#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
23/03/2011 01:12
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Γαλλικά γεράκια



Έχουμε συνηθίσει να ακούμε τους Αμερικανούς νέο-συντηρητικούς, και τα λεγόμενα «γεράκια» να υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια τις πολεμοκάπηλες πολιτικές, και τις συχνές αμερικανικές στρατιωτικές επεμβάσεις σε διάφορα μέρη του κόσμου. Τώρα όμως, με τη περίπτωση της επέμβασης στη Λιβύη, όπου η Αμερική παίζει σχετικά δευτερεύοντα ρόλο, ήρθε η σειρά των Γάλλων γερακιών να στηρίξουν τον πόλεμο. Ιδού λοιπόν ένα τέτοιο άρθρο, που θα έκανε ακόμη και τα αμερικανικά γεράκια να κοκκινίσουν απ τη ζήλεια τους.

 

Η επέμβαση στη Λιβύη αποτελεί ηθικό καθήκον για τη Γαλλία

 

Το 2003, η Γαλλία του Jacques Chirac, ανέλαβε την πρωτοβουλία στην εναντίωση της διεθνούς κοινότητας απέναντι στη σχεδιαζόμενη εισβολή του Ιράκ από την Αμερική. Ο τότε Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Dominique de Villepin είχε μιλήσει με πάθος στον ΟΗΕ, αναφερόμενος στο «πνεύμα της αντίστασης» απέναντι σε μια επικίνδυνη περιπέτεια.

Το 2011, η Γαλλία ξαναπαίρνει τη πρωτοβουλία, όμως αυτή τη φορά (μαζί με τη Βρετανία) ηγείται της προσπάθειας να προστατευτεί ο λαός της Λιβύης από τον ανάλγητο ηγέτη του, Μουαμάρ Καντάφι.

Γιατί όμως να θέλει η Γαλλία τόσο πολύ να πρωτοστατήσει σε αυτή τη περιπέτεια; Στα μάτια των Γάλλων, το διεθνές στάτους της χώρας τους αντικατοπτρίζει την εθνική τους ταυτότητα. Οι Γάλλοι επηρεάζονται από το πώς τους βλέπουν οι άλλοι. Και σε καμία περίπτωση δεν θέλουν οι άλλοι να τους βλέπουν με αδιαφορία.

Τώρα, στη περίπτωση της Λιβύης, η Γαλλία δείχνει το δρόμο στην Αμερική, ενώ οι γαλλικές σημαίες κυματίζουν στους δρόμους της «ελεύθερης» Βεγγάζης δίπλα στις νέες σημαίες της Λιβύης. Και έτσι, για μια ακόμη φορά, και σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, οι Γάλλοι είναι περήφανοι που είναι Γάλλοι. Στη συγκεκριμένη μάλιστα περίπτωση, η θέλησή τους για παρέμβαση ενισχύεται από τρεις παράγοντες: Σαρκοζύ, Καντάφι, και αραβική επανάσταση.

Ο πρώτος παράγοντας είναι βασικός. Ο Γάλλος ηγέτης αγαπά τις κρίσεις, με όλη τους την αδρεναλίνη. Για αυτόν, αυτό σημαίνει εξουσία. Να λαμβάνει δύσκολες αποφάσεις σε δύσκολες συνθήκες.

Όλα δείχνουν πως η στάση του Σαρκοζύ θα τον κάνει και πάλι αποδεκτό από το λαό του, τη ψήφο του οποίου θα χρειαστεί του χρόνου. Ως πραγματικός τζογαδόρος, ο Σαρκοζύ παίρνει το ρίσκο ότι θα ξανακερδίσει πολιτικά και ηθικά, και μάλλον θα κερδίσει.

Έχουμε επίσης τον ιδανικό κακό, τον Καντάφι. Μια καρικατούρα δεσποτικού ηγέτη, που εκπροσωπεί τον κλασικό εχθρό, που όλοι οι δημοκράτες χαίρονται να κυνηγούν. Η συμπεριφορά του υπήρξε απαράδεκτη εδώ και δεκαετίες, και όχι μόνο απέναντι στο λαό του. Οι τρομοκρατικές ενέργειες που οργάνωσε συμπεριλαμβάνουν και ένα γαλλικό αεροπλάνο της UTA, που ανατινάχθηκε πάνω από την Αφρική. Και εκτός από τη κακία του Καντάφι, υπάρχει και το γεγονός ότι η Λιβύη είναι ένα μικρό κράτος με αδύναμο στρατό.

Πέρα από τους παραπάνω παράγοντες, υπάρχει και κάτι γενικότερο. Η αποτροπή του Καντάφι από το να ξαναχτίσει τον τοίχο του φόβου που έπεσε με την «αραβική άνοιξη», είναι απαραίτητη. Δεν θα πρέπει να δούμε έναν «χειμώνα δυστυχίας». Και αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Λιβύη, με την έγκριση του ΟΗΕ, και τη στήριξη των Αράβων, διαφέρει από την αντίστοιχη περίπτωση του 2003.

Η Δύση δεν αποπειράται, όπως έκανε επί σταυροφοριών και επί ιμπεριαλισμού, να επιβάλλει τη θρησκεία της και τις αξίες της στους Άραβες. Αντιθέτως, υποστηρίζει κάποιες κοινές πανανθρώπινες αξίες, όπως είναι η ελευθερία, ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή, και η επιβολή του νόμου.

Η Δύση έχει καθήκον να προστατεύσει τις αραβικές ζωές και αξίες, όπως της το ζήτησαν άλλωστε, οι ίδιοι οι Άραβες. Η Γαλλία έχει μια πλούσια και κοινή ιστορία με τα αραβικά κράτη της Μεσογείου, για αυτό και το ηθικό της καθήκον να τα προστατεύσει είναι πολύ μεγαλύτεροι από το αντίστοιχο άλλων χωρών.

Και πράγματι, η Γαλλία διαθέτει μεγάλο αριθμό μεταναστών από το Maghreb, οι οποίοι συγκινήθηκαν και ενθουσιάστηκαν με την «αραβική άνοιξη». Έτσι σήμερα, εκτός από περήφανοι που είναι Άραβες, είναι και περήφανοι που είναι Γάλλοι. Αυτό είναι ότι πρέπει για να αντιμετωπιστεί ο φονταμενταλιστικός ισλαμισμός στη Γαλλία.

Το ιδανικό σενάριο θα ήταν όλα να πάνε καλά. Να μη προκληθεί χάος στη Λιβύη και στην ευρύτερη περιοχή. Η Γαλλία και η Βρετανία, με τη βοήθεια των ΗΠΑ, ανέλαβαν ένα μεγάλο ρίσκο. Το να ξεκινάς πόλεμο είναι πολύ πιο εύκολο από το να τον τελειώνεις. Αλλά είναι ένα ρίσκο που αξίζει το κόπο.

Το να αφεθεί απερίσπαστος ο Καντάφι να καταπιέζει το λαό του, θα αποτελούσε ένα κακό μήνυμα προς τους απανταχού δικτάτορες, ότι οι μέθοδοί τους είναι αποδεκτές.

Ο Σαρκοζύ επέλεξε τη σωστή λύση. Μάλιστα, επέλεξε τη μοναδική λύση για πρόοδο.

S.A.-Project Syndicate

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. sawas avatar
    sawas 23/03/2011 01:52:28

    Και οψιμα Γερμανικα υπαρχουν......

    Αυτο δεν το περιμενα.....
    h**p://www.sueddeutsche.de/politik/streitfall-libyen-einsatz-deutsche-aussenpolitik-eine-farce-1.1075362

  2. parsifal avatar
    parsifal 23/03/2011 11:43:15

    Οι αναρτήσεις του antinews για την πολεμική, ρεβανσιστική γαλλική υστερία είναι διαφωτιστικές και αναδεικνύουν τα συμπλέγματα που κατατρύχουν τους Γάλλους μετά το 1962 και την εγκατάλειψη της "Algerie Francaise" και αφού είχε προηγηθεί μία αιματηρή Ινδοκίνα με κατάληξη το δράμα του Dien Bien Fou.
    Ασφαλώς θα πρέπει να προστεθεί στο ψυχοπαθολογικό αυτό υπόβαθρο και η πετρελαική Total που εδραστηριοποιείτο στην Λιβύη, ο διαγκωνισμός για την πρωτοκαθεδρία στην Μεσόγειο (Γαλλική ιδέα ηταν η "Μεσογειακή Ενωση" που σφόδρα εδυσαρέστησε την Γερμανία) και συνολικά η αναδιάταξη στο status quo της περιοχής μετά τις Αραβικές επαναστάσεις η "επαναστάσεις".

  3. Ο Θείος avatar
    Ο Θείος 23/03/2011 14:55:17

    Τα ίδια περίπου λέει και ο Κόν Μπεντίτ, και οι πολιτικοί της Ενωμένης Αριστεράς στη Γαλλία.
    "Άσπρος Γάλλος, μαύρος Γάλλος, όλοι οι Γάλλοι μιά γενιά"; Όχι ακριβώς, διότι διαφωνεί με την επέμβαση το Αντιιμπεριαλιστικό (συγγνώμη Εθνικό) Μέτωπο. Το αξιοκρατικό και καθόλου οικογενειοκρατικό κόμμα του οποίου ηγείται η κα Μαρίν Λε Πέν, με όχι αμελητέα ποσοστά στις τελευταίες Κοινοτικές εκλογές.
    Στο link που έβαλε o sawas, είναι ο πρώην Γερμανός ΥΠΕΞ Φίσερ, που "τα ψάλλει σε ήχο πλάγιο δεύτερο" στον διάδοχό του και στην κα Μέρκελ: ¨" Η Γερμανική εξωτερική πολιτική μπήκε σε αυτοκινητόδρομο και οδηγεί στην ανάποδη λωρίδα. Δεν κινδυνεύει μόνον αυτή, αλλά και άλλοι."

  4. Ο Θείος avatar
    Ο Θείος 23/03/2011 15:14:22

    Κανένα σχόλιο για την επίσημη γραμμή της ΝΔ;
    Χθές στη Βουλή άκουσα τον "καθ' ύλην αρμόδιον" Αβραμό: Ήταν σαφώς Ζυπέ και Φίσερ, σε καμμιά περίπτωση Βέστρβέλε ή Μαρίν.
    Λέτε να μας προκύψει καμμιά αντιιμπεριαλιστική εξέγερση "ντιντίδων";

    • Ο Θείος avatar
      Ο Θείος @ Ο Θείος 23/03/2011 15:15:18

      Πού 'σαι Φαήλο, να ρίξεις τη "γραμμή";

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.