#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
11/08/2012 17:29
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

ΗΠΑ: Ένα οπλισμένο τρελοκομείο



Ο τρόμος έχει καταντήσει σχεδόν ρουτίνα. Αυτή τη φορά η σφαγή έγινε σε μια αίθουσα κινηματογράφου στο Κολοράντο, όπου ο James Holmes σκότωσε και τραυμάτισε δεκάδες θεατές. Το 1999, κάτι ανάλογο είχε γίνει στο κοντινό  γυμνάσιο Columbine.

Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, κάθε χρόνο στην Αμερική λαμβάνουν χώρα περισσότερες από 20 τέτοιου είδους δολοφονικές επιθέσεις. Και πάντα τίθεται το ίδιο ερώτημα: Γιατί;

Όταν η Αμερική συγκρίνεται με τον υπόλοιπο κόσμο, υπάρχει ένα στοιχείο που ξεχωρίζει: Μπορεί να μην έχει τους περισσότερους εγκληματικά παράφρονες κατοίκους, απ’ ότι οι υπόλοιπες χώρες, αλλά στην Αμερική οι παράφρονες μπορούν πολύ εύκολα να αποκτήσουν όπλο.

Σύμφωνα με έρευνα του 2007, οι ΗΠΑ προηγούνται κατά πολύ του υπόλοιπου πλανήτη στα ποσοστά οπλοκατοχής, με 90 όπλα ανά 100 κατοίκους! Με το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού, η Αμερική διαθέτει το 1/3 ή ίσως και το ½ όλων των (μη στρατιωτικών) όπλων στον κόσμο, κάπου 270 εκατ. δηλαδή!

Άλλες μελέτες αποδεικνύουν πως οι ΗΠΑ ξεπερνούν με διαφορά τα υπόλοιπα αναπτυγμένα κράτη, όσον αφορά σε θανάτους από όπλα (30.000 τον χρόνο), πολλοί εκ των οποίων είναι αυτοκτονίες, αλλά 12.000 απ’ αυτούς είναι ανθρωποκτονίες. Παράλληλα, στην Αμερική σημειώνονται γύρω στους 200.000 τραυματισμούς τον χρόνο από χρήση όπλων.

Με όλα αυτά τα αρνητικά στατιστικά στοιχεία, θα πίστευε κανείς πως η νομοθεσία για περιορισμούς στην οπλοκατοχή και οπλοχρησία θα αποτελούσε μέγιστη προτεραιότητα, πάνω κι από αυτήν της καταπολέμησης της τρομοκρατίας. Να μη ξεχνάμε πως από την τρομοκρατική επίθεση της 9/11 με τους 3.000 νεκρούς, μέχρι σήμερα, η χρήση όπλων σκότωσε περισσότερους από 140.000 Αμερικανούς και τραυμάτισε πάνω από δυο εκατομμύρια.

Όταν όμως αρχίζουμε να εξετάζουμε το γιατί και πως η Αμερική είναι τόσο εθισμένη στα όπλα, και σ’ αυτού του είδους την βία, τότε τα εμφανή ζητήματα, παύουν να είναι εμφανή. Γιατί άραγε δεν μπορεί η Αμερική να εφαρμόσει  νομοθεσία που να περιορίζει την οπλοκατοχή;

Η βασική αιτία είναι τα λόμπυ των υπέρμαχων των όπλων, ένα εκ των οποίων είναι από τα πιο πλούσια στη χώρα. Ελάχιστοι είναι οι πολιτικοί (νομοθέτες), ασχέτως κόμματος, που τολμούν να τα βάλουν με την οργάνωση National Rifle Association. Επίσης, πολλοί Αμερικανοί θεωρούν ότι η δεύτερη τροποποίηση του αμερικανικού Συντάγματος, που θεωρεί την οπλοκατοχή από πλευράς πολιτών ως δικλείδα δημοκρατικής ασφάλειας, επιτρέπει την ανεξέλεγκτη και ανεμπόδιστη πρόσβαση των πολιτών στα όπλα.

Πράγματι, πολλοί ισχυρίζονται πως ο κίνδυνος των θανάτων και τραυματισμών από τα όπλα, είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώνουν οι Αμερικανοί για το δικαίωμα στην οπλοκατοχή, την οποία θεωρούν ως ισχυρή άμυνα απέναντι στην τυραννία. Και αν αναλογιστούμε τους πάμπολλους τυράννους που συστηματικά αφόπλισαν τους πληθυσμούς που ήθελαν να ελέγξουν, τότε ο παραπάνω ισχυρισμός των Αμερικανών δεν στερείται λογικής.

Σίγουρα όμως θα μπορούσε να υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ των συνταγματικών δικαιωμάτων, και κάποιων λογικών περιορισμών στη δυνατότητα που δίνεται σε ψυχολογικά ασταθείς ανθρώπους να διαθέτουν οπλοστάσια. Για παράδειγμα, το Κολοράντο, καθώς και άλλες πολιτείες προσπάθησαν να επιβάλλουν πιο αυστηρούς ελέγχους του παρελθόντος κλπ των υποψήφιων αγοραστών όπλων, με σκοπό να απαγορευτεί η οπλοκατοχή σε άτομα με ποινικά μητρώα ή εμφανή ψυχολογικά προβλήματα. Ελάχιστοι όμως τέτοιοι νόμοι κατάφεραν να ψηφιστούν, και όσοι  ψηφίστηκαν  δέχτηκαν σφοδρή επίθεση από τα λόμπυ των όπλων.

Τελικά, η αντίδραση απέναντι σε μια λογική νομοθεσία περί όπλων στην Αμερική είναι ζήτημα πολιτισμικό. Κάτι που φαίνεται από τις δημοσιογραφικές καλύψεις μετά από κάθε επίθεση, που αρνούνται να εξετάσουν το ενδεχόμενο μήπως οι ΗΠΑ είναι λάθος, ενώ υποβαθμίζουν συστηματικά την διαφορά στις αντίστοιχες νομοθεσίες των υπολοίπων χωρών.

Έτσι, για παράδειγμα, οι περισσότεροι σχολιαστές αναφέρονται στα «θετικά» της κάθε επίθεσης, όπως το γεγονός ότι τουλάχιστον οι εν λόγω σφαγές δεν είναι περισσότερες, και πως ο αριθμός τους παραμένει σταθερός!

Τέτοιου είδους δημοσιογραφική κάλυψη έχει την τάση να εξατομικεύει και να ψυχαναλύει τις κοινωνικές παθογένειες (ένα ακόμη αμερικανικό χαρακτηριστικό), που τονίζεται από την μυθολογία του Φαρ Ουέστ και του μοναχικού καουμπόη. Το αποτέλεσμα είναι τα ΜΜΕ να εστιάζουν στην ανάγκη μεγαλύτερου γονικού ελέγχου και αρτιότερης ψυχιατρικής φροντίδας. Κανένα όμως μέσο, μετά από κάθε επίθεση, δεν μιλάει για το αμερικανικό σύστημα δημόσιας υγείας, το οποίο κοστίζει πανάκριβα για τους περισσότερους. Ειδικά για αυτούς που πάσχουν από ψυχιατρικά προβλήματα.

Αυτός είναι ο βασικός λόγος, που σε πολλές αμερικανικές πόλεις, είναι σύνηθες φαινόμενο να κυκλοφορούν στον δρόμο άνθρωποι με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, που μιλάνε μόνοι τους και που φέρονται ασυνάρτητα, πολλές φορές και βίαια. Σε κράτη με πιο λειτουργικά συστήματα υγείας, κάτι τέτοιο είναι λιγότερο συνηθισμένο θέαμα.

Οι ψυχολογικές ασθένειες, όπως π.χ. η σχιζοφρένια, μπορούν να προκαλέσουν ακουστικές ψευδαισθήσεις, που διατάζουν τον πάσχοντα να διαπράξει εγκλήματα βίας. Η κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή μπορεί να βοηθήσει στο να ελεγχθούν τέτοιου είδους ψυχωτικά συμπτώματα. Η σωστή όμως διάγνωση και θεραπεία απαιτούν χρήματα, τα οποία δεν υπάρχουν.

Σύμφωνα με μια έρευνα του περασμένου Φεβρουαρίου, πολλές πολιτείες περιέκοψαν κατά 10% μέσα στα τελευταία τρία χρόνια, τις παροχές στον ψυχιατρικό τομέα της υγείας. Αν όμως οι πάσχοντες από χρόνιες ασθένειες όπως είναι η σχιζοφρένια, που απαιτούν διαρκή παρακολούθηση, φάρμακα  και φροντίδα, δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση σ’ αυτά, τότε σίγουρα θα αυξηθεί η βία, πόσο δε μάλλον όταν υπάρχουν ελεύθερα διαθέσιμα όπλα.

Σε όλους τους τομείς της δημόσιας ψυχιατρικής φροντίδας, οι περικοπές ήταν τεράστιες τα τελευταία χρόνια. Έτσι, πολλοί ψυχασθενείς κυκλοφορούν ελεύθεροι, ανεξέλεγκτοι και χωρίς καμία ιατρική παρακολούθηση.

Δυστυχώς, κανένας πολιτικός δεν δείχνει διάθεση να αντιμετωπίσει αυτό το σοβαρό ζήτημα. Μέχρι να αλλάξει κάτι, οι ελλείψεις σ αυτόν τον τομέα, σε συνδυασμό με την εύκολη προσβασιμότητα όλων στα όπλα, εγγυώνται την συνέχιση των σφαγών όπως αυτή του κινηματογράφου στην πόλη Aurora.

project-syndicate.org

S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Στέφανος avatar
    Στέφανος 11/08/2012 21:55:07

    Για την τρέλα των Αμερικανών με τη βία , τα όπλα, , το έγκλημα και όχι μόνο :
    www.youtube.com/watch?v=sdPuXwhOxWo

  2. EVANGELOS avatar
    EVANGELOS 13/08/2012 05:41:38

    μια ακόμα απόδειξη ότι η λύση δεν είναι η αυστηρότερη αστυνόμευση ούτε οι εξοντωτικές ποινές ... το έχουν αναλύσει 10δες εγκληματολόγοι ότι με την αύξηση της κρατικής βίας και της καταστολής δεν μειώνεται το έγκλημα

    ακόμα και με 1εκ+ λαθρομετανάστες η Ελλαδα έχει το 1/4 των δολοφονιών (ποσοστιαία) σε σχέση με τις ΗΠΑ ...

    σε απάντηση στον κυρ Ηλία και τους λοιπούς Τζων Ράμπο της συμφοράς που οραματίζονται σερίφηδες , τέξας ρέηντζερς και ίσως και πάουερ ρέηντζερς :D

  3. charulisN avatar
    charulisN 14/08/2012 11:29:42

    Σε σκέψεις με βάζει η δαιμονοποίηση κάθε ζητήματος που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η οπλοκατοχή και οπλοφορία καθώς και η πολιτικο-ιδεοληψία που τα συνοδεύει δημιουργώντας εσφαλμένες εντυπώσεις σε συνδυασμό πάντα με γεγονότα που εντελώς «τυχαία» συμβαίνουν μόνο στις ΗΠΑ και πάντα σε προεκλογικές περιόδους.
    Το περίεργο είναι ότι οι αντίστοιχες νομοθεσίες -περί όπλων- υπάρχουν σε δεκάδες κράτη του πλανήτη με υποδεέστερες αστυνομίες, αλλά και κανονισμούς. Μάλιστα πολλά από αυτά είναι ευρωπαϊκά και δεν έχει συμβεί το παραμικρό περιστατικό. Φυσικά μιλάμε πάντα για νόμιμη κατοχή όπλου και σε καμία περίπτωση για παράνομη για να προλάβω κάποιους κακόπιστους.
    Τα οποιανδήποτε ατυχήματα αν έχουν συμβεί είναι απειροελάχιστα σε σχέση με τον αριθμό των κάτοχων-χρηστών. Στο σημείο αυτό βάζω μια τελεία για να κλείσω το πρώτο κομμάτι.
    Για να πάμε στην Ελλάδα, εδώ τα πράγματα αγγίζουν τα όρια του μεταφυσικού γιατί έχουμε να κάνουμε με μια στρεβλή νομοθεσία.
    Δίνει στον άσχετο, ανεκπαίδευτο και φοβισμένο πολίτη το δικαίωμα να είναι κάτοχος μη ραβδωτού όπλου (καραμπίνα, δίκαννο κ.λπ.) που είναι πιο επικίνδυνο από ένα ραβδωτό πιστόλι. Μιλάμε πάντα για τους (1.000.000 +plus) καθώς και τους 3.000-3.500 τυχερούς ή ειδικής μεταχείρισης έλληνες (βουλευτές, εισαγγελείς, «επιχειρηματίες», τραγουδιστές), με βάσει τη νομοθεσία να είναι κάτοχοι άδειας οπλοκατοχής-οπλοφορίας.
    Από την άλλη έχουμε τους φίλους και γνώστες του αντικειμένου που είναι οι υπηρεσίες ασφαλείας (στρατός, αστυνομία, λιμενικό) τους σκοπευτές και τους σκοπευτικούς συλλόγους καθώς και ένα μικρό οργανωμένο κομμάτι των κυνηγών. Τους τελευταίους τους αναφέρω γιατί αν και έχουν μη ραβδωτά όπλα είναι άριστοι γνώστες.
    Οι φίλοι του όπλου γνωρίζουν τη χρήση-λύση-αρμολόγηση συμμετέχουν οργανωμένα και εκπαιδεύονται, αγαπούν το άθλημα, την ιδέα, αλλά αν πάθει κάποια ζημιά το όπλο τους μπλέκουν στα γρανάζια της χρονοβόρας ελληνικής γραφειοκρατίας-αστυνομίας κάθε φορά που θα χρειαστεί να ζητήσουν ανταλλακτικά.
    Είναι αυτοί που περιοδικά -2 φορές το χρόνο- υπογράφουν με τη παρουσία τους στην αστυνομία ότι είναι κάτοχοι όσων αναγράφει η άδειά τους. Όλα αυτά για να έχουν αθλητική ή μη δραστηριότητα.
    Η στρεβλότητα της νομοθεσίας έχει δημιουργήσει το φαινόμενο της παράνομης οπλοκατοχής, παράνομης χρήσης, παράλληλα με τα τοπικά ήθη και έθιμα (βλέπε Κρήτη).
    Για να κλείσω θεωρώ ότι η διαχρονική αθλητική δραστηριότητα ενός πολίτη, η σύμφωνη γνώμη της αστυνομίας (ποινικό μητρώο), παράλληλα με την ιατρική γνωμάτευση σε δημόσιο ιατρείο και την επαγγελματική νόμιμη δραστηριότητα να δίνει το δικαίωμα σε κάποιον να είναι κάτοχος ραβδωτού πυροβόλου όπλου όχι μόνο για σκοπευτική χρήση αλλά και για νόμιμη οπλοφορία μέσα στο σπίτι του, ορίζοντας με νομοθετική διάταξη και τα όρια της χρήσης σε περίπτωση εγκληματικής εισβολής στον ιερό χώρο που λέγεται κατοικία. Το δικαίωμα που έχουν οι 3.000-3.500 "τυχεροί" που η πλειοψηφία αυτών είναι άσχετοι και επικίνδυνοι κύρια για τον εαυτό τους. Μέσα σε αυτούς βουλευτές, υπουργοί εισαγγελείς, δικαστές που νομοθετούν μόνο για τους ίδιους.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.