#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
18/01/2012 08:28
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Εξαντλούνται τα εργαλεία επίλυσης της κρίσης του ευρώ



Οι άσχημες ειδήσεις της περασμένης Παρασκευής, ως ένα βαθμό, δεν αποτέλεσαν έκπληξη. Η υποβάθμιση της Γαλλίας είχε προαναγγελθεί.

Όπως είχε προαναγγελθεί και η αποτυχία των συζητήσεων μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των ιδιωτών επενδυτών, όσον αφορά στο εθελοντικό κούρεμα του χρέους. Ήταν μια εξ αρχής μη ρεαλιστική πρόταση, που απορρίφθηκε. Συνεπώς, δεν θα πρέπει να παριστάνουμε τους έκπληκτους.

Και τα δυο όμως αυτά γεγονότα  είναι σημαντικά, επειδή μας αποκαλύπτουν τους μηχανισμούς  που κρύβονται πίσω από τις εξελίξεις της χρονιάς που έρχεται. Η ευρωζώνη μπήκε σε καθοδική περιδίνηση υποβαθμίσεων, χαμηλού οικονομικού προϊόντος, αυξανόμενου χρέους, και περαιτέρω υποβαθμίσεων. Η ύφεση ξεκίνησε.

Η Ελλάδα μάλλον θα κηρύξει στάση πληρωμών στις οφειλές της, και είναι πολύ πιθανόν να αποχωρήσει και από την ευρωζώνη. Μόλις συμβεί αυτό, τα φώτα όλα θα πέσουν επάνω στην Πορτογαλία, και έτσι  θα αρχίσει ένας νέος μεταδοτικός γύρος υποβαθμίσεων.

Το ανεπαρκές ευρωπαϊκό ταμείο διάσωσης EFSF, υποβαθμίζεται επίσης, επειδή η αξιολόγηση του είναι ίδια με αυτήν  των μελών του. Έτσι, οι δανειστικές του δυνατότητες θα μειωθούν.

Ακόμη και αν η γαλλική υποβάθμιση δεν αποτέλεσε έκπληξη, οι χώρες μέλη της ευρωζώνης στερούνται ενός εναλλακτικού σχεδίου Β, και το μόνο που διαθέτουν είναι κάποιες μέθοδοι «χανζαπλάστ». Μπορεί να αποφασίσουν να λειτουργήσουν τόσο το EFSF, όσο και τον μόνιμο διάδοχο του ταυτόχρονα. Μπορεί επίσης να διαθέσουν πλήρη κεφαλαιακή υποστήριξη στο δεύτερο. Αυτό όμως απλώς θα δημιουργούσε περαιτέρω χάσματα στους εθνικούς προϋπολογισμούς, και μάλιστα σε μια κακή χρονιά.

Με το να υποβαθμίσει την Γαλλία και την Αυστρία, αλλά όχι την Γερμανία και την Ολλανδία, η Standard & Poor’s κατάφερε να διαμορφώσει τις προσδοκίες της οικονομικής γεωγραφίας μιας ενδεχόμενης διάλυσης της ευρωζώνης.

Μια υποβάθμιση όλων των ΑΑΑ μελών, θα ήταν πολύ πιο εύκολα διαχειρίσιμη πολιτικά. Τώρα, η Γερμανία είναι η μόνη μεγάλη χώρα που απέμεινε με αξιολόγηση ΑΑΑ. Για αυτό και πολύ δύσκολα θα δεχτεί τα ευρωομόλογα. Το δε χάσμα στις αξιολογήσεις μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας, θα καταστήσει τις μεταξύ τους σχέσεις  ακόμη πιο άνισες.

Η ενστικτώδης αντίδραση στις ειδήσεις της Παρασκευής, μας θυμίζει ότι η κρίση, και η επίλυση της, λαμβάνουν χώρα  σε … παράλληλα σύμπαντα. Ένα κλασικό παράδειγμα αυτής της ασυνέχειας, είναι και το σχόλιο της Άντζελα Μέρκελ, ότι  ΕΕ θα πρέπει τώρα να βιαστεί να ολοκληρώσει την δημοσιονομική της συνθήκη.

Ότι και να συμβεί, η γερμανική λύση είναι η δημοσιονομική πειθαρχία. Η αντίδραση της στην κρίση δεν λαμβάνει υπόψη τον μεγάλο ρόλο του ιδιωτικού τομέα στις εσωτερικές ανισορροπίες της ευρωζώνης. Η ολοκλήρωση της δημοσιονομικής συνθήκης, που αποτελεί την απόλυτη προτεραιότητα της ΕΕ, είναι στην καλύτερη περίπτωση ένας άσχετος αντιπερισπασμός. Το πιο πιθανό είναι πως θα επιταχύνει την τάση προς μια λιτότητα, του είδους που έχουμε ήδη δει στην Ελλάδα. Παράλληλα αναμένεται μια εκδικητική νομοθετική ρύθμιση της ΕΕ εναντίον των οίκων αξιολόγησης. Και είτε είναι δικαιολογημένη είτε όχι, μια τέτοια αντίδραση θα είναι επίσης ένας αντιπερισπασμός, και τίποτα περισσότερο.

Είχα ισχυριστεί κάποτε, ότι η συνάντηση κορυφής του περασμένου Δεκεμβρίου θα αποτελούσε την τελευταία ευκαιρία για ένα ολικό reboot. Εκείνη την εποχή μπορούσαμε να περιμένουμε μια συμφωνία που θα εμπεριείχε έναν ενιαίο προϋπολογισμό στην ευρωζώνη, ένα ευρωομόλογο, μια πολιτική αντιμετώπισης των ανισορροπιών, και αυστηρούς περιορισμούς στους εθνικούς προϋπολογισμούς. Όμως, η Μέρκελ και οι υποστηρικτές της, πανηγύρισαν την συμφωνία της 8-9 Δεκεμβρίου ως νίκη, επειδή ακριβώς δεν συμπεριλήφθηκε σε αυτήν τίποτα από τα παραπάνω, εκτός από την απαίτηση για ισολογισμένους προϋπολογισμούς.

Τώρα που κέρδισε όλα όσα αυτή ήθελε, το σύστημα συνεχίζει να ξετυλίγεται. Με κάθε περιστροφή του σπιράλ, αυξάνουν τα κόστη (πολιτικά, και οικονομικά)  μιας οριστικής λύσης.

Έχουμε πλέον ξεφύγει από το σημείο όπου τα εκλογικά σώματα και οι πολιτικοί έχουν την βούληση να πληρώνουν τα συνεχώς αυξανόμενα έξοδα μιας επιδιόρθωσης του συστήματος. Πρόσφατα, κάποιοι ανώτεροι Χριστιανοδημοκράτες, που θεωρούνται μετριοπαθείς, άρχισαν να συζητάνε το ενδεχόμενο μιας ελληνικής αποχώρησης από το ευρώ, λέγοντας πως κάτι τέτοιο δεν θα έφερνε την καταστροφή. Οι προσδοκίες αλλάζουν συνεχώς, όπως αλλάζει επίσης και η γενική αποδοχή μιας βίαιης κατάληξης της κρίσης.

Η τεράστια ρευστότητα που πρόσφερε η ΕΚΤ δεν θα διορθώσει το πρόβλημα. Σίγουρα είναι μια σημαντική απόφαση, που απέτρεψε μια πιστωτική σύνθλιψη. Μάλιστα, μπορεί οι τράπεζες να θελήσουν τώρα να συμμετάσχουν σε δημοπρασίες κρατικών ομολόγων. Και αυτό μπορεί να κρατήσει την κατάσταση ασφαλή μέχρι και την ερχόμενη άνοιξη. Όμως η μεγάλη ρευστότητα δεν μπορεί να καταπολεμήσει το υποβόσκων πρόβλημα της απουσίας μακροοικονομικών προσαρμογών.

Ακόμη και οι, κατά τα άλλα απαραίτητες, οικονομικές μεταρρυθμίσεις δεν μπορούν πλέον να βοηθήσουν. Πρόκειται για άλλη μια ευρωπαϊκή ψευδαίσθηση.

Βρισκόμαστε στο σημείο όπου για να επιλυθεί η κρίση χρειάζεται μια ισχυρή κεντρική δημοσιονομική αρχή, με την εξουσία να φορολογεί και να διανέμει πόρους σε ολόκληρη την ευρωζώνη. Αυτό, βέβαια, δεν πρόκειται να συμβεί.

Και εδώ έγκειται η τελική επίπτωση των υποβαθμίσεων της περασμένης εβδομάδας. Έχουμε ξεπεράσει το σημείο εκείνο, όπου μια τεχνική λύση θα πετύχαινε να διώξει την κρίση. Η ευρωπαϊκή εργαλειοθήκη  είναι πια άδεια.

 

Του Wolfgang Münchau

Financial Times

http://www.ft.com/intl/cms/s/0/987fd2fe-3ddc-11e1-91ba-00144feabdc0.html

Απόδοση: S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. ΜΑΝΩΛΗΣ Μ. avatar
    ΜΑΝΩΛΗΣ Μ. 18/01/2012 08:50:23

    Είναι άδεια εκτός και αν η αγία Γερμανία δεήσει να παραβεί το θέσφατο για την αλαζονεία της ισχύος της ότι δεν δέχεται λιγότερη λιτότητα, ευρωομόλογα για αναπτυξιακούς σκοπούς, υποτίμηση του ευρώ συνολικά για να αντέξει η ευρωζώνη, απευθείας δανεισμό της ΕΚΤ στις χώρες που έχουν ανάγκη με λογικά επιτόκια και ας αυξηθεί λίγο ο πληθωρισμός όλης της Ευρώπης. Λύσεις υπάρχουν, θέληση δεν υπάρχει γι' αυτό κάποιοι εκ Γερμανίας προτιμούν να θυσιαστούμε εμείς. Θα τους γυρίσει μπούμερανγκ όμως

  2. franc avatar
    franc 18/01/2012 10:21:27

    Διαπιστώνουν οι Financial Times:
    "Πρόσφατα, κάποιοι ανώτεροι Χριστιανοδημοκράτες, που θεωρούνται μετριοπαθείς, άρχισαν να συζητάνε το ενδεχόμενο μιας ελληνικής αποχώρησης από το ευρώ, λέγοντας πως κάτι τέτοιο δεν θα έφερνε την καταστροφή."
    Δηλαδή πιστεύουν οτι αν αποχωρούσαμε σήμερα εμείς απο το Ευρώ, θα λυνόταν η κρίση της Ευρωζώνης? και υπάρχουν ζώα που τους ψηφίζουν και μετά κατηγορούν τα δικά μας ζώα που ψήφισαν τον Παπανδρέου για το "υπάρχουν λεφτά?"

    Aλλα το ξαναείπαμε: Eμείς εχουμε ξαναεπιβιώσει με "ψωμί κι ελιά". Αυτοί όμως που τώρα τρώνε αποκλειστικά παντεσπάνι?

  3. JOHN avatar
    JOHN 18/01/2012 10:25:59

    Συμφεροντα και μονο συμφεροντα ειναι .Η Γερμανια διαπραγματευεται απο θεση ισχυος και επιβαλεται μετο¨ετσι θελω¨.Αυτη η κατασταση θα εξακολουθεισει εως τη στιγμη που θα δημιουργηθουν οι συμαχιες εκεινες εντος της ΕΕ που θ απομονοσουν την αλλαζινικη Γερμανια στη γωνια και θα μπορεσουν να φερουν τις ισοροπιες που χρειαζεται η ενωση ωστε να επανελθει η αλληλεγγυη και ο αλληλοσεβασμος μεταξυ των κρατων μελλων της.

  4. Σταύρος avatar
    Σταύρος 18/01/2012 21:35:26

    Καψαλητό ψωμί στον τζάκο, αδερφέ, και ελιές χοντρές ξυδάτες!
    Ας κάνουν το βουρστ έμπλαστρο και τα λουκάνικα...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.