#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
02/03/2012 09:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Γιατί η Δύση δεν θα επέμβει στην Συρία


Όταν τα ιδανικά συγκρούονται με τα συμφέροντα, αυτά που συνήθως χάνουν είναι τα δεύτερα.
Παλιότερα, οι εθνοκαθάρσεις στην Σομαλία, στην Ρουάντα, και στο Νταρφούρ ήταν πολύ χειρότερες από όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη Συρία.
Πιο πρόσφατα είχαμε και το παράδειγμα της Λιβύης.
Κάποτε, ο κόσμος είχε επιτρέψει στην Ιαπωνία να αρπάξει την Μαντζουρία, και στον Μουσολίνι να χρησιμοποιήσει δηλητηριώδη αέρια κατακτώντας την Αβησσυνία, με την Κοινωνία των Εθνών να παρακολουθεί απαθώς, και στη συνέχεια να αποσυντίθεται.
Η Αμερική δεν βομβάρδισε καν τις σιδηροδρομικές γραμμές που οδηγούσαν στο Auschwitz, με την δικαιολογία ότι χρειάζονται τις βόμβες για να συνεχιστεί ο πόλεμος κατά των Γερμανών. Ή ότι έτσι κι αλλιώς, οι γραμμές θα επιδιορθώνονταν αμέσως. Ή τέλος, ότι θα μπορούσαν να αστοχήσουν, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν Εβραίοι… καθ οδόν προς τους θαλάμους αερίων.
Αυτό το σύντομο ιστορικό της ανθρώπινης σκληρότητας δεν αποσκοπεί στην φτηνή ηθικολογία. Σκοπεύει όμως να τονίσει μια πραγματικότητα, που συνήθως αποκρύβεται από τους ηθικολόγους. Η διεθνής κοινότητα, δηλαδή η Δύση, επεμβαίνει μόνο όταν το εγχείρημα υπόσχεται να είναι φτηνό, σύντομο, και χωρίς πολύ αίμα.
Για αυτό βομβαρδίστηκε η Σερβία το 1999, και η Λιβύη το 2011. Έπαιξαν ρόλο τα ψυχρά συμφέροντα.
Στη δεκαετία του 1990, την ώρα που ο εμφύλιος πόλεμος σπάραζε το Κόσοβο και την Βοσνία, οι Ευρωπαίοι απεύχονταν την εισροή εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων, για αυτό και αποφάσισαν να την αποτρέψουν, χτυπώντας τον Slobodan Milosevic.
Η ίδια λογική κυριάρχησε στην ανατροπή του Καντάφι. Σε αυτά μπορεί να προστεθεί και η φιλοδοξία του Γάλλου προέδρου να ηγηθεί της ΕΕ. Για αυτό και τα δικά του Rafales, μπήκαν πρώτα απ‘όλα τα υπόλοιπα στη μάχη.
Τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει στην περίπτωση της Συρίας. Ας ξεκινήσουμε με τις ΗΠΑ. Ο Clinton μπήκε με το ζόρι στον πόλεμο εναντίον της Σερβίας, αφού η χώρα δεν είχε κανένα στρατηγικό συμφέρον για την Ουάσιγκτον. Δώδεκα χρόνια αργότερα, ο Ομπάμα αρνήθηκε να επέμβει στη Λιβύη, επιμένοντας πως είναι ευθύνη των Ευρωπαίων.
Σήμερα, η Αμερική αποχωρεί από δυο πολεμικά μέτωπα στην ευρύτερη Μ. Ανατολή, και μειώνει τις στρατιωτικές της δαπάνες. Αν αποφασίσει να ξαναπάει σε πόλεμο, αυτό δεν θα γίνει για λόγους ηθικής, αλλά για λόγους realpolitik. Για να μειώσει το Ιράν, για να διασφαλίσει τις οδούς ροής του πετρελαίου, και για να αποδείξει το ποιος είναι ο Νο 1 στην πιο στρατηγική αρένα του 21ου αιώνα.
Και τι γίνεται με την Ευρώπη; Οι Ευρωπαίοι μειώνουν τους στρατούς τους από το 1994, οπότε και αποσύρθηκαν οι Ρώσοι. Τώρα κάνουν ακόμη περισσότερες μειώσεις. Δεν θέλουν να βομβαρδίσουν την Συρία, χωρίς την αμερικανική συμμετοχή. Όμως δεν πρόκειται απλά για μια ευρωπαϊκή αδυναμία. Αυτή τη φορά, η Κίνα και η Ρωσία δεν μένουν απαθείς, όπως στην περίπτωση της Λιβύης. Αντιδρούν ενεργά σε οποιαδήποτε απόπειρα επέμβασης. Δείτε πως αντιμετώπισαν δυο αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Κάπως ανάλογα αντιδρά και η Τουρκία, που διατηρεί ηγετικές βλέψεις για την Μέση Ανατολή.
Ακόμη και οι καλοί φίλοι τω Αμερικανών, οι Σουνίτες, αποκλείεται να χαρούν, πόσο δε μάλλον να προσφέρουν αεροπορικές βάσεις τους. Πρόκειται για απολυταρχικούς ηγέτες, που δεν επιθυμούν άλλη μια αλλαγή καθεστώτος με χρήση όπλων και βομβών από πλευράς της Δύσης.
Το Ιράν μάλιστα, μπορεί και να πολεμήσει υπέρ του Άσαντ, έτσι ώστε να διατηρήσει το στρατηγικό του «προπύργιο» στην Μεσόγειο.
Όσο για τους Ισραηλινούς, αυτοί προτιμούν τον σατανά που γνωρίζουν καλά, παρά ένα ισλαμικό σουνιτικό καθεστώς, που σίγουρα θα αναλάβει την εξουσία, όπως έγινε στην Τυνησία και στην Αίγυπτο.
Εξάλλου, μια επέμβαση στην Συρία δεν θα είναι εύκολη υπόθεση. Ο συριακός στρατός είναι από τους πιο ισχυρούς της Μ. Ανατολής, με 5.000 άρματα μάχης, και 500 πολεμικά αεροσκάφη. Μια ανθρωπιστική αεροπορική επιδρομή θα είναι έντονη, και μακροχρόνια, όπως αυτές πριν από την εισβολή στο Αφγανιστάν, και στο Ιράκ (δυο φορές). Άρα, μάλλον δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί.
Και τότε τι θα γίνει; Η Δύση θα επιβάλλει ακόμη αυστηρότερες κυρώσεις, τις οποίες θα υπονομεύουν η Μόσχα και το Πεκίνο. Εν τω μεταξύ θα συνεχιστεί ο εφοδιασμός του Άσαντ, αλλά και των ανταρτών,  με όπλα. Η εξέγερση θα κλιμακωθεί, και θα καταλήξει ένας απόλυτος εμφύλιος πόλεμος.
Στο τέλος, οι νικητές θα εκδικηθούν τους ηττημένους.
Υπάρχει κάποια ελπίδα; Μπορεί κάποιος στο περιβάλλον του Άσαντ να τον δολοφονήσει. Ή μπορεί μια καλά στοχευμένη πυραυλική επίθεση, να φέρει το ίδιο αποτέλεσμα. Μπορεί ο Άσαντ να αποφασίσει να αναζητήσει καταφύγιο στη Σ. Αραβία, αντί να πάθει αυτά που έπαθε ο Καντάφι. Μπορεί να καταρρεύσει η οικονομία της χώρας, και τα καθεστωτικά άρματα μάχης να μείνουν από πετρέλαιο, και από πυρομαχικά.
Πρόκειται για υποθετικά σενάρια, και τίποτα παραπάνω. Η Δύση θα συνεχίσει να μαλώνει με την Ρωσία και την Κίνα, θα αποσύρει τους πρέσβεις της από την Δαμασκό, και θα πιέζει για μια ακόμη «νερωμένη» απόφαση του Σ.Α.
Οι Ρώσοι θα στείλουν απεσταλμένους, για να πουν τι στον Άσαντ; Να είναι καλός με τους επαναστάτες;
Οι Ιρανοί θα τον συμβουλεύσουν να μάχεται με οικονομία, και να μην σπαταλά δυνάμεις, μέχρι να στραγγαλίσει τους αντιπάλους του.
Και οι Σύριοι θα συνεχίσουν να πεθαίνουν κάθε μέρα.
Η Δύση όμως αποκλείεται να επέμβει. Η εμπειρία της Λιβύης δεν παίζει κανέναν ρόλο στην τρέχουσα περίπτωση.
Πρέπει πάντα να θυμόμαστε το βασικό αξίωμα: Επεμβαίνουμε μόνο εφόσον το εγχείρημα υπόσχεται να είναι βραχυπρόθεσμο, φτηνό, και αποτελεσματικό. Και εφόσον ο στόχος, όπως π.χ. ο Καντάφι, στερείται συμμάχων. Ο Άσαντ έχει συμμάχους: Την Ρωσία, την Κίνα, και το Ιράν!
Του Josef Joffe
tnr.com
Απόδοση: S.A.
 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. parsifal avatar
    parsifal 02/03/2012 14:35:14

    Ετσι ακριβώς και κάτι ακόμη : Η Ρωσσία εχει την μοναδική της ναυτική βάση στην Μεσόγειο στο Ταρτούς της Συρίας, οι εγκαταστάσεις ΗΝ πολέμου στα Λιβανέζικα και Συριακά βουνά της επιτρέπουν τον απρόσκοπτο ελεγχο της κρίσιμης πλέον ενεργειακά ευρύτερης περιοχής και συνδράμουν στην εγκαιρη προειδοποίηση εις οφελος του Ιράν.
    Επιπλέον η "φιλία" Μπάαθ - Ρωσσίας (ως ΕΣΣΔ, αλλά γεωπολιτικά δεν αλλαξε κάτι) είναι η πλέον μακρόχρονη στην Μέση ΑΝατολή και επεβίωσε της Νασσερικής εκδοχής που εθαψε ο πράκτορας Σαντάτ.
    Με κάθε τρόπο οι Ρώσσοι εχουν δείξει οτι δεν θα αδιαφορήσουν για την Συρία, οι ακτές της είναι εξοπλισμένς με S- 300 και Yakhont (αντιπλοικά βλήματα) με ΡΩΣΣΟΥΣ χειριστές και η ψοφοδεής Γαλλία (παραδοσιακός "εχθρός" της Συρίας λόγω Λιβάνου) απλά δεν θα τολμήσει μαγκιές τύπου Λιβύης... πόσο μάλλον χωρίς τους Αμερικανούς.
    Εξ 'αλλου τα περιβόητα Rafale απουσία αντιπάλου στάθηκαν ανίκανα να νικήσουν τον Καντάφι πρίν την αμεση εμπλοκή των ΗΠΑ...
    Ο ρόλος της Υπερδυνάμεως είναι ακριβό σπόρ και οχι στα μέτρα των ψωριάρηδων Ευρωπαίων.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.