#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
01/08/2011 07:45
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η Ευρώπη σε αδιέξοδο



Του Carlos Fuentes*

Οι δρόμοι είναι γεμάτοι από δροσερές κοπέλες που λάμπουν, και που είναι ντυμένες πανάλαφρα. Οι νεαροί ασχολούνται με την τέχνη της προσέγγισης των κοριτσιών, ενώ οι πιο ηλικιωμένοι μοιάζουν αιώνια κομψοί.

Οι μεσοαστοί πελάτες των εστιατορίων, των μπαρ και των ξενοδοχείων είναι αρκετοί. Οι τουρίστες πηγαινοέρχονται, απολαμβάνοντας τα άπειρα μνημεία, που συμβολίζουν έναν πολιτισμό τριών χιλιάδων χρόνων.

Η σύγχρονη Ιταλία δεν μοιάζει καθόλου με αυτήν που γνώρισα για πρώτη φορά το 1950 σε ηλικία 22 ετών. Είχαν περάσει μόλις 5 χρόνια από το τέλος του πολέμου, και την εκτέλεση του Benito Mussolini, του Ντούτσε, που οι παρτιζάνοι κρέμασαν ανάποδα στη Piazzale Loreto του Μιλάνου, μαζί με την ερωμένη του Claretta Petacci, τη φούστα της οποίας κάποιοι σεμνοί περαστικοί φρόντισαν ώστε να κρύβει τα μπούτια της.

Τα παιδάκια τότε κυκλοφορούσαν ξυπόλητα. Οι ζητιάνοι είχαν καταλάβει στρατηγικές θέσεις στους σιδηροδρομικούς σταθμούς και στις εξόδους των ρεστοράν. Οι άνθρωποι επισκέπτονταν τα μουσεία, επειδή αυτά πρόσφεραν ζέστη,  σε αντίθεση με τα καταψυγμένα ξενοδοχεία της εποχής.

Στα τρένα, η πρώτη και δεύτερη θέση ήταν μόνιμα άδειες, με τον κόσμο να στριμώχνεται στην οικονομική θέση, έχοντας δέσεις τις βαλίτσες τους με σκοινιά. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έδειχναν εργάτες, αλλά μάλλον εκπρόσωποι της ταλαιπωρημένης μεσαίας τάξης. Την ίδια ώρα, οι πραγματικοί εργάτες έσπευδαν να ενταχθούν στις τάξεις του κομμουνιστικού κόμματος, τραγουδώντας υπέρ της εργασίας, της ελευθερίας, και του κομμουνισμού.

Ποιους ηγέτες αναγνώριζε ο πληθυσμός της Ιταλίας; Η φιλελεύθερη μεσαία τάξη επιζητούσε τη προστασία των Αμερικανών. Ο Πάπας Πίος ΧΙΙ, που είχε απαλλαγεί από τις κατηγορίες συνεργασίας με τους ναζί, γιόρτασε το Ιωβηλαίο του 1950. Σε ολόκληρη τη χώρα, κομμουνιστές δήμαρχοι συναγελάζονταν με καπιταλιστές επιχειρηματίες, που ήταν οι πραγματικοί αστέρες της οικονομικής ανάπτυξης.

Από τότε, η πλούσια και ισχυρή μπουρζουαζία, μαζί με την γερασμένη  εργατική τάξη που έχει υπονομευτεί από τις νέες βιομηχανίες και τον όλο και μικρότερο ρόλο των συνδικάτων, σε συνεργασία με την απογοητευμένη νεολαία, έχουν προσχωρήσει στις κεντροαριστερές και κεντρώες κυβερνήσεις χωρίς ιδεολογικούς δεσμούς, λες και η ιταλική πολιτική σκηνή δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας προθάλαμος στην οικονομική πραγματικότητα της χώρας.

Τα καλύτερα στοιχεία της αριστεράς δεν μπόρεσαν ποτέ να φτιάξουν βιώσιμα πολιτικά σχήματα, ούτε συμμαχίες, ιδρύοντας και επανιδρύοντας άπειρα κόμματα με διαφορετικά ονόματα.

Την ίδια ώρα, η δεξιά παρέδωσε τη μοίρα της σε έναν άξεστο συμφεροντολόγο κλόουν, ο οποίος συνεχίζει να προστατεύεται από τον νόμο των ισχυρών, αλλά που σίγουρα θα κληθεί να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη, μόλις φύγει από την εξουσία.

Μήπως βλέπουμε επιτέλους το τέλος της εποχής του Silvio Berlusconi; Οι εσωτερικές  κόντρες του με τον υπουργό Οικονομικών Giulio Tremonti, και η εξαφάνισή του στη κορύφωση της κρίσης, έδωσαν τη δυνατότητα στον σοσιαλιστή πρόεδρο Giorgio Napolitano να προσφέρει μαθήματα πολιτικής ευφυΐας.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του όλου ζητήματος, είναι πως όχι μόνο ο Tremonti, αλλά και ο μελλοντικός πρόεδρος της ΕΚΤ Mario Draghi, και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Napolitano, και η μετά-κομμουνιστική αριστερά, καθώς και η μετά τον Berlosconi δεξιά, όλοι μίλησαν με μια φωνή, προειδοποιώντας για σοβαρές εθνικές ανακατατάξεις εξαιτίας της ευρωπαϊκής κρίσης. Εν ολίγοις, η Ιταλία παρουσιάστηκε ως θύμα της Ευρώπης, και όχι της δικής της δυστυχίας.

Το ότι η κρίση είναι ένα πανευρωπαϊκό φαινόμενο, το ισχυρίστηκε και  ο πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Gordon Brown σε ένα πολυδιαβασμένο άρθρο του στον διεθνή τύπο. Όπως λέει, η κρίση είχε ως προπομπό την έλλειψη κεφαλαίων, την υψηλή ανεργία, και την αργή ανάπτυξη. Επιμένει πως αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα κάποιων μεμονωμένων κρατών όπως η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, ακόμη και η Ιταλία, αλλά αποτελεί πανευρωπαϊκό φαινόμενο, μέρος του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Σύμφωνα με τον Brown, αυτά τα προβλήματα δεν μπορούν να λυθούν με δάνεια, επειδή δεν είναι η ρευστότητα το πρόβλημα, αλλά η χρεοκοπία.

Αυτό που χρειάζεται σύμφωνα με τον Βρετανό πολιτικό είναι μια πανευρωπαϊκή στρατηγική, που θα αποφύγει τις πανικόβλητες αντιδράσεις και θα εστιάσει στη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη. Αν δεν υπάρξει μια τέτοια μακρόπνοη στρατηγική, η Ευρώπη θα αντιμετωπίσει μια χαμένη δεκαετία κοινωνικής δυσαρέσκειας, υψηλής ανεργίας, αντί-μεταναστευτικών συναισθημάτων, και αποσχιστικά κινήματα. Όπως ισχυρίζεται, τα προβλήματα που ταλανίζουν τις χώρες δεν είναι τοπικά, και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως τέτοια.

Θυμάμαι πολύ καλά τα χαλάσματα της Ευρώπης του 1950, και η σημερινή της κατάσταση απέχει πάρα πολύ από την τότε. Θα πρέπει όμως η Ευρώπη να προσαρμοστεί σε έναν νέο κόσμο αναδυόμενων οικονομιών στην Ασία και στη Λατινική Αμερική, και πολύ σύντομα και στην Αφρική.

Η Ευρώπη μπορεί να μη ξαναζήσει τις παλιές της δόξες, αλλά σίγουρα μπορεί να αποφύγει τις παλιές της τραγωδίες. Και θα το πετύχει μόνο εφόσον προσαρμοστεί στον νέο πλουραλιστικό κόσμο, στον οποίο ο ευρωκεντρισμός δεν έχει καμία θέση.

*Ο Κάρλος Φουέντες είναι ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του Μεξικού

S.A. El Pais

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. madprof avatar
    madprof 01/08/2011 10:45:29

    Έχοντας επισκεφθεί πρόσφατα την Ιταλία, επιβεβαιώνω το άρθρο στο σύνολό του. Η Ιταλία είναι σε βαθιά βιομηχανική κρίση, η οποία έχει επιπτώσεις σε όλη την οικονομία και την κοινωνία της χώρας, όπως είναι φυσικό. Το ελεεινό υποκείμενο S.B. είναι το κερασάκι στην τούρτα της οικονομικής της κρίσης.

  2. Enzo avatar
    Enzo 01/08/2011 11:34:34

    εκει μετα τον πολεμο η αριστερα εβαλε πρωτα την πατριδα και μετα το κομμα, ενω εδω στην Ελλαδα εβαλε πρωτα το κομμα και μετα την πατριδα και ειχαμε τον εμφυλιο.
    υπαρχει τεραστια διαφορα μεταξυ ευρωπαικης αριστερας και ελληνικης.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.