#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
30/10/2013 15:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Δέκα λόγοι για την «ελεύθερη πτώση» του Ολάντ



Φταίει η φοροπαγίδα του 75%; Οι φτωχές δεξιότητες επικοινωνίας του; Ή είναι απλά πάρα πολύ φυσιολογικός; Δυστυχώς για τον Φρανσουά Ολάντ, φταίνε όλα αυτά και πολλά περισσότερα. Ο Ολάντ είναι πλέον επισήμως ο λιγότερο δημοφιλής πρόεδρος στην ιστορία. Πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι τον εγκρίνει μόλις το 26% των Γάλλων, η πρώτη φορά που ένας πρόεδρος πέφτει κάτω από το 30% από όταν άρχισε η εν λόγω δημοσκόπηση της BVI. Η γαλλίδα δημοσιογράφος Agnès C. Poirier παρουσιάζει στον Guardian τους 10 λόγους για τους οποίους η δημοτικότητα του Ολάντ καταποντίστηκε.


1. Η φοροπαγίδα του 75 %

Η προεκλογική υπόσχεση του Ολάντ, ότι θα φορολογεί τα υψηλότερα εισοδήματα στο 75%, μαζί με την προηγούμενη δήλωσή του «δεν μου αρέσουν οι πλούσιοι», έχει καθορίσει σχεδόν την προεδρία του και όχι με καλό τρόπο. Η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι ότι ο φορολογικός συντελεστής 75%, που κρίθηκε αντισυνταγματικός, δεν θα υλοποιηθεί. Είναι ένα τρομερό επικοινωνιακό λάθος. Μηδέν βαθμοί.

2. Έχει τελειοποιήσει την τέχνη του να βάζει το κάρο μπροστά από το άλογο (αλλιώς, λάθος προτεραιότητες)

Ήταν μάλλον θαρραλέο να ξεκινήσει τα πέντε χρόνια της κυριαρχίας του με το νομοσχέδιο για τους γάμους ομοφυλόφιλων, αλλά και απερίσκεπτο. Στα μάτια των περισσότερων Γάλλων, ακόμη και όσων είναι υπέρ του γάμου των ομοφυλοφίλων, οι προσπάθειες της νέας κυβέρνησης θα έπρεπε να είχαν επικεντρωθεί στην καταπολέμηση του δημόσιου ελλείμματος, την αντιμετώπιση της ανεργίας και τη μεταρρύθμιση των θεσμών.


3. Το να μισείς τις συγκρούσεις δεν είναι ιδανικό όταν είσαι ο πρόεδρος της Γαλλίας


Ο Ολάντ μισεί την αντιπαράθεση, δεν μπορεί να αντέξει τη διχόνοια και, όπως και οι περισσότεροι αυτοχαρακτηριζόμενοι σοσιαλδημοκράτες, θέλει να ηρεμεί τα πνεύματα με κάθε κόστος. Εάν αυτό έχει αποδειχθεί χρήσιμο κατά τη διαπραγμάτευση με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις για μεγαλύτερη ευελιξία στην αγορά εργασίας, ο συμφιλιωτικός τόνος σε όλα τα πράγματα δεν είναι πάντα χρήσιμος.

4. Είναι αναποφάσιστος

Η συνδιαλλαγή συχνά οδηγεί σε αναποφασιστικότητα, ή στην εμφάνιση της αναποφασιστικότητας. Οι σύμβουλοί του παραδέχονται ότι δεν ξέρουν τι σκέφτεται πραγματικά και ότι οι απαντήσεις του στις ερωτήσεις είναι είτε «oui» ή «oui oui». Σε μια χώρα όπου η αγαπημένη τρισύλλαβη λέξη είναι «non», η προεδρική συνήθεια ακούγεται περισσότερο από διστακτική. Ακούγεται δυσοίωνη.


5. Δεν φαίνεται ικανός να χαλιναγωγήσει τις φατρίες του κόμματός του


Το γεγονός ότι ο ηγέτης του Αριστερού Κόμματος Ζαν-Λυκ Μελανσόν προσβάλει συνεχώς τον αρχηγό του κράτους σε ώρες υψηλής τηλεθέασης είναι αρκετά κακό, αλλά θα μπορούσατε να ισχυριστείτε ότι αφού δεν είναι μέλος της κυβέρνησης δεν οφείλει σεβασμό. Ωστόσο, όταν οι Πράσινοι που κατέχουν υπουργικές θέσεις ζητούν από τους νέους Γάλλους να κατέβουν στους δρόμους, το παρατραβάνε, ακόμα και για έναν διαλλακτικό πρόεδρο.

6. Είναι πολύ φυσιολογικός

Ομολογώ, ότι αρχικά μας άρεσε. Μετά από πέντε χρόνια καθαρής ανωμαλίας με την οιστριονική προσωπικότητα του Νικολά Σαρκοζί, οι περισσότεροι καλωσόρισαν τον «Monsieur Normal», έναν ελαφρώς υπέρβαρο κανονικό τύπο και όχι κάποιον ανήσυχο και επιρρεπή σε εξωφρενική συμπεριφορά και πολιτικές. Το πρόβλημα είναι ότι η Γαλλία απαιτεί έναν λιγότερο από το συνηθισμένο πρόεδρο, μια προσωπικότητα σε θέση να κατανοήσει την πολυπλοκότητα και τις ομορφιές αυτού του αντιφατικού έθνους.

7. Έχει έναν αδύναμο πρωθυπουργό


Γιατί ο Ολάντ έχει κολλήσει με τον Ζαν-Μαρκ Ερό ως πρωθυπουργό; Ο δήμαρχος της Νάντης θα έπρεπε να συνεχίσει να κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα, να είναι ένας τοπικός παράγοντας. Ο κακόμοιρος, φαίνεται τόσο εξαντλημένος… Δεν έχει καμία εξουσία στην απείθαρχη κυβέρνησή του. Ο Μανουέλ Βαλς, ο νυν τολμηρός και αυστηρός υπουργός Εσωτερικών, θα μπορούσε ως πρωθυπουργός να ξυπνήσει τα πάθη και της Γαλλία.

8. Του λείπουν δεξιότητες επικοινωνίας


Μπορεί ο Alastair Campbell να βοηθήσει; Εάν ο Σαρκοζί ήταν κάποιος που μπορούσε να μας καταπλήξει χωρίς να αφήνει καθόλου χρόνο ανάμεσα στις ανακοινώσεις με εντυπωσιακά νέα μέτρα, ο Ολάντ φαίνεται ότι αδυνατεί να παρουσιάσει τις ενέργειές του με σαφή και αποτελεσματικό τρόπο. Δεν τον βλέπουμε και πολύ και όταν μιλάει δεν πείθει.

9. Έχει σταματήσει να είναι ο εαυτός του

Αυτό είναι ίσως το πιο λυπηρό. Ο Ολάντ, ο bon viveur και πνευματώδης γόης, μας έκανε να γελάμε. Αν και παραμένει γοητευτικός και θερμός ιδιωτικά, με εμάς, το λαό του, νιώθει ότι πρέπει να υποδυθεί έναν ρόλο. Δεν τον βλέπουμε να τρώει, να πίνει και να είναι χαρούμενος, δεν κάνει πλέον χιούμορ, μέχρι που περπατά και πιο παράξενα, τόσο μονοκόμματος σα σκούπα.

10. Δεν έχει χαλαρώσει την υπαρξιακή αγωνία μας


Πολλοί από εμάς ήλπιζαν ότι θα είναι σε θέση να απαλύνει το εθνικό άγχος μας, το οποίο έφθασε σε ανησυχητικά επίπεδα μετά από πέντε χρόνια παροξυσμού του Σαρκοζί. Αλίμονο, μετά από μια περίοδο αναμονής, αισθανόμαστε όλο και πιο ανυπόμονοι. Σύντομα θα θυμώσουμε.

theguardian

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Αντιευρωπαίος avatar
    Αντιευρωπαίος 30/10/2013 18:14:01

    Ο Ολάντ θα θυσίαζε και τα παιδιά του (πόσο μάλλον την χώρα του) για να ικανοποιήσει την ΕΕ. Το άρθρο κάνει λάθος ότι δεν έχει επικεντρωθεί στο δημόσιο έλλειμμα. Σϊγουρα είναι θέμα που δεν συζητιέται σε κανένα καφενείο της Ριβιέρας και περνάει στα ψιλά, αλλά η κυβέρνηση του έχει περικόψει δαπάνες και αυξήσει φόρους (σας θυμίζει κάτι αυτό;). Είπαμε, θα σκότωνε για να ικανοποιήσει την ΕΕ. Αλλά και το θέμα της ανεργίας προσπάθησε να αντιμετωπίσει. Άνοιξε το μέτωπο της μείωσης του εργασιακού κόστους (sic!), την ελαστικοποίηση των μορφών εργασίας (καρά sic!) και άλλων άκρως αντιλαϊκών πολιτικών με την ελπίδα ότι θα μειωθεί η ανεργία. Ασφαλώς, η ανεργία άρχισε να ανεβαίνει ακόμη πιο γρήγορα γιατί κανείς δεν επένδυσε και μόνο με το άνοιγμα της κουβέντας, μειώθηκε η κατανάλωση. Έχω μια απλή και πλήρως κατανοητή συμβουλή για τον κ.Ολάντ και τους ομολόγους του σε Ισπανία, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ελλάδα, Γερμανία. Το να κάνεις πιο εύκολες τις απολύσεις, να αυξήσεις τις ώρες εργασίας και να μειώσεις τους μισθούς, στα επίπεδα των 12-16 ωρών/ημέρα και στο μηνιάτικο 40-100 ευρώ δεν θα μπορέσεις να τους φτάσεις. Αυτά είναι τα επίπεδα ωρών εργασίας και μισθών στην Αφρική και μέρος της Ασίας. Όσο η Ευρώπη επιμένει ότι θα επαναβιομηχανοποιηθεί με ανοικτά οικονομικά σύνορα, τόσο οι λαοί της θα υποφέρουν. Το κινέζικο γκουλάγκ της Foxconn ή την ΕΟΖ Βόρειας-Νότιας Κορέας δεν το ανταγωνίζεσαι στο κόστος που να χτυπιέσαι κάτω και να βγάζεις αφρούς από το στόμα και δολλάρια Μονόπολυς από τα αυτιά. Είναι απλά αδύνατο. Να μην αναφερθώ και στο φορολογικό κομμάτι...

    Μείωση της ανεργίας θα μπορούσε να καταφέρει με λήξη των αδειών παραμονής των εκατομμυρίων αχρείαστων μεταναστών που πνίγουν την Γαλλία. Ας αποφασίσει η Γαλλική ΕΛΣΤΑΤ πόσους μετανάστες χρειάζεται η χώρα.

    Δεύτερο βήμα είναι η δημιουργία ελκυστικού οικονομικού περιβάλλοντος. Έχει δυο εναλλακτικές. Εναλλακτική της ΕΕ, δλδ κινεζοποίηση με την (φρούδα) ελπίδα ότι κάποιος θα επενδύσει με παράλληλη κατάρρευση της κατανάλωσης. Και εναλλακτική της ιστορίας, όπου η Γαλλία θα επαναφέρει δασμούς ώστε να κάνει πιο συμφέρουσα την παραγωγή προϊόντων εντός των τειχών της. Νέοι επιχειρηματίες θα εκμεταλλευτούν την ευκαιρία και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Νέους επιχειρηματίες. Εκείνους που πήγαν το φουγάρο στην Κίνα του αξίζει η απόλυτη χρεωκοπία. Αυτοί που επένδυσαν στην πατρίδα τους αξίζει η ευημερία της επιχειρηματικότητας. Τότε, το δημ. έλλειμμα θα μειωθεί από μόνο του, λόγω της μεγάλης ανάπτυξης (μείωση λόγου έλλειμμα/ΑΕΠ) και μείωση της ανεργίας (μείωση των κρατικών δαπανών - γαλλικός ΟΑΕΔ χωρίς επιπτώσεις στο ΑΕΠ). Αν υπάρχει κόμμα που να είναι κοντά σε αυτά είναι το κόμμα της Λεπέν που ήδη την αποκαλούν την Γαλλίδα (Συντηρητική/ Μη φιλελευθερή) Σιδηρά Κυρία. Ασφαλώς, μπορεί να είναι και smokescreen του συστήματος για να απορροφηθεί πολιτικά η αγανάκτηση και αν βγει η Λεπέν να είναι 5 φορές χειρότερη από τον Ολάντ. Όπως και να έχει, οι επόμενες εκλογές στη Γαλλία είναι πολύ υποσχόμενες και άκρως ενδιαφέρουσες.

  2. Nik avatar
    Nik 31/10/2013 05:51:30

    Στα ελληνικά όλο το άρθρο συνοψίζεται με μια λέξη-χαρακτηρισμό αλλά δεν επιτρέπεται να την γράφουμε.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.