#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
28/08/2011 07:44
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η Συρία οδηγεί την Μέση Ανατολή στο άγνωστο



Η Συρία είναι αναμφίβολα η χώρα στην οποία η αραβική άνοιξη προκαλεί τις πιο βαθιές γεωστρατηγικές επιπτώσεις. Η κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ θα αλλάξει τη Μ. Ανατολή για πάντα. Ήδη, το σημερινό αδιέξοδο έχει τονίσει τη πόλωση των περιφερειακών παικτών, που άλλοι είναι υπέρ του Άσαντ και άλλοι κατά, με το ρίσκο ότι οι εσωτερικές συριακές εξελίξεις θα έχουν και γενικότερες συνέπειες.

Όσον αφορά στις δυνάμεις της Δύσης, αυτές είναι προς το παρόν εκτός παιχνιδιού. Η λιβυκή επιχείρηση καθιστά μια δεύτερη στρατιωτική παρέμβαση σχεδόν αδύνατη. Το ΝΑΤΟ στερείται των απαραίτητων πόρων, και οι ΗΠΑ δεν έχουν τη διάθεση να αναλάβουν μια μεγάλης κλίμακας επέμβαση, αν και τα διακυβεύματα τους στη Συρία είναι μεγαλύτερα απ αυτά της Λιβύης.

Ο μεγάλος κίνδυνος τώρα είναι πως μπορεί να έρθουν σε σύγκρουση δυο χώρες που μέχρι σήμερα συμβίωναν ειρηνικά, το Ιράν και η Τουρκία. Και οι δυο αυτές χώρες είναι βαθιά αναμεμιγμένες στα τεκταινόμενα της Συρίας.

Η Τουρκία δεν ενεπλάκη ως μέλος του ΝΑΤΟ, αλλά με το νέο ρόλο της ως ισχυρή περιφερειακή δύναμη. Για τους Ιρανούς, η πτώση της κυβέρνησης στη Δαμασκό θα ήταν μια καταστροφή. Η Συρία είναι ο μόνος αραβικός σύμμαχος του Ιράν, και ένας κρίσιμος κρίκος με τη Χεζμπολάχ στον Λίβανο, που αποτελεί την αιχμή του δόρατος της ιρανικής επιρροής στη Μέση Ανατολή. Χωρίς τη Συρία, η ιρανική εξωτερική πολιτική στη περιοχή, που παρουσιάζεται ως το προπύργιο του αραβικού εθνικισμού (προδομένου από τις δημοκρατικές εξελίξεις), θα κατέρρεε. Αν φύγει η φατρία του Άσαντ, οι αντικαταστάτες της θα είναι Σουνίτες,  και άρα εχθροί του Ιράν, ασχέτως πολιτικών πεποιθήσεων. Για αυτό και η Τεχεράνη έχει δώσει χρήματα, έχει στείλει στρατιωτικούς συμβούλους, και έχει εφοδιάσει με όπλα τη Συρία. Και προκειμένου να σώσει την Χεζμπολάχ, δεν θα διστάσει να κάνει κι άλλα πολλά.

Η θέση της Τουρκίας είναι πιο δύσκολο να ερμηνευτεί. Έχει μετακινηθεί από την συναινετική συγκαταβατικότητα στην ανοιχτή αντιπαλότητα, και είναι μόλις ένα βήμα πριν από την ξεκάθαρη επέμβαση. Οι Τούρκοι συγκεντρώνουν στρατεύματα στα σύνορα με τη Συρία, οργανώνοντας την συριακή αντιπολίτευση, και ζητώντας δημοσίως την ανατροπή του καθεστώτος. Αυτή η στάση είναι άνευ προηγουμένου στην ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας, η οποία χρησιμοποίησε στρατιωτική βία στη περιοχή μόνο εναντίον των Κούρδων αυτονομιστών του ΡΚΚ. Η Τουρκία ποτέ δεν ζήτησε κάποια αλλαγή καθεστώτος, ακόμη και όταν το ισλαμικό Ιράν αμφισβητούσε τη νομιμότητα του Κεμαλισμού. Και όχι μόνο δεν απέστειλε ποτέ στρατεύματα στη Μ. Ανατολή (όπως δεν έστειλε στο Ιράκ το 2003), αλλά δεν επέτρεψε καν τη χρήση εδαφών της για οποιοδήποτε αντιπολιτευτικό κίνημα. Όσο επιδίωκε να ενταχθεί στην ΕΕ, η Τουρκία ήταν πολύ προσεχτική σε ζητήματα της Μ. Ανατολής. Σήμερα όμως, η δραστήρια εξωτερική της πολιτική την αναγκάζει να παίρνει το μέρος κάποιου, άσχετα αν θα ήθελε να είναι απλή μεσολαβήτρια.

Έτσι, καραδοκεί ένα επικίνδυνο και απροσδόκητο σενάριο, αυτό της σύγκρουσης μέσω μεσαζόντων, μεταξύ Ιράν και Τουρκίας, και με τους συνήθεις διαιτητές (ΗΠΑ και Ισραήλ) να μη θέλουν να αναμιχθούν. Το καθεστώς της Συρίας εκπροσωπεί ότι ακριβώς απεχθάνεται το Ισραήλ. Η Συρία όμως, είναι  μια διαχειρίσιμη αντίπαλος. Για αυτό, αν δεν στείλει στρατό το Ιράν στη Συρία, το Ισραήλ δεν πρόκειται να  αντιδράσει.

Είναι πολύ δύσκολο να γνωρίζουμε τις πολιτικές δυνάμεις που δραστηριοποιούνται στη Συρία. Πέραν του ότι το καθεστώς εκπροσωπεί την Αλεβιτική μειονότητα, με κάποια στήριξη των Σουνιτών, δεν γνωρίζουμε πολλά. Πόσο ενωμένοι είναι οι Αλεβίτες; Τι ρόλο παίζει η Μουσουλμανική Αδελφότητα στην αντιπολίτευση; Ακόμη και ο τοπικός πληθυσμός είναι στο σκοτάδι. Όλοι φοβούνται έναν εμφύλιο πόλεμο,  αλλά και όλοι αρνούνται ότι υπάρχουν σεχταριστικές αντιθέσεις και εντάσεις. Ο Άσαντ εκμεταλλεύεται αυτό το φόβο για εμφύλιο σπαραγμό, θυμίζοντας στους Σουνίτες τη σφαγή της Χάμα το 1982, και στους Αλεβίτες την ανάγκη της διατήρησης της τωρινής τους ισχύος. Για τους Χριστιανούς, το σημερινό καθεστώς μοιάζει να είναι η καλύτερη ασπίδα απέναντι σε μια αντιχριστιανική βία, όπως αυτή που ξέσπασε στο Ιράκ μετά την εισβολή του 2003.

Τι θα γίνει με τους Κούρδους, που αριθμητικά ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο; Τα σύνορα με το Ιράκ και τη Τουρκία είναι ανοιχτά, και τα όπλα πάνε κι έρχονται. Το ΡΚΚ έχει παρουσία στη Συρία, και οι Κούρδοι είναι εναντίον του καθεστώτος που τους έχει περιθωριοποιήσει. Έτσι, συντάσσονται με τη σουνιτική πλειοψηφία εναντίον του Άσαντ.

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα δεν μπόρεσε να φτιάξει κάποιο μυστικό δίκτυο μετά τη καταστολή του 1982-83. Οι πολιτικές όμως που σχεδιάσθηκαν για να αντιμετωπιστεί η Αδελφότητα, είχαν αντίθετα αποτελέσματα. Έδωσαν λευκή επιταγή στους συντηρητικούς Σουνίτες, που αν και είναι απολιτικοί, θεωρούν τους Αλεβίτες ως αιρετικούς και πιστεύουν πως το  (σιιτικό) Ιράν δεν έχει καμιά δουλειά στη Συρία. Τι θα κάνει λοιπόν η Αδελφότητα; Μάλλον θα αντιταχθεί στο καθεστώς.

Η εσωτερική κατάσταση της Συρίας θα κλιμακωθεί, ανεβάζοντας τις εντάσεις μεταξύ Άγκυρας και Τεχεράνης. Και όλα αυτά την ώρα που κανένας δεν γνωρίζει τι πολιτικές δυνάμεις δραστηριοποιούνται στο εσωτερικό της χώρας και πως κατανέμονται, και μάλιστα όταν δεν υπάρχει κάποιο προηγούμενο για διαμάχη Τουρκίας-Ιράν, και συνεπώς κανένας μπούσουλας για το πώς θα πρέπει να αντιμετωπιστεί η όλη κατάσταση πριν βγει εκτός ελέγχου.

 

Του Olivier Roy καθηγητού πολιτικής θεωρίας στο  European University Institute της Φλωρεντίας.

 

The New Statesman

http://www.newstatesman.com/middle-east/2011/08/syria-iran-turkey-regime-assad

Απόδοση:S.A.

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. kaiser de avatar
    kaiser de 28/08/2011 12:52:15

    To pithanotero ine na epitethi tou Israhl kai oi ΗΠΑ sto Iran kai to Israhl sto Libano.
    H Tourkia tha anagkastei na difulaksi to libano kai tha kanei epithesi sth Siria, pou apo filiki xora egine antipali

  2. SXOLIASTHS avatar
    SXOLIASTHS 28/08/2011 17:10:27

    ΑΓΑΠΗΤΕ Η ΣΥΡΙΑ ΔΕΝ ΟΔΗΓΕΙ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΠΟΥΘΕΝΑ..... ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ ΟΔΗΓΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ.....

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.