#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
14/08/2011 18:16
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Η Αυτοκρατορία αποσυντίθεται



Όταν το 1989 κατέρρευσε το τείχος του Βερολίνου, ο περισσότερος κόσμος το είδε ως μια βαθιά ρωγμή στο οικοδόμημα της ΕΣΣΔ, που θα έθετε εν αμφιβάλω την παρουσία της ως παγκόσμια υπερδύναμη.

Στη περίπτωση των ΗΠΑ, που αποτελεί την αδιαμφισβήτητη παγκόσμια υπερδύναμη εδώ και 60 χρόνια, υπάρχουν πολλές ενδείξεις, από τις ανακατατάξεις στη Μ. Ανατολή, και τον ταπεινωτικό πόλεμο στο Αφγανιστάν, μέχρι την υποβάθμιση της οικονομίας της, που κατατείνουν στο ότι η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή στην ιστορία της, και πως ο αμερικανικός παγκόσμιος έλεγχος (αυτοκρατορία) αποσυντίθεται.

Ο λόγιος Chalmers Johnson, που έγραψε το βιβλίο  Blowback: The Costs and Consequences of American Empire πριν τη 9/11, ισχυρίστηκε στη δεκαετία του `90 ότι η Αμερική κλείνει τα μάτια στις παγκόσμιες αντιδράσεις των πράξεών της. Με την ΕΣΣΔ να μην υφίσταται, και την Κίνα να είναι η πιο γρήγορα αναπτυσσόμενη οικονομία της αγοράς, ο ρόλος του «ηγέτη του ελεύθερου κόσμου» μειώνεται συνεχώς.

Χωρίς τον σοβιετικό μπαμπούλα να απειλεί τη παγκόσμια τάξη, οι σχέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και των υπόλοιπων χωρών έχουν αλλάξει οριστικά. Οι χώρες αυτές δεν δείχνουν διατεθειμένες να συνεχίσουν να πληρώνουν το πολιτικό τίμημα που πλήρωναν στις ΗΠΑ για προστασία, ένα τίμημα που είχε να κάνει με την υπακοή στην αμερικανική ηγεσία στους παγκόσμιους οργανισμούς, την συμμόρφωση στις εμπορικές και οικονομικές πολιτικές που σχεδίαζαν οι αμερικανικές ελίτ, και στην αποδοχή της παγκόσμιας εξάπλωσης του πενταγώνου.

Ο σημερινός κόσμος βλέπει μια συρρικνωμένη Αμερική, με τη στρατιωτική της ισχύ υπέρ-εκτεθειμένη , και που αιμορραγεί στο Αφγανιστάν. Μια Αμερική που εξήγαγε τοξικά οικονομικά προϊόντα μέσα από τη κρίση ακινήτων της, και που τώρα πληρώνει και η ίδια το τίμημα. Μια Αμερική της οποίας η ηθική πρωτοπορία διακυβεύεται, με το Guantanamo να συνεχίζει να λειτουργεί, και με τους Αμερικανούς πολίτες να αμφιβάλλουν για το δικαστικό τους σύστημα, αλλά και για τη διακυβέρνησή τους.

Μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα θα πρέπει να ιδωθεί η ελπιδοφόρα αραβική άνοιξη, οι ταραχές του Λονδίνου, οι αναστατωμένες χρηματαγορές, και η ανάδυση της Κίνας, της Βραζιλίας, της Ινδίας, της Τουρκίας, και της Ν. Αφρικής. Η παλιά τάξη πραγμάτων θρυμματίζεται, μια νέα δημιουργείται, αλλά στο ενδιάμεσο υπάρχει χάος, αβεβαιότητα, και πολιτικοκοινωνικές εντάσεις.

Όταν ένας απελπισμένος, μορφωμένος μικροπωλητής στη Τυνησία, αποφάσισε να αυτοκτονήσει, αντιτιθέμενος στη διαφθορά και στην ανικανότητα της κυβέρνησής του, άναψε μια σπίθα στους λαούς ολόκληρης της Μ. Ανατολής, οι οποίοι αποφάσισαν πως δεν πάει άλλο με τις καταπιεστικές τους κυβερνήσεις. Οι εικόνες της εξέγερσης στη πλατεία Ταχρίρ του Καίρου, και η ανατροπή του επί 30 χρόνια ηγέτη της χώρας Hosni Mubarak εξέπληξαν τους πάντες, ισχυρούς και μη. Η ισορροπία της ισχύος άλλαξε. Και αν μεγάλο μέρος αυτής της αλλαγής οφείλεται στους ακτιβιστές και στους διαδηλωτές της Αιγύπτου, ένα άλλο μέρος της οφείλεται στις ΗΠΑ.

Η Αμερική δεν εγκατέλειψε τον σύμμαχό της Mubarak, και τα συμφέροντά της στην Αίγυπτο εξαιτίας κάποια ηθικής επιλογής να στηρίξει τη δημοκρατία και την ελευθερία των εξεγερθέντων. Απλά, η ηγεσία του  Mubarak είχε αρχίσει να της κοστίζει ακριβά (πολιτικά) σε έναν νέο κόσμο που συνεχώς αύξανε τη δυσπιστία του απέναντι στην αμερικανική δυνατότητα να πετύχει τους στόχους της, και να φέρει σε όλους τις αξίες που πρεσβεύει. Στη πραγματικότητα, ο Ομπάμα επαναξιολόγησε τα αμερικανικά συμφέροντα, εξαιτίας των ανοιγμάτων της χώρας τους, και τις πανταχόθεν προκλήσεις απέναντι στη κυριαρχία της.

Η απόφαση του Ομπάμα να συνταχθεί με τη Γαλλία και την Βρετανία σε μια ανθρωπιστική επέμβαση στη Λιβύη δείχνει το είδος της παγίδας στο οποίο μπορεί να πέσει μια πρώην υπερδύναμη, που όμως συνεχίζει να σκέφτεται στα πλαίσια της παλιάς της δόξας. Πριν την επέμβαση, το υπουργείο Άμυνας προειδοποίησε τον πρόεδρο ότι μια περιορισμένης κλίμακας σύγκρουση ενέχει κινδύνους, πως για μια μεγαλύτερη σύγκρουση δεν επαρκούν οι πόροι, και πως εν πάση περιπτώσει η χώρα θα μπορούσε εύκολα να οδηγηθεί σε ένα μακροχρόνιο αδιέξοδο εναντίον του Καντάφι. Παράλληλα, ακόμη και αν το ΝΑΤΟ κατάφερνε να ρίξει τον δικτάτορα, η διάδοχη κατάσταση στη Λιβύη θα αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα εξαιτίας των εσωτερικών εντάσεων, και ίσως έναν εμφύλιο πόλεμο που θα οφείλονταν  σε θρησκευτικούς ή φυλετικούς λόγους.

Οι περιορισμένοι πόροι των ΗΠΑ, σε συνδυασμό με την περιορισμένη οικονομική και στρατιωτική δυνατότητα των Ευρωπαίων, προκάλεσαν αυτό ακριβώς το αδιέξοδο που φοβόντουσαν οι ειδικοί επί θεμάτων διεθνούς ασφάλειας. Και αυτό το αδιέξοδο, που για όλο τον κόσμο αποτελεί σημείο αναφοράς, επιτείνει την αντίληψη για την ανικανότητα των ΗΠΑ.

Το καθεστώς του Ασάντ στη Συρία πραγματοποιεί σκληρή επίθεση εναντίον του λαού  της χώρας, φυλακίζοντας, τραυματίζοντας, και δολοφονώντας χιλιάδες αμάχους, χωρίς η Δύση και οι ΗΠΑ να παίζουν κάποιο ρόλο. Το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου εκδίδει ανακοινώσεις, αλλά ούτε αυτό κάνει τίποτα. Ο Αραβικός Σύνδεσμος  τηρεί σιγή ιχθύος. Και τέλος, οι Ρωσία και Κίνα, αν και ανησυχούν για τα διαδραματιζόμενα στη Συρία, και κάνουν έκκληση για αυτοσυγκράτηση, εν τούτοις δεν αφήνουν την Αμερική να προχωρήσει σε κυρώσεις μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Η τρομακτική βία της Συρίας εκθέτει την αδυναμία των ΗΠΑ. Οι Αμερικάνοι δεν διαθέτουν τίποτα με το οποίο θα μπορούσαν να εκβιάσουν, να δωροδοκήσουν, ή να αποπλανήσουν τον Ασάντ. Και δεν διαθέτουν τίποτα με το οποίο θα μπορούσαν να τον εξαναγκάσουν να συμμορφωθεί.

Στα μάτια των Αράβων, η αδυναμία του Ομπάμα να επιβληθεί επί του πρωθυπουργού του Ισραήλ στο ζήτημα των οικιστικών επεκτάσεων, αποδεικνύει ότι η Αμερική δεν έχει πλέον καμία εξουσία και κανένα κύρος.

Η Αμερική βρίσκεται σήμερα σε μια πολύ δύσκολη θέση. Και κάθε πρόκληση που ακολουθεί θα είναι χειρότερη και πιο αφόρητη. Η ισχύς, όπως και οι μετοχές, είναι στο φινάλε μια λειτουργία μελλοντικών προσδοκιών. Και οι αμερικανικές μετοχές έχουν χάσει κάθε αξία. Θα επανέλθουν μόνο μέσα από μια νέα επαναστατική πολιτική οραμάτων, που ίσως επαναφέρει την άποψη (παγκοσμίως) ότι η Αμερική συνεχίζει να μετράει.

 

S.A.-The Atlantic

http://www.theatlantic.com/international/archive/2011/08/america-next-end-of-the-world-as-we-knew-it/243503/

ΣΧΟΛΙΑ

  1. νικολαου avatar
    νικολαου 15/08/2011 02:07:49

    επιτελους

  2. νικολαου avatar
    νικολαου 15/08/2011 02:08:13

    αμην και ποτε

  3. Ian Mac Os avatar
    Ian Mac Os 15/08/2011 02:20:06

    Οταν - ω μη γένοιτο- η Κίνα γίνει υπερδύναμη θα αναπολήσετε πολλοί την Αμερική αλλά θα είναι πολύ αργά..:)

  4. man8os avatar
    man8os 15/08/2011 11:53:09

    Στον κοσμο των 5 δυναμεων η Ενωμενη Ευρωπη πρεπει να ειναι μια απο τις 3

  5. Γιαννης avatar
    Γιαννης 15/08/2011 15:27:24

    την Ε.Ε ξεχαστε την...ουσιαστικα δεν υφίσταται πλεον
    και σε λιγο δεν θα υφισταται ουτε και τυπικα.....
    η αξυριστη ανατολικογερμανικη πατσαβουρα
    αφησε πισω της περισσοτερα συντριμια
    και απο το Γ' Ρα'ι'χ.......

  6. Apatsi avatar
    Apatsi 15/08/2011 23:42:10

    Σιγά Ian Mac Os, θα πέσεις.
    Γνώρισα από κοντά την Κίνα και τον πολιτισμό που έχουν, την ηθική του λαού της Κίνας και φυσικά δεν έχει καμμία σχέση με εκείνη των Αγγλοσαξώνων, την πρόστυχα και ύπουλα φιλική και στην πραγματικότητα διαλυτική της κάθε κοινωνίας που θα τους αφήσει να εισβάλουν - πάντα ειρηνικά ή με λίγο USARMY.

    • wb avatar
      wb @ Apatsi 17/08/2011 01:44:26

      Μπορεί η Κινα να μην ειναι δημοκρατική αλλά και αυτοί οι Αγγλοσάξωνες βρε παιδί μου για να σε αφήσουν να γευτείς τη "δημοκρατία" τους θέλουν ντε και καλά να σου κοτσάρουν όλα τα χούγια τους και όλους τους Αγ.Παντελεήμονες τους.
      Αλλιώς δε σε παίζουν στη "δημοκρατία" τους.
      Πρέπει να δοκιμάσεις -με το ζόρι-το επιτυχημένο μοντέλο που όλοι θαυμάσαμε εφέτο εις το Λόντον σίτυ αλλιώς δεν σε θεωρούν δημοκράτη....

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.