#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
13/10/2013 13:00
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

ΗΠΑ: Παράλυση λόγω πόλωσης



Οι ακραίοι Ρεπουμπλικάνοι κρατούν σε ομηρία τις ΗΠΑ, ενώ η λαϊκή πίεση απέναντί τους γίνεται ολοένα και μεγαλύτερη, σχολιάζει ο John Avlon.

Μετά από 12 ημέρες αδιεξόδου, οι συζητήσεις - αν όχι οι διαπραγματεύσεις - έχουν αρχίσει. Αλλά οι Ρεπουμπλικάνοι της Βουλής εξακολουθούν να βρίσκονται σε αδιέξοδο με τον Λευκό Οίκο, με την ηγεσία τους να περιορίζεται από την ακροδεξιά τους πτέρυγα. Ανακοίνωσαν μάλιστα στα μέλη τους, σε μια συνεδρίαση κεκλεισμένων των θυρών, ότι οποιαδήποτε συμφωνία θα πρέπει να προέλθει από τη Γερουσία, όπου ο Mitch McConnell, ο ηγέτης της μειοψηφίας του GOP, δήλωσε: «είμαι πρόθυμος να συνεργαστώ με την κυβέρνηση που έχουμε, όχι με αυτή που θα θέλαμε να είχαμε. «Πρόκειται για μια σημαντική παραχώρηση προς την πραγματικότητα.

Η Ουάσιγκτον έχει εμπλακεί σε έναν πόλεμο φθοράς - όχι μόνο μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών, αλλά έναν όλο και πιο άγριο εμφύλιο πόλεμο εντός του GOP, ανάμεσα στο Κόμμα του Τσαγιού και ό,τι απομένει από την υπεύθυνη κεντροδεξιά. Οι γραμμές της μάχης έχουν σκληρύνει κατά την τελευταία μισή δεκαετία, καθώς η δηλητηριώδης πόλωση μετέτρεψε την ιδέα των πολιτικών αντιπάλων σε προσωπικούς εχθρούς. Οι ιδεολογικές διαιρέσεις στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος οδήγησαν σε ένα κυνήγι αιρετικών, με γερουσιαστές του Κόμματος του Τσαγιού όπως ο Ted Cruz και ο Mike Lee να αυξάνουν τα μετρητά των ακτιβιστών με infomercials (διαφημιστικά μεγάλης διάρκειας) για να ανατρέψουν τους συναδέλφους τους Ρεπουμπλικάνους, κατηγορώντας τους ότι είναι αρκετά συντηρητικοί και ως εκ τούτου συνεργάτες του προέδρου Ομπάμα.

Ο φόβος για αυτές τις προτεινόμενες βασικές προκλήσεις οδήγησε στην κατάρρευση της κοινής λογικής, καθώς οι Ρεπουμπλικάνοι υποστήριξαν μια αυτοκτονική στρατηγική διακοπής λειτουργίας της κυβέρνησης, σε μια προσπάθεια να σταματήσουν τη χρηματοδότηση του Ομπάμα ή να καθυστερήσουν την υπογραφή του για τη μεταρρύθμιση στον χώρο της υγείας. Αυτό ήταν ανέκαθεν ένας ανασταλτικός παράγοντας, επειδή οι Δημοκρατικοί ελέγχουν τη Γερουσία καθώς και τον Λευκό Οίκο. Αλλά ο Cruz και οι ομοϊδεάτες του συγκέντρωσαν εκατομμύρια γύρω από αυτή την λαϊκή φαντασίωση, χωρίς μια πραγματική στρατηγική επιτυχίας. Ακόμη και ένας επαγγελματίας φανατικός του κόμματος, όπως ο Grover Norquist των Αμερικανών για τη Φορολογική Μεταρρύθμιση, αισθάνθηκε υποχρεωμένος να επικρίνει τον Cruz, λέγοντας: «Έσπρωξε τους Ρεπουμπλικάνους στις διαπραγματεύσεις και μετά έφυγε».

Και έτσι συνέβη η διακοπή, παρά τις μακροχρόνιες διαβεβαιώσεις για το αντίθετο από την ηγεσία του GOP. Οι βουλευτές του κόμματός του φέρονται πλέον παράλογα και η ηγεσία φαίνεται ανίκανη. Αλλά το αδιέξοδο φάνηκε για λίγο να χαλάει, χάρη στη διαφαινόμενη προοπτική να χτυπήσει το ανώτατο όριο του χρέους στις 17 Οκτωβρίου - το εμπόδιο σύμφωνα με το  οποίο η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρειάζεται άδεια για να δανειστεί χρήματα ή να χρεοκοπήσει. «Τίποτα δεν εστιάζει το νου όπως η προοπτική της κρεμάλας» και τα σπουδαία αγόρια που χρηματοδοτούν τις διάφορες ομάδες του Tea Party, καθώς και τα ταμεία στις εκστρατείες ανώτερων γερουσιαστών, άρχισαν να εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους: κλείστε την κυβέρνηση για το ObamaCare, σίγουρα – γκρεμίστε ολόκληρη την οικονομία των ΗΠΑ, αναμφισβήτητα.

Αυτό το οικονομικό κίνητρο για αλλαγή στρατηγικής συνδυάστηκε με μια πρωτοφανή κάθοδο στις δημοσκοπήσεις. Η πολιτική συχνά αντηχεί διδάγματα από το παρελθόν και οι ειδήμονες έχουν προβλέψει ότι οι Ρεπουμπλικάνοι της Βουλής θα χάσουν τον αγώνα για τη διακοπή λειτουργίας της κυβέρνησης, αναφέροντας το παράδειγμα της διακοπής του 1995 που οδήγησε στην επανεκλογή του Μπιλ Κλίντον. Η τελευταία σειρά δημοσκοπήσεων - κυρίως από την Gallup και τους NBC/WSJ - δείχνουν ότι οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν τη μερίδα του λέοντος της ευθύνης για την σημερινή πόλωση και δυσλειτουργία. Επτά στους 10 Αμερικανούς λένε τώρα ότι το  GOP «βάζει την πολιτική πάνω από τη χώρα τους».

Επιπλέον, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει τα χαμηλότερα ποσοστά λαϊκής έγκρισης από οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα στην ιστορία της ψηφοφορίας.

Δεν πρόκειται για μια μικρή διαφορά. Ο Bill McInturff, ένας δημοσκόπος του GOP, είπε στους πελάτες σε ένα σημείωμα ότι τα στοιχεία ήταν «σημαντικά και με επιπτώσεις» -συγκρίνοντας την πολιτική ριζική αλλαγή με την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 και τον τυφώνα Κατρίνα. Επιτάχυνε την αποξένωση μεταξύ των σκληροπυρηνικών ιδεολόγων και των υπόλοιπων ψηφοφόρων, με επιπτώσεις που θα επηρεάσουν τις ενδιάμεσες εκλογές του 2014 και την προεδρική εκστρατεία του 2016.

Καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό είναι το πρόβλημα, όταν ένας έντονα συντηρητικός κοινωνικά υποψήφιος, όπως ο κυβερνητικός υποψήφιος της Βιρτζίνια Ken Cuccinelli, αρνείται να φωτογραφηθεί με τον Ted Cruz από το φόβο προσβολής των πιο αναποφάσιστων  ψηφοφόρων. Έχοντας λάβει προειδοποιήσεις από τους χορηγούς του και από το λαό, το GOP βρίσκεται πλέον σε μία καλά ελεγχόμενη κατάσταση πανικού.

Αλλά, καθώς η νευρική ανάγκη για διαπραγματεύσεις οδήγησε ορισμένους Ρεπουμπλικάνους του Κογκρέσου σε συναντήσεις στο Λευκό Οίκο, οι ακτιβιστές του Tea Party διαλαλούσαν την βασισμένη στο μίσος πίστη τους ενάντια στο συμβιβασμό κατά την ετήσια σύνοδο Values Voters. Ένα μάτσο ακραίων του Κοινοβουλίου, όπως ο Αντιπρόσωπος Louie Gohmert, δεν μπορούσαν να σταματήσουν να «πυροβολούν» συναδέλφους τους Ρεπουμπλικάνους, όπως ο κεντρώος γερουσιαστής John McCain - ένας ήρωας πολέμου και πρώην προεδρικός υποψήφιος του GOP - λέγοντας ότι «υποστήριξε την Αλ Κάιντα». Βουλευτές όπως η Michele Bachmann εξέφρασαν την οργή τους για το κλείσιμο μνημείων στην Ουάσιγκτον, παρά το γεγονός ότι ψήφισαν για το κλείσιμό τους. Η λογική έχει εκλείψει από τη Βουλή, εδώ και πολύ καιρό.

Ένα φωτεινό σημείο εμφανίστηκε στη διάσπαση του GOP, όταν ο εκπρόσωπος Paul Ryan, υποψήφιος αντιπρόεδρος των Ρεπουμπλικάνων το 2012, πρότεινε μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων σε επικαλυπτόμενες ιδέες της φορολογικής μεταρρύθμισης και της μεταρρύθμισης του δικαιώματος, λαμβάνονταν υπόψη την μείωση του ελλείμματος και του χρέους. Αλλά η φιλόδοξη πρόταση του Ryan προκάλεσε την οργή των ακτιβιστών του Tea Party που τον κατηγόρησαν άμεσα ότι είναι ένας προδότης που εγκατέλειψε την μη χρηματοδότηση του ObamaCare.

Αντιμέτωπος με μια διαιρεμένη αντιπολίτευση, ο Πρόεδρος Ομπάμα αναθάρρησε και αρνήθηκε να διαπραγματευτεί ενόσω η διακοπή συνεχίζεται και το ανώτατο όριο του χρέους χρησιμοποιείται ως μοχλός. Μια πρόταση των Ρεπουμπλικάνων της Βουλής για την επέκταση της διακοπής και την παράλληλη καθυστέρηση χρεοκοπίας του ανώτατου ορίου του χρέους είναι συνεπώς «κλινικά νεκρή». Αυτό είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι που παίζεται από τον Λευκό Οίκο και διατρέχει τον κίνδυνο αποτυχίας με την απόρριψη ενός εποικοδομητικού συμβιβασμού σε μια στιγμή μέγιστης επιρροής. Αλλά η προοπτική της καθυστέρησης άλλες έξι εβδομάδες με την ελπίδα επίτευξης ενός μεγάλου παζαριού αργότερα φαίνεται σαν θέλημα ενός ανόητου που θα μπορούσε να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη ζημιά στην οικονομία των ΗΠΑ.

Αυτός ο πεισματικός κύκλος διακυβέρνησης εν μέσω κρίσης πρέπει να σταματήσει. Μία διχασμένη κυβέρνηση δεν σημαίνει πάντα δυσλειτουργική κυβέρνηση. Αλλά η αποφασιστική νίκη του προέδρου Ομπάμα το 2012 απέτυχε να διαλύσει τον υπερβολικό κομματισμό. Ίσως ο πόνος αυτού του ηλίθιου αυτοτραυματισμού με τη διακοπή λειτουργίας της κυβέρνησης, σε συνδυασμό με την διαφαινόμενη πανωλεθρία για το ανώτατο όριο του χρέους θα μπορούσε να ταρακουνήσει και να εκλογικεύσει τελικά κάποιους εκλεγμένους αντιπροσώπους. Οι θυμωμένοι χορηγοί και οι άσχημες δημοσκοπήσεις μπορεί να κάνουν αυτό που η λογική και ο πατριωτισμός δεν έχουν καταφέρει να εμπνεύσουν μέχρι στιγμής. Αλλά ακόμη και η εκφορά αυτών των λέξεων αντιπροσωπεύει τον θρίαμβο της ελπίδας έναντι της εμπειρίας.

Την τελευταία φορά που οι ΗΠΑ πέρασαν από αυτό το θέατρο καμικάζι, το καλοκαίρι του 2011 , απέφυγαν τη χρεοκοπία, αλλά και πάλι κατέληξαν με την υποβάθμιση της πιστοληπτικής τους ικανότητας από την S & P. Ποιος μπορεί να πει ευθέως ότι έχουν πάρει το μάθημά τους;

Υπάρχει ακόμα χρόνος για τον Μπένερ και τον Ομπάμα να θέσουν την κληρονομιά τους και  το μακροπρόθεσμο καλό της χώρας πάνω από τις κομματικές ανησυχίες. Όμως, ο χρόνος περνά και είναι πιο αργά από ό,τι νομίζουμε. Λίγες ημέρες πριν από μια χρεοκοπία που κανείς δεν θέλει, δεν υπάρχει ακόμη καμία σαφής πορεία προς τα εμπρός, παρά μόνο αυτή η ψυχρή επιλογή: αυτοδιοίκηση ή αυτο-σαμποτάζ.

telegraph

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.