Γιατί o Βλαντιμίρ Πούτιν είναι ήρωας για κάποιους και στη Δύση
02/01/2015 13:47
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Γιατί o Βλαντιμίρ Πούτιν είναι ήρωας για κάποιους και στη Δύση

Κάποια κόμματα στη Δυτική Ευρώπη επιδιώκουν στενότερους δεσμούς με τη Ρωσία για να επωφεληθούν, γράφει ο ιστορικός Andrea Mammone.

Κατά τη διάρκεια της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, οι Δυτικοί κομμουνιστές συχνά στρέφονταν στη Μόσχα για ιδεολογική έμπνευση, οικονομική βοήθεια και πολιτική στήριξη. Η Σοβιετική Ένωση, από την πλευρά της, ήταν ευτυχής και με το παραπάνω που τους εξυπηρετούσε. Είκοσι πέντε χρόνια μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ο κομμουνισμός έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, αλλά ορισμένοι Ευρωπαίοι ηγέτες κομμάτων αναβιώνουν για μια ακόμη φορά τους δεσμούς με τη Ρωσία, για πολύ διαφορετικούς λόγους.

Σε μια συνέντευξη αυτό το μήνα, η Μαρίν Λε Πεν, ηγέτης του Εθνικού Μετώπου της Γαλλίας, εξέφρασε τον θαυμασμό της για τον Πούτιν. «Υπάρχει ένας ψυχρός πόλεμος που διεξάγεται εναντίον του από την Ευρωπαϊκή Ένωση κατ 'εντολή των Ηνωμένων Πολιτειών, που υπερασπίζονται τα δικά τους συμφέροντα», είπε. Η Λε Πεν, το κόμμα της οποίας εκτοξεύθηκε στην πρώτη θέση στη Γαλλία στις περασμένες ευρωεκλογές, επικρότησε τον εθνικισμό του Πούτιν. «Κατάφερε να αποκαταστήσει την υπερηφάνεια και ικανοποίηση σε ένα μεγάλο έθνος», είπε.

Η Λε Πεν είναι μία από τους πολλούς ευρωπαίους ηγέτες της ακροδεξιάς που υποστηρίζουν τον Πούτιν. Ο Ματεό Σαλβίνι, επικεφαλής της δεξιάς Λέγκας του Βορρά και ανερχόμενο αστέρι στην ιταλική πολιτική σκηνή, υπέγραψε συμφωνία τον περασμένο Οκτώβριο μεταξύ του κόμματός του και της Ενωμένης Ρωσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν, που βασίζεται σε αυτό που αποκαλεί κοινές αξίες. Και κατά τη διάρκεια του «δημοψηφίσματος» της Κριμαίας - η οποία νομιμοποίησε ως τετελεσμένο γεγονός την προσάρτηση της ουκρανικής επαρχίας στη Ρωσία- τουλάχιστον 12 ευρωπαϊκά ακροδεξιά κόμματα αποδέχθηκαν την αμφιλεγόμενη πρόσκληση να ενεργήσουν ως «παρατηρητές».

Τι κάνει λοιπόν τον Πούτιν τόσο ελκυστικό στην ευρωπαϊκή ακροδεξιά; Πολλά από αυτά τα κινήματα θεωρούν τον Πούτιν προστάτη των αξιών της ηπειρωτικής Ευρώπης. Χαιρετίζουν τις συντηρητικές θέσεις του Ρώσου ηγέτη σε θέματα όπως η ομοφυλοφιλία, ιδιαίτερα τη στιγμή που τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων αναπτύσσονται στη Δύση. Μπορεί επίσης να μοιράζονται κοινούς αντιπάλους. Ο Πούτιν είναι κατηγορηματικά αντίθετος στην Ευρωπαϊκή Ένωση και θεωρεί την προς ανατολάς διεύρυνση του μπλοκ ως επέμβαση στην παραδοσιακή σφαίρα επιρροής της Ρωσίας. Η πλειοψηφία της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, εν τω μεταξύ, θεωρεί την ΕΕ εξίσου ηγεμονική. Υποστηρίζει ότι έχει ληστέψει την εθνική κυριαρχία των ευρωπαϊκών κρατών-μελών και πολλοί είναι αυτοί που θέλουν την έξοδό τους από την Ένωση.

Αλλά αυτό που εξηγεί καλύτερα την έλξη της ακροδεξιάς προς τον Πούτιν είναι το στυλ ηγεσίας του. Αρχίζοντας με τα χρόνια μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, η ακροδεξιά πάντα αναζητούσε σταθερά ισχυρούς ηγέτες που θα εμπνεύσουν μια ειδική μάζα των οπαδών. Ο Μπενίτο Μουσολίνι ήταν ο πρώτος, αν και δεν ήταν φασίστες όλοι οι επόμενοι ηγέτες -είδωλα της άκρας δεξιάς. Ο Σαρλ ντε Γκολ και η Μάργκαρετ Θάτσερ, οι οποίοι ήταν φημισμένοι για την αυστηρή κατανόηση των κομμάτων τους και των κοινοβουλίων τους, έχαιραν μεγάλης εκτίμησης από την ακροδεξιά για την ακλόνητη εθνικιστική και αντι-αριστερή θέση τους. Σήμερα, ο Πούτιν καλύπτει αυτό το ρόλο.

Ο Πούτιν προσφέρει ακριβώς αυτό που θέλει η ακροδεξιά σήμερα. Στη Δυτική Ευρώπη, η οικονομική ύφεση και οι πολιτικές λιτότητας της ΕΕ έχουν συμβάλει στην αύξηση της δημόσιας οργής για τα πάντα, από το φιλελευθερισμό ως τη μετανάστευση. Ο Πούτιν, ο οποίος έχει χτίσει την πολιτική του καριέρα στην ανοικοδόμηση του κύρους της Μόσχας, έχει δημιουργήσει ένα μοντέλο για την ανάκτηση του μεγαλείου, που είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν. Ομοίως, θεωρούν τον διεκδικητικό εθνο-εθνικισμό στη Ρωσία ως απάντηση στα ευρωπαϊκά δεινά.

Όλη αυτή η συκοφαντία έχει ωφελήσει τον Πούτιν. Η Μόσχα είναι πρόθυμη να ενισχύσει τους δεσμούς με τις ακροδεξιές ομάδες της Ευρώπης, ως έναν τρόπο για να μειώσει τη διεθνή απομόνωσή της. Σύμφωνα με κάποια ρεπορτάζ, δίνει σημαντικά ποσά προς αυτά τα κόμματα, ως έναν τρόπο για να ενισχύσει την εικόνα της Ρωσίας σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Σκεφτείτε ότι το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας παραδέχθηκε πρόσφατα τη λήψη 9 εκατ. ευρώ από την Πρώτη Τσεχική Ρωσική Τράπεζα, η οποία έχει σχέσεις με τον Πούτιν, για την κάλυψη των εκλογικών δαπανών του.

Δικαιολογημένα θα θεωρήσει κάποιος ότι όλα αυτά ακούγονται πολύ παρόμοια με τις ημέρες του Σιδηρού Παραπετάσματος. Αλλά πού θα καταλήξουν; Η ακροδεξιά μπορεί να συνδεθεί πιο στενά με την πολιτική ελίτ της Ρωσίας. Η αύξηση κεφαλαίων θα μπορούσε να βοηθήσει στην προβολή τους, στην προπαγάνδα και στα εκλογικά αποτελέσματα. Ωστόσο, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι όλα αυτά τα κόμματα θα επωφεληθούν από την προώθηση της αλληλεγγύης με την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας. Ορισμένα κινήματα έχουν αρνητική κάλυψη στα κράτη τους για την εθνικιστική, αντι-μεταναστευτική, αντιευρωπαϊκή θέση τους - και το να είναι υπέρ του Πούτιν μπορεί να αποτελεί ένα ακόμη εμπόδιο για την προσέλκυση περαιτέρω λαϊκής υποστήριξης.

Αυτή τη στιγμή, αυτό που είναι σαφές είναι ότι παρακολουθούμε μια περίεργη φάση της ευρωπαϊκής πολιτικής: οι κληρονόμοι του φασισμού χαμογελούν σε όλα τα Ουράλια στους γιους του σοβιετικού κομμουνισμού, ενώ η υπόλοιπη ήπειρος κοιτάζει με κάποια αμηχανία.

http://blogs.reuters.com/great-debate/2014/12/31/why-vladimir-putin-is-a-hero-to-some-in-western-europe-too/

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.