#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
27/12/2011 18:05
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ενιαίο ευρωπαϊκό υπουργείο Οικονομικών οραματίζεται ο Τρισέ




Του Jean-Claude Trichet

 Όποτε οι άνθρωποι ψάχνουν να βρουν μια αιτιολόγηση για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, πάντα τείνουν να κοιτάνε στο παρελθόν. Όπως λένε, η ολοκλήρωση είναι αυτή που εξαφάνισε τους πολέμους από την γηραιά ήπειρο. Και έτσι είναι  όντως. Η ευρωπαϊκή ενοποίηση εξασφάλισε μια μακρά περίοδο ειρήνης και ευημερίας, πρωτοφανή για την Ευρώπη.

Αυτή όμως η οπτική, αν και σωστή, είναι ελλιπής. Υπάρχουν πάρα πολλοί λόγοι, ακόμη και σήμερα, για να πάμε μπροστά. Να φτιάξουμε μια ακόμη πιο στενή Ευρώπη, κοιτάζοντας προς το μέλλον.

Πριν από 65 χρόνια, η παγκόσμια διανομή του πλούτου ήταν τέτοια, που η Ευρώπη είχε ένα μόνο πρότυπο για την αγορά της: τις ΗΠΑ. Σήμερα, αντιμετωπίζουμε μια νέα παγκόσμια οικονομία, η οποία χαρακτηρίζεται από την παγκοσμιοποίηση, και από τις ανερχόμενες οικονομίες της Ασίας και της Λ. Αμερικής.

Πρόκειται για έναν κόσμο όπου κυρίαρχο ρόλο παίζουν οι οικονομίες κλίμακος, και τα δίκτυα της καινοτομίας. Έως το 2016, το ΑΕΠ της ευρωζώνης, σε επίπεδο αγοραστικής δύναμης, αναμένεται να είναι κατώτερο από εκείνο της Κίνας. Μαζί, οι οικονομίες της Κίνας και της Ινδίας θα είναι περίπου διπλάσιες σε μέγεθος από αυτήν της ευρωζώνης. Αργότερα, ολόκληρο το ΑΕΠ των χωρών  G-7 θα αποτελούν κλάσμα αυτού των ταχέως αναπτυσσόμενων χωρών της περιφέρειας.

Για αυτό και η Ευρώπη θα πρέπει  να αντιμετωπίσει ένα γεωπολιτικό σκηνικό που ανασχηματίζεται από αυτές τις αναδυόμενες οικονομίες. Σε αυτό το νέο παγκόσμιο στερέωμα, η ευρωπαϊκή οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση αποτελεί προϋπόθεση για την συνέχιση της ευημερίας.

Όπως τα άτομα μιας κοινωνίας ξεχωριστά, έτσι και οι χώρες της ευρωζώνης είναι ανεξάρτητες αλλά και αλληλοεξαρτώμενες. Μπορούν να επηρεάσουν η μια την άλλη, τόσο θετικά όσο και αρνητικά. Η σωστή διακυβέρνηση απαιτεί τόσο τα κράτη μέλη, όσο και οι θεσμοί της ΕΕ να τηρούν τις δεσμεύσεις τους.

Πάνω απ όλα, η κάθε χώρα μέλος θα πρέπει να βάλει σε τάξη τα του οίκου της. Αυτό σημαίνει υπεύθυνες οικονομικές πολιτικές από πλευράς κυβερνήσεων, και σφιχτή επιτήρηση τους από την Κομισιόν, αλλά και από τα υπόλοιπα κράτη μέλη.

Σε μια κοινωνία, οι αστυνομικές αρχές και οι θεσμοί μπορούν να πιέσουν κάποιον πολίτη να υπακούει στους κανόνες. Στην ευρωζώνη, μέχρι πρόσφατα, η υπακοή κα τήρηση των κανόνων επαφίονταν στην θέληση της κάθε χώρας.

Τι μπορεί όμως να γίνει αν μια χώρα δεν τηρήσει τις υποσχέσεις της; Για τις χώρες που χάνουν την πρόσβασή τους στις αγορές, δικαιολογείται η χορήγηση βοήθειας, υπό όρους. Τα κράτη δικαιούνται μια ευκαιρία να επιδιορθώσουν την κατάσταση, και να επαναφέρουν την σταθερότητα.

Υπάρχουν όμως σαφή όρια. Για αυτό και μελετάται μια δεύτερη φάση, για όσα κράτη συστηματικά αποτυγχάνουν στους στόχους τους. Σε αυτή τη φάση, οι αρχές της ευρωζώνης θα παίζουν έναν πιο βαθύ και εξουσιαστικό ρόλο στον σχεδιασμό των εθνικών προϋπολογισμών.

Αυτό θα είναι κάτι διαφορετικό από το σημερινό καθεστώς, όπου το κάθε κράτος αποφασίζει για τον εαυτό του. Στο μέλλον δεν θα είναι μόνο δυνατό, αλλά και υποχρεωτικό, για τις ευρωπαϊκές αρχές να λαμβάνουν άμεσες αποφάσεις.

Η εφαρμογή αυτού του μέτρου απαιτεί μια διαφορετική άποψη αναφορικά με την εθνική κυριαρχία, ειδικά αν αναλογιστούμε την σύνθετη αλληλεξάρτηση που υπάρχει μεταξύ των χωρών μελών της ευρωζώνης. Στο φινάλε όμως, οι αλλαγές αυτές θα είναι προς όφελος των πολιτών. Πιστεύω ακράδαντα πως η Ευρώπη του μέλλοντος θα έχει ένα άλλο θεσμικό πρόσωπο. Πως θα είναι; Μήπως θα πρέπει να οραματιζόμαστε ένα ενιαίο ευρωπαϊκό υπουργείο Οικονομικών;

Ένα τέτοιο υπουργείο θα επιβλέπει τις δημοσιονομικές πολιτικές, αλλά και τις πολιτικές ανταγωνιστικότητας, και όπου κρίνεται απαραίτητο θα προχωρά στην επιβολή των μέτρων της δεύτερης φάσης. Επίσης, το υπουργείο αυτό θα εκπροσωπεί την ευρωζώνη συνολικά, στα διεθνή οικονομικά όργανα.

Οι πρόσφατες εξελίξεις ενισχύουν την αναγκαιότητας αυτής της προσέγγισης. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες συζητούν το ενδεχόμενο της αλλαγής των συνθηκών, ώστε να υπάρχει αρτιότερη και ισχυρότερη οικονομική διακυβέρνηση στο επίπεδο της ΕΕ, ενώ οι πολίτες της ευρωζώνης ζητούν μια καλύτερη επιτήρηση του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Παράλληλα, γνωρίζω πως οι εταίροι μας στην G-20, ζητούν λύσεις από ολόκληρη την Ευρώπη, και όχι από κάθε κράτος χωριστά. Για όλα αυτά, θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε το ενδεχόμενο σύστασης ενός ευρωπαϊκού υπουργείου Οικονομικών.

Ένα τέτοιο υπουργείο θα ήταν μέρος μόνο του ευρωπαϊκού θεσμικού πλαισίου του μέλλοντος. Αν η εθνική κυριαρχία αρχίσει και μοιράζεται, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο μπορεί κάλλιστα να εξελιχτεί σε μια Γερουσία, με το ευρωκοινοβούλιο να μετατρέπεται σε μια Κάτω Βουλή. Ομοίως, η Κομισιόν μπορεί να γίνει ο εκτελεστικός βραχίονας, και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ο δικαστικός.

Οι απόψεις μου αυτές είναι απλά οι απόψεις ενός Ευρωπαίου πολίτη. Το μέλλον της ηπείρου είναι στα χέρια των δημοκρατιών της, στα χέρια των λαών. Αυτοί θα αποφασίσουν ποια πορεία θα πάρει η ΕΕ. Αυτοί είναι τα αφεντικά. Και ότι και να γίνει, χρειάζεται πρώτα μια πανευρωπαϊκή ζύμωση.

Ως Ευρωπαίοι, ταυτιζόμαστε πλήρως με τα έθνη μας, τις παραδόσεις μας, και την ιστορία μας. Αυτές είναι οι ρίζες της Ευρώπης. Θα πρέπει όμως και να ανοιχτούμε. Για αυτό και δεν πρέπει να κοιτάμε προς τα πίσω. Πρέπει να βλέπουμε μπροστά. Στις ευκαιρίες που έχουμε για συλλογική βελτίωση, και για την προοπτική του κάθε κράτους να ενισχυθεί και να ευημερήσει,  μέσα από μια πιο λειτουργική ευρωπαϊκή ένωση.

Project Syndicate

http://www.project-syndicate.org/commentary/trichet1/English

Απόδοση: S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.