Γιατί οι παγκόσμιες συγκρούσεις θα γίνουν ο νέος κανόνας
29/09/2015 19:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Γιατί οι παγκόσμιες συγκρούσεις θα γίνουν ο νέος κανόνας

Δεν χρειάζεται να είναι απαισιόδοξος κάποιος για να σκεφτεί ότι οι συγκρούσεις και οι αντιπαραθέσεις θα είναι ο νέος κανόνας, σχολιάζει ο Philip Stephens.

Αναφέροντας τον γεωπολιτικό κίνδυνο, το χάος στη Μέση Ανατολή έρχεται αμέσως στο μυαλό κάποιου. Ο επόμενος παράγοντας για να σημάνει συναγερμός για κάποιον συνετό επενδυτή θα μπορούσε να είναι τα ρεβανσιστικά σχέδια του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία, ή η δυνητική σύγκρουση μεταξύ μιας πιο διεκδικητικής Κίνας και ενός Αν ρίξουμε μέσα και τα «αποτυχημένα κράτη» και την αυξημένη διαταραχή σε μια λωρίδα της Αφρικής, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η επιχείρηση για τη διαχείριση του γεωπολιτικού κινδύνου ανθεί.

Αυτά τα γεγονότα δείχνουν έναν κόσμο στον οποίο οι κανόνες που διέπουν τις διεθνείς σχέσεις μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου είναι υπό έντονη πίεση. Για ένα μικρό διάστημα μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, φάνηκε ότι το μέλλον υπάρχει σε ένα πολυμερές σύστημα που βασίζεται σε κανόνες: ότι η οικονομική ενοποίηση στο επίκεντρο της παγκοσμιοποίησης θα έπρεπε να ενισχυθεί από την παγκόσμια πολιτική αρχιτεκτονική, που έχει τις ρίζες της στην ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης. Ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος μίλησε για την αυγή μιας νέας διεθνούς τάξης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ξεκίνησε το πιο φιλόδοξο έργο της με τη δημιουργία του ενιαίου νομίσματος, βλέποντας το μοντέλο της πολιτικής συνεργασίας ως πρότυπο. Ένα τέταρτο του αιώνα μετά το Τείχος του Βερολίνου έπεσε, και μαζί του και οι μεγάλες φιλοδοξίες. Η ΕΕ προσπαθεί να παραμείνει ενωμένη.Ο κόσμος του 21ου αιώνα έχει αρχίσει να μοιάζει με τον ανταγωνιστικό εθνικισμό του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα και όχι με μια συνεργατική τάξη πολιτικής και οικονομικής ολοκλήρωσης. Ο ενθουσιασμός για την πολυμέρεια έχει δώσει τη θέση του σε μια αυξανόμενη έμφαση στην εθνική κυριαρχία. Οι παγκόσμιοι κανόνες εμπορίου και επενδύσεων έχουν αντικατασταθεί από τις περιφερειακές συμφωνίες, που διαμορφώνονται περισσότερο από τα στενά εθνικά συμφέροντα παρά από οποιαδήποτε δέσμευση σε έναν ανοικτό, φιλελεύθερο κόσμο.

Είναι κοινό λάθος να φανταζόμαστε ότι ο γεωπολιτικός κίνδυνος είναι κάτι που συμβαίνει «εκεί πέρα» - σε διαταραγμένα ή προβληματικά μέρη του κόσμου, και όχι σε προηγμένες δημοκρατίες. Όποιος δημιουργεί μιας επιχείρηση, επεκτείνει τις αλυσίδες εφοδιασμού ή απλά αναζητά νέες αγορές στην ΕΕ τα τελευταία χρόνια πρέπει να εξετάζει το ενδεχόμενο διάλυσης του ευρώ. Επιπλέον, η ελληνική κρίση δεν έχει τελειώσει ακόμη. Αυταρχικά καθεστώτα όπως η Ουγγαρία έχουν απομακρυνθεί από την αντίληψη ότι οι επενδυτές στην ΕΕ μπορούν πάντα να βασίζονται στο κράτος δικαίου, ενώ λαϊκιστικά κινήματα της δεξιάς και της αριστεράς έχουν κλονίσει τις παλιές πολιτικές ελίτ σε όλη την ήπειρο.

Η ένοπλη επίθεση του ρώσου προέδρου Πούτιν στην Ουκρανία, η πίεση στο σύστημα Σένγκεν που προκλήθηκε από την πρωτοφανή ροή προσφύγων από τη Συρία στην ΕΕ και το φλερτ του Ντέιβιντ Κάμερον με το ενδεχόμενος εξόδου της Βρετανίας από την Ένωση να έχουν μειώσει τις εκτιμήσεις σχετικά με τη μονιμότητα του ευρωπαϊκού σχεδίου.

Οι ιαπωνικές εταιρείες έχουν προσθέσει την πιθανότητα Brexit στους υπολογισμούς που κάνουν τώρα για τις επενδύσεις τους στη Βρετανία. Και οι Βρετανοί αναλυτές αναρωτιούνται για πόσο καιρό η Σκωτία θα μπορούσε να παραμείνει στο Ηνωμένο Βασίλειο, αν το δημοψήφισμα που υποσχέθηκε ο Κάμερον για την ΕΕ προκαλέσει ρήξη με τις Βρυξέλλες.

Συνολικά, είναι πολύ νωρίς για να πούμε ότι η ΕΕ διολισθαίνει προς μια μόνιμη ρήξη, αλλά δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η κόλλα της συνεργασίας - ή «αλληλεγγύης», όπως λεγόταν κάποτε - έχει αποδυναμωθεί. Κοιτάξτε πέρα από τον Ατλαντικό και θα δείτε ότι οι ΗΠΑ έχουν διαφύγει από μια τέτοια πολιτική αναταραχή, ακόμη και αν η κίνηση του Ντόναλντ Τραμπ για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων δείχνει μια παρόμοια διάθεση της λαϊκής απογοήτευσης με την παλιά πολιτική τάξη. Το σχιστολιθικό αέριο και το πετρέλαιο έχουν απελευθερώσει άμεσα τις ΗΠΑ από την εξάρτησή τους από τα πλούσια σε πετρέλαιο κράτη του Κόλπου, οδηγώντας σε οικονομική ανάπτυξη και μείωση της ανεργίας στο εσωτερικό.

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχουν επίσης δημιουργηθεί σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τον παγκόσμιο ρόλο της Αμερικής. Η άνοδος της Κίνας, η κατάρρευση του κρατικού συστήματος κατά το μεγαλύτερο μέρος της Μέσης Ανατολής, ο ρωσικός ρεβανσισμός και η ευρωπαϊκή αδυναμία έχουν, με τον τρόπο τους, υποβαθμίσει την Pax Americana. Οι Αμερικανοί έχουν κουραστεί από τις ξένες στρατιωτικές περιπέτειες, ακριβώς τη στιγμή που η δύναμη των ΗΠΑ έχει αμφισβητηθεί. Οι ΗΠΑ παραμένουν η απαραίτητη παγκόσμια δύναμη, αλλά δεν είναι πλέον αποτελεσματική από μόνη της.

Δεν χρειάζεται να είναι απαισιόδοξος κάποιος για να σκεφτεί ότι οι συγκρούσεις και οι αντιπαραθέσεις θα είναι ο νέος κανόνας. Η κατάρρευση του κρατικού συστήματος στο μεγαλύτερο μέρος της Μέσης Ανατολής και το βαθύ θρησκευτικό χάσμα μεταξύ των σουνιτών και σιιτών μουσουλμάνων υπόσχεται μια έκδοση του Τριακονταετούς Πολέμου στην Ευρώπη, στον 21ο αιώνα. Η σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ αναδυόμενων και κατεστημένων δυνάμεων, προφανώς των ΗΠΑ και της Κίνας στην περιοχή του Ειρηνικού, ευνοεί τον ανταγωνισμό έναντι της συνεργασίας. Και οι πιέσεις στις πλουσιότερες οικονομίες - οικονομικές και κοινωνικές - αντιστρατεύονται τις μεγάλες στρατηγικές για να διεκδικήσουν μια πολυμερή στιγμή.

Υπάρχει ένα παράδοξο εδώ. Οι περισσότερες από τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα έθνη – καθιερωμένα ή ανερχόμενα- μπορούν να αντιμετωπιστούν με επιτυχία μόνο μέσω της συνεργατικής δράσης. Αλλά η έξαρση των εθνικιστικών αισθημάτων αποκλείει συχνά μια τέτοια συνεργασία. Αντιμέτωπες με τα λαϊκιστικά συναισθήματα στο εσωτερικό, οι κυβερνήσεις προτιμούν ενστικτωδώς να διεκδικήσουν την κυριαρχία από το να αναγνωρίσουν ότι η οικονομική ανεξαρτησία απαιτεί ένα πολιτικό εποικοδόμημα.

Πώς, λοιπόν, θα πρέπει να ανταποκριθούν οι επιχειρήσεις στη νέα παγκόσμια διαταραχή; Ο κίνδυνος είναι ότι η ανάλυση μπορεί να γεννήσει παράλυση: ότι αντιμέτωπες με μια νέα σειρά από αβεβαιότητες, οι εταιρείες απλώς διστάζουν στα πιο απαιτητικά περιβάλλοντα.

Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν αγορές που μπορούν να βρεθούν και κέρδη που μπορούν να γίνουν, ακόμη και στις πιο ταραγμένες γωνιές του πλανήτη. Μπορεί ο κόσμος να έχει γίνει πιο ανασφαλής, αλλά έχει γίνει επίσης και πολύ πλουσιότερος.

Η απάντηση είναι να προστεθεί το πολιτικό ρίσκο στους υπολογισμούς των οικονομικών ευκαιριών. Οι επιχειρήσεις γνωρίζουν καλά πώς να αξιολογούν τους ανταγωνιστές τους, μετρώντας το ρυθμιστικό κόστος και έχοντας μια μακροπρόθεσμη άποψη για τις προοπτικές της οικονομικής ανάπτυξης. Η ίδια πειθαρχία θα πρέπει να εφαρμοστεί και για την αξιολόγηση των επιπτώσεων των γεωπολιτικών ανακατατάξεων. Η εναλλακτική λύση είναι να μείνουν στις χώρες τους.

ft.com

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Δήμητρα Μ. avatar
    Δήμητρα Μ. 01/10/2015 15:45:52

    Οι Rothschild λατρεύουν τους πολέμους, επειδή αυτοί είναι μαζικοί γεννήτορες χρεών, μηδενικού ρίσκου. "Rothschilds love wars, because they are massive generators of risk-free debts". ~PoliticalVelCraft.org

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.