Είναι η Αμερική μια ολιγαρχία;
22/04/2014 08:03
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Είναι η Αμερική μια ολιγαρχία;

Οι πολιτικοί επιστήμονες Martin Gilens και Benjamin Page διαπίστωσαν ότι οι προτιμήσεις των πλουσίων είχαν πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο στις διαδοχικές πολιτικές αποφάσεις από τις απόψεις των Αμερικανών μεσαίου εισοδήματος και των φτωχών.

Οι ακαδημαϊκοί επιβεβαιώνουν κάτι που ήδη υποψιαζόμασταν: ότι οι πλούσιοι και οι οργανώσεις που εκπροσωπούν τα συμφέροντα των επιχειρήσεων έχουν έναν ισχυρό λόγο στην πολιτική της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Αφού εξέτασαν τις διαφορές της κοινής γνώμης σε ομάδες όλων των εισοδημάτων σε μια ευρεία ποικιλία θεμάτων, οι πολιτικοί επιστήμονες Martin Gilens του Princeton και Benjamin Page του Northwestern διαπίστωσαν ότι οι προτιμήσεις των πλουσίων είχαν πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο στις διαδοχικές πολιτικές αποφάσεις από τις απόψεις των Αμερικανών μεσαίου εισοδήματος και των φτωχών. Πράγματι, οι απόψεις των ομάδων χαμηλού εισοδήματος και των ομάδων συμφερόντων που τους εκπροσωπούν, φαίνεται να έχουν μικρή ή και καμία ανεξάρτητη επίδραση στην πολιτική. «Οι αναλύσεις μας δείχνουν ότι πλειοψηφίες του αμερικανικού λαού έχουν πραγματικά μικρή επιρροή πάνω στις πολιτικές που υιοθετεί η κυβέρνησή μας» συμπεραίνουν οι Gilens και Page και γράφουν:

«Οι Αμερικανοί απολαμβάνουν πολλά μοναδικά χαρακτηριστικά της δημοκρατικής διακυβέρνησης, όπως οι τακτικές εκλογές, η ελευθερία του λόγου και του συνεταιρίζεσθαι, καθώς και μια εκτεταμένη (αν και αμφισβητούμενη) δικαιοχρησία. Αλλά πιστεύουμε ότι αν η πολιτική κυριαρχηθεί από ισχυρές επιχειρηματικές οργανώσεις και έναν μικρό αριθμό εύπορων Αμερικανών, τότε οι ισχυρισμοί της Αμερικής ότι είναι μια δημοκρατική κοινωνία απειλείται σοβαρά».

Αυτό είναι ένας σοβαρός ισχυρισμός. Στα συμπεράσματά τους, οι Gilens και Page προχώρησαν ακόμη περισσότερο, υποστηρίζοντας ότι «Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως δείχνουν τα ευρήματά μας, η πλειοψηφία δεν αποφασίζει - τουλάχιστον όχι με την αιτιώδη έννοια του να καθορίζει πραγματικά την έκβαση της πολιτικής. Όταν η πλειοψηφία των πολιτών διαφωνεί με την οικονομική ελίτ ή/και με τα οργανωμένα συμφέροντα, γενικά χάνει. Επιπλέον... ακόμα και όταν αρκετά μεγάλες πλειοψηφίες των Αμερικανών ευνοούν την πολιτική αλλαγή, γενικά δεν το πετυχαίνουν».

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η νέα μελέτη δημιουργεί ανησυχητικούς τίτλους («Μελέτη: οι ΗΠΑ είναι ολιγαρχία και όχι δημοκρατία»). Οι Gilens και Page δεν χρησιμοποιούν τον όρο «ολιγαρχία» στην περιγραφή των συμπερασμάτων τους, πράγμα που σημαίνει ότι μια μικρή άρχουσα τάξη κυριαρχεί στο πολιτικό σύστημα με τον αποκλεισμό όλων των άλλων. Προτιμούν τη φράση «κυριαρχία μιας οικονομικής ελίτ», η οποία είναι λίγο λιγότερη υποτιμητική.

Τα στοιχεία των Gilens και Page χρειάζονται προσεκτική ερμηνεία. Για παράδειγμα, οι έρευνες της κοινής γνώμης που επικαλούνται δείχνουν ότι, σε πολλά θέματα, άνθρωποι διαφορετικών εισοδημάτων μοιράζονται παρόμοιες απόψεις. Σύμφωνα με τη μελέτη: «Μάλλον συχνά, κατά μέσο όρο οι πολίτες και οι εύποροι πολίτες (οι αντιπρόσωποί μας της οικονομικής ελίτ) θέλουν τα ίδια πράγματα από την κυβέρνηση». Αυτό αντανακλάται στα αποτελέσματα της πολιτικής. Οι προτάσεις που υποστηρίζονται από ένα ευρύ φάσμα εισοδήματος έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να θεσπιστούν από πολιτικές που δεν έχουν τέτοια υποστήριξη. Στο μέτρο αυτό, η δημοκρατία λειτουργεί.

Το θέμα είναι τι συμβαίνει όταν ορισμένες ομάδες εισοδήματος, ιδιαίτερα οι πλούσιοι, υποστηρίζουν ή αντιτίθενται σε ορισμένα πράγματα και άλλες κοινωνικές ομάδες δεν συμμερίζονται τις απόψεις τους. Για την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος, οι Gilens και Page κατασκεύασαν ένα πολυπαραγοντικό στατιστικό μοντέλο, το οποίο περιλαμβάνει τρεις αιτιώδεις μεταβλητές: οι απόψεις των Αμερικανών στο ενενηκοστό εκατοστημόριο της κατανομής εισοδήματος (οι πλούσιοι), οι απόψεις των Αμερικανών στο πεντηκοστό εκατοστημόριο (η μεσαία τάξη), καθώς και οι απόψεις των διαφόρων ομάδων συμφερόντων, όπως τα επιχειρηματικά λόμπι και τα συνδικάτα. Συγκροτώντας την ανάλυσή τους με αυτόν τον τρόπο, οι δύο πολιτικοί επιστήμονες μπόρεσαν να μετρήσουν τον αντίκτυπο που έχουν οι ομάδες, ανεξάρτητα η μία από την άλλη.
Αυτό δείχνουν τα δεδομένα: όταν οι οικονομικές ελίτ υποστηρίζουν μια δεδομένη αλλαγή πολιτικής, έχει περίπου μία στις δύο πιθανότητες να τεθεί σε ισχύ. (Η ακριβής εκτιμώμενη πιθανότητα είναι σαράντα πέντε τοις εκατό). Όταν οι ελίτ αντιτίθενται σε ένα δεδομένο μέτρο, οι πιθανότητές του να γίνει νόμος είναι λιγότερες από μία στις πέντε. (Η ακριβής εκτίμηση είναι δεκαοκτώ τοις εκατό). Το γεγονός ότι και οι δύο αριθμοί είναι τόσο κάτω από πενήντα τοις εκατό αντανακλά μια προκατάληψη του status-quo: στο διχοτομημένο αμερικανικό σύστημα διακυβέρνησης, το να περάσει οτιδήποτε είναι δύσκολο.

Η μελέτη δείχνει ότι, σε πολλά θέματα, οι πλούσιοι μπορούν να ασκήσουν αποτελεσματικά βέτο. Αν είναι ενάντια σε κάτι, αυτό είναι απίθανο να συμβεί. Αυτό είναι προφανώς σε αντίθεση με το θεώρημα του μέσου ψηφοφόρου, το οποίο υποστηρίζει ότι τα αποτελέσματα της πολιτικής αντικατοπτρίζουν τις προτιμήσεις των ψηφοφόρων που εκπροσωπούν το ιδεολογικό κέντρο.

Ένα από τα άλλα ενδιαφέροντα ευρήματα της μελέτης είναι ότι, πέρα από ένα ορισμένο επίπεδο, οι απόψεις των περισσοτέρων πολιτών έχουν μικρή επίδραση στις πιθανότητες μια πρόταση να τεθεί σε ισχύ. Οι προτάσεις πολιτικής που έχουν την υποστήριξη της πλειοψηφίας εκτιμούνται καλύτερα από τις προτάσεις που ευνοούνται από μια μειοψηφία. Όμως, σύμφωνα με τα λόγια των Gilens και Page, «η πιθανότητα αλλαγής της πολιτικής είναι σχεδόν η ίδια (περίπου 0,3) είτε μια μικρή μειοψηφία είτε μια μεγάλη πλειοψηφία μέσων πολιτών τάσσεται υπέρ μιας προτεινόμενης αλλαγής πολιτικής».

Η εργασία είναι προβοκατόρικη και σίγουρα θα υπάρχει πολλή συζήτηση μεταξύ των πολιτικών επιστημόνων σχετικά με το αν υποστηρίζονται πλήρως οι ισχυρισμοί των συγγραφέων. Ένα ζήτημα είναι ότι τα στοιχεία των ερευνών τους είναι αρκετά παλιά: καλύπτουν την περίοδο 1982- 2002 (Από την άλλη πλευρά, δεν φαίνεται πιθανό η επίδραση των εύπορων να έχει μειωθεί κατά την τελευταία δεκαετία). Ένα άλλο ζήτημα είναι ότι, με μια στατιστική έννοια, η επεξηγηματική ισχύς ορισμένων από τις εξισώσεις που χρησιμοποιούν οι Gilens και Page είναι αδύναμη. Για παράδειγμα, το μοντέλο των τριών μεταβλητών πιθανοτήτων εξηγεί λιγότερο από το δέκα τοις εκατό της μεταβολής των δεδομένων.

Ακόμη και σε αυτό το είδος της μελέτης, αυτό είναι ένα αρκετά χαμηλό ποσοστό. Οι Gilens και Page επέστησαν την προσοχή σε αυτό το σημείο και υποστηρίζουν διάφορους λόγους για τους οποίους δεν είναι ένα μεγάλο ζήτημα. Αναγνωρίζουν επίσης μια άλλη πιθανή αντίρρηση ως προς τα συμπεράσματά τους: «Ο μέσος πολίτης είναι αδιάφορος για την πολιτική και έχει άγνοια σχετικά με τη δημόσια πολιτική. Γιατί θα πρέπει να ανησυχούμε αν οι ανεπαρκώς ενημερωμένες προτιμήσεις τους δεν επηρεάζουν τη χάραξη πολιτικής; Ίσως οι οικονομικές ελίτ και οι ηγέτες των ομάδων συμφερόντων να απολαμβάνουν μεγαλύτερη πείρα στην πολιτική από τον μέσο πολίτη. Ίσως ξέρουν καλύτερα ποιες πολιτικές θα ωφελήσουν τους πάντες και ίσως επιδιώκουν το κοινό καλό και όχι ιδιοτελείς σκοπούς, όταν αποφασίζουν ποιες πολιτικές θα υποστηρίξουν… Αλλά έχουμε την τάση να αμφιβάλλουμε».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι οικονομικές ελίτ έχουν δυσανάλογη επιρροή στην Ουάσιγκτον, ή ότι οι απόψεις και τα συμφέροντά τους στρεβλώνουν την πολιτική με τρόπους που δεν ευνοούν απαραίτητα την πλειοψηφία: όλοι οι πολιτικοί το γνωρίζουν αυτό και το ξέρουμε. Η μόνη συζήτηση είναι για το πόσο έχει προσχωρήσει αυτή η διαδικασία και αν θα πρέπει να την χαρακτηρίζουμε ολιγαρχία ή κάτι άλλο.

http://www.newyorker.com/online/blogs/johncassidy/2014/04/is-america-an-oligarchy.html

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.