Γιατί η πολιτική του Μαδούρο ρισκάρει την ενότητα των εθνών της Νοτίου Αμερικής
11/03/2014 19:43
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΧΟΛΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Γιατί η πολιτική του Μαδούρο ρισκάρει την ενότητα των εθνών της Νοτίου Αμερικής

Η έλλειψη ενότητας στην κρίση της Βενεζουέλας επισημαίνει τις αδυναμίες της Νότιας Αμερικής, σχολιάζει ο John Paul Rathbone

Ιδού μια ευκαιρία να το παίξετε «πρόεδρος για μια μέρα». Είστε ένας δημοκρατικά εκλεγμένος ηγέτης στο δυτικό ημισφαίριο. Μόλις έχετε υποστεί εβδομάδες ταραχών από φοιτητές και οπαδούς της αντιπολίτευσης που θέλουν να αλλάξουν «το σύστημα». Οι διαμαρτυρίες έχουν εκθέσει τη χώρα σας στον παγκόσμιο Τύπο. Αλλά δεν πρόκειται για την Ουκρανία. Τι κάνετε;

α ) Αναγνωρίζετε το πρόβλημα. Ακούτε τους διαδηλωτές και επιδιώκετε να ικανοποιήσετε τις απαιτήσεις τους με μια λογική λύση, ακόμη και αν δεν πληροί απολύτως τις απαιτήσεις τους.
β) Υπεκφεύγετε. Κάθεστε φρόνιμα και ελπίζετε να περάσουν οι διαμαρτυρίες. Όταν βλέπετε ότι συνεχίζονται οι ταραχές, ανακοινώνετε αόριστα σχέδια για πολιτική μεταρρύθμιση. Περιμένετε να ξεθυμάνει η οργή.

γ ) Αρνείστε το πρόβλημα. Αποκαλείτε τους διαδηλωτές «φασίστες» πράκτορες ξένων δυνάμεων και στέλνετε την εθνική φρουρά. Όταν η προσέγγιση αυτή αποτυγχάνει, προτείνετε διάλογο, ακόμη και αν πλέον σχεδόν όλοι είναι πολύ ενθουσιασμένοι για να μιλήσουν.

Εάν επιλέξατε το α) συγχαρητήρια, είστε ο Πρόεδρος της Χιλής, της πιο επιτυχημένης οικονομίας της Νότιας Αμερικής, αλλά και μίας από τις πιο στέρεες θεσμικά δημοκρατίες της ηπείρου. Αυτός είναι ο δρόμος που ακολούθησε ο Σεμπάστιαν Πινιέρα το 2011, όταν αντιμετώπισε τις διαμαρτυρίες των φοιτητών σχετικά με τα πανεπιστημιακά δίδακτρα της Χιλής. Αν και υπό την στενή έννοια η προσέγγισή του απέτυχε – το κεντροδεξιό κόμμα του Πινιέρα έχασε τις εκλογές του περασμένου Δεκεμβρίου από τον κεντροαριστερό συνασπισμό της Μιτσέλ Μπατσελέτ - σε εθνικό επίπεδο ήταν μια επιτυχία, δεδομένου ότι τήρησε τα δημοκρατικά πρότυπα. Πράγματι, είναι πλέον δουλειά της Μπατσελέτ να εφαρμόσει την προεκλογική δέσμευσή της για ελεύθερη παιδεία για όλους. Αν και μπορεί να μην υπάρχουν αρκετά χρήματα για να την πληρώσει, αυτό είναι πρόβλημα της κυβέρνησής της. Επιπλέον, αυτό αποφάσισαν οι ψηφοφόροι.

Εάν επιλέξατε το β), συγχαρητήρια και πάλι, είστε η Ντίλμα Ρούσεφ, η πρόεδρος της Βραζιλίας, που αντιμετώπισε απροσδόκητες ταραχές πέρυσι, όταν ένα εκατομμύριο Βραζιλιάνοι βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για την επισφαλή κατάσταση των δημόσιων υπηρεσιών.
Μετά από μακρά σιωπή, η Ρούσεφ αναγνώρισε ότι οι διαδηλωτές δεν ήταν ασήμαντοι αναρχικοί με νόμιμα παράπονα και ότι δε μπορεί να είναι όλα τόσο ρόδινα στη Βραζιλία, όπως ισχυριζόταν μέχρι τότε η κυβέρνησή της. Παρά το γεγονός ότι η δημοτικότητα της Ρούσεφ καταποντίστηκε, ένα χρόνο μετά είναι και πάλι το φαβορί για να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές του Οκτωβρίου.
Τέλος, αν επιλέξατε το γ), είστε ο Νικολάς Μαδούρο, ο αμφιλεγόμενος σοσιαλιστής πρόεδρος της Βενεζουέλας, όπου οι διαδηλώσεις υπέρ και κατά της κυβέρνησης κατά τις τελευταίες τρεις εβδομάδες άφησαν τουλάχιστον 20 νεκρούς και από τις δύο πλευρές.
Επιπλέον πρόβλημα: αν και η Προεδρία σας δεν απειλείται προφανώς, η προσέγγισή σας έχει ριζοσπαστικοποιήσει τμήματα της αντιπολίτευσης, κάνοντας μια διαπραγματεύσιμη λύση πολύ πιο δύσκολη. Ακόμη χειρότερα, μπορεί να σας έχει αποξενώσει από της λαϊκή βάση σας σε μεγάλο βαθμό.

Τώρα, ας παίξουμε το παιχνίδι ξανά. Για άλλη μια φορά, είστε ο ηγέτης μιας χώρας στο δυτικό ημισφαίριο. Αυτή τη φορά, όμως, θα πρέπει να ανταποκριθείτε στην κατάστασή της Βενεζουέλας. Τι κάνετε;
1) Αποδοκιμάζετε, επικρίνετε, παροτρύνετε σε διάλογο και προτείνετε την διαμεσολάβηση τρίτων.
2) Θρηνείτε για την απειλή της βίας στη συνταγματική τάξη και - λαμβάνοντας υπόψη τους θυμωμένους αριστερούς πολιτικούς στο κόμμα σας, τις ασαφείς έννοιες της «Λατινοαμερικάνικης αλληλεγγύης», αλλά και τα πιο ιδιοτελή εμπορικά συμφέροντα- δεν κάνετε καμία κριτική. Είναι ένα εσωτερικό ζήτημα μόνο για τη Βενεζουέλα.
3) Χρησιμοποιείτε μια πολυμερή πλατφόρμα, όπως η Ένωση Εθνών της Νοτίου Αμερικής (UNASUR), για να βρείτε μια περιφερειακή προσέγγιση σε μία από τις πιο προβληματικές χώρες του ημισφαιρίου.
Οι ΗΠΑ, ο Παναμάς και σε μικρότερο βαθμό η Κολομβία και το Περού έχουν επιλέξει την επιλογή 1), αλλά χωρίς μεγάλο όφελος καθώς η κριτική τους έχει παραγάγει μόνο άγρια απώθηση από το Καράκας. Η επιλογή 2) είναι αυτή που έχουν κάνει πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής (ή κρύβονται πίσω από αυτήν). Επίσης, έχει δείξει μικρή πρόοδο μέχρι στιγμής.
Αυτό αφήνει την 3), που θα δοκιμαστεί αυτή την εβδομάδα στο Σαντιάγκο, όταν η UNASUR θα συσκεφθεί αμέσως μετά την ορκωμοσία της Μπατσελέτ. Αυτή η τελετή, η οποία θα είναι μια ειρηνική μετάβαση της εξουσίας από το ένα κόμμα στο άλλο, μόλις 25 χρόνια μετά τη μετάβαση της Χιλής στη δημοκρατία, είναι μια υπενθύμιση του πόσο η Νότια Αμερική έχει προχωρήσει από τα χρόνια της δικτατορίας και της χρεοκοπίας. Ωστόσο, η αδυναμία να βρουν μια κοινή απάντηση στην κρίση της Βενεζουέλας δείχνει επίσης πόσο ακόμα, ειδικά σε ορισμένες χώρες, πρέπει να προχωρήσει η περιοχή.

http://www.ft.com/intl/cms/s/0/46bf2ef4-a867-11e3-a946-00144feab7de.html#axzz2vdTKANYx

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν σχόλια στο άρθρο! Γράψτε το πρώτο σχόλιο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.