11/08/2009 01:14
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Δέκα χρόνια Πούτιν – μια σπουδή στον ρωσικό «απολυταρχισμό»

 



Αυτές τις ημέρες συμπληρώνονται δέκα χρόνια από την αρχική ανάληψη της εξουσίας στη Ρωσία από τον Βλαδίμηρο Πούτιν. Πολλά συνέβησαν στο διάστημα αυτό, αλλά  το τελικό συμπέρασμα  είναι πως η Ρωσία του Πούτιν, εξελίχθηκε από μια ασταθή ημιδημοκρατική χώρα σε ένα «απολυταρχικό» καθεστώς με έντονα στοιχεία κρατισμού.

 Άλλωστε, ο απολυταρχικός τρόπος διακυβέρνησης της Ρωσίας φαίνεται να είναι βασικό χαρακτηριστικό της δομής της. Οι λόγοι για αυτό είναι δυο. Ο ένας έχει να κάνει με το μέγεθος της και ο άλλος με τα ανύπαρκτα  φυσικά σύνορά της.

 Η Ρωσία είναι εξωπραγματικά τεράστια σε έκταση. Αξίζει να αναφέρουμε ότι χωρίζεται σε 11 διαφορετικές χρονικές ζώνες ώρας. Για να ταξιδέψει κάποιος με τρένο από την μια άκρη της χώρας στην άλλη, θα χρειαστεί 7 μέρες και 7 νύχτες. Μέχρι πρόσφατα, ακόμη και τα επιβατικά αεροσκάφη έπρεπε να ανεφοδιαστούν προκειμένου να μπορέσουν να ολοκληρώσουν μια ανάλογη πτήση εσωτερικού! Η διηπειρωτική σιδηροδρομική γραμμή πρωτοάνοιξε μόλις πριν από μερικά χρόνια. Εν ολίγοις, η Ρωσία (φανταστείτε την ακόμη μεγαλύτερη ΕΣΣΔ) είναι περίπου διπλή σε έκταση από όλες μαζί τις 50 αμερικανικές πολιτείες!

 Αυτό το τεράστιο μέγεθος έχει καταδικάσει τη Ρωσία στη διαρκή φτώχεια. Αν εξαιρέσουμε τον Βόλγα, η χώρα δεν διαθέτει κατάλληλα ποτάμια για τη μεταφορά αγαθών ενώ ακόμη και αυτός είναι παγωμένος στη μεγαλύτερη διάρκεια του έτους και επιπλέον εκβάλλει στην εμπορικά ασήμαντη περιοχή της Κασπίας θάλασσας.  Ενώ λοιπόν τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και οι Αμερικανοί μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν τους ποταμούς των χωρών τους κερδίζοντας χρήματα τα οποία στη συνέχεια επένδυαν σε βιομηχανία, στρατό, εκπαίδευση κλπ με αποτέλεσμα να πλουτίσουν και να αναπτυχθούν, οι Ρώσοι αναγκαζόντουσαν να διαθέσουν το ελάχιστο κεφάλαιο που είχαν διαθέσιμο,  στις συγκοινωνίες που όμως ήταν απαραίτητες για να τραφεί ο πληθυσμός.

Οι περισσότερες πόλεις της Δύσης αναπτύχθηκαν δίπλα σε φυσικά μέσα συγκοινωνίας ενώ  οι περισσότερες πόλεις της Ρωσίας ήταν αποτέλεσμα κεντρικού κρατικού σχεδιασμού. Η Αγία Πετρούπολη για παράδειγμα, χτίστηκε αποκλειστικά και μόνο σαν προκεχωρημένο φυλάκιο από το οποίο θα διεξάγετο πόλεμος εναντίον της Σουηδίας και  δια του οποίου θα υπήρχε στρατιωτικός έλεγχος της Βαλτικής. Η γενικευμένη εκβιομηχάνιση που έλαβε χώρα κατά τον 19ο αιώνα στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, είχε ως βασική προϋπόθεση,  αφ` ενός την γρήγορη και φθηνή διακίνηση των αγαθών, έτσι ώστε η όλη προσπάθεια να είναι συμφέρουσα και αφετέρου  την ύπαρξη αστικών κέντρων με ανάλογο πληθυσμό που θα έπαιζε το ρόλο φθηνής εργατικής δύναμης αλλά και ως έδρα συγκεντρωμένων εμπορικών αγορών.

Κάτι τέτοιο δεν συνέβη στη Ρωσία η οποία και  δεν διέθετε τίποτα από τα δυο. Τα μεγάλα αστικά κέντρα απαιτούν άφθονα και φθηνά τρόφιμα. Χωρίς κατάλληλα συγκοινωνιακά μέσα, η αγροτική παραγωγή δεν μπορεί να φθάσει στις αγορές και οι αγρότες δεν μπορούν να κερδίσουν χρήματα. Οι προσπάθειες του κράτους να κατασχέσουν την αγροτική παραγωγή οδηγούσαν συνήθως σε εξεγέρσεις. Οι πρώιμες ρωσικές κυβερνήσεις βρίσκονταν συχνά στο δίλημμα του να ξοδέψουν τα λιγοστά κεφάλαια τους στο να αγοράσουν τρόφιμα και να επιδοτήσουν έτσι την ανάπτυξη των πόλεων, ή να τα διαθέσουν στη συντήρηση δυνάμεων ασφαλείας με τις οποίες θα μπορούσαν να τρομοκρατούν τους αγρότες και να «κλέβουν» την παραγωγή τους. Χρειάστηκε να έρθει στο προσκήνιο η σοβιετική «σιδερένια» εξουσία σε συνδυασμό με την σιδηροδρομική ανάπτυξη, ώστε να χαλιναγωγηθεί επιτέλους συστηματικά η ρωσική αγροτιά και να μεγαλώσουν τα αστικά κέντρα. Ακόμη και τότε όμως, οι πόλεις στηρίζονταν σε στρατηγικό και όχι σε οικονομικό σκεπτικό ανάπτυξης. Το Magnitogorsk για παράδειγμα, που είναι ένα από τα πολλά βιομηχανικά κέντρα της Ρωσίας, χτίστηκε ανατολικά των Ουραλίων ώστε να είναι προφυλαγμένο από τυχόν γερμανική επίθεση.

Τα εμπόδια που συναντούσε η Ρωσία προκειμένου να αναπτυχθεί οικονομικά, μπορούσαν να αντιμετωπισθούν μόνο μέσω κεντρικού κρατικού σχεδιασμού και «θεσμικής τρομοκρατίας». Δεν είναι λοιπόν τυχαίο πως η πρώτη πραγματική βιομηχανική ανάπτυξη της ΕΣΣΔ, επήλθε μόλις ανέλαβε την εξουσία ο Στάλιν. Η ανακάλυψη πηγών φυσικής ενέργειας έκτοτε έχει βοηθήσει πολύ. Οι αποστάσεις όμως των πηγών αυτών από οποιαδήποτε αξιόλογη αγορά είναι τόσο τεράστιες που μεγάλα ποσά πρέπει να ξοδευτούν ώστε να κατασκευαστούν οι ανάλογες υποδομές για τη σωστή και οικονομικά  συμφέρουσα εκμετάλλευσή τους.

Το αχανές γεωγραφικό μέγεθος της Ρωσίας συντελεί στην ανάγκη ύπαρξης απολυταρχικού τύπου κυβερνήσεων. Η βαθύτερη όμως αιτία για αυτό, μπορεί και να είναι η έλλειψη σαφώς οροθετημένων φυσικών γεωγραφικών συνόρων.  Όταν κάποτε η Ρωσία (όπως και ολόκληρη η Ασία) δέχθηκε την επίθεση των Μογγόλων νομάδων, οι αχανείς ανοιχτές στέπες της χώρας διευκόλυναν πολύ το επιθετικό έργο των ιππέων εισβολέων. Μόνο στις βόρειες περιοχές της Ρωσίας, με τα πυκνά δάση, όπου οι Μογγόλοι αναγκαζόντουσαν να αφιππεύσουν προκειμένου να πολεμήσουν, διατηρήθηκε κάποια επίφαση ρωσικής ανεξαρτησίας στη διάρκεια των τριών αιώνων μογγολικής κατοχής. Τα δάση ήταν λοιπόν τα αμυντικά όρια των Ρώσων.

Η μογγολική εισβολή και κατοχή χαράχτηκε βαθιά στη ψυχή των Ρώσων, μεταμόρφωσε την συλλογική τους μνήμη και τους άφησε μια ψύχωση που κυριαρχεί ακόμη και που έχει να κάνει με την εθνική τους ασφάλεια. Οι περιπτώσεις τόσο του Ναπολέοντα όσο και του Χίτλερ ήταν και οι πιο πρόσφατες που επιβεβαίωσαν την ανάγκη ύπαρξης αυτής της ψύχωσης.. Αυτός είναι και ο λόγος που οι Ρώσοι σήμερα αντιμετωπίζουν μέσα από αυτό το πρίσμα την όποια επέκταση του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.  Σαν, δηλαδή,  μια ακόμη έκφανση μιας αντίστοιχης  «μογγολικής» εισβολής.

Μετά την λήξη της περιόδου της μογγολικής κατοχής, ή όλη ρωσική στρατηγική μπορεί να συμπτυχθεί σε μια μόνο λέξη: επέκταση. Η μόνη λύση και το μόνο αντίμετρο στο τεράστιο μέγεθος, στην έλλειψη φυσικών ορίων και στην υπανάπτυκτη συγκοινωνιακή υποδομή, είναι η δημιουργία μιας όσο το δυνατό μεγαλύτερης  ζώνης ασφαλείας (buffer zone). Για αυτό το λόγο η φτωχή Ρωσία αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος των ήδη λειψών κεφαλαίων της στη δημιουργία ισχυρού στρατού που θα μπορούσε να διασφαλίσει την ακεραιότητά της. Τα προβλήματα όμως μιας τέτοιας επέκτασης είναι τριών ειδών:

Πρώτον, η ασφάλεια της χώρας παραμένει ανεπαρκής. Ενώ οι περισσότερες χώρες διαθέτουν φυσικά εμπόδια απέναντι σε μια εισβολή, η Ρωσία τα στερείται. Προκειμένου να επεκταθεί στρατιωτικά είτε προς δυσμάς είτε προς ανατολάς θα συναντήσει πελώρια προβλήματα λόγω των  ανοιχτών εκτάσεων. Η μόνη λύση για να διασφαλίσει οριστικά τα σύνορά της, θα ήταν η κατάκτηση ολόκληρης της Ευρασίας.

Δεύτερον, το κόστος της διατήρησης της ασφάλειας των συνόρων της είναι εξωφρενικό. Είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο μπορεί να αντέξει οποιαδήποτε χώρα κα μάλιστα στο διηνεκές. Όσο μεγαλώνει λοιπόν  η Ρωσία τόσο φτωχαίνει και τόσο πιο απαραίτητο γίνεται για τους ήδη ελλιπείς πόρους της να διοχετεύονται προς μια κεντρική πηγή απ` όπου και  θα διανέμονται. Ο κεντρικός έλεγχος δηλαδή, καθίσταται όλο και πιο απαραίτητος.

Τρίτον, όσες ζώνες ασφαλείας κατακτά η Ρωσία, κατοικούνται από μη Ρώσους. Η διατήρηση του ελέγχου κατακτημένων πληθυσμών δεν είναι και ότι πιο εύκολο. Απαιτεί την ύπαρξη και παρουσία στρατιωτικής δύναμης που θα έχει τη δυνατότητα αστυνόμευσης, συγκέντρωσης πληροφοριών και καταστολής όταν και όπου χρειάζεται.  Και αν σκεφτεί κανείς την πολυπολιτισμικότητα και τις πάμπολλες εθνικές ομάδες που συναντώνται στις εν λόγω περιοχές, καταλαβαίνει εύκολα το μέγεθος του ρόλου αλλά και του κόστους που πρέπει να αναληφθεί.

Η Ρωσία είναι δύσκολη χώρα να κυβερνηθεί και όπως είπαμε παραπάνω είναι έκπληξη που ο Πούτιν άντεξε τόσα χρόνια. Δεν τον θεωρούμε ανεπαρκή, απλά ξέρουμε πως η ζωή στη Ρωσία είναι σκληρή και το Κρεμλίνο αποτελεί ένα «εσταυρωμένο» καθώς οι ηγέτες του «εξαφανίζονται» ταχέως. Πριν αναλάβει ο Πούτιν σαν ο Νο2 της ρωσικής κυβέρνησης, ο πρόεδρος Γέλτσιν είχε ήδη αλλάξει δέκα άτομα στη θέση του αντιπροέδρου με έναν από αυτούς να δοκιμάζεται δυο φορές…. 

Το χαρακτηριστικό όμως που έκανε τον Πούτιν  να ξεχωρίσει, είναι ότι δεν ήταν γραφειοκράτης ή πολιτικός. Ήταν πράκτορας της KGB. Και όπως έχει πει και ο ίδιος «δεν υπάρχει πρώην πράκτορας…» . Αυτή του η ιδιότητα, του επέτρεψε να σταθεροποιήσει τη χώρα, χαλιναγωγώντας τις μυστικές υπηρεσίες και εντάσσοντάς τις στον εσωτερικό πλέον πυρήνα του κράτους. Οι περισσότεροι από αυτούς που απαρτίζουν τον στενό κύκλο του Πούτιν καθώς και τα ανώτερα στελέχη του  Κρεμλίνου ήταν μέχρι πρότινος βαθιά χωμένοι στις υπηρεσίες ασφαλείας της πρώην σοβιετικής εξουσίας της χώρας.

Η παραπάνω διαπίστωση της σημερινής πραγματικότητας ίσχυε και άλλες φορές στη διάρκεια της πρόσφατης ρωσικής ιστορίας. Ο Γιούρι Αντρόποφ είχε χρηματίσει αρχηγός της KGB πριν αναλάβει τα ηνία της ΕΣΣΔ. Ο Στάλιν φημίζονταν για τη συστηματική χρήση των μυστικών του υπηρεσιών. Ο Λένιν λίγο κόντεψε να διαλύσει την Σοβιετική Ένωση μέχρι που αποφάσισε να εκμεταλλευτεί στο έπακρο τις δυνατότητες της μυστικής αστυνομίας Τσεκά. Όσο για τους Τσάρους που είχαν προηγηθεί των μπολσεβίκων, είναι γνωστός ο σημαντικός ρόλος που έπαιζαν οι μυστικές υπηρεσίες στη διάρκεια της εξουσίας τους.

Το μέλλον της Ρωσίας είναι δύσκολο. Πέραν τούτου, η Ρωσία βλέπει τον εαυτό της σαν ένα κράτος που το πολιορκούν συνεχώς και από παντού εξωτερικοί εχθροί. Από τη Δύση, από τον μουσουλμανικό κόσμο και από την Κίνα…  Βλέπει ακόμη και εσωτερικούς εχθρούς που απειλούν την υπόστασή της. Μόλις οι τρεις στους τέσσερις πολίτες της χώρας είναι εθνικά Ρώσοι. Ο δείκτης γεννήσεων των μη εθνικών Ρώσων είναι περίπου ο διπλάσιος από αυτόν των Ρώσων.

Για όλα τα παραπάνω, το συμπέρασμα είναι πως μόνο ένας θεσμός σαν αυτόν που σήμερα κυβερνά τη χώρα είναι σε θέση να την ελέγξει πραγματικά. Μια κυβέρνηση τύπου Πούτιν είναι απ` ότι φαίνεται η μόνη που μπορεί να τη διατηρήσει ανεξάρτητη.

 STRATFOR

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Le canard avatar
    Le canard 11/08/2009 03:02:39

    Από τις πολύ αντικειμενικές προσεγγίσεις στο θέμα Ρωσία. Αρχίζουν τα αμερικανάκια και οι δυτικοί να μαθαίνουν μετά από αιώνες τι σημαίνει Ρωσία και τι ρωσική ψυχή. Αρχίζουν να κατανοούν ότι δεν μπορεί να γίνει έτσι απλά εξαγωγή δημοκρατίας (δυτικής) και ότι κάθε χώρα έχει τη δική της ιστορία και την ιστορική της πορεία. Αρα, επιλέγει εκ των πραγμάτων το μοντέλο που της κάνει περισσότερο. Και επειδή η ιστορία έχει συνέχεια και συνέπεια, αυτό συμβαίνει και στη Ρωσία, η οποία δεν θα μπορούσε αίφνης να υϊοθετήσει το δυτικό μοντέλο και να λειτουργήσει ως χώρα με αυτό. Πόσω μάλλον, όταν έχει τόσες ιδιαιτερότητες, γεωγραφικές, κοινωνικές, και πολιτικές όπως αυτές που αναφέρονται στην ανάλυση. Πολύ σημαντική επίσης η σύνδεση πυο κάνει με Αντρόπωφ και Πούτιν. Η ΚαΓκεΜπε, αν εξαιρέσει κανείς το "γραφείο" εσωτερικού που λειτουργούσε συχνά πυκνά ως κατασταλτικός μηχανισμός (σε αντίθεση με την εξωτερική κατασκοπεία), ανέκαθεν -όπως άλλωστε οι μυστικές υπηρεσίες σε όλες τις μεγάλες χώρες- λειτουργούσε ως δεξαμενή εγκεφάλων και κέντρο χάραξης πολιτικών. Αυτό ισχύει και για ΕΣΣΔ-Ρωσία. Αρα, ορθώς μπαίνει σε εισαγωγικά η λέξη "απολυταρχισμός" για το σημερινό σύστημα στη Ρωσία. Πρόκειται για ένα ιδιότυπο ρωσικό μοντέλο δημοκρατίας, με πολλά στοιχεία απολυταχίας, τρομερής διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα, ξεδιάντροπης κλοπής του δημόσιου πλούτου απο την οικονομική ολιγαρχία (ειδικά επί "δημοκράτη" Γιέλτσιν). Μην ξεχνάμε ότι η Δημοκρατία κτίζεται σταδιακά. Και σε αυτό η Ρωσία δεν έχει παράδοση ούτε και τις σχετικές θεσμικές δομές. Και βέβαια, η κατακλείδα της ανάλυσης είναι το κυριώτερο:"Το μέλλον της Ρωσίας είναι δύσκολο. Πέραν τούτου, η Ρωσία βλέπει τον εαυτό της σαν ένα κράτος που το πολιορκούν συνεχώς και από παντού εξωτερικοί εχθροί. Από τη Δύση, από τον μουσουλμανικό κόσμο και από την Κίνα… Βλέπει ακόμη και εσωτερικούς εχθρούς που απειλούν την υπόστασή της. Μόλις οι τρεις στους τέσσερις πολίτες της χώρας είναι εθνικά Ρώσοι. Ο δείκτης γεννήσεων των μη εθνικών Ρώσων είναι περίπου ο διπλάσιος από αυτόν των Ρώσων.Για όλα τα παραπάνω, το συμπέρασμα είναι πως μόνο ένας θεσμός σαν αυτόν που σήμερα κυβερνά τη χώρα είναι σε θέση να την ελέγξει πραγματικά. Μια κυβέρνηση τύπου Πούτιν είναι απ` ότι φαίνεται η μόνη που μπορεί να τη διατηρήσει ανεξάρτητη".

  2. Ανώνυμος avatar
    Ανώνυμος 11/08/2009 05:31:25

    «Η Ρωσία είναι αυτή που είναι γιατί μόνο έτσι θα μπορούσε να υπάρχει όντας ισχυρή, δεδομένων της ιστορίας και των ιδιομορφιών της». Αυτό δεν ισχύει όμως και για την Αμερική? Για την Κίνα? Για το Ισραήλ? Για την Τουρκία?
    Νομίζω ότι σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις καταδικάζουμε συλλήβδην την οντότητα και την υπόστασή τους, ενώ στην περίπτωση της Ρωσίας περιέργως παίρνουμε το λιβανιστήρι και δικαιολογούμε πράγματα, που αν δεν ήταν δυνάμει σύμμαχός μας, θα τα πετροβολούσαμε.

    • Ανώνυμος avatar
      Ανώνυμος @ Ανώνυμος 11/08/2009 08:15:11

      Σε συμπλήρωση του από πάνω, να προσθέσω τα Σκόπια και το τουρκοκυπριακό ψευδροκράτος. Θέλω να πω οτι «επιλεκτική αντικειμενικότητα» δεν γίνεται. Αν είσαι αντικειμενικός στον ενεργειακό σύμμαχο και υποκειμενικός στους εχθρούς, ρισκάρεις την εγκυρότητα της οπτικής σου στο σύνολό της.
      Κείμενα όπως αυτό της κεντρικής ανάρτησης μπορούν να γραφτούν στο ίδιο πνεύμα για όλες της χώρες και τα συστήματα του κόσμου. Κάθε μορφή αμφιλεγόμενης διακυβέρνησης έχει τις δικές της αιτίες. Καμία χώρα δεν ξυπνάει ένα πρωί λέγοντας «θα συντρίψω κάθε εσωτερικό ή εξωτερικό εμπόδιο που βρίσκω μπροστά μου με κάθε κόστος».

      • ψυχραιμια avatar
        ψυχραιμια @ Ανώνυμος 11/08/2009 08:45:31

        To αρθρο αυτο,αν καταλαβα καλα δεν το εγραψε Ελληνας.
        Ειναι απο αμερικανικο περιοδικο που σιγουρα δε θεωρει τη Ρωσια συμμαχο.
        Κατα την αποψη μου οι λογοι που η Ρωσια ειναι ετσι δεν ειναι γεωγραφικοι αλλα ιστορικοι.Σε καθε περιπτωση αυτη τη στιγμη δεν υπαρχει ζητημα αμυνας της χωρας που να δικαιολογει οτιδηποτε.
        Η Ρωσια μπορει να καταστρεψει με πυρηνικα οπλα τον πλανητη πολλες φορες και κανεις δεν τολμα να τις επιτεθει οσο μεγαλα συνορα και να εχει.Ειναι ετσι γιατι ακομη δεν εχει αναπτυχθει ο ιδιωτικος καπιταλισμος.Αν ανοιγε την αγορα της οπως επιχειρηθηκε τη δεκαετια του 90 θα επωφελουνταν απο αυτο μονο οι ξενες εταιριες.Αυτο ομως δεν εχει λογο να το κανει μια μεγαλη δυναμη με τεραστιους φυσικους πορους και τα οπλα να τους υπερασπισει.Αρα η αγορα της μισοξανακλεισε στον τομεα των πρωτων υλων αλλα προσωρινα.Πρωτα θα αναπτυχθουν ρωσικες εταιριες αξιολογες,πραγμα που μπορει να κρατησει χρονια πολλα και μετα θα ξανανοιξει.
        Παρ οσα λεγονται περι απολυταρχισμου η Ρωσια περναει την πιο φιλελευθερη περιοδο της ιστοριας της.Για πρωτη φορα δεν υπαρχουν στρατοπεδα συγκεντρωσης στη Σιβηρια,η λογοκρισια ειναι ελαχιστη και οι Ρωσοι ταξιδευουν ελευθερα στο εξωτερικο.
        Ειναι ζητημα χρονου ο εκδημοκρατισμος της.

        • Factorx avatar
          Factorx @ ψυχραιμια 11/08/2009 13:39:58

          Βοά τό άρθρπο οτι είναι γραμμένο απο Αμερίκανό

          • Μαύρη_Πέτρα avatar
            Μαύρη_Πέτρα @ Factorx 11/08/2009 18:15:23

            E και;
            Παραμένει θετικό και εξαιρετικά ήπιο. Άσε που όσα λέει στέκουν, δεν είναι ψευδή.


            Η Πολιτκόφσκαγια έλεγε πολύ χειρότερα.
            Διαβάζοντας κανείς τα βιβλία της, προς στιγμήν αποκτάει την εντύπωση πως το Ελλάντα είναι ο Άγιος Μαυρίκιος της Δημοκρατίας.

            Γρήγορα όμως συνειδητοποιεί ότι μεταξύ άλλων υπάρχει κάτι το ανησυχητικά κοινό.
            Η απάθεια του λαού.

            Πέραν από τα εγκλήματα του Στρατού, την προκλητική, απάνθρωπη, προπαγανδίστικη πολιτική του Πούτιν με αποκορύφωμα τα ΜΜΕ (τι μου θυμίζει...), την μαφιόζικη κυριαρχία των ζάμπλουτων επιχειρηματιών (ξανά τι μου θυμίζει...), ο πιο οδυνηρός εχθρός της Ρωσίας αποδεικνύεται η πλειοψηφία του λαού... (εδώ και αν υπάρχει τρανταχτός συνειρμός...)

            Αδιαφορία, άγνοια, απάθεια, συμβιβασμός... Ως ένα βαθμό θα μπορούσε ενδεχομένως να δικαιολογηθεί. Όχι όμως εξ ολοκλήρου και για πάντα.

      • αλλενάκι avatar
        αλλενάκι @ Ανώνυμος 11/08/2009 09:06:36

        αυτό είναι κείμενο του stratfor όχι υποκειμενική άποψη συντάκτη
        buffer zones δεν έχει τώρα (Ουκρανίες, Γεωργίες, Τσετσενίες, Αμπχαζίες κοκ έγιναν ανεξάρτητες)
        η Ρωσία αυτή τη στιγμή είναι πολύ ευέλικτη και ανοιχτή, το βλέπει κανείς από τον Πούτιν που ξεφυτρώνει παντού σε όλες τις συμφωνίες, ενώ οι Ρώσοι κυκλοφορούν σε όλες τις χώρες, είτε επιχειρηματικά είτε τουριστικά
        επίσης οι πόλεις τους έχουν αναβαθμιστεί σε απίστευτο βαθμό

        • Factorx avatar
          Factorx @ αλλενάκι 11/08/2009 13:40:47

          αλλενάκι που ζεις; ειναι ανεξάρτητη η Αμπχαζία; Χα

          • αλλενάκι avatar
            αλλενάκι @ Factorx 11/08/2009 20:05:07

            δημοκρατία της Αμπχαζίας λέγεται το κρατίδιο αυτό, δεν ξέρω τι εννοείς ότι δεν ανεξάρτητη, δηλαδή αν είναι υπότην επιρροή της Μόσχας, τυπικά αυτά δημιουργήθηκαν μετά την κατάρρευση της Σ.Ε.

      • Ανώνυμος avatar
        Ανώνυμος @ Ανώνυμος 11/08/2009 09:42:27

        Μπορεί να μην γράφτηκε από Έλληνα, αλλά αντιγράφηκε, μεταφράστηκε και αναρτήθηκε από Έλληνα. Το κείμενο αυτό λοιπόν δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να αιτιολογεί το γιατί ο Πούτιν κυβερνά όπως κυβερνά. Παρόμοια κείμενα και αναλύσεις υπάρχουν για κάθε μη-συμπαθή σε εμάς χώρα και σύστημα διακυβέρνησής της. Και για το Ιράν του Χομεϊνί ή το Ιράκ του Σαντάμ μπορεί ο οποιοσδήποτε να συντάξει ένα αποστασιοποιημένο και στρογγυλεμένο κείμενο που να δηλώνει μια υποβόσκουσα συμπάθεια και κατανόηση για το δύσκολο έργο της ηγεσίας, περνώντας το μήνυμα πως «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Το είδαμε και εξακολουθούμε να το βλέπουμε από αρκετούς στην περίπτωση του Μιλόσεβιτς. Άμα θέλει κανείς βάσει τέτοιας προσέγγισης, βγάζει λάδι και τον Στάλιν για όλες τους της αμαρτίες.

        • Factorx avatar
          Factorx @ Ανώνυμος 11/08/2009 13:42:00

          εσυ τι προσφέρεις στη συζήτηση; Την απόλυτη κενολογία;

          • αλλενάκι avatar
            αλλενάκι @ Factorx 11/08/2009 20:06:13

            ??????

          • αλλενάκι avatar
            αλλενάκι @ Factorx 11/08/2009 20:07:19

            άλλαξε η σειρά των σχολίων; ???

      • Αρχίδαμος avatar
        Αρχίδαμος @ Ανώνυμος 11/08/2009 11:07:57

        σε οποιον δεν αρεσει το παπανω ποστ ας περιοριστει στο βημα, στην εσπρεσσο και στο αλτερ.

  3. ατακτος avatar
    ατακτος 11/08/2009 10:28:53

    χθεσινο μιας και δεν εξαρτομαστε απο ντοπιους νταβατζηδες ..χαχαχαχ

    Δευτέρα, 10 Αύγουστος 2009
    Επικίνδυνες ισορροπίες προκαλεί η εξάρτηση από το φυσικό αέριο

    Κατά μέσο όρο η ηλεκτροπαραγωγή της Ελλάδας έφτασε σε σύντομο χρονικό διάστημα να είναι εξαρτημένη από το φυσικό αέριο σε ποσοστό 68,76%…

    Το Συμβούλιο Εθνικής Ενεργειακής Στρατηγικής, με πρόσφατη έκθεση του, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τη διαρκώς αυξανόμενη εξάρτηση του τομέα ηλεκτροπαραγωγής της χώρας από το φυσικό αέριο, μιλώντας για εξέλιξη που «παραβιάζει καθολικά τον βασικό πυλώνα της ενεργειακής στρατηγικής, δηλαδή την ασφάλεια του εφοδιασμού, και σημαντικά τον πυλώνα της ανταγωνιστικότητας, μια και δεν προβλέπεται οι τιμές του φυσικού αερίου να μειωθούν σε σχέση με τις τιμές των στερεών καυσίμων».
    Αν συνυπολογιστούν δε, τόσο η προχθεσινή… απόφαση της Ευρωπαϊκής Eνωσης που αποκλείει ακόμη και την προμήθεια της ΔΕΗ από τα νέα κοιτάσματα λιγνίτη, τα οποία επιβάλλει να αξιοποιηθούν από ιδιώτες, αλλά και η απόρριψη της χρήσης του λιθάνθρακα από την κυβέρνηση, τότε η εξάρτηση της ηλεκτροπαραγωγής από το φυσικό αέριο επιτείνεται και οι συνθήκες ανισορροπίας στο ενεργειακό ισοζύγιο της χώρας είναι ολοφάνερες.
    Τα στοιχεία της έκθεσης του ΣΕΕΣ είναι ενδεικτικά της κατάστασης. Η κατανάλωση φυσικού αερίου στη χώρα το 2008 ανήλθε συνολικά σε 4.222 εκατ. κυβικά μέτρα. Από αυτά τα 2.864 εκατ. κ.μ. ή ποσοστό 72% χρησιμοποιήθηκαν για ηλεκτροπαραγωγή, 506 χιλ. κ.μ. ή 13% κατευθύνθηκαν στην οικιακή και εμπορική κατανάλωση και 632 χιλ. κ.μ. ή ποσοστό 16% στη βιομηχανική κατανάλωση.
    Κατά μέσο όρο η ηλεκτροπαραγωγή της Ελλάδας είναι εξαρτημένη από το φυσικό αέριο σε ποσοστό 68,76% καταλαμβάνοντας έτσι την πρώτη θέση μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Eνωσης, με την Ιρλανδία να ακολουθεί με ποσοστό εξάρτησης 60,11%, τη Δανία 45,52%, το Λουξεμβούργο 44,53% και την Ισπανία 42,57%.

  4. afelis avatar
    afelis 11/08/2009 10:29:08

    Για να καταλάβω κι εγώ ο αφελής. Αμφισβητείται απο ορισμένους σχολιαστές, η δημοκρατία στη Ρωσία; Συγκρινόμενη με τι; Την δική μας φερ΄ειπείν;
    Το ο,τι φυλάκισαν όσα λαμόγια μπόρεσαν, είναι έλλειψη δημοκρατίας, εν αντιθέσει με μας, που την έχουμε τόσο μπόλικη, ώστε την υπερκεράσαμε στο όναμα της αρπαχτής, κύρια δε, απο τους ταγμένους να την υπηρετούν;
    Τ ακούσαμε κι αυτό...

  5. τσώφλι πασατέμπου avatar
    τσώφλι πασατέμπου 11/08/2009 10:44:22

    "...όσο μεγαλώνει η Ρωσία τόσο φτωχαίνει...."

    "... οι ήδη ελλειπείς πόροι της..."

    Δύσκολα κρύβει τον φθόνο και τον θαυμασμό του. Ελεεινό παράδειγμα του Wishful thinking: "Το μέλλον της Ρωσίας είναι δύσκολο..." Σώπα, ρε φίλε !

  6. Lavazza avatar
    Lavazza 11/08/2009 10:55:24

    Καλώς ή κακώς, μόνο με αυτές τις μεθόδους (του Πουτιν) έμπαινε τάξη (έστω αυτή που μπήκε) στο ρημαδιό και στην καμμένη γη που άφησε πίσω του ο "υπαρκτός"...

  7. Le canard avatar
    Le canard 11/08/2009 12:39:15

    @τσώφλι πασατέμπου

    Ορθώς επισήμανες τα δύο-τρία σημεία της ανάλυσης. Αν λάβει υπόψιν του κανείς τον τρόπο που κάνπουν τις αναλύσεις τους οι αμερικάνοι (ψυχρός, αποστασιοποιημένος, κ.λ.π.) όταν θέλουν να δώσουν τα αντικειμενικά στοιχεία μιας πραγματικότητας, έτσι τα λένε. Δεν φαίνεται να κρύβεται κάτι πίσω από αυτά. Είναι κάποια δεδομένα της πράγματικότητας της Ρωσίας. Το "οσο μεγαλώνει φτωχαίνει" και "οι ήδη ελλιπείς πόροι της", ήταν πριν και είναι σήμερα μια πραγματικότητα. Το ότι "τοι μέλλον της θα είναι δύσκολο" κι' αυτό είναι μια πραγματικότητα. Το μεγάλο πρόβλημα της Ρωσίας, εκτός των άλλων που αναφέρει η ανάλυση, είναι η Σιβηρία. Πλούσια σε πρώτες ύλες, δεν έχει πληθυσμό, ενώ δίπλα της, εξαιτίας του υπερπληθυσμού, είναι έτοιμα να σπάσουν τα σύνορα της Κίνας. Και κάτι ακόμα που δεν περιγράφει η ανάλυση. Σήμερα στη Ρωσία υπάρχει μια σοβαρή στροφή σε μαζικό επίπεδο της κοινής γνώμης προς την ξενοφορβία. Λαμβάνει διαστάσεις ρατσισμού απέναντι σε κάθε έναν που είναι λίγο σκούρος. Και αυτό το καλλιεργεί σαφώς το σύστημα. Σε μια πολυεθνική χώρα, όπως ήταν η Ρωσία πρίν την Οκτωβριανή επανάσταση, αλλά και επί ΕΣΣΔ, το φαινόμενο είναι άκρως επικίνδυνο.

  8. ataktos avatar
    ataktos 11/08/2009 12:52:54

    Και την επιστροφή του «Κόκκινου μοναστηρίου» στην πλατεία της Μόσχας μην το αστοίση ο Πούτιν με τον αδελφό του ΚΚβ ….

    • Αρχίδαμος avatar
      Αρχίδαμος @ ataktos 11/08/2009 13:00:27

      ;;;;;;;;
      ιντα λες ορε κοπελι;
      ολιγη σαφηνεια ζηταμε στα σχολια σου, αλλιως τι νοημα υπαρχει να γραφεις;

  9. Le canard avatar
    Le canard 11/08/2009 13:01:44

    afelis says:Το ο,τι φυλάκισαν όσα λαμόγια μπόρεσαν, είναι έλλειψη δημοκρατίας;

    Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι η φυλάκιση του Χοντορκόφσκι, ο οποίος μαζί με τις αμερικανικές και βρετανικές εταιρείες είχε αρχίσει να ελέγχει τις στρατηγικής σημασίας πλουτοπαραγωγικές πηγές του πετρελαίου. Η φυλάκιση ήταν το πρώτο βήμα για τον έλεγχο του συγκεκριμένου τομέα περισσότερο από το κράτος και την εκμεταλλευσή του ως μέσον εξωτερικής πολιτικής. Σήμερα βέβαια, σε αυτόν τον τομέα υπάρχουν πολλοί ιδιώτες (μεταξύ των οποίων και πολλά μεγάλα λαμόγια). Ωστόσο, ο τομέας ελέγχεται ως επί το πλείστον από το Κρεμλίνο.

    Το ότι το κράτος άρχισε να παίρνει τα πάνω του δεν σημαίνει πάντως ότι δεν υπάρχουν σχέσεις διαπλοκής ανάμεσα σε ολιγάρχες (άτομα που πλούτισαν από την κλοπή του δημόσιου πλούτου μετά την κατάρρεσυη της ΕΣΣΔ) και στο Κρεμλίνο. Επίσης, μείζον πρόβλημα στη Ρωσία είναι η διαφθορά, μπροστά στην οποία ακόμα και η ελληνική περίπτωση, ωχριά. Τα γεωγραφικά, οικονομικά και πολιτικά δεδομένα της χώρας, σε συνδυασμό με τη μεγάλων διαστάσεων διαφθορά, δημιουργούν εκρηκτικά προβλήματα και δυσχεραίνουν τον έλεγχο της χώρας από την κεντρική εξουσία. Μέσα στην οικονομικοπολιτική ελίτ της χώρας υπάρχουν βυζαντινές ίντριγκες και διάφορα κέντρα εξουσίας, τα οποία δεν ελέγχονται από τον Πόυτιν. Κι ας καλλιεργείται η αντίθετη εντύπωση στη Δύση. Εδώ έχουμε περιπτώσεις που έχουν δολοφονηθεί εν ψυχρώ άνθρωποι του Πουτιν (θυμάστε την περίπτωση της πολεμικής βιομηχανίας Αλμαζ, από την οποία πήραμε τους πυραύλους ΤΟΡ; Ο Κλίμωφ που τον είχε βάλει εκεί ο Πούτιν για να ελέγξει το "συστημα" δολοφονήθηκε). Τα ίδια συμβαίνουν και στον Καύκασο, ακόμα και μέσα στη Μόσχα. Στη Ρωσία γίνεται "πόλεμος" για το ποιός τελικά θα κυριαρχήσει. Ακόμα ο Πούτιν δεν έχει ολόκληρη την εξουσία. Και πάντως, είναι άκρως αμφίβολο εάν μπορεί κάποιος πολιτικός ηγέτης ("πατερούλης";) πραγματικά να ελέγξει την αχανή και ιδιόμορφη Ρωσία.

  10. Le canard avatar
    Le canard 11/08/2009 13:03:01

    @Αρχίδαμος

    Σωστά το γράφει ο Ατακτος. Ελληνικά είναι αυτά τα μέρη, δίπλα στην κόκκινη πλατεία.

  11. Αρχίδαμος avatar
    Αρχίδαμος 11/08/2009 13:06:22

    ποια μερη; τι λες τωρα και συ; μονο εγω δεν καταλαβαινω τι γραφει;

  12. Swell avatar
    Swell 11/08/2009 13:14:19

    Ενώ το "μέλλον της Ρωσίας θα είναι δύσκολο" εμείς επιχαίρουμε για το μέλλον της Ελλάδας, που προδιαγράφεται πανεύκολο και γεμάτο επιτυχίες. Χάρις στους πεφωτισμένους ηγέτες και τους καλούς γείτονες που έχουμε.

  13. ataktos avatar
    ataktos 11/08/2009 13:19:54

    Αρχίδαμος- κανε και αλλο νανακια ...

  14. Le canard avatar
    Le canard 11/08/2009 13:31:31

    @ataktos

    Ατακτε, παρ'όλα αυτά, εξήγησε. Είναι μεγάλο θέμα οι ελληνικές εκκλησιαστικές περιουσίες στη Μόσχα και η σχέση με το Α.Ορος.

  15. ψυχραιμια avatar
    ψυχραιμια 11/08/2009 13:53:09

    @ Le canard
    Aυτο που ονομαζεις ξενοφοβια και καλλιεργειται απο το κρατος ειναι κλασικος εθνικισμος οπως υπηρχε στην Ευρωπη πριν 2-3 δεκαετιες.
    Γιατι θα πρεπει οι Ρωσοι να ακολουθηοσυν παλαβες θεωριες που βγαινουν στη Δυση για αλλους σκοπους και να βαλουν στοχο την κοινωνια τους;Αρκετα δεν εχουν ταλαιπωρηθει απο παρομοιες σοφιες;
    Ο ρωσικος εθνικισμος λοιπον δεν ειναι καθολου προβλημα για τους Ρωσους.Προβλημα ειναι για τους αλλους που δεν θα ηθελαν μια Ρωσια με εθνικη ενοτητα.

  16. Le canard avatar
    Le canard 11/08/2009 14:01:36

    @Αλλενάκι

    Ολος ο Καύκασος (Αμπχαζία, Οσσετία, Τσετσενία και δεκάδες άλλες περιοχές και εθνότητες) με εξαίρεση (;) Γεωργία και Αζερμπαϊτζάν, ελέγχονται από τη Μόσχα. Με τη Γεωργία είναι γνωστό τι έγινε πέρυσι και τι συμβαίνει σήμερα. Με το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο έχει πολύ στενές σχέσεις με ΗΠΑ και Τουρκία -με την τελευταία και λόγω εθνολογικής σχέσης- η Μόσχα έχει αναβαθμίσει θεαματικά τις σχέσεις της τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Νεκρή ζώνη (όχι και τόσο "νεκρή" για τη Μόσχα) είναι η Ουκρανία, ενώ οι χώρες της Βαλτικής έχουν περάσει στη δυτική ζώνη επιρροής. Στην Κ.Ασία, Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν, οι δύο σημαντικότερες χώρες της περιοχής με μεγάλο πλούτο σε ενεργειακούς πορους, και όχι μόνο, η Μόσχα έχει προνομιακές σχέσεις. Με την τακτική του μαστιγίου και του καρότου (οικονομικές, παλιές πολιτικές σχέσεις) η Μόσχα έχει καταφέρει να κλείσει συμφωνίες με Καζακστάν, Αζερμπαϊτζάν και Τουρκμενιστάν, είτε για το πέρασμα των ενερεγαικών τους πόρων μέσω ρωσικών αγωγών προς τη Δύση, είτε για έρευνα και εκμετάλλευση τέτοιου είδους πόρων. Γι αυτό το λόγο μάλιστα, το Κρεμλίνο εμφανίζεται να προωθεί αγωγούς προς Τουρκία, Βουλγαρία, Ευρώπη, Κίνα, κ.ο.κ. Διότι σίγουρα έχει εξασφαλίσει μεγαλύτερες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου απ'ότι, έως τώρα, οι αμερικανοί. Και ως γνωστόν, δεν αρκεί να έχει κανείς τα χρήματα για να "κτίσει" έναν αγωγό, αλλά και τις απαραίτητες ποσότητες για να τον καταστήσει βιώσιμο.

    • αλλενάκι avatar
      αλλενάκι @ Le canard 11/08/2009 19:52:11

      @Le Canard από την άποψη ότι δεν είναι πια ενσωματωμένες στην πρώην Σ. Ένωση αυτό εννοούσα, όσες από αυτές έχουν είναι στραμμένες πολιτισμικά προς Τουρκία παίζεται, πότε τις ελέγχει πότε δεν τις ελέγχει, γενικά το παλεύει πολύ, όπως λες κι' εσύ με το μαστίγιο και το καρότο

  17. Le canard avatar
    Le canard 11/08/2009 14:19:09

    @ψυχραιμια

    Μεγάλη κουβέντα ανοίγεις για τα περί ξενοφοβίας. Αλλο η διαπίστωση που κάνεις περί προστασίας της εθνικής ταυτότητας, και άλλο η υποτροπή -σε μαζικό λαϊκό επίπεδο- προς τον ρατσισμό. Κάτι που συχνά εκφράζεται ακόμα και με δολοφονίες ξένων, συνήθως νοτίων-σκούρων, από ναζιστικές ομάδες. Και ναι μεν οι τελευταίες μπορεί να είναι ένα θλιβερό μειοψηφικό φαινόμενο (ασχετα αν εμένα κάτι μου λέει ότι υποθάλπονται από παράκεντρα του Κρεμλίνου), αλλά το να συναντώνται φαινόμενα ανοικτής εχθρότητας στους δρόμους της Μόσχας από παρέες νεαρών προς ξένους, μονο και μόνο επειδή έχουν εξωτερικά χαρακτηριστικά νότιου, δεν νομίζεις ότι είναι απαράδεκτο; Εχουν περιέλθει σε γνώση μου καταγγελίες ακόμα και από Ελληνες επιχειρηματίες, οι οποίοι μάλιστα έχουν γεννηθεί εκεί και γνωρίζουν τη ρωσική γλώσσα και τις συνήθειες πολύ καλύτερα και από τους ρώσους. Προφανώς, σε συνθήκες κρίσης που γίνονται παράλληλα προσπάθειες για να στηθεί μια πρώην αυτοκρατορία στα πόδια της, το φαινόμενο του εθνικισμού -ή και του καλώς νοούμενου υπερμετρου πατριωτισμού- είναι φυσικό. Σε μια μεγάλη δύναμη όμως, που διαχρονικά ήταν πολυεθνική (είτε ονομαζόταν Ρωσία, είτε ΕΣΣΔ) αυτό δεν βοηθά ούτε την ίδια. Η Ρωσία επί τσάρων εξήγαγε τη δύναμή της προς Καυκασο, Κ.Ασία, Κίνα, και Δ.Ευρώπη. Το ίδιο έκανε και η ΕΣΣΔ σε πολύ μεγαλύτερο εύρος, αφού ήταν παγκόσμια υπερδύναμη. Η ΕΣΣΔ με καρδιά και εγκέφαλο τη Ρωσία ολοκλήρωσε την πολυεθνική της ταυτότητα που αιώνες πρίν είχε αρχίσει να δημιουργεί η τσαρική Ρωσία. Μετά την κατάρρευση, επήλθε η εσωστρέφεια στη Ρωσία. Και τώρα η υποτροπή. Θα το περάσει και αυτό το στάδιο η Ρωσία. Αρκεί να μην της αφήσει βαριά κουσούρια. Οι Ρώσοι ανέκαθεν φημίζονταν για την υπερηφάνεια τους απέναντι στην εθνική τους ταυτότητα και την κουλτούρα τους. Μπορεί, λένε, ο Ρώσος να λείψει όλη του τη ζωή από την πατρίδα του και να ξενητευτεί, αλλά πάντα θα θέλει να επιστρέψει στο χιόνι του. Επί ΕΣΣΔ αυτό το πατριωτικό αίσθημα έγινε υπερηφάνεια για τη "μεγάλη σοσιαλιστική πατρίδα". Σήμερα, αν και άλλαξαν τα λόγια του εθνικού ύμνου, όπου πλέον εξυμνέιται το μεγαλείο της Ρωσίας, η μουσική έμεινε η ίδια με αυτήν του ύμνου της ΕΣΣΔ. Αυτό νομίζω τα λέει όλα. Στη Ρωσία και ειδικά στην Επαρχία, υπάρχει πλάϊ στα αγάλματα του Λένιν και πολλών άλλων μπολσεβίκων, η εκκλησία, ο σταυρός, κ.ο.κ. Ολα αυτά παντρεύονται σε τούτη τη χώρα και δείχνουν τη συνέχεια της ιστορίας. Οσο επώδυνα κι αν αυτή προχωρεί.Δύσκολο πράγμα να καταλάβει κανείς τη Ρωσία. Και αυτό ήταν πάντα το μεγάλο πρόβλημα των Δυτικών (ακόμα και του Ναπολέοντα). Πρέπει να την ζήσει κανείς από μέσα και για πολλά χρόνια, να την νοιώσει πρώτα, και μετά να αρχίσει να την αναλύσει.

  18. ataktos avatar
    ataktos 11/08/2009 14:24:53

    Αγαπητή μου Le canard – δεν είναι μόνο εκεί.. σήμερα σε ξένο έδαφος... αλλά και εδώ και στο χωριό μου που ούτε ο αντιεισαγγελέας Γιαλατσακος στον Πολυγύρου δεν γνωρίζει(προφανώς λόγο βλακείας) …

  19. Perastikos avatar
    Perastikos 11/08/2009 15:12:34

    Prosfata diavasa auto. Kollaei?

    Apo apostolosathinaios.wordpress.com:

    Το Παιχνίδι παραχόντρυνε… Και θα συνεχίσει να χοντραίνει.

    Σε παλαιότερο ποστ επιχειρούσα μια ιστορική προσέγγιση της γεωπολιτικής σύγκρουσης που έμεινε γνωστή με το όνομα Μεγάλο Παιχνίδι. Κύρια θέση του ποστ εκείνου ήταν ότι το Παιχνίδι αποτελούσε -και αποτελεί- νομοτελειακό αποτέλεσμα της γεωπολιτικής πραγματικότητας και της ιστορικής εξέλιξης. Η Ρωσία είναι ότι είναι επειδή βρίσκεται εκεί που βρίσκεται, και κάνει ό,τι κάνει επειδή όποια άλλη επιλογή θα ήταν για την ίδια απλώς χειρότερη. Αντιστρόφως, η εκάστοτε δυτική δύναμη που αντιμάχεται την έξοδο της Ρωσίας στις θερμές θάλασσες, εμπλέκεται σ’αυτήν την αμφίβολη και ενεργοβόρα σύγκρουση διότι κάθε απόπειρα απομάκρυνσης εν τέλει αποδεικνύεται ακόμα περισσότερο ενεργοβόρα και επικίνδυνη από αυτήν καθ’εαυτήν την εμπλοκή. Μια Ρωσία που απλώς θα αποδεχόταν την κυριαρχία της Δύσης στην Μεσόγειο και τον Ινδικό Ωκεανό, θα ήταν μια χώρα με ημερομηνία λήξεως: καταδικασμένη στην υπανάπτυξη, περικυκλωμένη, και βασισμένη πλήρως για την επιβίωσή της στην καλή θέληση (ή τις διαφωνίες) των δυτικών δυνάμεων. Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης στα πρόσφατά μας χρόνια λέει αυτήν την ιστορία: η αποδοχή από την Σοβιετική Ένωση του Λενινιστικού δόγματος εξήγησης σχετικά με τον ιμπεριαλισμό και -κατά συνεπαγωγή- η απόσυρσή της από το Μεγάλο Παιχνίδι είχαν συντριπτικές συνέπειες για την εσωτερική της οικονομία, ενώ απάλλαξαν το δυτικό στρατόπεδο από μια σημαντική πίεση. Η βεβιασμένη (σχεδόν πανικόβλητη) επανείσοδος στον αγωνιστικό χώρο με την εισβολή στο Αφγανιστάν συνέβη πολύ αργά.

    Παρομοίως, μια Δύση που θα παραχωρούσε αμαχητί την Ανατολική Μεσόγειο και την Υποήπειρο στην ρωσική επιρροή θα’ταν μια αποβιομηχανοποιούμενη οντότητα, με συνεχώς συρρικνούμενη την οικονομική της δυναμικότητα λόγω προβληματικής πρόσβασης σε πηγές και αγορές. Ειδικά για την δυτική Ευρώπη (που είναι χαρακτηριστικά φτωχή σε πηγές, γεγονός που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή της ήδη από τα χρόνια των Σταυροφοριών), αυτό θα αποτελούσε πρωτοφανές πισωγύρισμα περίπου 600 ετών, στην προαποικιακή εποχή, και θα έφερνε σχεδόν μαθηματικά την υποδούλωσή της (φανερή ή όχι δεν έχει πρακτική σημασία) στην Ρωσία.

    Το Μεγάλο Παιχνίδι είναι γεωπολιτική αναγκαιότητα. Και δεν πρόκειται να σταματήσει, παρά μόνον στην υποθετική περίπτωση της απόλυτης εξοντώσεως ή υποδουλώσεως μιας εκ των δύο πλευρών. Και οι κύριες στοχεύσεις των αντιπάλων ιμπεριαλισμών και, κατά συνέπεια, τα κύρια μέτωπα της σύγκρουσης παραμένουν σταθερά δεδομένα μέσα στον χρόνο: Ανατολική Μεσόγειος, Αφγανιστάν και Πακιστάν, εν τέλει Ινδία. Αυτά που δεν παραμένουν σταθερά δεδομένα μεσ’ τον χρόνο, αλλά είναι συνεχώς μεταβαλλόμενα μεγέθη είναι η σφοδρότητα της σύγκρουσης και η αμεσότητα της εμπλοκής των πρωταρχικών παιχτών: το πόσο ανοιχτά πολεμική θα είναι η αναμέτρηση, και το πόσο οι εκάστοτε δύο αντιμαχόμενες αυτοκρατορικές δομές θα προχωρήσουν σε ανάπτυξη δικών τους δυνάμεων στην περιοχή, (επανα)καθορίζονται κάθε φορά ανάλογα με πληθώρα παραγόντων οικονομικών και πολιτικών (χωρίς αυτό να σημαίνει ωστόσο ότι ο καθορισμός γίνεται επί μηδενικής βάσεως…Τουναντίον!).



    Κατά την ιστορικά κύρια φάση του Μεγάλου Παιχνιδιού, αυτήν ανάμεσα στην Βρετανική Αυτοκρατορία και την Ρωσία (κατά τον 19ο αιώνα), και οι δύο πλευρές κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για τη διατήρηση αυτών των δυο μεγεθών όσο πιο κοντά στο μηδέν ήταν δυνατόν.Και το Λονδίνο και η Μόσχα αντιλαμβάνονταν ότι μια καθαρή νίκη στο Παιχνίδι θα εξασφάλιζε αυτόματα, για τον μεν νικητή απόλυτο πλεονέκτημα έναντι όλων των άλλων δυνάμεων, για τον δε χαμένο απλά την ανυπαρξία. Η επίτευξη όμως αυτού του καθαρού αποτελέσματος στην Κεντρική Ασία και τα Βαλκάνια απαιτούσε ολικό πόλεμο, που κινδύνευε μάλιστα μετά την έναρξή του να αποδειχθεί ατελείωτος. Η μεν Μόσχα έκρινε ότι θα μπορούσε να περιμένει καλύτερες μέρες, το δε Λονδίνο αποφάσισε να επαναπαυθεί στην βιομηχανική ανάπτυξη που του χάριζαν απλόχερα οι πηγές και οι αγορές των αποικιών. Το Παιχνίδι έγινε θέμα των ντόπιων αντιπροσώπων των δυο Αυτοκρατοριών, και η σύγκρουση λάμβανε χώρα κυρίως μέσω διπλωματών, κατασκόπων, ανταρτών, σαμποτέρ, προβοκατόρων, τραπεζών, εταιριών -με αποφυγή όσο δυνατόν εκτεταμένων και μακροχρόνιων συγκρούσεων, αιματοχυσιών και ανάπτυξης ταυτόχρονα βρετανικών και ρωσικών στρατευμάτων.



    Το Μεγάλο Παιχνίδι ήταν σύγκρουση που διεξαγόταν έτσι διότι το κόστος που απαιτείτο για την ολική νίκη σ’αυτό, καθώς και το ρίσκο της πιθανής ήττας ήταν τεράστια, ενώ οι πολιτικές και οι οικονομικές συνθήκες δεν δικαιολογούσαν σε καμμία περίπτωση την ανάληψη αυτού του κόστους και αυτού του ρίσκου από κανέναν από τους αντιμαχόμενους. Η Βρετανία είχε πλεονέκτημα σαφές από την μη κατάληξη της σύγκρουσης και άρα κανέναν λόγο να επιδιώξει την βίαια λύση, ενώ η τσαρική Ρωσία μπορούσε με σχετική ασφάλεια να εκτιμά ότι αυτή καθ’εαυτή η ύπαρξή της θα απειλείτο περισσότερο από έναν ανοικτό πόλεμο με το Λονδίνο, παρά από την χρόνια υπανάπτυξη που προκαλούσε η έλλειψη εξόδου στις “θερμές θάλασσες”. Σήμερα βέβαια γνωρίζουμε ότι ο υπολογισμός αυτός αποδείχτηκε λανθασμένος στην βάση του: οι εξαθλιωμένοι του εσωτερικού μ’ένα μικρό γερμανικό σπρώξιμο ήταν δυνητικά πιο θανάσιμος εχθρός από τους υπερχορτάτους του Μπάκιγχαμ. Αλλά όταν η τσαρική κυβέρνηση σχεδίαζε βάσει αυτού του συλλογισμού, αυτός έμοιαζε απολύτως σωστός.



    Οι εποχές όμως αλλάζουν. Και τα παιχνίδια επίσης…


    Το Μεγάλο Παιχνίδι στην Κεντρική Ασία (κι όχι μόνο) γίνεται ολοένα και βιαιότερο. Η παλιά τακτική της αποφυγής των εκτεταμένων συγκρούσεων έχει εν πολλοίς αντικατασταθεί από ανοιχτές στρατιωτικές επεμβάσεις, ήδη από την σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν. Οι ΗΠΑ, φυσικός διάδοχος της Βρετανίας στην περιοχή, έδειξαν για καιρό ότι μένουν πιστές στο διπλωματικό δόγμα των Λόρδων και αποφεύγουν την απευθείας ανάμειξη, μόνο και μόνο για να χωθούν στο τέλος το ίδιο βαθειά με τους Ρώσους σε μια εισβολή στο Αφγανιστάν επί Μπους του Β’. Οι κάποτε χειρουργικές τρομοκρατικές ενέργειες – προβοκάτσιες, που’χαν στόχο την υποδαύλιση μίσους, είτε ανάμεσα στις ντόπιες εθνικές και θρησκευτικές ομάδες, είτε ανάμεσα στους ντόπιους και την αντίπαλη αυτοκρατορία, αντικαθίστανται γοργά από μαζικές τρομοκρατικές πράξεις με εκατοντάδες νεκρούς κάθε φορά. Οι δε επαναστάσεις, ταραχές, και μικροεμφύλιοι της περιοχής γίνονται φαινόμενα συχνότερα, μακρύτερης διάρκειας, και πολύ μεγαλύτερων αριθμών θυμάτων. Και οι δυο πλευρές έχουν αφήσει στην άκρη τα γάντια του τζέντλεμαν όσον αφορά την Κεντρική Ασία και την Υποήπειρο και χτυπιούνται με μανία. Σχεδόν σαν να έχει γίνει ξαφνικά αμελητέο το κόστος ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου… Ή μήπως έχει όντως γίνει;



    Προ δύο μηνών έπεσε στα χέιρα μου ένα ενδιαφέρον κείμενο του Λόρεν Γκόλντνερ με τίτλο “Το πλασματικό κεφάλαιο για αρχαρίους: Ιμπεριαλισμός, “Αντιϊμπεριαλισμός” και η διαρκής επικαιρότητα της Ρόζα Λουξεμπουργκ”, το οποίο το θεώρησα ιδιαίτερα διαφωτιστικό για τα πολιτικά συμβαίνοντα των τελευταίων τριάντα ετών. Το κείμενο αυτού του ποστ γραφόταν, όταν ανακάλυψα το ίδιο κείμενο μεταφρασμένο στα ελληνικά από τον visqom@yahoo.com και αναρτημένο στο Indymedia, καθώς επίσης και στο ιστολόγιο του Χρίστου Μόρφου. Το κείμενο αυτό αποτελεί από μόνο του -αν και δεν ήταν αυτός ο στόχος του συγγραφέα του- μια πολύ καλή απάντηση στις ερωτήσεις: “Γιατί χόντρυνε τόσο το Μεγάλο Παιχνίδι;” και “Γιατί θα συνεχίσει να χοντραίνει;” Διαβάστε το! Βέβαια υπάρχει μια ακόμη ερώτηση κλειδί που απαιτεί απάντηση -επειγόντως:

    “Μέχρι ποίου σημείου θα επιτρέψουμε στο Παιχνίδι να χοντρύνει;”

  20. τσώφλι πασατέμπου avatar
    τσώφλι πασατέμπου 11/08/2009 16:00:46

    Θα ξεκανει μπολικους «σεναριοπαρασκευαστες» του αμερικανικού Υπεξ ο Πουτιν, ναστε βέβαιοι. Η μετάφραση της τακτικής του είναι δύσκολο πραγμα ακόμα και για διπλωματες καριερας που τον μελέτησαν από κοντα. Το θέμα είναι ότι δειχνει την ταση που θα γίνει μόδα στο εγγύς μέλλον : μια εξουσία που στέκει διακριτικά αλλά και αποφασιστικά πάνω από κάθε θεσμο, όχι σαν μαέστρος ή επιβλεπων ή συντονιστης ή εγγυητης, αλλά σαν «Πατερας» - και ο όρος δεν είναι αυθαιρετος, χρησιμοποιείται ήδη για τις προσπάθειες του Σαρκοζυ να υψωθει σε επίπεδα που μόνο ο Ντε Γκωλ τολμησε κερδίζοντας συνεχώς έδαφος απέναντι στους αργοκινητους και διεφθαρμένους θεσμούς της Δημοκρατιας.

  21. Le canard avatar
    Le canard 11/08/2009 16:58:23

    @τσώφλι πασατέμπου

    Οι δυτικοί, με εξαίρεση ενδεχομένως τους Βρετανούς, επί σειρά αιώνων δυσκολεύονταν να κατανοήσουν τι εστι Ρωσία. Οι Αμερικάνοι πολύ περισσότερο. Μέσα στις δεκαετίες του Ψυχρού Πολέμου όμως, άρχισαν να μαθαίνουν. Και να σαι σίγουρος ότι Ουάσιγκτων και Μόσχα ξέρουν πολύ καλά να "διαβάζουν" η μια την άλλη. Αλλωστε, είναι οι δυο μοναδικές δυνάμεις που για πάνω απο μισό αιώνα συγκρούονταν μεταξύ τους σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Και οι δύο ήταν διεθνοποιημένες υπερδυνάμεις. Καμμία άλλη δεν ήταν διεθνής υπερδύναμη (ούτε Κινα, Αγγλία,Γαλλία, κ.λ.π.). Αυτό σημαίνει ότι και οι δύο διαθέτουν πλέον "σχολές" σκέψης που ξέρουν να χαράσουν και να υλοποιούν πολιτικές που ξεφεύγουν από τα στενά τοπικά πλαίσια, και γίνονται γεωπολιτικές διεθνούς και περιφερειακού επιπέδου. Ουάσιγκτων και Μόσχα λοιπον, παρά τις λανθασμένες εκτιμήσεις που μπορούν να κάνουν τα επιτελεία τους, γνωρίζουν πολύ καλά ο ένας τον άλλον. Το πρόβλημα της Μόσχας σε αντίθεση με την Ουάσιγκτων, είναι ότι εξαιτίας της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ και των κραδασμών που δέχτηκε η υπερδύναμη, το σύστημα χαραξης πολιτικής παρουσιάζει αρκετά κενά. Ιδού μια ακόμη εξήγηση γιατί το πάνω χέρι σήμερα σε πολλούς τομείς (όχι σε όλους όμως) το έχει η ΚαΓκεΜπε. Διότι είναι μια από τις "σχολές" σκέψης του σοβιετο-ρωσικού συστήματος που, εκτός του διαχρονικού της ρόλου -και- ως δεξαμενής εγκεφάλων, υπέστη τις μικρότερες απώλειες.

    • τσώφλι πασατέμπου avatar
      τσώφλι πασατέμπου @ Le canard 11/08/2009 19:24:32

      Εχεις απόλυτο δίκιο. Προσωπικά, πιστεύω οτι κενά παρουσιάζει και το νεόκοπο κοινοβουλευτικό τους σύστημα τα οποία ο Πούτιν διαβλέπει και εκμεταλεύεται δεόντως, όχι απλά επιδιώκοντας συμμαχίες και συμβιβασμούς με ομάδες ή λόμπυ ή κόμματα - όπως στην αμερικανική πολιτική πραγματικότητα και στα σκουριασμένα ευρωπαϊκά κοινοβούλια - αλλά παραμερίζοντας τους θεσμούς και τοποθετώντας σιγά σιγά τον εαυτό του στην θέση ενός Υπερεγώ του ρωσικού έθνους : η ισχνή του αμφισβήτηση απο το "βαρύ" ρωσικό κατεστημένο αλλά και απο την ευρωπαϊζουσα αντικομμουνιστική ιντελιγκέντσια του Τύπου δέν είναι - όπως κάποιοι απλά νομίζουν - προϊόν φόβου (μή βρεθεί κάποιος σε κανένα χαντάκι) αλλά κάτι που χρειάζεται ανάλυση. Υπάρχει ένας μαγνητισμός, μιά "μαγεία" που επιρεάζει και αποστομώνει πολλά τμήματα της ρωσικής κοινωνίας και οι διαδικασίες συγκρίνονται απο την W. Post με εκείνες που προετοίμασαν και υπέθαλψαν την εμφάνιση του Καίσαρα !

  22. Κασσάνδρα avatar
    Κασσάνδρα 11/08/2009 17:31:30

    Τελικά μήπως ο Πούτιν πρέπει να κυβερνήσει με στυλ ΓΑΒ σορρυ ΓΑΠ ήθελα να πω; :P

  23. Μαύρη_Πέτρα avatar
    Μαύρη_Πέτρα 11/08/2009 18:17:24

    [επειδή δε μου δείχνει ότι το πήρε σαν reply το "το ε και;" πάει στο σχόλιο Factorx says:
    Βοά τό άρθρπο οτι είναι γραμμένο απο Αμερίκανό]

  24. Le canard avatar
    Le canard 11/08/2009 18:33:02

    @Μαύρη_Πέτρα

    Κάνεις πολύ μεγάλο λάθος στα περί απάθειας του ρωσικού λαού. Τόσο από την αμερικάνικη ανάλυση, όσο και από την ίδια την ατμόσφαιρα που υπάρχει στη Ρωσία, μόνον απάθεια δεν διαφαίνεται στον κόσμο. Οι Ρώσοι έμαθαν σε πολλές δημοκρατικές ελευθερίες, τις οποίες δεν θέλουν να χάσουν. Από την άλλη, ως κοινωνία που δεν φημίζεται για τη μεγάλη ανάπτυξη των -δυτικού τύπου δημοκρατικών- θεσμών, είναι ανα πάσα στιγμή έτοιμη να εκχωρήσει σημαντικό κομμάτι των δημοσκρατικών ελευθεριών της προς όφελος αφενός της καλυτέρευσης της οικονομικής κατάστασής της, αφετέρου για να ξανασταθεί η χώρα στα πόδια της και να ξαναγίνει μεγάλη δύναμη (αυτά τα δύο πάντε μαζί άλλωστε, για τους Ρώσους). Γι'αυτό στήριξαν τον Πούτιν. Και χάρις στην κοινή γνώμη, αλλά και στην αποτελεσματικότητα της πολιτικής του, παραμένει στην εξουσία.

    • Μαύρη_Πέτρα avatar
      Μαύρη_Πέτρα @ Le canard 11/08/2009 21:49:26

      Σκούζι le canard, τώρα σε είδα μιας και τα σχόλια αποφάσισαν να σηκώσουν μπαϊράκι...


      Μακάρι να κανα λάθος.


      >>Κάνεις πολύ μεγάλο λάθος στα περί απάθειας του ρωσικού λαού. Τόσο από την αμερικάνικη ανάλυση, όσο και από την ίδια την ατμόσφαιρα που υπάρχει στη Ρωσία, μόνον απάθεια δεν διαφαίνεται στον κόσμο. Οι Ρώσοι έμαθαν σε πολλές δημοκρατικές ελευθερίες, τις οποίες δεν θέλουν να χάσουν.>>

      Ναι... Για παράδειγμα... όπως την δημοκρατική ελευθερία του "πώς να στέλνεις το παιδί σου σε έναν πόλεμο χωρίς δικαιολογημένη αιτία, που επαναλαμβάνεται αμέσως μετά πάλι χωρίς αιτία, και που στηρίζεται και με πολλή τρομοκρατία και εντός των συνόρων με προφανή την αιτία... και να μην στο στέλνουν πίσω τουλάχιστον να το θάψεις αξιοπρεπώς γιατί οι στρατό...λοι έχουν πολλά απωθυμένα και δεν κάνει να φανούν". Ξέρω πόλεμος είναι θα μου πεις, μόνο το κτήνος μπορεί να βγει από μέσα σου...



      >> Από την άλλη, ως κοινωνία που δεν φημίζεται για τη μεγάλη ανάπτυξη των -δυτικού τύπου δημοκρατικών- θεσμών, είναι ανα πάσα στιγμή έτοιμη να εκχωρήσει σημαντικό κομμάτι των δημοσκρατικών ελευθεριών της προς όφελος αφενός της καλυτέρευσης της οικονομικής κατάστασής της, αφετέρου για να ξανασταθεί η χώρα στα πόδια της και να ξαναγίνει μεγάλη δύναμη (αυτά τα δύο πάντε μαζί άλλωστε, για τους Ρώσους).>>

      Ναι. Δεν είναι απάθεια να προτιμάς τα κλαμπ από την πολιτική σκέψη. Τα πετροδολάρια από την δικαιοσύνη. Το -κοιτάω την πάρτη μου- μότο από την κοινωνική ισότητα.
      Καθόλου....


      >>Γι’αυτό στήριξαν τον Πούτιν. Και χάρις στην κοινή γνώμη, αλλά και στην αποτελεσματικότητα της πολιτικής του, παραμένει στην εξουσία.>>


      Και πώς εξαργυρώνεις την αποτελεσματικότητα της πολιτικής του;
      Επειδή χτύπησε αποτελεσματικά την Τσετσενία;
      Στην Yukos; Ή στην χωρίς έλεγχο Μαφία;
      Προφανώς θα αναφέρεσαι στην τεράστια φτώχια και εξαθλίωση... Όχι ψέματα. Σίγουρα αναφέρεσαι στον έλεγχο των ΜΜΕ και την πλύση εγκεφάλου μέσω αυτών στον ίδιο τον λαό.

      Όντως... Μεγάλη επιτυχία....


      Απλό παράδειγμα απάθειας λαού:
      Αρκετό καιρό μετά το θάνατο της Πολιτκόφσκαγια... έγινε ένα ρεπορτάζ στο οποίο ρωτούσε ο δημοσιογράφος τους πολίτες πώς νιώθουν με αυτή την εξέλιξη, τι έχουν να πουν κλπ για την ίδια, τον φόνο κ.λπ.
      Τρεις στους τέσσερις δεν την ήξεραν καν. Και ο τέταρτος είπε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι "τσάμπα έφαγε το κεφάλι της, καλύτερα να κοιτάς τη δική σου δουλειά σήμερα, κλπ".

      Στο youtube έπεφτα πάντα σε ρώσους που σου πέταγαν το απίστευτο: "Τι θες μωρέ μου απέκτησες και άποψη για την χώρα μου, αν δεν είχε πεθάνει δεν θα την ήξερε ούτε η μάνα της, μου μάθατε όλοι τώρα για την Α.Π...." και κάτι τέτοια....

      Που κανονικά, μετά από όλα αυτά που είχε κάνει για τους ρώσους, τις αποκαλύψεις καιτον αγώνα για μια δίκαιη πατρίδα... και ΚΥΡΙΩΣ μετά και από τον τρόπο που δολοφονήθηκε... που έλεος ΚΡΑ κάνει ότι ήταν καθαρά kbg-ίστικος... η τελευταία σφαίρα στο δόξα πατρί... θα έπρεπε να κατέβουν και οι λύκοι από τα βουνά για να γυρίσει η χώρα ανάποδα.


      ... Υπήρξε η φωνή της συνείδησης της Ρωσίας, όπως έχουν πει κατά καιρούς διάφοροι διανοούμενοι... Της υπνωτισμένης Ρωσίας θα λεγε κανείς.

  25. Orestios avatar
    Orestios 11/08/2009 19:48:35

    Τελικά ο φόβος, ότι τα δέκα χρόνια μπορεί να γίνουν είκοσι ή και παραπάνω, μπορεί να είναι δημιουργικός. Από την πρώτη πρόταση γίνεται εμφανής η αμηχανία να κατανοηθεί μια άλλη πολιτική κουλτούρα.
    Το περισσότερο κείμενο μοιάζει να αναφέρεται στην ΕΣΣΔ και όχι στην Ρωσία, εμφανώς επηρεασμένο από την ομοσπονδιακή κατάσταση της χώρας συγγραφής. Ο συντάκτης φαίνεται να αναπολεί το παλαιό καθεστώς με την "πραγματιστική" αναφορά του στις συνθήκες ζωής και λειτουργίας. Το κείμενο άλλωστε τοποθετείται κάτω από την παραπομπή για την Πρώην Σοβιετική ένωση.
    Ίσως ο συντάκτης αυτής της αφήγησης, προσπαθώντας να ερμηνεύσει την ιστορία αυτής της παράδοσης (ηγέτης-θεσμός-πρόσωπο), αποκαλύπτει, διαμέσου κάποιων μηχανισμών, τους πραγματικούς φόβους του προς το τέλος του κειμένου.

  26. Μποτίλια στο Πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο Πέλαγος 11/08/2009 22:07:48

    Το άρθρο που αναρτήθηκε, ως προερχόμενο από σημαντική ιστοσελίδα των ΗΠΑ, διακατέχεται από τα πάγια προπαγανδιστικά σύνδρομα, χωρίς όμως να λείπουν και κάποιοι απαραίτητοι ορθοί εντοπισμοί, οι οποίοι πάλι έμμεσα αποσκοπούν στην κατάδειξη υπεροχής του Ατλαντικού μοντέλου, αλλά και για να προσδώσουν στο άρθρο μια στοιχειώδη δημοσιογραφική αξία. Οι άξονες αναφοράς του άρθρου είναι ιδιαίτερα σημαντικοί και αφορούν πράγματι τον πυρήνα των δεδομένων. Η προσέγγιση που γίνεται είναι μονίμως επιφανειακή, όχι τόσο λόγω της σύντομης έκτασης των αναφορών, όσο από τον τρόπο που κατευθύνεται η οπτική. Τα επιχειρήματα που προωθούνται άλλοτε είναι σαθρά, με προφανή προπαγανδιστικό στόχο, άλλοτε είναι ορθά, παραμένοντας όμως στην επιφάνεια των γεγονότων. Το πρώτο σχόλιο του ψυχραιμία νομίζω ότι αποκαθιστά με ήρεμο και ρεαλιστικό τρόπο κάποια στοιχειώδη δεδομένα.
    Το θέμα της Ρωσίας είναι τεράστιας σημασίας, με καταλυτικές συνέπειες όσο αφορά την κατανόηση της σύγχρονης ιστορίας, αλλά και της τρέχουσας πραγματικότητας. Η ρωσία, ως η πρώτη σοσιαλιστική - έστω κατ' όνομα χώρα - έπαιξε κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση του παγκόσμιου προοδευτικού κινήματος. Από την άλλη το μπλοκ που δημιούργησε υπήρξε καθοριστικής σημασίας - τόσο σε σχέση σύγκρουσης όσο και συνεργασίας - με τις Δυτικές δυνάμεις (Αντάτ, συμμαχία δυνάμεων ενάντια στον Άξονα, ΝΑΤΟ) για την διαμόρφωση του συσχετισμού δυνάμεων παγκοσμίως και τις κεντρικές επιλογές που έγιναν, τόσο στο παρελθόν, όσο και στην τρέχουσα περίοδο.
    Μια συνεκτική και εμπεριστατωμένη αποτίμηση του ρόλου της Ρωσίας δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα, που να είναι προσβάσιμη από την δημοσιότητα, πέραν της πληθώρας των αξιόλογων πράγματι μελετών που έχουν δημοσιευτεί για τα επί μέρους ζητήματα. Αναμφίβολα τόσο τα Ρωσικά επιτελεία, ως άμεσα θιγόμενα, όσο και τα ινστιτούτα στρατηγικών μελετών των ΗΠΑ διαθέτουν άψογες αναλύσεις για τα συνολικά δεδομένα, τις οποίες όπως είναι επόμενο εκπονούν για αυστηρά εσωτερική χρήση. Αυτό διαφαίνεται όσο αφορά τους Ρώσους, τόσο από τις επί μέρους μελέτες και μονογραφίες που κατά καιρούς δημοσιεύουν τα ινστιτούτα μελετών του Ρωσικού στρατού. Όσο αφορά τις ΗΠΑ η άριστη γνώση και αξιολόγηση των δεδομένων καταγράφεται στην αριστοτεχνικά δομημένη εξωτερική πολιτική τους, αλλά και από τις έξοχες διάνοιες των πολιτικών, με βαθύτατη γνώση των ρωσικών δεδομένων που διαθέτουν, όπως οι Κίσσινγκερ, Μπρεζίνσκυ, Κοντολίζα Ράις. Αλλά και στον πανεπιστιμιακό κλάδο διαθέτουν λαμπρούς στοχαστές της πολιτικής ιστορίας, όπως ο Paul Kennedy (οι απόψεις του οποίου συμπκνώνονται στο έξοχο "The Rise and Fall of Superpowers". Επίσης βαθύτατη γνώση σε επί μέρους δεδομένα καταγράφεται, κατά την γνώμη μου σε μονογραφίες που δημοσίευσαν αναλυτές της CIA, όπως γίνεται στο βιβλίο του Edward Ellis Smith "The Joung Stalin".
    Δυστυχώς η αναξάρτητη από επιτελεία κριτική σκέψη δεν μπόρεσε, όπως προηγουμένως ισχυρίστηκα, να εκπονήσει συνεκτικές αποτιμήσεις, λόγω ιδεολογικού προσανατολισμού, που κυριάρχησε άμεσα ή έμμεσα στους διανοητές, με αναπόφευγο αποτέλεσμα να παρεμβάλλονται ιδεολογικές διόπτρες, που δεν επέτρεψαν μια ελεύθερη δόμηση των οριζόντων από όρια, σκιάσεις και διαθλάσεις του όλου με τμηματική μόνο πρόσληψη του φάσματος.
    Διότι οι διανοητές, λόγω της έντονης πολιτικοποίησης των δεδομένων της εποχής τους στην συντριπτική πλειοψηφία, χαρακτηρίστηκαν από επιλογή στίγματος, είτε στον συντηρητικό, είτε στον φιλελεύθερο, είτε στον προοδευτικό χώρο. Και οι μεν φιλελεύθεροι ουδέποτε αποσκοπούσαν σε ένα πλήρη και αντικειμενικό φωτισμό των δεδομένων, ούτως ώστε να μην θιγεί η υπόσταση του "αντίπαλου δέους". Όσο αφορά τους προοδευτικούς, ακόμη και οι πλέον κριτικοί εξ αυτών, που αποτόλμησαν ριζική αμαφισβήτηση, περιόρισαν τις θεωρήσεις τους τόσο χρονικά όσο και θεματολογικά σε εκείνα τα δεδομένα, που θεώρησαν κεντρικής σημασίας, περιορίζοντας έτσι τον ορίζοντα της έρευνας και των στοχασμών.
    Παρ' όλα αυτά δεν είναι ορθό να παραδούμε την μεγάλη και διεθνούς κλίμακας προσφορά στην κατανόηση σημαντικών δεδομένων του φαινομένου από την πλευρά Ελλήνων διανοητών, όπως ο Καστοριάδης και ο Κώστας Παπαϊωάννου, η οποία όμως εστιάστηκε στην απομυθοποίηση του γραφεικρατικού φαινομένου.
    Η προτροπή "Όψεσθαι της αληθείας και αυτή ελευθερώσει υμάς" δεν μπορεί να έχει μόνο μεταφυσικό προσανατολισμό, ιδιαίτερα για αυτούς που η επιστητή πλευρά του βίου βρίσκεται σε άμεση αλληλουχία με την επέκεινα. Με αυτή την έννοια, η έρευνα του Ρωσικού φαινομένου και η ανάγκη να προσπορίστούμε μια συνεκτική του αποτίμηση, είναι ζωτική και άμεση. Η εκπλήρωση αυτής της αναγκαιότητας γίνεται μετά την φιλελευθεροποίηση της Ρωσίας από την Περεστρόικα πιο προσβάσιμη. Διότι έχουμε απαλλαγεί σε σημαντικό βαθμό από την ιδεολογικά βεβαρυμένη οπτική του φαινομένου, με αποτέλεσμα τα πρόσφατα πονήματα των διανοητών να διαπνέονται πράγματι από το ανάλαφρο πνεύμα της απρόσκοπτης διάθεσης, όπως στην περίπτωση της ανάλυσης του Simon Sebag Montefiore για τον Στάλιν.
    Η πρόκληση της σύνθεσης των επί μέρους δεδομένων που φωτίζονται από την τρέχουσα επίγνωση, φρονώ ότι πέφτει κύρια στις πλάτες τόσο του Ελληνικού όσο και του Ρωσικού πνεύματος. Διότι η Ρωσία, ως ορθόδοξη χώρα, μπορεί να γίνει καλύτερα σε βάθος κατανοητή από κάποιους που έχουν ζυμωθεί με την ορθόδοξη παράδοση, προσανατολίζοντας ταυτόχρονα τις κεραίες πρόσληψης στο σύνολο των δεδομένων. Οι Ρώσοι διαθέτουν το προτέρημα της αμεσότητας με το θέμα, οι Έλληνες το εκ των προγόνων και της παράδοσεως προερχόμενο πνευματικό δώρημα. Το θέμα όμως αφορά αμέσως όχι μόνο τους δυο λαούς, αλλά κάθε άνθρωπο που θεωρεί ότι η πνευματική ανάπτυξη αποτελεί σημαντικότητο λίθο στο οικοδόμημα της ελευθερίας.
    Μια αναφορά στα επί μέρους ξεπερνά τα όρια σχολιασμού. Παρ' όλα αυτά θα επιχειρήσω μια επιγραμματική αναφορά σε κάποιες διαπιστώσεις, που θεωρώ ότι υπέχουν θεμελιακό χαρακτήρα (καταχρώμενος ίσως την απλόχερη διάθεση φιλοξενίας των απόψεων, που εφαρμόζει η σελίδα).

    • Μποτίλια στο Πέλαγος avatar
      Μποτίλια στο Πέλαγος @ Μποτίλια στο Πέλαγος 12/08/2009 00:37:47

      @Μαύρη Πέτρα
      Η καλοσύνη πάντα υπάρχει, τουλάχιστον απέναντι στους φίλους που με τιμούν με την προσοχή τους.
      Αν είχες παρακολουθήσει προηγούμενα σχόλιά μου, θα ήξερες ίσως ότι είμαι πολιτικός. Πολιτικός μηχανικός με 3.000 περίπου γιαπιά στο Βερολίνο και την μείζονα περιοχή. Η εργασία σχετίζεται περισσότερο με ταμπέλες, λιγότερο με κείμενα. Γι' αυτό ξεσαλώνω εδώ και κάπου τριγύρω. Κάνω όμως έκκληση στην μεγαλοψυχία και την υπομονή σου, σαν μπετατζής πλούσιος σε χρέη.
      Όσο αφορά τα μοντέλα προτιμώ να κυκλοφορώ γυμνός. Όπως με γέννησε η μανούλα μου. Το χαμόγελό της μόνο νοσταλγώ, εκεί μακρυά που βρίσκεται.
      Ευχαρίστως θα απαντήσω διεξοδικά στα θέματα που έθεσες. Όμως θα σε παρακαλούσα να διάβαζες πρώτα και το δεύτερο σχόλιο. Ίσως μια άποψη για κάποια από τα θέματα που έθεσες να υπάρχει εκεί. Ίσως όχι, αλλά - εάν έχεις διάθεση - μπορεί ίσως να τεθούν και άλλα, για να απαντήσω συνδυαστικά.
      Σε ευχαριστώ εγκάρδια για την προσοχή που μου αποδίδεις και λυπάμαι εάν στο πρώτο σχόλιο υπήρξαν ισχυρισμοί που φαίνονται να μην τεκμηριώνονται. Υπάρχει όμως διάθεση επανόρθωσης.

  27. archaeopteryx avatar
    archaeopteryx 11/08/2009 22:34:50

    με συγχωρείτε, θυμάται κανείς κάποια περίοδο δημοκρατίας ή ανοιχτής κοινωνίας στην Ρωσία; Είδε κανείς αμερικάνους εμιγκρέδες να τρέχουν για καλύτερη ζωή προς Μόσχα; Όσο για τον Πούτιν, δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, μπορεί να είναι πιο δημοφιλής από τον ...Ανδρόπωφ, και λιγότερο μεθύστακας από τον πως τον λέγαν τον αλκοολικό και πιο κορμάρα από τον ΚΚ τον β', τα συμφέροντα της χώρας του κοιτάει, καλά κάνει, αλλά δεν τρέχει η δημοκρατία από τα μπατζάκια του κιολας... Και μην μου πείτε ότι είναι φιλέλλην γιατί θα πάω να μείνω στην ...Γάζα

    • Strange Attractor avatar
      Strange Attractor @ archaeopteryx 11/08/2009 22:46:11

      Δεν μπορώ να σε παραπέμψω σε πηγή διότι αδυνατώ προς το παρόν, αλλά θυμάμαι πολύ καλά πως στη περίοδο της ΕΣΣΔ, υπήρχε μεγάλη παροικία Αμερικανών dissidents στη Μόσχα. Οι περισσότεροι ήταν συνειδητοί κομμουνιστές. Μάλιστα ο τότε αριθμός των Αμερικανών στην ΕΣΣΔ ήταν μεγαλύτερος αυτού των Ρώσων στις ΗΠΑ! (Βέβαια απαγορευοταν η έξοδος των Ρώσων πολιτών, οπότε...) Πάντως να έχεις υπ`όψιν ότι δεν είναι ρόδινη η ζωή στην Αμερική. Κάθε άλλο. Μια πιο προσεκτική ματιά στις αμερικανικές ταινίες και θα καταλάβεις τι εννοώ.

      • archaeopteryx avatar
        archaeopteryx @ Strange Attractor 11/08/2009 23:01:43

        για το προτελευταίο έχω ίδια άποψη (τελευταίο θεωρώ τις ταινίες..., αν και το I'm singing in the rain απέπεμπε κάποια joi de vivre) ρόδινα μπορεί να μην είναι, σχετικά δημοκρατικά και ελεύθερα είναι. Ξέρω, ξέρω, αυτός ο έρμος ο καπιταλισμός σκλαβώνει τσι προλετάριοι.

  28. Μποτίλια στο Πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο Πέλαγος 12/08/2009 00:18:22

    Τα δυο βασικά θέματα που θέτει το άρθρο είναι το καθεστωτικό και το αναπτυξιακό. Αυτά τα δυο δεδομένα βρίσκονται σε άμεση αλληλοεξάρτηση και αμοιβαία επιρροή. Στην προσπάθεια εντοπισμού του βασικού παράγοντα, νομίζω ότι η εξέλιξη ακολούθησε - τουλάχιστον στην συγκεκριμένη περίπτωση - μια αντίστροφη πορεία από αυτή που θα θεωρούσε φυσική η Αγγλική σχολή του 19ου αι. και η μαρξιστική σκέψη, εντοπίζοντας στην οικονομία την βάση και θεωρώντας την ιδεολογία, το κράτος και το κοινωνικό φαινόμενο γενικότερα ως εποικοδόμημα. Αυτό που καθόρησε της παραγωγικές σχέσεις στη Ρωσία ήταν, νομίζω, το καθεστωτικό.
    Η μεγάλη καμπή της Ρωσικής ιστορίας είναι αναμφίβολα ο εκχριστιανισμός των Ρώσων και η επιρροή που ασκήθηκε κατ' ακολουθία από το Βυζαντινό μοντέλο. Η διαδικασία αυτή υπήρξε σχετικά μακρόπνοη. Από τις μεταφράσεις του Κυρίλου και Μεθοδίου στη Μοραβία το 863 μέχρι την επίσκεψη της πριγκίπησας Όλγας του Κιέβου στην Κωνσταντινούπολη το 957 και την βάπτιση του εγγονού της Βλαδίμηρου, πέρασε πάνω από ένας αιώνας. Στην ιστορική εξέλιξη και κύρια στην διαδικασία πολιτισμικής μετεξέλιξης ενός λαού, η διάρκεια ενός αιώνα, από χρονικής πλευράς είναι πολύ μικρή. Η αφετηρία της εξέλιξη αυτής πρέπει να θεωρηθεί μάλλον φυσιολογική, λόγω γεωγραφικής γειτονίας, σε φάση που η Δύση δεν είχε να επιδείξει κάτι ιδιαίτερο. Αλλά πέραν των θετικών αλλαγών που επήλθαν από αυτή, δεν παύει να είναι ζήτημα κεφαλαιώδους σημασίας τι προϋπήρξε το μεταλλαχθέν, προ της μεταλλαγής. Οι Ρώσοι υπήρξαν προ του εκχριστιανισμού τους λαός βαρβαρότατος. Χαρακτηριστική είναι η μόνιμη τέλεση ανθρωποθυσιών στην Ρωσία τον 10ο αι. Μπορεί αναμφίβολα ο εκχριστιανισμός των Ρώσων να επέφερε μια σημαντική πολιτισμική βελτίωση. Το ασυνείδητο όμως και η συμπεριφορά των λαών δεν αλλάζει από την μιά μέρα στην άλλη. Δεν είναι το τυπικό της μετανοίας που ανοίγει τις θύρες των παραδείσων, αλλά η επίγνωσή της, που απαιτεί επίπονη ωρίμανση.
    Αναμφίβολα ανέβηκαν πολιτιστικά οι Ρώσοι με τον εκχριστιανισμό απέναντι σε γειτονικούς βάρβαρους λαούς, όπως οι μογγόλοι και οι Τάταροι. Βλέποντας την αγριότητα και τον βανδαλισμό που διέκρινε τις επιθέσεις αυτών των λαών σε βάρος τους οι Ρώσοι, ήταν επόμενο να αναπτύξουν αίσθημα υπεροχής απέναντί τους και έντονο πατριωτισμό. Και ήταν φυσικό επόμενο να αναπτύξουν στην πορεία κυριαρχία επ' αυτών. Όμως με την επικράτηση του Βυζαντινού μοντέλου, δεν έπαυε ένας λαός που βγήκε πρόσφατα από την βαθιά βαρβαρότητα να παραλαμβάνει προς ίδια ανάπτυξη ένα απολυταρχικό μοντέλο. Έτσι, όσο και εάν προσπαθήσουν να επιχειρηματολογήσουν οι απολογητές της "Νέας Θηβαΐδας" δεν θα μπορέσουν να αποσιωπήσουν το πιο χαρακτηριστικό δεδομένο: Η δουλεία - ως κυρίαρχο οικονομικό καθεστώς της Ρωσικής υπαίθρου - καταργήθηκε από τον τσάρο Νικόλαο Ι το 1882. Αυτό μιλάει από μόνο του. Κατά συνέπεια η απόδοση του ολοκληρωτικού καθεστώτος από τον αρθρογράφο του STRATFOR σε γεωγραφικά μορφολογικά δεδομένα (τα οποία δεν αλλάζουν και εύκολα) είναι εξωπραγματική. Φυσικά σημαντικό ρόλο επιτελεί το δίκτυο συγκοινωνιών, όσο αφορά την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Σε ποιά οικονομική ανάπτυξη να προβεί όμως μια δουλοκτητική κοινωνία, που δεν αποβλέπει σε μια λεγόμενη πρωταρχική συσσώρευση, όπως έκαναν οι δυτικόφερτοι δουλέμποροι του αμερικανικού Βαρρά σε συνεργασία αρχικά και σε εμφύλια σύγκρουση στη συνέχεια με τα "αδέλφια" του Νότου; Και ποια είναι τα εμπορεύματα που θα αναταλλάξει ο δουλοκτήτης με τον άλλο δουλοκτήτη πάρα δίπλα, για να χρειάζεται συγκοινωνίες;
    Ωφείλουμε να μην παραβλέψουμε δυο πάγια δεδομένα:
    1. Η όποια αστικοποίηση προϋποθέτει μεταφορά αξίας από την ύπαιθρο στην πόλη. Αυτό σημαίνει εκμετάλλευση της υπαίθρου. Και ισχύει τόσο για το κάθε Βυζάντιο, την κάθε Ρωσία, την κάθε Γαλλία, όσο και την κάθε Κοζάνη.
    2. Το καλύτερο για το οποίο προσφέρεται ένας δουλοπάροικος, είναι για να γίνει φαντάρος, όποτε αυτό κριθεί σκόπιμο. Η γης είναι το πεπρωμένο του. Είτε ως υπέρ πατρίδος πεσών, είτε ως απολυόμενος και επιστρέφων στις καλλιέργιες.
    Έτσι μπορεί να γίνει ίσως στα γρήγορα ερμηνεύσιμος ο ρόλος των σημαντικότερων ηγετών της Ρωσίας, καθώς και οι λόγοι που οι κατά καιρούς διάδοχοί τους (είτε πρόκειται για τον Στάλιν, είτε για τον Πούτιν) τους αντιγράφουν:
    1. Ιβάν ο "τρομερός"
    2. "μέγας" Πέτρος
    3. "μεγάλη" Αικατερίνη
    Ο Ιβάν κατέστρεψε τους μεγάλους γαιοκτήμονες, τους Βογιάρους και έβαλε στη θέση τους κρατικούς τοποτηρητές, δηλαδή νομενκλατούρα, επιβάλλοντας κρατική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, πολύ πριν η μητέρα του Μάρξ πάει σε δισκοθήκη προς αναζήτηση συζύγου. Ο Στάλιν πιστός στον προκάτοχό του αφάρμοσε το βίαιο μέτρο σε βάρος και του πλέον μικρότερου κουλάκου.
    Όταν το κράτος μαζεύει παραδάκι μπορεί να αποβλέπει σε ηγεμονία. Οδικό δίκτυο; Όχι! είπε ο "μέγας" πέτρος. Στόλος χρειάζεται. Και έφερε Ολλανδούς ναυπηγούς να επιβλέψουν την κατασκευή, διότι η Ολλανδία επικρατούσε τότε στις θάλασσες. Να γιατί τα υποβρύχια του Πούτιν περιπολούν σήμερα στις ακτές των ΗΠΑ. Γιατί, για να φτιάξει σχολεία ο πατέρας του Λένιν, ήταν υποχρεωμένος να οργώνει την ύπαιθρο με έλκυθρο που το έσερναν σκυλιά, όταν στις ΗΠΑ μάζευαν τα φασολάκια με ελικόπτερο.
    Χιλιάδες αγρότες έχασαν τα πόδια τους στα έλη που οικοδομήθηκε η "αγία" Πετρούπολη κάνοντας πασαλοπήξεις για τα κτίρια, μεταξύ των οποίων και το φρούριο "Πέτρου και Παύλου" που απαγχονίστηκε ο Σάσα, ο αδελφός του Λένιν, γεμίζοντας κόμπλεξ τον μικρό, που ακόμη πληρώνουμε οι κυνηγοί της ουτοπίας.
    Η Ρωσική ψυχή ήταν επόμενο να τεντωθεί σε μια διελκυστίνδα μεταξύ βυζαντινού απολυταρχισμού και εωσφορικής-τεκτονικής Δύσης. Εκδυτικισμό! φώναζε η αικατερίνη η "μεγάλη". Νιχιλισμό! ο πρίγκιπας Κροπότκιν. Δυτικόφιλοι και Ρασκόλνικοι. Μια μόνιμη αντίθεση; Όχι. Μάλλον ένας ιδιόρυθμος Ρωσικός συνδυασμός. Γι' αυτό πρώτη εισήγαγε η Ρωσία τον δυτικόφερτο Μαρξισμό. Αλλά με τον "Ρωσικό τρόπο", όπως έλεγε ο Λένιν και με τον "σοσιαλισμό σε μια μόνο χώρα" όπως διακήρυσσε ο Στάλιν.
    Βυζαντινός Αυτοκράτωρ σε ρόλο δυτικού ελευθεροτέκτονα Διαφωτιστή. Αυτό είναι ο κάθε παλιός και ο κάθε νέος τσάρος.
    Και ο λαός απολαμβάνει ή υποφέρει;
    Σ' αυτό απάντησε η μεγάλη ορθόδοξη ψυχή του Ντοστογιέφσκυ στο διήγημα με τον μοναχό και την αρκούδα.

  29. Le canard avatar
    Le canard 12/08/2009 00:31:50

    @Μαύρη_Πέτρα

    Σε κάποιες διαπιστώσεις σου και επισημάνσεις σου συμφωνώ σε άλλες διαφωνώ. Δικαίωμά σου είναι βέβαια να ασκείς κριτική για Τσετσενία (την οποία συγκρίνεις -ατυχώς- με το Ιράκ), για πολιτικές δολοφονίες κ.λ.π. Σε πολλά από αυτά θα συμφωνήσω μαζί σου. Σαν ένας άνθρωπος από τη Δύση όμως. Αυτό που πρέπει να καταλάβεις είναι το πως σκέφτεται ένας Ρώσος και πως τα ΜΜΕ καταφέρνουν να ενισχύουν τα αισθήματά του. Οι Ρώσοι κουράστηκαν από την εποχή Γιέλτσιν, διότι έχασαν την δύναμη που είχαν και κάθε έννοια κοινωνικής ασφάλειας που είχαν. Ετσι άνοιξε ο δρόμος για την επιστροφή των "παλιών". Το εάν ο Πούτιν ελέγχει τα πάντα στην κοινωνία και εάν είναι πίσω από τη δολοφονία της Πολιτκόφσκαγια; Προσωπικώς έχω τις επιφυλάξεις μου. Ανέφερα και σε προηγούμενο σχόλιο ότι έχουν δολοφονηθεί πολλοί άνθρωποί του που τους έβαλε σε θέσεις κλειδιά. Να προσθέσω επίσης ότι προ μηνών ένας από τους Τσετσένους ηγέτες, ο Γιαμαντάεφ, που πρωτοστάτησε στις ρωσικές επιχειρήσεις κατά των γεωργιανών στη Νότιο Οσσετία πέρυσι, και είχε ανακηρυχθεί στον υπέρτατο τίτλο του "ηρωα της Ρωσίας" δολοφονήθηκε στο Ντουμπάϊ. Ηταν αντίπαλος με τον νυν "πρόεδρο¨της Τσετσενίας. Δεν ελέγχει τα πάντα αγαπητέ(ή) μου. Οι Ρώσοι απέρριψαν την εποχή Γιέλτσιν, επειδή ήθελαν σταθερότητα. Κοντολογίς ήθελαν να περάσουν από τον πρωτόγονο κοντραμπατζίδικο και μαφιόζικο καπιταλισμό, στον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό και στη δημοκρατία αλα ρούς. Η κοινή γνώμη σε αυτή τη χώρα έχει τα δικά της ιδιαίτερα αντανακλαστικά. Και μην κρίνουμε τα πάντα ως δυτικοί. Μην πηγαίνουμε σε αμερικάνικες λογικές "εξαγωγής της δημοκρατίας" εκεί που δεν είναι δυνατόν αυτή να αναπτυχθεί σύμφωνα με το δυτικό μοντέλο. Νομίζεις ότι θέλουν οι μανάδες στη ρωσία να χάνουν τα παιδιά τους στους πολέμους; Επειδή ήμουν εκεί πάνω στην περίοδο του πολέμου στο Αφγανιστάν, αλλά και τα τελευταία χρόνια είχα πολλές ευκαιρίες να δώ από κοντά τόσο την κατάσταση στην Τσετσενία όσο και στη Ρωσία, σε πληροφορώ πως όχι. Και αναπτύσσονται οργανωμένες κινήσεις πολιτών που αντιδρούν. Ομως, αντικειμενικά να δούμε την πραγματικότητα. Κάτι που κάνει με απόλυτη ψυχραιμία η αμερικάνικη ανάλυση. Οι Ρώσοι είναι αποφασισμένοι, σε μεγάλο βαθμό, να δεχθούν θύματα για να ξανασταθούν στα πόδια τους. Η Ρωσία δεν είναι μόνο Μόσχα και Π΄τερσμπουργκ. Είναι μια τεράστια επαρχία που η ζωή έχει άλλη μικρότερη αξία. Γι'αυτό επέλεξαν Πούτιν. Τι να κάνουμε. Συμφωνούμε ή διαφωνούμε με αυτή την κατάσταση, αυτή είναι η πράγματικότητα. Η ιστορία έχει τους δικούς της κανόνες κίνησης. Και κάθε χώρα έχει τη δική της ιστορία, όσο κι αν σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, νομίζουμε ότι όλα λειτουργούν ομογενοποιημένα. Και η βία λοιπόν, είναι ένας από αυτούς τους κανόνες. Ο λαός αυτός δεν είναι η πρώτη φορά που αποδέχεται θυσίες προκειμένου να σώσει τη χώρα του και να επιβιώσει και -δυστυχώς- θα αποδέχεται και εγκλήματα που γίνονται κατά άλλων εθνοτήτων. Εννοείται βέβαια, ότι όσο αναπτύσσεται οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά η χώρα, τόσο η κοινωνία θα απαιτεί λιγότερα θύματα (και Ρώσους και "αντιπάλους"). Προφανώς, δεν μπορούν να μας καλοφαίνονται όλα όσα γίνονται εκεί. Αλλά όχι γενικώς και αορίστως να τα ρίχνουμε όλα στον Πούτιν λές και έχουμε να κάνουμε με έναν νέο "πατερούλη". Αυτή η εκ του πονηρού ισοπεδωτική αντίληψη δεν βοηθά άλλωστε, στο να κατανοήσει ο όποιος καλόπιστος τι είναι η Ρωσία.

    • Μαύρη_Πέτρα avatar
      Μαύρη_Πέτρα @ Le canard 12/08/2009 16:51:37

      @Le Canard

      >>Δικαίωμά σου είναι βέβαια να ασκείς κριτική για Τσετσενία (την οποία συγκρίνεις -ατυχώς- με το Ιράκ)>>

      Ατυχώς; Οκ. Πάμε να τα πάρουμε από την αρχή αν έχεις διάθεση.
      Γιατί έγιναν οι πόλεμοι στην Τσετσενία;
      α. Για την τρομοκρατία
      β. Για παραδειγματισμό
      γ. Για τον έλεγχο της συγκεκριμένης αλλά και της ευρύτερης περιοχής
      δ. Άλλο
      ε. Για όλα τα παραπάνω
      ...


      >>Σε πολλά από αυτά θα συμφωνήσω μαζί σου. Σαν ένας άνθρωπος από τη Δύση όμως. Αυτό που πρέπει να καταλάβεις είναι το πως σκέφτεται ένας Ρώσος και πως τα ΜΜΕ καταφέρνουν να ενισχύουν τα αισθήματά του. Οι Ρώσοι κουράστηκαν από την εποχή Γιέλτσιν, διότι έχασαν την δύναμη που είχαν και κάθε έννοια κοινωνικής ασφάλειας που είχαν. Ετσι άνοιξε ο δρόμος για την επιστροφή των “παλιών”. Το εάν ο Πούτιν ελέγχει τα πάντα στην κοινωνία και εάν είναι πίσω από τη δολοφονία της Πολιτκόφσκαγια; Προσωπικώς έχω τις επιφυλάξεις μου.
      Ανέφερα και σε προηγούμενο σχόλιο ότι έχουν δολοφονηθεί πολλοί άνθρωποί του που τους έβαλε σε θέσεις κλειδιά. Να προσθέσω επίσης ότι προ μηνών ένας από τους Τσετσένους ηγέτες, ο Γιαμαντάεφ, που πρωτοστάτησε στις ρωσικές επιχειρήσεις κατά των γεωργιανών στη Νότιο Οσσετία πέρυσι, και είχε ανακηρυχθεί στον υπέρτατο τίτλο του “ηρωα της Ρωσίας” δολοφονήθηκε στο Ντουμπάϊ. Ηταν αντίπαλος με τον νυν “πρόεδρο¨της Τσετσενίας.>>


      Αν ελέγχει τα πάντα, και εγώ συμφωνώ μαζί σου πως μάλλον όχι, αν και για την Α.Π. μάλλον είναι φως φανάρι τι ακριβώς έγινε.

      Όσον αφορά την περίπτωση Γιαμαντάεφ μάλλον δεν είναι και πολύ ενδεικτική των όσων θες να πεις δεδομένου ότι ο Γιαμαντάεφ έπαιζε διπλό παιχνίδι μέχρι που το έμαθε ο Πούτιν. Για αυτό και κανείς δεν ζήλεψε την οικογένεια όταν -τιμήθηκαν- με τα παράσημα. Βάλε μέσα και τις τσετσένικες συμμορίες και καταλαβαίνεις πάνω κάτω το μπάχαλο. Πάντως αυτό το "αντίπαλος με τον νυν “πρόεδρο” της Τσετσενίας" ισοδυναμεί με το "αντίπαλος του Πούτιν" αφού αυτός ο πρόεδρος όπως και όλα τα μέλη της οικογενείας του, πλην του ενός γιου του που πέθανε από ηρωίνη και ήταν πολέμιος της πολιτικής του Πούτιν, είναι άνθρωποι του Ρώσου Προέδρου.


      >>Δεν ελέγχει τα πάντα αγαπητέ(ή) μου.>>
      Αγαπητή.
      Ναι συμφωνώ Le Canard, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι επειδή δεν ελέγχει τα πάντα μπορεί να κάνει ό,τι θέλει σε όλα τα υπόλοιπα...

      >>Οι Ρώσοι απέρριψαν την εποχή Γιέλτσιν, επειδή ήθελαν σταθερότητα. Κοντολογίς ήθελαν να περάσουν από τον πρωτόγονο κοντραμπατζίδικο και μαφιόζικο καπιταλισμό, στον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό και στη δημοκρατία αλα ρούς. Η κοινή γνώμη σε αυτή τη χώρα έχει τα δικά της ιδιαίτερα αντανακλαστικά. Και μην κρίνουμε τα πάντα ως δυτικοί. Μην πηγαίνουμε σε αμερικάνικες λογικές “εξαγωγής της δημοκρατίας” εκεί που δεν είναι δυνατόν αυτή να αναπτυχθεί σύμφωνα με το δυτικό μοντέλο. Νομίζεις ότι θέλουν οι μανάδες στη ρωσία να χάνουν τα παιδιά τους στους πολέμους; Επειδή ήμουν εκεί πάνω στην περίοδο του πολέμου στο Αφγανιστάν, αλλά και τα τελευταία χρόνια είχα πολλές ευκαιρίες να δώ από κοντά τόσο την κατάσταση στην Τσετσενία όσο και στη Ρωσία, σε πληροφορώ πως όχι. Και αναπτύσσονται οργανωμένες κινήσεις πολιτών που αντιδρούν. Ομως, αντικειμενικά να δούμε την πραγματικότητα. Κάτι που κάνει με απόλυτη ψυχραιμία η αμερικάνικη ανάλυση. Οι Ρώσοι είναι αποφασισμένοι, σε μεγάλο βαθμό, να δεχθούν θύματα για να ξανασταθούν στα πόδια τους. Η Ρωσία δεν είναι μόνο Μόσχα και Π΄τερσμπουργκ. Είναι μια τεράστια επαρχία που η ζωή έχει άλλη μικρότερη αξία. Γι’αυτό επέλεξαν Πούτιν. Τι να κάνουμε. Συμφωνούμε ή διαφωνούμε με αυτή την κατάσταση, αυτή είναι η πράγματικότητα. Η ιστορία έχει τους δικούς της κανόνες κίνησης. Και κάθε χώρα έχει τη δική της ιστορία, όσο κι αν σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, νομίζουμε ότι όλα λειτουργούν ομογενοποιημένα. Και η βία λοιπόν, είναι ένας από αυτούς τους κανόνες. Ο λαός αυτός δεν είναι η πρώτη φορά που αποδέχεται θυσίες προκειμένου να σώσει τη χώρα του και να επιβιώσει και -δυστυχώς- θα αποδέχεται και εγκλήματα που γίνονται κατά άλλων εθνοτήτων. Εννοείται βέβαια, ότι όσο αναπτύσσεται οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά η χώρα, τόσο η κοινωνία θα απαιτεί λιγότερα θύματα (και Ρώσους και “αντιπάλους”). Προφανώς, δεν μπορούν να μας καλοφαίνονται όλα όσα γίνονται εκεί. Αλλά όχι γενικώς και αορίστως να τα ρίχνουμε όλα στον Πούτιν λές και έχουμε να κάνουμε με έναν νέο “πατερούλη”. Αυτή η εκ του πονηρού ισοπεδωτική αντίληψη δεν βοηθά άλλωστε, στο να κατανοήσει ο όποιος καλόπιστος τι είναι η Ρωσία.>>

      Πάνω κάτω, περίπου έτσι όπως τα λες είναι, δεν διαφωνεί κανείς.

      Μόνο που κανείς ευλόγως θα είχε την εντύπωση ότι αφ' ενός δεν αντέχουν άλλες θυσίες και αφ' ετέρου... τι στα αλήθεια έχει αλλάξει τώρα σε σύγκριση με το σοβιετικό παρελθόν; Σε πρακτικό και θεωρητικό επίπεδο τόσο της πολιτικής όσο και της ίδιας της ζωής;


      Και οι μανάδες χάνουν παιδιά, και κάνουν Κόμμα Μητέρων Στρατιωτών... Και οι ελευθερίες καταπνίγονται, και οι δημοκρατικές διαδικασίες καταπατώνται, και ανακριτές παθαίνουν μονίμως αυτοκινητιστικά δυστυχήματα για να μην προχωρήσουν σε περαιτέρω έρευνα και ξεκαθάρισμα υποθέσεων ή να μην θελήσουν να προχωρήσουν... και τα κόμματα συμβιβάζονται για ένα καλό pr με την Ενιαία Ρωσία, και τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα περιθωριοποιούνται με --αναγκαίες τακτικές--, και οι νεοναζί ολοένα και "ανθίζουν" μέσα από την βία και τις δολοφονίες που κανείς δεν διατίθεται να ερευνήσει ή να αναλογιστεί περαιτέρω... και οι ολιγάρχες πίνουν στην υγειά των κορόιδων, και η φτώχεια ζει και βασιλεύει, και αριστεροί δημοσιογράφοι καθώς και μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων δολοφονούνται κ.λπ κ.λπ.

      Δεν ξέρω... Προφανώς και είναι πολύ δύσκολο να βρεις σήμερα ηγέτη στον κόσμο που και το μέλλον της χώρας να προασπίζεται και ηθικός να είναι. Προφανώς οι περισσότεροι εκτός από διεφθαρμένοι και ελεγχόμενοι από το χρήμα και τα συμφέροντα, είναι και περιορισμένου iq, ηθικού, πνευματικού, πρακτικού...

      Αλλά ο συγκεκριμένος άνθρωπος μου κάνει και για φοβερά χυδαίος. Συνειδητά. Η "πάστα" του είναι τέτοια.
      Το μόνο που τον νοιάζει είναι η υστεροφημία του και ο υπέρμετρος εγωισμός του.

      Ακόμα και αυτό που έκανε την προηγούμενη Παρασκευή στην Άγκυρα με τις -- δύο χώρες -- ήταν απίστευτη χυδαιότητα.
      Το timing που διάλεξε για να κάνει αυτό το δήθεν λάθος ήταν το κάτι άλλο.
      Και εδώ σιωπή. Όπως και στην Ρωσία με τα τόσα άλλα λάθη τα περισσότερα φυσικά εσκεμμένα...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.