#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
23/12/2011 10:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ζούμε σε ένα τηλεοπτικό ψέμα;



Ένα ερώτημα με απασχολεί συνεχώς. Μήπως όλοι μας, ζούμε σε μια κατασκευασμένη πραγματικότητα, την οποία μας ταΐζουν με επιτυχία τα παντοδύναμα παγκόσμια ΜΜΕ;

Μας φυσάνε μια από εδώ, και μια από εκεί, με τα πάντα να καθορίζονται από οποιαδήποτε είδηση τα παγκόσμια ΜΜΕ αποφασίσουν να μας ταΐσουν;

Και λίγο μετά, εντελώς μυστηριωδώς, η είδηση αυτή εξαφανίζεται, και την αντικαθιστά μια άλλη;

Το παλιό αναρχικό σύνθημα «μην διορθώνετε το μυαλό σας, η πραγματικότητα είναι λάθος», αρχίζει να αποκτά μια νέα σημασία, αν αναλογιστούμε την δύναμη των ΜΜΕ στο να  καθορίζουν την πραγματικότητα μας.

Τα ΜΜΕ λειτουργούν στην ουσία ως ένας agent provocateur για το κράτος και τις επιχειρήσεις, αποφασίζοντας αυτά το τι ακριβώς συμβαίνει στον κόσμο. Έτσι, ακόμη και οι προοδευτικοί παίρνουν αποφάσεις ως προς το τι πρέπει να κάνουν, με βάση το τι τους σερβίρουν τα μέσα.

Η ειδησεογραφική κάλυψη των διαμαρτυριών και των διαδηλώσεων αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα των παραπάνω, με τα ΜΜΕ να εστιάζουν στη βία και στη καταστροφή, προκαλώντας έτσι ακόμη περισσότερη βία.

Η ζωή, όπως μας την σερβίρουν τα ΜΜΕ δεν είναι παρά μια σειρά από κρίσεις, ή δημόσια θεάματα. Τα δυο αυτά πολλές φορές μπερδεύονται μεταξύ τους.

Υπάρχει ένας κόσμος, άσχετος με αυτόν στον οποίο ζούμε όλοι εμείς, και που ανήκει στον μηχανισμό των παγκόσμιων ΜΜΕ. Είναι ένας κόσμος τεχνητός, όπου οι δικτάτορες έρχονται και παρέρχονται, η μια κρίση ακολουθεί την άλλη, και όλο το δράμα αφαιρείται, μαζί με την ουσία. Το μόνο που μένει είναι το θέαμα.

Πρόκειται για τον αληθινό θρίαμβο της σύγχρονης τηλεόρασης, η οποία έχει καταφέρει να κάνει copy paste την πραγματικότητα, κατά το δοκούν.

Υπάρχει ζωή έξω από τα μήντια; Ακόμη και η αριστερά συζητά τα διάφορα ζητήματα, μέσα όμως στα πλαίσια της πραγματικότητας που μας παρέχουν τα ΜΜΕ. Ότι είναι στέρεο, διαλύεται στον αέρα, εξατμίζεται σε bits και bytes.

Το κίνημα Occupy Wall Street υπάρχει όσο μπορεί και εξασφαλίζει κάλυψη και επικεφαλίδες. Για να γίνει όμως αυτό, χρειάζεται μια δόση βίας, και μάλιστα φρέσκιας την κάθε φορά. Μόλις απομακρυνθεί το θέαμα της βίας, δεν υπάρχει πλέον ρεπορτάζ, η είδηση δεν αξίζει να προβάλλεται, εκτός μέσα σε πλαίσια αφιερωμάτων τύπου: τα κινήματα του 2011.

Είμαστε κυριολεκτικά παθητικοί θεατές της κηδείας μας, μέσα σε έναν πλήρως ελεγχόμενο από τα ΜΜΕ κόσμο. Έναν κόσμο γεμάτο από τραγωδίες εξ αποστάσεως, που μας έρχεται με τη διαμεσολάβηση ενός αόρατου χεριού, όπου όλα όσα συμβαίνουν αναφέρονται στην αρχή με χαοτικό ρυθμό, αλλά στη συνέχεια, μόλις βρεθεί το κατάλληλο σενάριο, αρχίζουν να σερβίρονται οι αιτίες, οι λόγοι, και οι αναγκαίες «λύσεις».

Ο Καντάφι βασανίζεται, δολοφονείται, και το πτώμα του μας παρουσιάζεται ως το δίκαιο τέλος μιας «περίεργης διασημότητας», ενός θύματος της ίδιας της επιτυχίας του. Πρώτα τον φλερτάρουμε, μετά τον προδίδουμε. Μια κλασική περίπτωση, άξια θεατρικής πλοκής του Σαίξπηρ.

Η είδηση μπορεί να πλασαριστεί ως θέαμα, και ως τέτοιο μπορεί άνετα να καταναλωθεί με παθητικότητα, και πάνω απ όλα με ασφάλεια.

Υπ αυτήν την έννοια το κίνημα Occupy Wall Street, έπεσε κι αυτό θύμα της επιτυχίας του. Η ζωή του εκτυλίχτηκε στον εικονικό κόσμο των ΜΜΕ, και όχι στον δικό μας.

Τα ΜΜΕ μας περιγράφουν το πώς τα κινήματα, οι απεργίες, κλπ επηρεάζουν το κοινό, επηρεάζουν την δημόσια σφαίρα, αλλά ως εκ του θαύματος, οι διαδηλωτές, οι ακτιβιστές, και οι απεργοί παύουν να ανήκουν σε αυτήν. Έχουν μεταφερθεί μαγικά σε έναν άλλο κόσμο, μηντιακό,  όπου ζουν και λειτουργούν εφήμερα, όπως τα φωτόνια που  απαρτίζουν την τηλεοπτική τους εικόνα.

Αυτός είναι ένας λόγος που τα ΜΜΕ δεν μπαίνουν στον κόπο να μιλήσουν για «τάξεις», με τον ίδιο ζήλο που μιλάνε για βία. Αν το έκαναν, θα έπρεπε παράλληλα να ορίσουν από την αρχή το τι θεωρείται δημόσια σφαίρα, και επίσης να μας εξηγήσουν σε ποια πλευρά της πάλης των τάξεων βρίσκονται τα ίδια.

Ο αγώνας είναι μεταξύ δυο τάξεων: Αυτής που ελέγχει το κεφάλαιο, και της άλλης. Τα ΜΜΕ αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα του 1%, που ελέγχουν τα κεφάλαια, και που επιβάλλουν την πραγματικότητα τους στους υπόλοιπους. Μια πραγματικότητα όπου κάποια πράγματα θεωρούνται δεδομένα, π.χ. η κυριαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου, η ατιμωρησία και η ισχύς του κράτους, τα εθνικά συμφέροντα, κλπ. Με άλλα λόγια, η διατήρηση του υπάρχοντος status quo.

Ακόμη και τα νέα εργαλεία, όπως είναι τα blogs, το social networking, και το βίντεο, αποδείχθηκαν εξαιρετικά χρήσιμα για τις «δυνάμεις της αυτοκρατορίας». Τα εργαλεία αυτά στράφηκαν εναντίον μας στη περίπτωση της Λιβύης, και τώρα και της Συρίας.

Το BBC κάνει συνεχή χρήση βίντεο από κινητά τηλέφωνα για τη Συρία, τα περισσότερα χωρίς να αποκαλύπτουν τίποτα ουσιαστικό, και αυτό αποτελεί την βασική ειδησεογραφία όσον αφορά στα τεκταινόμενα εκεί, με την δικαιολογία ότι του απαγορεύεται η είσοδος στη χώρα.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους μπλόγκερς, οι οποίοι όμως μέχρι πριν λίγα χρόνια θεωρούνταν ο «θάνατος» της επαγγελματικής δημοσιογραφίας. Τώρα όμως αποτελούν τα τέλεια όργανα της προπαγάνδας, με τα συμβατικά ΜΜΕ απλά να αναμεταδίδουν την «πραγματικότητα» τους, προσδίδοντας της την απαραίτητη αυθεντικότητα για να την κάνουν πιστευτή. Να την κάνουν έγκυρη!

Και στη πορεία αποτελειώνεται οριστικά η αμερόληπτη, και αντικειμενική δημοσιογραφία.

Το δράμα της  καταστροφής της Λιβύης μας παίχτηκε μέσα από θολές εικόνες και κουνημένα βίντεο, εναλλασσόμενα από εικόνες προπαγανδιστών του BBC, που παριστάνουν τους ρεπόρτερ, να στέκονται μπροστά σε κάποιο κανόνι, και να εκθειάζουν στους θεατές τους την θανατηφόρα ισχύ του.

Όπως η αυτοκρατορία απολαμβάνει την πλήρη ατιμωρησία, έτσι και τα ΜΜΕ. Είναι και οι δυο σε έναν πλήρη συγχρονισμό.

 

Του William Bowles

Global Research

http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=28308

Απόδοση: S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Πεπόνης avatar
    Πεπόνης 23/12/2011 11:38:00

    Για μένα, εξαιρετική ανάλυση.

  2. Agni avatar
    Agni 23/12/2011 12:08:53

    Ενα απο τα καλυτερα κειμενα!!απλά τέλειο!

  3. sam avatar
    sam 23/12/2011 12:21:38

    Ευτυχως δικαιωνομαστε οι οπαδοι της συνωμοσιας..
    ειχα γραψει τοτε την αποψη μου-ο Κανταφι μπορει να πινει τα ποτακια του με τη Νταιανα και τον Τζακσον σε καποιο τροπικο παραδεισο- και ο θανατος του να ειναι απλα τηλεοπτικος (οπως η προσεληνωση επι ψυχρου πολεμου κτλ κτλ).
    Ελπιζω να μαθουμε καποτε ποια ειναι η αληθινη αληθεια - οπως ελπιζω να μαθουμε καποτε εαν αυτη η κατασταση απλα προεκυψε η καποιος τη σκαρφιστηκε ( καποιος τρομακτικα εξυπνος σιγουρα ). Εως τοτε..
    ..καλη τηλεθεαση!!!

    • Agni avatar
      Agni @ sam 23/12/2011 12:54:48

      Δεν αναφέρεται το άρθο τοσο στα συμβάντα καθεαυτά,αλλα στο πως,μη-γεγονότα γίνονται γεγονότα,την παρουσίαση τους απο μια συγκεκριμένη οπτική γωνία,την έμφαση τους στο θέαμα,την ανορθολογική τους παρουσίαση,την γκαιμπελική προπαγάνδα,τη χρήση είκόνων απο άλλα συμβάντα για ενίσχυση του ρεπορτάζ,και δευτερευόντως φυσικά στην κατασκευή ειδήσεων ακόμα και κρίσεων απο το μηδεν καταλήγωντας όμως τελικά στο οτι αυτή είναι η τηλεόραση έτσι και αλλιώς αυτο το άνευ προηγουμένου σχιζοφρενικό ρήγμα μεταξύ μιας παράλληλης φαντασιακής πραγματικότητας οπου συμβαίνουν τα πάντα και ο κόσμος ζει σε αποκαλυπτικό χρόνο οπου μάχες διεξάγονται μεταξύ καλών και κακών και νεράιδες και δράκοι και της ωμής πραγματικότητας του πόνου,της καταστροφής αλλα και της ελπίδας..Αυτή είναι λοιπόν έτσι και αλλίως η τηλεόραση αλλα έπρεπε να συντελεστεί η ηγεμονία των νεοσυντηριτικών στη δημόσια σφαίρα ωστε ακόμα και οι πιο αδαείς να πουν,ΜΗΠΩΣ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΕΣ ΜΠΟΥΡΔΕΣ?

  4. φωνη avatar
    φωνη 23/12/2011 19:23:43

    Η τηλεόραση εξυπηρετεί την κατανάλωση. Αυτό είναι η τηλεόραση και από τον κανόνα της κατανάλωσης δεν εξαιρούνται οι ειδήσεις, τα γεγονότα κλπ. Πάντα θα απευθύνονται σε καταναλωτές, όχι σε πολίτες που θέλουν να ενημερωθούν. Γιαυτό και είμαστε εκπαιδευμένοι να καταναλώνουμε τις ειδήσεις.Ο καταναλωτής,γενικά,δεν πρέπει να αναγνωρίζει ως αξία τη διαχρονικότητα, πρέπει να του φαίνεται φυσιολογικό το εφήμερο, πρέπει να είναι "ελέυθερος" να ζητάει συνεχώς το καινούργιο, να έχει ανάγκη να βρίσκει το καινούργιο. Η ανάλυση, η εμβάθυνση, η αναζήτηση της αλήθειας δεν είναι καταναλωτική συμπεριφορά. Αυτό στο μαθαίνει η τηλεόραση (και θα ήταν λάθος να σταματήσει να το κάνει στα ειδησεογραφικά της προγράμματα).Φυσικά και δε θα σου μάθει να κατεβάζεις ρυθμούς και να εμβαθύνεις στην ανάλυση των γεγονότων. Θα σου μάθει να καταναλώνεις τα γεγονότα και να ζητάς συνεχώς νέα. Γιατί αυτό πρέπει να το κάνεις σε όλα τα πράγματα στη ζωή σου.

    Η αξίες μιας εποχής αποτυπώνονται ίδιες σε διάφορους τομείς της ζωής. Για παράδειγμα την εποχή της αναγέννησης γύρισε η σκέψη στις ελληνορωμαϊκες αξίες. Γιατί γύριζε στον καπιταλισμό, όπου θα κυριαρχουσαν οι έμποροι. Οι έμποροι μετρούσαν, ήταν ρεαλιστές, πιο ορθολογικοί από τον Πάπα που κυριαρχούσε στο μεσαίωνα, χρειάζονταν την αξία της ελευθερίας και της ατομικότητας. Τότε, που δεν υπήρχε τηλεόραση, η τέχνη ήταν πιο ισχυρός διαμορφωτής της κοινωνίας και παρακολούθησε τις ανάγκες των εμπόρων. Άρχισε και αυτή να νοιάζεται για το μέτρημα, οι απεικονίσεις να ακολουθουν τους κανόνες του μετρήματος, της προοπτικής, να αναπαριστούν με ορθολογισμό αυτό που πραγματικά το μάτι θα έβλεπε από οπτική άποψη και από άποψη θεματολογίας να υμνουν τον ανθρωποκεντρικό ελληνορωμαϊκό πολιτισμό.

    Κοινές αξίες που συναντάμε πχ σήμερα στην οικονομία θα τις συναντάμε και στην τηλεόραση. Για παράδειγμα, η τηλεόραση έχει εξορίσει την αξία της δημιουργίας και της παραγωγής, για να μπορέσει να την αντικαταστήσει με την κατανάλωση. Η πραγματικότητα της τηλεόρασης είναι ΤΟ αντιπαραγωγικό περιβάλλον. Το μόνο που σου μαθαίνει να "παράγεις" είναι καταναλωτικές ανάγκες. Ένα άλλο δείγμα... έχει πάρα πολλά προγράμματα ριάλιτι, παγκοσμιοποιημένο θέαμα πλέον- που αναπαράγεται σε όλον τον κόσμο, τα οποία προπαγανδίζουν την ιδέα του ονείρου. Βλέπεις πως κάποιος φτωχός, άτυχος, περιθωριακός μπορεί ξαφνικά να γίνει διάσημος ή εκατομμυριούχος. Έτσι σε εθίζουν στο κυνήγι μιας ευκαιριακής φούσκας (εντελώς υλιστικής) που θα γίνει σε μια στιγμή ξαφνικά και από το τίποτα. Τις ίδιες έννοιες συναντάς σήμερα στον παγκοσμιοποιημένο τζόγο των χρηματαγορών. Υπάρχει η φούσκα, υπάρχει το ευκαιριακό, το στιγμιαίο, το υλιστικό.

    Έτσι είναι η τηλεόραση. Είναι ένα αυτόνομο σύμπαν, με δικούς του κανόνες και οι βασικοί κανόνες είναι ίδιοι σε όλα του τα προϊόντα ακόμα και στις ειδήσεις. Διαμορφώνεται από τα πάνω, προπαγανδίζει τις αξίες που εξυπηρετούν τις κυρίαρχες δυνάμεις της εποχής και διαμορφώνει τους κάτω. Είναι μαζικό μέσο,γιατι απευθύνεται στους πολλούς, αλλά δεν είναι λαϊκό γιατί δε διαμορφώνεται από τους πολλούς. Από εμάς δεν απαιτεί τίποτα, ούτε καν τα χρήματα μας, μόνο το χρόνο μας. Τα χρήματά μας θα τους τα δώσουμε αργότερα.

  5. A.M. avatar
    A.M. 23/12/2011 19:37:08

    Εάν διατηρείτε ακόμα αυτό το κουτί που αποδίδει τεράστια κέρδη στους ελάχιστους ιδιοκτήτες μέσων και κάνει ότι περισσότερο μπορεί για να μετατρέψει σε ηλίθιους όσους το παρακολουθούν σαφώς ζείτε σε ένα διαρκές τηλεοπτικό ψέμα που κρατάει δεκαετίες και Θεός οίδεν πόσες θα κρατάει ακόμα.

    Αν βέβαια το διατηρείτε ως μουσειακό είδος και ταιριάζει με την εν γένει επίπλωση της οικίας σας κρατήστε το, δεν είναι τόσο κακό.
    Το πρόβλημα αρχίζει απ την στιγμή που πατάτα το ΟΝ και αρχίζει ο δέκτης να μεταφέρει τα μηνύματα μέσω ήχου και εικόνας.

  6. lotofagos avatar
    lotofagos 24/12/2011 10:10:05

    Network, by the memorable Sydney Lumet 1976. Το φιλμ αυτο τα ελεγε απο τοτε ολα.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.