#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
13/07/2012 07:45
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η Ισπανία σε κατάσταση σοκ



Με τον έναν στους τέσσερις Ισπανούς άνεργο, με την οικονομία της χώρας να συρρικνώνεται καθημερινά, και με τους ανθρακωρύχους να διαδηλώνουν στην Μαδρίτη, ο Ισπανός πρωθυπουργός Mariano Rajoy είναι αποφασισμένος να προχωρήσει σε περαιτέρω ψαλίδισμα των δημοσίων δαπανών κατά €65 δισ, σαν να έχει βαλθεί να αυτοκτονήσει με χιλιάδες μικρές μαχαιριές.

Η  λέξη «αποφασισμένος» δεν είναι η πιο σωστή, αφού μάλλον έχει το περίστροφο στον κρόταφό του. Το τελευταίο αυτό πακέτο περικοπών αποτελεί μέρος των όρων που του τέθηκαν για να διασωθούν οι ισπανικές τράπεζες, και  τον διαψεύδουν όταν «περήφανα» λέει πως η ισπανική διάσωση δεν είναι τόσο ταπεινωτική για την χώρα, όσο κάποιες άλλες.

Όπως είπε, «ζούμε  μια κρίσιμη στιγμή που θα καθορίσει το μέλλον των οικογενειών μας, της νεολαίας μας, του κοινωνικού μας κράτους, και των ελπίδων μας… αυτή είναι η πραγματικότητα. Πρέπει να ξεμπλέξουμε όσο το δυνατόν συντομότερα».

Εμείς από την πλευρά μας έχουμε να του προσφέρουμε μια συμβουλή: Αυτό που ανακοίνωσε, αποκλείεται να συμβεί.

Αν το δούμε οικονομικά, οι εξελίξεις στην Ευρώπη μοιάζουν πολύ με αυτές του μεσοπολέμου, όταν η λάθος αφοσίωση στον κανόνα του χρυσού, και η ανικανότητα της επίλυσης των διαφορών μεταξύ οφειλετών και πιστωτών οδήγησαν την Ευρώπη σε αντιπαραγωγικές πολιτικές.

Η Ισπανία σήμερα βρίσκεται σε απόγνωση, και σε μια μορφή τρέλας όπου ο ασθενής κάνει επίτηδες το λάθος πράγμα, ελπίζοντας πως έτσι θα υποστηριχτεί ο υψηλότερος σκοπός: μια νομισματική ένωση η οποία όμως βλάπτει τα ισπανικά συμφέροντα, και ήδη έχει αποδιαρθρωθεί εντελώς.

Τι νομίζει ότι θα καταφέρει ο Rajoy, προσθέτοντας ακόμη περισσότερη οπισθέλκουσα στην ανάπτυξη μιας οικονομίας που ήδη βρίσκεται σε περιδίνηση;

Στην προσπάθεια της να επαναφέρει την δημοσιονομική βιωσιμότητα, η Ισπανία βρίσκεται αιχμάλωτη σε έναν κύκλο  σύνθλιψης της ζήτησης, που απλά θα χειροτερέψει κι άλλο τα δημοσιονομικά της προβλήματα. Σε αντίθεση με την Βρετανία, δεν υπάρχει κάτι που θα απαλύνει την δημοσιονομική σύνθλιψη, μέσω υποτίμησης ή άλλης νομισματικής παρέμβασης. Είναι σαν ο ασθενής να εγχειρίζεται, χωρίς αναισθητικό. Το σοκ και μόνο, μπορεί να τον σκοτώσει.

Ούτε βέβαια η Βρετανία έχει αναγκαστεί να κάνει αυτά που αναγκάζεται η Ισπανία, για να στρώσει τον προϋπολογισμό της. Άσχετα με τις κραυγές των Εργατικών, η βρετανική δημοσιονομική πολιτική είναι προς το παρόν αναπτυξιακή.

Στην Ισπανία, όπως και σε άλλες πληγείσες χώρες της περιφέρειας, η ανελαστικότητα των στόχων μείωσης των ελλειμμάτων αποτρέπει την χρήση «αυτόματων σταθεροποιητών», όπως συμβαίνει στην Βρετανία. Και ο πόνος συνεχίζεται. Ένας από τους όρους για την διάσωση του ισπανικού τραπεζικού συστήματος είναι να καταστραφούν πρώτοι οι κάτοχοι χρέους. Αυτό μοιάζει δίκαιο, αφού δεν είναι σωστό να πληρώνουν οι φορολογούμενοι τα λάθη των τραπεζών, αφήνοντας ανέπαφους τους πιστωτές. Υπάρχει λαϊκή οργή για τον τρόπο που οι τράπεζες ιδιωτικοποίησαν τα κέρδη, και δημοσιοποίησαν τις απώλειες.

Μόνο που στην Ισπανία, οι κάτοχοι χρέους, είναι κυρίως οι πολίτες. Δεν είναι κάποιοι χοντροί μεγαλοκαρχαρίες καπιταλιστές, αλλά οι πελάτες των τραπεζών που αγόρασαν το χρέος ως προϊόν καταθέσεων, σε χρονική στιγμή που οι τράπεζες αποζητούσαν μανιωδώς κεφάλαια.

Πολλοί από αυτούς τους επενδυτές δικαιούνται αποζημίωση. Αν διασωθούν, ένα μεγάλο μέρος των ισπανικών καταθέσεων θα εξαφανιστεί, ή η κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη με το ενδεχόμενο να τους ξανασώσει με χρήματα που δεν υπάρχουν.

Αυτή η συνταγή είναι αποτέλεσμα μιας ευρύτερης πολιτικής της ευρωζώνης, όπου οι πιστώτριες χώρες κάνουν τα πάντα προκειμένου να μην αμοιβαιοποιηθεί το χρέος, και να μην μοιραστούν όλοι εξίσου τα βάρη. Αυτή η εμμονή στον ηθικό κίνδυνο, υπονομεύει κάθε ελπίδα ουσιαστικής επίλυσης της κρίσης.

Ως γνωστόν, μια νομισματική ένωση δεν μπορεί να πετύχει χωρίς να συνοδεύεται από δημοσιονομική και τραπεζική ένωση, αλλά προς το παρόν ελάχιστοι είναι αυτοί που διατίθενται να παραδώσουν μέρος της εθνικής τους κυριαρχίας.

Αν η πολιτική δεν προλάβει την οικονομία, η οικονομία θα είναι αυτή που θα διαλύσει το πείραμα της νομισματικής ένωσης. Αν η Γερμανία δεν κάνει στροφή 180ο,  τότε η μόνη λύση για την Ισπανία θα είναι η έξοδος της από το ευρώ, πολύ περισσότερο και από την Ελλάδα.

Μια υποτίμηση θα έφερνε άμεσα κέρδη στην Ισπανία αναφορικά με τις εξαγωγές της, και θα βοηθούσε την αγορά ακινήτων. Τα μεγάλης κλίμακας συμβόλαια, κλπ που είναι σε ευρώ θα προκαλούσαν πονοκέφαλο, αλλά συν τω χρόνω τα κέρδη από την νομισματική αυτοτέλεια θα ήταν περισσότερα από τα κόστη.

Προς το παρόν, πλην ελαχίστων, η ιστορία και η περηφάνια εμποδίζουν τους Ισπανούς να δουν την πραγματικότητα. Η πορεία όμως των πραγμάτων δείχνει πως στο τέλος κάτι θα ραγίσει, και όλοι μαζί οι Ισπανοί θα δουν το φως.

Το ευρώ σχεδιάστηκε ως σύμβολο της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, αλλά στη πράξη αποτελεί απλά έναν μηχανισμό διατήρησης της γερμανικής ανταγωνιστικότητας εις βάρος των υπολοίπων.

Πόσο ακόμη θα ανέχεται η Ευρώπη αυτό το οικονομικό λάθος;

Οι ελπίδες για πρόοδο, που προέκυψαν από την τελευταία σύνοδο πριν από δυο εβδομάδες, αποκαλύπτονται πλέον για αυτό που είναι: μια ακόμη οφθαλμαπάτη.

 

http://www.telegraph.co.uk/finance/comment/jeremy-warner/9393587/Proud-Spain-again-humbles-itself-to-the-euros-demands.html

S.A.

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Σταράτα avatar
    Σταράτα 13/07/2012 08:58:36

    Τό είδα στό φλυντζάνι.ερχονται μέρες τούς επόμενους μήνες μαύρες καί ζοφερές.μετά τήν ιταλία τόν οκτωμβριο πού θά πάει γιά 220 δις όλα θά αλλάξουν.όλα θά κριθούν από τόν πόλεμο στήν μεσόγειο πού ετοιμάζεται καί τίς εθνικιστικές τάσεις πού θά ακολουθήσουν μιά καί είναι ό μόνος αντίπαλος τής παγκοσμιοποιησής.τό ευρώ θά διαλυθεί όπως καί ή ευρωπή ή νέα τάξη πραγμάτων μετά από 2 μέ 3 χρόνια μέ τήν βοήθεια εκκλησίας πολιτικών καί τραπεζιτών θά κυριαρχήση.

    • ΚΥΘΗΡΙΟΣ avatar
      ΚΥΘΗΡΙΟΣ @ Σταράτα 13/07/2012 15:19:49

      Πού τόν ἢπιες τόν καφέ ἐσύ,σέ κουβά;

  2. No Way avatar
    No Way 13/07/2012 11:55:46

    Οι ευθύνες και το δράμα της Αργεντινής

    Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει δεχτεί στο παρελθόν πολλές κριτικές για τις πολιτικές λιτότητας που επέβαλε σε διάφορες χώρες, οι οποίες ζήτησαν τη βοήθειά του για τη σταθεροποίηση της οικονομίας τους και τη δυνατότητα πρόσβασης σε δανεισμό από τις διεθνείς αγορές. Οι κριτικές δεν προήλθαν μόνο από τις χώρες στις οποίες παρενέβη το Ταμείο, αλλά και από το εσωτερικό του διεθνούς οργανισμού, ο οποίος απασχολεί πολλές χιλιάδες εργαζομένους. Ένας από τους βασικούς επικριτές του ΔΝΤ στα τέλη της δεκαετίας του ’90 ήταν ο κ. Τζόζεφ Στίγκλιτς, τότε σημαίνον στέλεχός του και σήμερα σύμβουλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και προσωπικά του πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου.

    Η συναλλαγματική κρίση του 1997 που έπληξε πολλές χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας προκάλεσε ισχυρό πλήγμα στη φήμη του ΔΝΤ, καθώς ήταν το Ταμείο που είχε ζητήσει την απελευθέρωση της κίνησης κεφαλαίων, η οποία οδήγησε μέσα από τα παιχνίδια των κερδοσκόπων σε μεγάλες υποτιμήσεις των νομισμάτων της περιοχής. Το μεγαλύτερο πλήγμα, όμως, ήρθε τέσσερα χρόνια αργότερα, όταν κατέρρευσε η οικονομία της Αργεντινής.

    Το Δεκέμβριο του 2001, λίγο πριν από τις γιορτές των Χριστουγέννων, η κυβέρνηση της χώρας ανακοίνωσε τη μείωση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων κατά 20% ταυτόχρονα με την απαγόρευση ανάληψης καταθέσεων που είχαν οι πολίτες στις τράπεζες για ποσά μεγαλύτερα από το 50% του λογαριασμού τους. Τα μέτρα αυτά ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τους Αργεντινούς, καθώς ήρθαν σε συνέχεια τριετούς ύφεσης της οικονομίας, η οποία είχε οδηγήσει ήδη σε σημαντική μείωση του βιοτικού τους επιπέδου. Υπήρξαν βίαια επεισόδια στη μεγάλη χώρα της Λατινικής Αμερικής και ακολούθησε παραίτηση της κυβέρνησης, ενώ η νέα κυβέρνηση σε συνθήκες πανικού ανακοίνωσε τη στάση πληρωμών για το εξωτερικό χρέος ύψους 140 δις δολαρίων και την υποτίμηση του αργεντίνικου πέσου σε σχέση με το δολάριο.

    Η συμφωνία του ΔΝΤ με την Αργεντινή

    Το ΔΝΤ προχώρησε σε συμφωνία με την Αργεντινή το 1991, προκειμένου η τελευταία να αντιμετωπίσει τις μακροοικονομικές ανισορροπίες της και κυρίως τον υπερπληθωρισμό, καθώς οι τιμές αυξάνονταν κάθε μήνα με διψήφιο ποσοστό.

    Τότε, οι εμπειρογνώμονες του Ταμείου πρότειναν ως δραστική λύση την de facto σύνδεση του αργεντίνικου νομίσματος, του πέσου, με το αμερικανικό δολάριο, μέσα από ην καθιέρωση μιας σταθερής ισοτιμίας ένα προς ένα των δύο νομισμάτων Αρχών να μετατρέπουν το εγχώριο νόμισμα σε δολάρια στην ισοτιμία αυτή. Το συναλλαγματικό καθεστώς αυτό πράγματι οδήγησε γρήγορα σε θεαματική μείωση του πληθωρισμού, ενώ παράλληλα ενισχύθηκε η οικονομική ανάπτυξη μέχρι το 1998, χάρη στην εισροή κεφαλαίων από το εξωτερικό και την ευνοϊκή οικονομική συγκυρία. Ο μέσος ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης έφτασε στην περίοδο εκείνη το 6%, από τους υψηλότερους στον κόσμο. Με το καθεστώς αυτό, ωστόσο, η Αργεντινή ήταν υποχρεωμένη να ακολουθεί την ίδια νομισματική και συναλλαγματική πολιτική με αυτή της Αμερικής, ενώ οι διαφορές μεταξύ των δυο οικονομιών προφανώς ήταν πολύ μεγάλες.

    Έτσι, όταν φάνηκαν τα πρώτα σύννεφα στη διεθνή οικονομία, μετά την κρίση στη Νοτιοανατολική Ασία και τη χρεοκοπία της Ρωσίας, η Αργεντινή εμφανίστηκε να έχει τεράστιο πρόβλημα ανταγωνιστικότητας, που την ωθούσε στην ύφεση. Το πρόβλημα γινόταν ακόμα μεγαλύτερο, επειδή μετά το 1998 άρχισε να ανατιμάται με ταχείς ρυθμούς το δολάριο και συγχρόνως υποτιμήθηκε το νόμισμα της Βραζιλίας, που ήταν ο βασικός εμπορικός εταίρος της Αργεντινής.

    Για να ανακτήσει την ανταγωνιστικότητά της, η Αργεντινή θα έπρεπε να αφήσει το νόμισμά της να υποτιμηθεί πολύ έναντι του δολαρίου, αλλά οι Αρχές της χώρας – με τη συμφωνία του ΔΝΤ- επέμειναν στο αδιέξοδο συναλλαγματικό μοντέλο, επειδή φοβήθηκαν ότι η αλλαγή στη συναλλαγματική πολιτική θα προκαλούσε μεγάλες εκροές κεφαλαίων.

    Το «τραύμα» για το ΔΝΤ από τους χειρισμούς του στην υπόθεση της Αργεντινής ήταν πολύ μεγάλο, καθώς μάλιστα η ίδια η χώρα θεώρησε το Ταμείο ως τον βασικό υπεύθυνο για την οικονομική καταστροφή της, που οδήγησε την ανεργία πάνω από το 20% και 15 εκατομμυρίων πολιτών της, περίπου το μισό πληθυσμό της, στη φτώχεια.

    Τον Ιούλιο του 2004, το Ταμείο έδωσε στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα μιας έρευνας που ξεκίνησε ένα χρόνο πριν για την αξιολόγηση του ρόλου του στην Αργεντινή την περίοδο 1991-2001. Με την έκθεση αυτή, το ΔΝΤ παραδέχτηκε ότι έγιναν σειρά λανθασμένων χειρισμών από τα στελέχη του, αν και έριξε στην κυβέρνηση της Αργεντινής την κύρια ευθύνη για την κατάρρευση της οικονομίας της, επειδή προχώρησε στην κήρυξη της χρεοκοπίας, δηλαδή στην παύση αποπληρωμής του εξωτερικού χρέους, χωρίς την έγκριση του Ταμείου.

    Ευθύνες έριξε η έκθεση στην Αργεντινή και για τη μη συμμόρφωσή της πλήρως με τους όρους του Ταμείου. Ο πρόεδρος της Αργεντινής το 2004 Νέστρο Κίρσνερ χαρακτήρισε την αυτοκριτική του ΔΝΤ πολύ «λίγη» και πολύ καθυστερημένη.

    Τα βασικά σφάλματα του ΔΝΤ, σύμφωνα με την έκθεση που δημοσιοποιήθηκε και στο διαδίκτυο, ήταν η μη έγκαιρη απαγκίστρωση της συναλλαγματικής ισοτιμίας του πέσο από το δολάριο, ώστε να αμβλυνθούν οι συνθήκες ύφεσης στην οικονομία της Αργεντινής, η έλλειψη σημαντικών διαρθρωτικών αλλαγών στην οικονομία, η χαλαρή παρακολούθηση της δημοσιονομικής πολιτικής και η εσφαλμένη εκτίμηση του ύψους τους χρέους που είναι διατηρήσιμο στη περίπτωση μιας αναπτυσσόμενης χώρας, που έχει περιορισμένη πρόσβαση στις διεθνείς αγορές κεφαλαίων.

    Να σημειωθεί ότι το ύψος του χρέους της Αργεντινής, που θεωρήθηκε εκ των υστέρων ως μη διατηρήσιμο, αντιστοιχούσε μόνο στο 50% του ΑΕΠ της. Και λέμε μόνο, γιατί στην Ελλάδα πλησιάζει προς το 120%...

    Τα συμπεράσματα της αυτοκριτικής

    Είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε τις σκέψεις του Ταμείου, ιδιαίτερα όσον αφορά στα συμπεράσματα που κατέληξε με αφορμή την περίπτωση της Αργεντινής, τα οποία πλέον, όπως σημειώνει, αξιοποιεί στα προγράμματα βοήθειας που δίνει τα τελευταία χρόνια. Τα συμπεράσματα του ΔΝΤ ανέφεραν, μεταξύ άλλων, τα εξής:

    Πρώτον, αν και η επιλογή του καθεστώτος συναλλαγματικής πολιτικής είναι επιλογή της κάθε χώρας, τα στελέχη του Ταμείου πρέπει να διασφαλίζουν ότι αυτό είναι συνεπές με τις άλλες πολιτικές που ακολουθεί η χώρα και τους περιορισμούς που αντιμετωπίζει.

    Δεύτερον, το ΔΝΤ δεν πρέπει να κάνει εκπτώσεις στα μέτρα και στην πολιτική που θεωρεί απαραίτητα για την αντιμετώπιση της κρίσης, ακόμη κι αν οι Αρχές της χώρας επικαλούνται το δικαίωμα, ως οι υπεύθυνες κυβερνήσεις, να διατυπώνουν τις δικές τους θέσεις.

    Τρίτον, η βελτίωση των μακροοικονομικών δεικτών, ακόμη και για μακρά χρονική περίοδο, μπορεί να συγκαλύπτει αδυναμίες που γίνονται αξεπέραστα εμπόδια σε περίπτωση εξωτερικών σοκ και ύφεσης. Αν οι αδυναμίες οφείλονται στο πολιτικό σύστημα, το Ταμείο δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα.

    Τέταρτον, η καθυστέρηση στη λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση της κρίσης μπορεί να αυξήσει πολύ το κόστος της σε όρους ανεργίας, μείωσης του ΑΕΠ, φυγής κεφαλαίων και διάβρωσης του ενεργητικού των τραπεζών.

    Sofokleous10.gr

  3. ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ avatar
    ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ 13/07/2012 14:51:56

    Άνεμος απολύσεων φυσάει στη Γαλλία!
    http://taxikiantepithesi.blogspot.gr/2012/07/blog-post_13.html

    • Ελευθερία avatar
      Ελευθερία @ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ 13/07/2012 15:41:01

      Παραβλέποντας το σπαμάρισμα... Τι θα πει "ταξική αντεπίθεση";

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.