#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
19/10/2011 10:43
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η άνοδος της οπισθοδρόμησης και η αφύπνιση της Αμερικής



Στην Αμερική διεξάγεται ένας εσωτερικός πόλεμος, από την εποχή της ιδρύσεώς της. Ένας πόλεμος μεταξύ των προοδευτικών δυνάμεων που ωθούν τη χώρα προς τα εμπρός, και των αντιδραστικών που την τραβάνε προς τα πίσω.

Σήμερα, ο πόλεμος αυτός καλά κρατεί.

Οι προοδευτικοί πιστεύουν στις ίσες ευκαιρίες, και στην ανοχή. Πιστεύουν ότι όλοι συμμετέχουμε σε αυτά. Όλοι κερδίζουμε από τις δημόσιες επενδύσεις στην παιδεία, στην υγεία, και στις υποδομές. Και όλοι κερδίζουμε με τα δίχτυα ασφαλείας, τους λογικούς περιορισμούς επί της Wall Street και των επιχειρήσεων, και από ένα προοδευτικό φορολογικό σύστημα.

Οι προοδευτικοί ανησυχούν όταν οι πλούσιοι και οι προνομιούχοι γίνονται τόσο ισχυροί, ώστε να μπορούν να υπονομεύσουν την δημοκρατία.

Οι αντιδραστικοί πιστεύουν τα αντίθετα.

Η σημερινή Ρεπουμπλικανική δεξιά (Paul Ryan, Rick Perry, κ.ά.) δεν είναι πραγματικά συντηρητική. Ο σκοπός της δεν είναι να διατηρήσει αυτά που έχουμε, αλλά να οπισθοδρομήσουμε.

Οι αντιδραστικοί θέλουν να επιστρέψουμε στη δεκαετία του `20, πριν την κοινωνική ασφάλιση, τα επιδόματα ανεργίας, το κατώτατο ημερομίσθιο, το δημόσιο σύστημα υγείας, την εργατική νομοθεσία, τους περιβαλλοντικούς νόμους, τον νόμο Glass-Steagall, κλπ.

Στη δεκαετία του `20, η Wall Street λειτουργούσε ανενόχλητη, οι πλούσιοι πλούτιζαν και ο απλός κόσμος χρωστούσε. Η χώρα έκλεισε τις πύλες της στους μετανάστες.

Αντί λοιπόν να θέλουν την συντήρηση της οικονομίας, οι αντιδραστικοί προωθούν μια επιστροφή στην κλασική οικονομία των 1920`ς, μια άποψη που θέλει την απόλυτη αδράνεια όταν υπάρχει οικονομική κατάπτωση, με την ελπίδα ότι η «σαπίλα» θα εξαφανιστεί κάποτε από μόνη της.

Στην πραγματικότητα, αν γίνονταν το δικό τους, οι αντιδραστικοί θα μας επανέφεραν στον 19ο αιώνα, πριν από την φορολόγηση του εισοδήματος, πριν από την αντιμονοπωλιακή νομοθεσία, πριν από τους νόμους για τα φάρμακα και τις τροφές, και πριν από την Federal Reserve. Μια εποχή δηλαδή όπου κυριαρχούσαν οι «ληστές βαρόνοι», οι τιτάνες των σιδηροδρόμων, του πετρελαίου, και των τραπεζών, που στην ουσία διοικούσαν την χώρα. Μια εποχή απόλυτης εξαθλίωσης για τους πολλούς, και αφάνταστου πλούτου για τους λίγους.

Αν κάποιος ακούσει προσεκτικά τους σημερινούς Ρεπουμπλικάνους της δεξιάς, είναι σαν να ακούει τον ίδιο ακριβώς κοινωνικό δαρβινισμό που κάποιοι τάιζαν τον λαό πριν από έναν αιώνα, για να δικαιολογήσουν την ωμή ανισότητα της εποχής της επικράτησης των πιο ικανών. Μην βοηθάτε, δηλαδή, τους φτωχούς, τους άνεργους, ή τους δυστυχισμένους, επειδή αυτό απλά ενθαρρύνει την τεμπελιά. Η Αμερική θα είναι ισχυρή μόνο εφόσον ανταμείβονται οι πλούσιοι, και τιμωρούνται οι φτωχοί.

Η οπισθοδρομική δεξιά έχει αργά αλλά σταθερά κερδίσει μεγάλη δύναμη τα τελευταία 30  χρόνια, με τον πλούτο να συγκεντρώνεται όλο και σε πιο λίγα χέρια. Στα τέλη της δεκαετίας του `70, το πιο πλούσιο 1% των Αμερικανών, κέρδιζαν το 9% του συνολικού εισοδήματος, ελέγχοντας το 18% του αμερικανικού πλούτου. Το 2007, κέρδιζαν το 23% του συνολικού εισοδήματος, και ήλεγχαν το 35% του πλούτου. Οι διευθυντές των μεγάλων επιχειρήσεων την δεκαετία του `70 πληρωνόντουσαν 40 φορές περισσότερα από τον μέσο εργαζόμενο. Σήμερα πληρώνονται 300 φορές περισσότερα.

Αυτή η συσσώρευση πλούτου οδήγησε στην νομική απορύθμιση της Wall Street και στη μείωση των υψηλών φορολογικών κλιμάκων. Ενίσχυσε επίσης το κίνημα Tea Party, και οδήγησε σε κατάληψη θέσεων στη Γερουσία αλλά και στα πολιτειακά κοινοβούλια. Κάτι ανάλογο έγινε και με τον ορισμό δικαστών στο Ανώτατο Δικαστήριο.

Στην ιστορία της Αμερικής, όποτε κάποια δύναμη προσπαθεί να οδηγήσει τη χώρα προς τα πίσω, κάτι γίνεται και πάμε μπροστά. Μερικές φορές αυτό οφείλεται σε ένα οικονομικό σοκ, ή επειδή φτάνουμε σε οριακό σημείο με την λαϊκή αγανάκτηση να φουντώνει. Τότε είναι που ο μέσος Αμερικάνος δραστηριοποιείται. Κάτι τέτοιο έγινε και με το New Deal των 1930s, τους αγώνες για τα πολιτικά δικαιώματα των 1950s και  1960s, και τις περιβαλλοντικές μεταρρυθμίσεις των 1970s.

Σε κάθε τέτοια περίπτωση, οι οπισθοδρομικές δυνάμεις πυροδότησαν τα προοδευτικά ιδανικά πάνω στα οποία χτίσθηκαν οι ΗΠΑ. Το αποτέλεσμα ήταν μια θεμελιώδης αναγέννηση.

Κάτι τέτοιο βλέπουμε να συμβαίνει και σήμερα στην Αμερική.

 

Του Robert Reich

 

The Huffington Post

http://www.huffingtonpost.com/robert-reich/gop-ideals_b_1014396.html

Απόδοση:S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Orestios avatar
    Orestios 19/10/2011 10:50:39

    Κείμενο διάχυτο από ταμπέλες και αφορισμούς.
    Ο Φόβος του νεοφιλελευθερισμού είναι η αφύπνιση των εθνών.

  2. archaeopteryx avatar
    archaeopteryx 19/10/2011 10:54:35

    άλλο ένα αριστερίζον άρθρο από τους οπαδούς της αναδιανομής και των παροχών

    • Ignoramus avatar
      Ignoramus @ archaeopteryx 19/10/2011 10:58:10

      στην πυρα οι αριστερες αποψεις ε; που καταντησαμε λοχια

      • archaeopteryx avatar
        archaeopteryx @ Ignoramus 19/10/2011 11:36:18

        εξαρτάται πώς ορίζεις το "αριστερός" ή το "αριστερίζων", και για να μην πλατειάζω με τις ώρες, οι θέσεις του άρθρου είναι η μουσική στα αυτιά του ΑΓΠ (αν ζούσε) και του ΓΑΠ.

        Δούλευε εσύ, και δίνε σε μένα τον φτωχό. Δώσε παροχές στον κόσμο και χρεωκόπησε την χώρα.

        Όσο για την αναφορά στα 20's μάλλον χρωματισμένος είναι ο τύπος. Οι φούσκες ήταν αποτέλεσμα εύκολης χρήσης φτηνών δανεικών για βραχυπρόθεσμές επενδύσεις. Η έμφαση στο "εύκολης" και των "φτηνών". Κοινώς του λόγους που ήρθε το Glass Steagall να ξεχωρίσει επενδυτικές δραστηριότητες από τον συμβατικό δανεισμό.

        Ο Reich έχει εκπληκτικές περγαμηνές αλλά είναι της σχολής του Δημοκρατικού Κλίντον (που κατάργησε το G-S για χάρη των μεγάλων τραπεζών αλλά ζήτησε σε αν΄ταλλαγμα πολλά εύκολα στεγαστικά στην εκλογική του βάση, που δεν είναι άλλη από τους αποδέκτες των παροχών που χαϊδεύει και ο Reich). Δωσε εύκολα δάνεια στο φτωχό πόπολο, κρύψε την ζημιά σε CMO's (πακετάρισμένα ενυπόηθκα δάνεια) εύκολες προμήθεις, όλοι χαρούμενοι, οι ζημιές στο άλλο πόπολο, καλημέρα sub-primes.

        Αν ήμουν Αμερικάνος θα έλεγα ότι τύποι σαν τον Reich είναι η πέμπτη φάλαγγα για την άλωση των ΗΠΑ μέσω του δόγματος Cloward-Piven. Παροχές μέχρι την διάλυση του συστήματος για να μας σώσει το Σοβιέτ. Βέβαια, τελευταία έχω αρχίσει και πονηρεύομαι, και εν βλέπω πια Ρώσους σε αυτή την "ιδεολογία" αλλά ...κεντρικοευρωπάιους! Και εάν έχω αμφιβολίες ότι πάνε τόοοοσο φτάνουν οι Γερμανοί, δες τους όλους πως κλαίνε που δεν πέρασε το health care bill ή το cap and trade... Τους μάραναν τα δικαιώματα των φτωχών και τηςλευκής αρκούδας.

        Αλλά δεν είμαι Αμερικάνος, και ψάχνω να βρω, πώς, μα πώς έφτασαν 30 χρονια Πα. Σοσιαληστρικού Κινήματος, για να κάνουμε υποστολή σημαίας.

        Cloward-Piven... δες το στην wikipedia... Μετά, δες και το C.R.A. (Community Reinvestment Act ή πως οι καλές προθέσεις με εύκολα και αλόγιστα δανεικά οδηγούν στην Κόλαση.)

    • Orestios avatar
      Orestios @ archaeopteryx 19/10/2011 11:00:53

      Έτσι είναι Αρχαίε.
      Αριστερές παρόλες και κενολογίες αναδιανεμιτικού τύπου

  3. Professor Moriarty avatar
    Professor Moriarty 19/10/2011 11:15:52

    Οι αριστεροί μετα-γιάπηδες του huffington συγκαταλέγονται στις αντιδραστικές δυνάμεις. Επί δεκαετίες μοιραζόταν φθηνό χρήμα, και γινόταν "σοσιαλιστική" πολιτική μέσω τραπεζών (ένας σοσιαλ-καπιταλιστικός τραγέλαφος). Δεν έφταιγε μόνο η κερδοσκοπία, αλλά ήταν πολιτική η απόφαση για τα φτηνά δάνεια που έφτιαξαν την φούσκα. Όταν αυτή έσκασε, οι σοσιαλιστές με τις καταθέσεις των άλλων άρχισαν να ψάχνουν πάλι για ξένο χρήμα, και φυσικά το διεκδικούν με την μορφή της βαρειάς φορολογίας των πάντων. Και έβαλαν και πορτοκαλί, πράσινό, ροζ περιτύλιγμα στις ξεθωριασμένες ιδέες τους.

  4. Παυλος Βαφειάδης avatar
    Παυλος Βαφειάδης 19/10/2011 11:36:35

    Και όπως είχε πει και η Margaret Thatcher το 1983 στο συνέδριο των Conservatives στο Brighton : "there is no such thing, as public money." h.ttp://www.youtube.com/watch?v=xvz8tg4MVpA&feature=player_embedded

  5. τσώφλι πασατέμπου avatar
    τσώφλι πασατέμπου 19/10/2011 11:44:56

    Αναδιανομή ! "Αποσυγκέντρωση" του πλούτου, που τώρα τον κατέχουν - παράνομα, "άδικα" - κάποιοι λίγοι, οι οποίοι σίγουρα (αποδεδειγμένο διαλεκτικά - μαρξιστικά) είναι "κακοί" γενικώς, με την ευρεία ηθική έννοια κ.λ.π. κ.λ.π

    Ανοησίες ! Αφέλειες και παιδαριώδεις απόψεις κατα βάσει χριστιανικές, ιδέες για παράδεισους και κήποι της Εδέμ όπου όλοι απολαμβάνουν τα φρούτα των δέντρων που φύτεψε κάποιος Θεός, και τα συντηρεί, και τα ποτίζει και τα κλαδεύει σάν μ....ς. Η πραγματικότητα ειναι απείρως πιό σκληρή και το ερώτημα που κάθε ένας θα πρέπει να απαντήσει είναι απλό μεν, αλλά θεμελιώδες : ο πλούτος παράγει ευημερία (θέσεις εργασίας, αυξηση ΑΕΠ κ.λ.π.) όταν βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών, ή μιάς κρατικής γραφειοκρατίας ; Τα υπόλοιπα είναι ψευτοηθικοί προβληματισμοί χίππικου κοινοβίου που αυτοϊκανοποιείται να καταριέται τον Στήβ Τζομπς - οτι είναι καπιταλιστής και δισεκατομυριούχος και εκμεταλευτής.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.