιάζει πολύ πιο εύκολο στη λύση του.

Οι Παλαιστίνιοι είναι διαιρεμένοι, και αδυνατούν να πραγματοποιήσουν τις υποσχέσεις τους. Οι Ισραηλινοί αισθάνονται σχετικά ασφαλείς, πίσω από τοίχους ασφαλείας, και δεν έχουν καμία διάθεση για συμβιβασμούς. Αυτό που τους απασχολεί είναι το Ιράν. Το Ιράν, πλήρως στρατιωτικοποιημένο, βλέπει μόνο πλεονεκτήματα στο ενδεχόμενο συνομιλιών, και στην επέκταση των πυρηνικών του δυνατοτήτων.

Υπάρχει όμως ένας τομέας, όπου η προεδρική επιρροή είναι καθοριστική. Η απειλή και η χρήση στρατιωτικής ισχύος. Αν όμως γίνει η απειλή, ας πούμε εναντίον του Ιράν, τότε ο αντίπαλος είναι αυτός που αποφασίζει τη πορεία της σύγκρουσης, συμμορφούμενος ή παραμένοντας αδιάλλακτος. Και όταν ένας πρόεδρος προχωρήσει σε απειλή χρήσης βίας, τότε χάνει τον έλεγχο. Ο Ομπάμα όμως μοιάζει με άνθρωπο που του αρέσει να έχει τον έλεγχο.

Η καθημερινότητα της προεδρικής εξωτερικής πολιτικής θα βρει εμπόδια από το νέο Ρεπουμπλικανικό κύμα. Και επειδή δεν υπάρχει κάποια ξεκάθαρη ιδεολογία εξωτερικής πολιτικής από πλευράς του tea party, μεγάλο ρόλο θα παίξει ο ενθουσιασμός του κάθε εκλεγμένου εκπροσώπου του. Ακόμη όμως και έτσι να είναι, το κέντρο βάρος θα κλίνει προς μια πολιτική «Jacksonian». Πρόκειται, όπως λέει ο ιστορικός Walter Russell Mead, για μια λαϊκίστικη παράδοση εξωτερικής πολιτικής που αποτελεί ένστικτο μάλλον παρά ιδεολογία. Οι σημερινοί Jacksonians πιστεύουν σε έναν ισχυρό στρατό, που να υπερασπίζεται τα αμερικανικά συμφέροντα. Είναι σκεπτικοί απέναντι στο διεθνές δίκαιο και στους διεθνείς θεσμούς, που τους βλέπουν ως απειλές στην αμερικανική αυτοκυριαρχία και στην ελευθερία δράσης. Δεν πιστεύουν σε παγκόσμιους ιδεαλιστικούς σκοπούς, όπως είναι ένας πλανήτης χωρίς πυρηνικά όπλα. Αντ`αυτών, είναι σκληροί ρεαλιστές, πεπεισμένοι πως η Αμερική είναι αναγκασμένη να λειτουργεί μέσα σε ένα αδιόρθωτα εχθρικό κόσμο. Πιστεύουν σε πολέμους που καταλήγουν σε άνευ όρων παράδοση του αντιπάλου, και δεν έχουν καμία ανοχή για πολυμερείς επιχειρήσεις , επεμβάσεις περιορισμένης σύγκρουσης, ή ειρηνευτικές αποστολές.

Η άνοδος της ιδεολογίας των Jacksonians στην εξουσία, μάλλον θα σηματοδοτήσει αντιδράσεις στις δαπάνες εξωτερικής βοήθειας, καθώς και υπονόμευση των συμφωνιών με τον ΟΗΕ. Και περιέργως, ποιος ήταν τόσο ανόητος ώστε να προγραμματίσει, αμέσως μετά τις ενδιάμεσες εκλογές, συνεδρίαση του συμβουλίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ, στη διάρκεια του οποίου η Κούβα, το Ιράν, και η Βενεζουέλα επιτέθηκαν στο ιστορικό  των ΗΠΑ; Ακόμη και χωρίς παρόμοιες προκλήσεις, οι νέοι συντηρητικοί θα πιέσουν για μια πιο επιθετική πολιτική εναντίον κρατών όπως τα παραπάνω, αλλά και της Ρωσίας και της Κίνας.

Η μεγαλύτερη δοκιμασία θα είναι αυτή του Αφγανιστάν. Εδώ, ο Ομπάμα αντιμετωπίζει μια σπάνια πρόκληση. Η βάση της υποστήριξής του είναι κυρίως οι Ρεπουμπλικάνοι, οπότε οι διαθέσεις τους θα είναι καθοριστικές για τη πολεμική προσπάθεια. Και καθώς πλησιάζει η ημερομηνία της αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων (Ιούλιος 2011), οποιαδήποτε διαφωνία μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών περί στρατηγικής, είναι πολύ πιθανό να μειώσει τη στήριξη των Ρεπουμπλικάνων.

Οι Jacksonians θέλουν να κερδίζουν τους πολέμους. Αν ο Ομπάμα φανεί διστακτικός, μπορεί εύκολα να στραφούν εναντίον του πολέμου. Κανένας δεν ενδιαφέρεται για την εξωτερική πολιτική, μέχρι την ώρα που μια κρίση εξωτερικής πολιτικής παρασύρει τα πάντα στο διάβα της. Ή μέχρι μια ξεφουσκωμένη εξωτερική πολιτική να αρχίσει να προσβάλλει τη περηφάνια του αμερικανικού έθνους.

S.A.- Washington Post

ΣΧΟΛΙΑ

  1. gram avatar
    gram 12/11/2010 13:47:29

    Καλή η ανάλυση για τους κατά Mead, Jacksonians. Jacksonians θεωρούνται ο Reagan και ο Bush 43, πρόεδροι που ιδεολογικά είναι εναντίον του διεθνούς ακτιβισμού των ΗΠΑ. Οι Jacksonians αποτελούν γενικά και το μεγαλύτερο και το φυσικό ρεύμα στην Αμερική.
    Το θέμα είναι πως το Κογκρέσο παίζει μικρό ρόλο στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Αρα ακόμα και αν υποθέσουμε ότι η ενίσχυση της γνήσιας πτέρυγας των Ρεπουμπλικάνων με τους λίγους νέους γερουσιαστές γύρει θεωριτικά την πλάστιγκα προς μια πλευρά, ελάχιστα αυτό θα μπορεί να επηρεάσει τις αποφάσεις του Προέδρου.
    Το πρόβλημα του Ομπάμα στην ανάγκη του να εφαρμόσει μια πιό ρωμαλέα εξωτερική πολιτική θα έχει να κάνει περισσότερο με το πως θα κρατήσει ικανοποιημένη την αριστερή πτέρυγα του Δημοκρατικού κόμματος απ' οπου προέρχεται, η οποία παραδόξως στην εξωτερική πολιτική χαρακτηρίζεται κατά Mead σαν Jeffersonian.

  2. Σπαρτιατης avatar
    Σπαρτιατης 12/11/2010 14:01:13

    Ποιο Τ και τριχες.
    Ο Γιωργος μαζι με τους φιλους του (ΔΝΤ-Ε.Ε-Ε.Τ.-ΗΠΑ) σας προσκαλουν την ερχομενη Δευτερα σε PARTY BUNGA_BUNGA.
    Θα σας "περιποιηθουν" μοντελλοι εισαγωγης απο το Pakistan, Somalia,Irak.Afrika etc.
    Θα σας επιδειξουν νεα μοντελλακια Βρυξελλων, Νεας Υορκης, Βερολινου και Παρισιων.

  3. Gagaros avatar
    Gagaros 12/11/2010 14:02:47

    απο ορθογραφία όμως τα αμερικανά σκιζουν, αν δουμε τις πινακιδε που κρατανε στα χερια.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.