#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
10/06/2012 11:00
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η ΕΕ χρειάζεται ένα νέο προγαμιαίο συμβόλαιο



Ο Γάλλος πρόεδρος Francois Hollande ανακοίνωσε πρόσφατα πως θα επιδιώξει τον επιμερισμό του ευρωπαϊκού χρέους, κάτι όμως που η Γερμανία, η Ολλανδία, και η Φιλανδία δεν θέλουν να γίνει.

Υπάρχουν αρκετά ιστορικά προηγούμενα στον επιμερισμό χρεών. Το κλασικό μοντέλο, είναι αυτό που εφάρμοσε το 1790 στις ΗΠΑ ο Alexander Hamilton.

Υπάρχουν όμως σημαντικές διαφορές, μεταξύ της τότε περίπτωσης και της σημερινής στην ευρωζώνη.

Η Αμερική κατάφερε με τον καιρό, αν και χρειάστηκε να μεσολαβήσει ένας εμφύλιος πόλεμος, να σχηματίσει μια «αμερικανική φυλή». Κάτι ανάλογο όμως δεν φαίνεται να γίνεται πραγματικότητα στην Ευρώπη.

Οι βαλκανικές φυλές είναι πιο διχασμένες από ποτέ. Οι Σκοτσέζοι θέλουν να αποσχιστούν από το Ηνωμένο Βασίλειο. Η Ιταλία είναι διαιρεμένη μεταξύ Βορρά και Νότου, όπως ήταν επί εποχής Γαριβάλδι. Και η πιθανότητα οι Έλληνες, οι Ιταλοί, οι Ισπανοί και οι Γάλλοι, να αναμιχθούν με τους Γερμανούς, σχηματίζοντας μια ευρωπαϊκή φυλή, μοιάζει πιο απίθανη σήμερα από ότι πριν από αιώνες.

Το δημόσιο χρέος έχει από πίσω του το δικαίωμα και την εξουσία του κράτους να φορολογεί. Τα προτεινόμενα από πολλούς ευρωομόλογα θα έχουν την στήριξη της ΕΕ, με την προϋπόθεση ότι αυτή, μέσω των πολιτών της, θα μπορεί να παράγει επαρκή πλούτο για να φορολογηθεί. Να σημειώσουμε εδώ, ότι και η Ιταλία, και η Ελλάδα παράγουν πλούτο. Απλά, το μεγαλύτερο μέρος του δεν φορολογείται.

Ας υποθέσουμε ότι θα εκδοθούν ευρωομόλογα, και πως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία κ.ά. θα συμφωνήσουν σε μια ρήτρα ότι σε περίπτωση αποχώρησης τους, λόγω ανεπάρκειας, τα ευρωομόλογα θα ανταλλαγούν με ίσα κρατικά ομόλογα αυτών των χωρών. Τι θα κάνουν οι πιστωτές; Θα τα αγοράζουν με χαμηλότερα επιτόκια από αυτά που ισχύουν τώρα; Η απάντηση είναι όχι.

Να μη ξεχνάμε ότι τα νέα αυτά χαρτιά θα βασίζονται στο ίδιο ακριβώς πάνω στο οποίο βασίζεται και το σημερινό δημόσιο χρέος: Το δικαίωμα και την εξουσία του κάθε κράτους να φορολογεί. Αν μπουν τέτοιες ρήτρες, τότε η ΕΕ απεμπολεί το δικαίωμα να επιβάλλει την αποπληρωμή των δανείων στις αποχωρήσασες χώρες, και το δικαίωμα αυτό περνά στις εθνικές κυβερνήσεις τους.

Αυτή είναι η βασική ουσία του εν λόγω ζητήματος. Ποια πολιτική αρχή θα μπορέσει να διευκολύνει (με αξιοπιστία) την εξόφληση;

Η ΕΕ, με την δυνατότητα που έχει να επιταχύνει τις αλλαγές στην δημοσιονομική, νομισματική και μεταναστευτική πολιτική; Ή μήπως το κάθε μεσογειακό κράτος χωριστά; Μπορούν άραγε τα κράτη αυτά, όντας εκτός ΕΕ, να είναι πιο αξιόπιστα στις παραπάνω πολιτικές, τόσο ώστε να εξυπηρετούν τα δημόσια χρέη τους;

Η τιμή με την οποία οι επενδυτές θα αγοράζουν τα ευρωομόλογα, θα αντανακλά την πιθανότητα ότι οι χώρες του λεγόμενου Club Med δεν θα αλλάξουν πολιτική, θα αποχωρήσουν, και έτσι οι εθνικές τους κυβερνήσεις θα είναι αυτές που τελικά θα κληθούν να στηρίξουν το χρέος.

Άρα επιστρέφουμε εκεί απ όπου ξεκινήσαμε. Οι πιστωτές γνωρίζουν ότι τα κρατικά ομόλογα στηρίζονται από το δικαίωμα και την εξουσία που έχουν τα κράτη να φορολογούν.

Αν ολόκληρη η ΕΕ είναι υπεύθυνη για το επιπρόσθετο χρέος, μια αξιόπιστη υπόσχεση ότι το χρέος αυτό θα εξυπηρετηθεί χωρίς πρόβλημα, και χωρίς περαιτέρω φορολόγηση των ασθενών οικονομικών θα σημαίνει πως οι ισχυρές χώρες θα μπορούν να επηρεάζουν τις ασθενέστερες, έτσι ώστε να προχωρούν στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις στην δημοσιονομική πολιτική τους, ώστε να μην υπάρχει το ρίσκο στάσης πληρωμών του χρέους.

Αν η ισχυρή ΕΕ, δεν έχει το κουράγιο να κάνει κάτι τέτοιο, τότε η όποια αξιοπιστία της μειώνεται, μαζί με τα προτεινόμενα ευρωομόλογα.

Οι επενδυτές θα πρέπει να γνωρίζουν ποια οντότητα είναι υπεύθυνη και ποια είναι αυτή που θα λογοδοτεί για το χρέος, η οποία θα πρέπει να έχει την εξουσία να φορολογεί και να νομοθετεί. Αν δεν συμβεί αυτό, τότε η ιδέα περί ευρωομολόγων στερείται αξιοπιστίας.

Ένας τρόπος για να υπάρχει η αξιοπιστία που χρειάζεται, είναι να μπουν σαφείς ρήτρες και πολιτικές δεσμεύσεις.

Πρέπει δηλαδή να εφαρμοστούν ανάλογες συμφωνίες, όπως είναι τα «προγαμιαία συμφωνητικά». Αυτά αποτελούν κάτι το συνηθισμένο στους γάμους στις ΗΠΑ. Στην Γαλλία έχουν μια μακρά ιστορία. Το κλασικό μυθιστόρημα του Μπαλζάκ (Συμβόλαιο Γάμου) του 1835 αυτό διαπραγματεύεται, και έχει σχέση με την ανθρώπινη συμπεριφορά, αλλά και την σημερινή κατάσταση στην Ευρώπη.

Ο ήρωας του μυθιστορήματος είναι ο πλούσιος τζέντλεμαν Paul de Manerville, που αποφασίζει να παντρευτεί στα 27 του, κόντρα στις συμβουλές των δικών του. Παντρεύεται την Ισπανίδα Natalie Evangelista, που τα οικονομικά της πάνε από το κακό στο χειρότερο, από τότε που πέθανε ο τραπεζίτης πατέρας της. Ο ήρωας, δεν βλέπει ότι η κύρια αφοσίωση της συζύγου του είναι αποκλειστικά προς την «φυλή» της, δηλαδή την μητέρα της, και κανέναν άλλο, ούτε καν τον ίδιο. Μια μητέρα που το μόνο που θέλει, είναι η κόρη της να συνεχίσει να ζει πολυτελώς, αφού το θεωρεί ως κεκτημένο δικαίωμά της. Στο τέλος, ο γάμος καταλήγει σε μια δυστυχία για τον Γάλλο, ο οποίος, εκτός από δυστυχισμένος παραμένει και  άτεκνος, ενώ η σύζυγός του είναι αυτή που καθορίζει τους όρους.

Πρόκειται για μια επίκαιρη αλληγορία για την σημερινή άκληρη Ευρώπη, που ενώθηκε μέσω ενός ανύπαρκτου ευρωπαϊκού ιδεώδους, το οποίο παραπλανημένα ταυτίζεται με την αρχαία Ελλάδα, ο  πληθυσμός της οποίας σήμερα δεν έχει καμία σχέση με αυτόν της αρχαιότητας, πέραν του ότι κατοικεί στην ίδια γεωγραφική περιοχή και ότι οι πολιτικοί του πούλησαν κάθε δικαίωμα στους ψηφοφόρους τους, χωρίς καμία υποχρέωση από πλευράς τους.

Οι Γερμανοί, οι Ολλανδοί (όχι οι Γάλλοι) πληρώνουν τον λογαριασμό, ενώ  το ΔΝΤ με τις κεντρικές τράπεζες παίζουν τον ρόλο του πονηρού προξενητή, τον οποίο ο γαμπρός απεχθάνεται, αλλά η μελλοντική  σύζυγος θαυμάζει.

Αν οι φίλοι του γαμπρού τον είχαν πείσει να συνάψει ένα προγαμιαίο συμβόλαιο, τότε ίσως το μυθιστόρημα του Μπαλζάκ να είχε και ένα αίσιο τέλος.

Για αυτό, οι Γερμανοί, οι Ολλανδοί και οι Φιλανδοί ηγέτες θα πρέπει να οργανωθούν πριν από την επόμενη συνάντηση των  G8, να βάλουν στην άκρη τους προξενητές του ΔΝΤ, τα άχρηστα στατιστικά στοιχεία και τις κευνσιανές βλακείες.

Θα πρέπει να συζητήσουν για προληπτικές ρήτρες στα προτεινόμενα σχέδια χρέους και να αποφασίσουν αν έχουν το στομάχι να τις εφαρμόσουν, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι κάποια μεσογειακά κράτη σίγουρα θα θέσουν και ζήτημα «κατοχής».

http://american.com

S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.