#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
10/06/2013 15:23
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Είναι η παρακολούθηση των δεδομένων όντως σκάνδαλο;



Το σκάνδαλο Prism σχετικά με την παρακολούθηση  εκατομμυρίων τηλεφωνικών αρχείων, κατόπιν μυστικής δικαστικής εντολής, από την Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας των ΗΠΑ έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις. Οι ειδήμονες διαμαρτύρονται, αλλά αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι μια συζήτηση για την προστασία της ιδιωτικής ζωής έναντι της ασφάλειας, σχολιάζει ο Alan M. Dershowitz.

Μισό αιώνα πριν, ο σπουδαίος Αμερικανός ιστορικός Richard Hofstadter έγραψε για το «παρανοϊκό στυλ στην αμερικανική πολιτική». Μίλησε για την επιρροή των θεωριών συνωμοσίας και του εξτρεμισμού στη συλλογική νοοτροπία μας. Από εκείνη τη στιγμή, δύο φαινόμενα έχουν γίνει εμφανή. Το πρώτο είναι ότι μπορεί να έχουμε πράγματι πολλούς λόγους για να είμαστε παρανοϊκοί. Ή με άλλα λόγια, «ακόμα και οι παρανοϊκοί έχουν πραγματικούς εχθρούς». Το Watergate, και η κυβέρνηση Νίξον γενικότερα, απέδειξε ακόμη και στους λιγότερο παρανοϊκούς, ότι οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι είναι πλήρως ικανοί να καταχραστούν την IRS κατά των πολιτικών εχθρών, μπαίνοντας σε ψυχιατρικά αρχεία ανθρώπων που αντιλαμβάνονται ως προδότες, κλέβοντας την αντιπολίτευση και κάνοντας όλα τα άλλα βρώμικα κόλπα που περνούν τα όρια της πολιτικής και είναι κακουργήματα.

Το δεύτερο φαινόμενο είναι ότι το πρώτο φαινόμενο έχει κάνει πολλούς Αμερικανούς να γίνουν ακόμη πιο παρανοϊκοί, να αναζητήσουν συνωμοσίες εκεί που δεν υπάρχουν, να συγχέουν τον υπερβολικό ζήλο με τις κακές προθέσεις και να υποθέσουν μοχθηρία και όχι ανικανότητα ή τεμπελιά. Η πραγματικότητα είναι ότι τα τελευταία 50 χρόνια, ενώ έχουμε κάπως λιγότερους λόγους για να είμαστε παρανοϊκοί, το χαρακτηριστικό της παράνοιας στην αμερικανική πολιτική έχει διευρυνθεί σημαντικά.

Οι πιο πρόσφατες αποκαλύψεις σχετικά με την παρακολούθηση των τηλεφώνων και του διαδικτύου είναι μια τέτοια περίπτωση. Η αρχική αποκάλυψη έγινε από κάποιον Glenn Greenwald, ο οποίος έγραψε γι' αυτά στην Guardian και ο οποίος εμφανίστηκε σε όλα τα μέσα ενημέρωσης να κάνει το γύρο του θριάμβου. Ο Greenwald είναι η προσωποποίηση του παρανοϊκού χαρακτηριστικού στην αμερικανική πολιτική. Είναι περισσότερο ιδεολόγος και λιγότερο δημοσιογράφος.  Είναι εδώ και καιρό υπέρμαχος της τρομοκρατίας -μια λέξη που πιστεύει ότι χρησιμεύει μόνο ως δικαιολογία για τη βία και την καταπίεση από την Αμερική και τους συμμάχους της. Έχει βγάλει ψευδείς ιστορίες που η εφημερίδα του αναγκάστηκε να αναθεωρήσει, όπως ένα ρεπορτάζ του AP που κατηγορεί για το εμπρηστικό βίντεο «Η αθωότητα του Ισλάμ» έναν ισραηλινό Εβραίο που ζούσε στην Καλιφόρνια. Μοιάζει λίγο με τον Τσόμσκι στην προθυμία του να κατηγορήσει για τα περισσότερα από τα δεινά του κόσμου τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, την κυβέρνηση Ομπάμα και τους φιλελεύθερους που δεν πιστεύουν την ριζοσπαστική κοσμοθεωρία του. Αντιτάχθηκε άγρια ​​στην υποψηφιότητα της Elena Kagan για το Ανώτατο Δικαστήριο. Ο Greenwald δεν θα καταλάβαιναν τη λέξη «απόχρωση» αν σκόνταφτε πάνω της, κάτι που κάνει συχνά.

Τώρα προωθεί την άποψη ότι το πρόγραμμα επιτήρησης της κυβέρνησης Ομπάμα δεν έχει σχεδιαστεί πραγματικά για την πρόληψη της τρομοκρατίας, αλλά μάλλον για τη συλλογή πληροφοριών για λιγότερο ωφέλιμους σκοπούς. Οι ακροαριστερές θεωρίες συνωμοσίας του Greenwald είναι ελκυστικές για τους ακροδεξιούς οικοδεσπότες τοκ σόου και τους bloggers οι οποίοι μοιράζονται την κοινή υποψία για τη φιλελεύθερη κυβέρνηση. Αυτή η καχυποψία έχει καλλιεργηθεί από το πρόσφατο σκάνδαλο στην IRS και τον υπερβάλλοντα ζήλο δίωξης δημοσιογράφων από το Υπουργείο Δικαιοσύνης. Το αποτέλεσμα ήταν μια συζήτηση που κυριαρχείται από τα άκρα, με λίγη υπομονή για διαφορά, εξακρίβωση ή εξισορρόπηση. Η πραγματικότητα μπορεί να είναι λιγότερο συναρπαστική (και λιγότερο κατάλληλη για διάλογο σε τοκ σόου) από την παρανοϊκή αφήγηση, αλλά η βαρετή πραγματικότητα είναι αυτό που πρέπει να αντιμετωπιστεί, εάν πρόκειται να εφαρμοστεί κάποια μεταρρύθμιση. Και η μεταρρύθμιση των σημερινών υπερβολών της παρακολούθησης είναι πράγματι αναγκαία. Υπάρχει πολύ μεγάλη μυστικότητα, πολύ λίγη υπευθυνότητα, πάρα πολύ ταξινόμηση, δεν υπάρχουν επαρκείς πληροφορίες και υπάρχουν πάρα πολλές εικασίες. Όλα αυτά θρέφουν το χαρακτηριστικό της παράνοιας γιατί δεν ξέρουμε τι δεν ξέρουμε. Για όσους εμπιστεύονται την κυβέρνηση αυτό το ενημερωτικό κενό είναι μια δικαιολογία για αδράνεια. Για όσους δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση, είναι μια δικαιολογία για παράπονα και ασυναρτησίες αντί για νομοθεσία συμβιβαστικών μεταρρυθμίσεων.

Είναι σημαντικό να μην στοιβάζουμε όλες τις μορφές της εισβολής μαζί, αλλά μάλλον να τις θεωρήσουμε ανά κατηγορία. Υπάρχει μια τεράστια διαφορά μεταξύ του να ακούνε το περιεχόμενο των τηλεφωνημάτων των ανθρώπων και της δημιουργίας μιας βάσης δεδομένων των τηλεφωνικών αριθμών που χρησιμοποιούνται για να πραγματοποιούν και να δέχονται κλήσεις και της διάρκειάς τους. Η δημιουργία της μετα-βάσης δεδομένων είναι ένα αρκετά επίμαχο θέμα και θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο των ακροάσεων σχετικά με το ποιες μη διαβαθμισμένες πληροφορίες μπορούν να συζητηθούν. Εγώ, για παράδειγμα, θα ήθελα να ακούσω τα επιχειρήματα υπέρ και κατά μιας τέτοιας βάσης δεδομένων, πριν αποφασίσω αν  τα τελικά οφέλη της εισβολής υπερτερούν του τιμήματος. Για δεκαετίες, το Ανώτατο Δικαστήριο επέτρεψε την λεγόμενη παρακολούθηση ταχυδρομείου, σύμφωνα με την οποία οι ταχυδρομικές αρχές έχουν την εξουσία να διατηρούν τα δεδομένα με βάση το εξωτερικό των φακέλων -τη διεύθυνση από και προς την οποία η επιστολή έχει σταλεί. Δεν στέλνουμε πλέον επιστολές. Τώρα χρησιμοποιούμε ταχύτερες και πιο αποτελεσματικές μορφές επικοινωνίας. Καθώς η τεχνολογία αλλάζει, έτσι πρέπει και το δίκαιο.

Θα ήθελα επίσης να ακούσω και τις δύο πλευρές της συζήτησης σχετικά με τις πολύ πιο σοβαρές επεμβάσεις σε e-mails και άλλες μορφές της σύγχρονης ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση Ομπάμα μας διαβεβαιώνει ότι δεν είναι αυτές οι πιο παρεμβατικές τεχνικές δεν χρησιμοποιούνται κατά των Αμερικανών, υπάρχει κάθε λόγος να πιστεύουμε ότι τουλάχιστον κάποιοι Αμερικανοί εμπλέκονται στον τομέα των ηλεκτρονικών δικτύων, είτε ηθελημένα ή αθέλητα.

Ας ξεκινήσει λοιπόν η συζήτηση, χωρίς όμως να κυριαρχείται από τα άκρα ή να τροφοδοτείται από την παράνοια. Χρειαζόμαστε μεταρρύθμιση, όχι επανάσταση-βελτίωση, όχι μομφές.

thedailybeast

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.