#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
23/01/2012 12:12
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Βερολίνο vs Keynes



Η οικονομική ηγεσία της Γερμανίας δοκιμάζεται και πάλι. Στην τελευταία Σύνοδο κορυφής του περασμένου Δεκέμβρη, το Βερολίνο δεν κατάφερε να πείσει την Βρετανία να συνταχθεί με μια νέα πιο σφιχτή δημοσιονομική ένωση.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός David Cameron δυσανασχέτησε στο ενδεχόμενο περαιτέρω παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας προς τις Βρυξέλλες. Αλλά μάλλον ο φόβος του έχει να κάνει με την νομισματική πειθαρχία που επιδιώκει η Angela Merkel.

Παρά την πολιτική λιτότητας που εφαρμόζει στη χώρα του, ο Cameron δεν παύει να δηλώνει υποστηρικτής της αγγλοαμερικανικής «ποσοτικής χαλάρωσης», η οποία θεωρείται ως πανάκεια σε δύσκολους οικονομικά καιρούς.

Και δεν είναι ο μόνος. Την ίδια άποψη έχει η επικεφαλής του ΔΝΤ Christine Lagarde, αλλά και ο Ιταλός πρωθυπουργός Mario Monti.

Στον αιώνα που ζούμε, η εκτύπωση χρήματος έχει αντικαταστήσει τα πολυβόλα, ως όπλο στις ευρωπαϊκές μάχες για επικράτηση.

Οι Γερμανοί δεν το παραδέχονται, αλλά στην ουσία προσπαθούν να κτίσουν μια νέα οικονομική αυτοκρατορία, στην οποία η βασική αρετή θα θεωρείται το «έντιμο χρήμα».

Με βάση την ιστορία, ελάχιστοι είναι οι Ευρωπαίοι που θα ήθελαν να παραδώσουν την οικονομική τους αυτοκυριαρχία στους Γερμανούς, ή μάλλον στον γερμανικό τρόπο δράσης. Επειδή όμως η Γερμανία αποτελεί την οικονομική ατμομηχανή της ηπείρου, καθώς και τον δανειστή τελευταίας προσφυγής, διαθέτει και όλα τα πλεονεκτήματα. Μάλιστα, τελευταία, πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες αναφέρουν ότι περισσότερο φοβούνται μια ήπια Γερμανία, από ότι μια πιο επιθετική.

Επί πολλούς αιώνες, η γερμανική ενοποίηση συναντούσε εμπόδια από πλευράς των Ευρωπαίων. Όταν η χώρα επιτέλους ενώθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, ήταν πολύ πιο πίσω από τους αντιπάλους της Γαλλία και Αγγλία, όσον αφορά στην απόκτηση αυτοκρατορίας. Οι πόλεμοι που ακολούθησαν απέδειξαν την βούληση των Γερμανών να κερδίσουν τον χαμένο χρόνο.

Η ήττα του ναζισμού, και ο εφιάλτης του ψυχρού πολέμου, που διαίρεσε την χώρα, δεν έβαλε τέλος στα όνειρα μιας παγκόσμιας οικονομικής γερμανικής κυριαρχίας. Τα μέσα όμως άλλαξαν.

Μετά την επανένωσή της πριν από 20 χρόνια, η Γερμανία, με μόνο 82 εκατ. πληθυσμό κατάφερε να γίνει ο μεγαλύτερος παγκόσμιος εξαγωγέας, μέχρι που την ξεπέρασε η Κίνα το 2010.

Αυτό το μεταπολεμικό θαύμα βασίστηκε κυρίως σε μια ηθική σκληρής εργασίας, εξοικονόμησης πόρων, συσσώρευσης κεφαλαίων,  εξαγωγές, και πολύ πειθαρχημένες αντιπληθωριστικές νομισματικές πολιτικές. Η Γερμανία υιοθέτησε την οικονομική φιλοσοφία της λεγόμενης «αυστριακής σχολής», που δίνει έμφαση στο σταθερό χρήμα. Έτσι, έως το 1990, το γερμανικό μάρκο είχε γίνει ένα κύριο παγκόσμιο νόμισμα.

Αντίθετα με τους Γερμανούς, οι ανταγωνιστές τους Άγγλοι και Αμερικανοί, προτίμησαν την κευνσιανή προσέγγιση, με την οποία η υποτίμηση του νομίσματος θεωρείται ως το βασικό εργαλείο επίτευξης οικονομικής ανάπτυξης.

Για τους Γερμανούς όμως, η υποτίμηση καταστρέφει τις αποταμιεύσεις της μεσαίας τάξης, και ωφελεί τους τραπεζίτες και τους πολιτικούς.

Η απόκλιση των δυο αυτών απόψεων, εξηγεί εύγλωττα και την σημερινή δυσκολία εξεύρεσης μιας κοινά αποδεκτής λύσης για την κρίση χρέους.

Πριν από δυο δεκαετίες, οι Γερμανοί θυσίασαν (με απροθυμία) το μάρκο τους για χάρη του ευρώ, με τον τότε καγκελάριο Helmut Kohl να το θεωρεί ως απαραίτητο βήμα για μια ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Μάλιστα, για να πειστούν κάποιοι σκεπτικιστές, η Γερμανία επέμενε η ΕΚΤ να εδρεύει εκεί, έτσι ώστε οι γερμανικές νομισματικές προκαταλήψεις να συνεχίσουν να κυριαρχούν.

Η σημερινή πολιτική του Βερολίνου εξηγείται από εκείνη την διστακτικότητα. Προσπάθησε να κάνει το ευρώ έναν διάδοχο του μάρκου. Και είναι πολλοί οι σημερινοί Γερμανοί που αναπολούν το εθνικό τους νόμισμα, θέλοντας την επιστροφή του.

Πολλοί Αμερικανοί πιστεύουν πως η σταθερότητα θα επανέλθει στην Ευρώπη μόνο εφόσον η ΕΚΤ επιδείξει ανάλογο θάρρος με την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ. Ζητούν λοιπόν από την Γερμανία να αποπειραθεί μια μορφή αγγλοαμερικανικής ποσοτικής χαλάρωσης.

Τα Βερολίνο αρνείται, και παράλληλα ενθουσιάζεται με κάθε επιπλέον παραχώρηση εθνικής  δημοσιονομικής κυριαρχίας που γίνεται από πλευράς των χωρών μελών της ευρωζώνης. Αναγνωρίζει πως έχει την δύναμη να απεξαρτήσει την ΕΕ από την κυρίαρχη κευνσιανή υποτιμητική νομισματική πολιτική. Και μια τέτοια νέα Ευρώπη θα ήταν πολύ διαφοροποιημένη από την τρέχουσα αμερικανική οικονομική πολιτική.

Αν τα καταφέρει τελικά η Γερμανία, και μπορέσει να αναμορφώσει την Ευρώπη σύμφωνα με τα δικά της δημοσιονομικά πρότυπα, τότε θα έχουμε μια εντελώς νέα ήπειρο.

Το πώς θα χειριστεί η Γερμανία την οικονομική της κυριαρχία, είναι ένα διαφορετικό ζήτημα. Αν λειτουργήσει υπεύθυνα, και μπορέσει να επαναφέρει την εμπιστοσύνη στην έντιμη οικονομική διαχείριση, τότε τα κράτη που σήμερα ακολουθούν κευνσιανές πολιτικές, ίσως αναθεωρήσουν, και αποφασίσουν να συνταχθούν με το Βερολίνο.

Του John Browne

 

Christian Science Monitor

http://www.csmonitor.com/Commentary/Opinion/2012/0120/European-debt-crisis-Germany-s-fight-against-Keynes?

Απόδοση:S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. blue nile avatar
    blue nile 23/01/2012 13:33:36

    Οι Γερμανοί μπορούν να θέλουν μια νέα οικονομική τους κυριαρχία μόνο που για ακόμα μια φορά οδηγούνται τάχιστα στη μεγαλύτερη ίσως καταστροφή που έχουν ζήσει ως έθνος σε καιρό ειρήνης.
    Καμιά νομισματική ένωση και καμιά ένωση σταθερών ισοτιμιών δεν μπορεί να σταθεί χωρίς ένα καλά οργανωμένο μηχανισμό αναδιανομής πλεονασμάτων από τις πλεονασματικές χώρες προς τις ελλειματικές.
    Μη θέλοντας οι Γερμανοί να δημιουργήσουν ένα τέτοιο μηχανισμό, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι από το '45 ώς το ΄70 χωρίς τα πλεονάσματα των ΗΠΑ που χαρίστηκαν στη Γερμανία σε μορφή παραγωγικών επενδύσεων θα ήταν δραματική η κατάσταση τους, ουσιαστικά καταστρέφουν την ευρωζώνη επιδεινώνοντας αφάνταστα και τη δική τους μοίρα.
    Οι ελλειματικές χώρες μπαίνοντας στην ένωση του ευρώ απεμπόλησαν το μεγαλύτερο τους πλεονέκτημα που είναι η υποτίμηση του εθνικού τους νομίσματος. Χωρίς αναδιανομή πλεονασμάτων με την πρώτη Κρίση θα αναγκαστούν σε εσωτερική υποτίμηση, κάτι που γίνεται τώρα, η οποία απλά ρίχνει τη ζήτηση. Κάτι τέτοιο όμως έχει επιπτώσεις και στις πλεονασματικές χώρες στις οποίες συρικνώνεται το αγοραστικό κοινό των προιόντων τους.
    Οπότε που θα φτάσουμε για τη Γερμανία: Με τη διάλυση του ευρώ θα αναγκαστεί να πάει σε δικό της νόμισμα είτε μόνη είτε μαζί με Αυστρία, Ολλανδία, Φιλανδία και ίσως Σλοβακία, Πολωνία. Το νέο ευρωμάρκο θα ανατι μηθεί οπότε θα έχουμε μείωση της ανταγωνιστικότητας των γερμανικών προιόντων άρα και μείωση στις εξαγωγές του. Προσθέστε και την μείωση που θα έχουν οι εξαγωγές τους στις νότιες χώρες της Ευρώπης για να συμπεράνατε την δραματική αύξηση της ανεργίας που θα έχουν.

    • Iokasti@gr avatar
      Iokasti@gr @ blue nile 23/01/2012 14:39:22

      δεν ειναι ηλιθιοι να καταστρεψουν την ενωση, γι'αυτο και κωλυσιεργουν... περιεργως.
      απλα θα χαλαρωσουν αρκετα μολις οι προβληματικες χωρες αποδεχτουν μετρα που θα οδηγησουν σε πραγματικη συγκλιση των οικονομιων και γερμανικη πειθαρχια.
      το κανουν ομως με τοσο λαθος τροπο και μεσα, που στην αγαπμπη τους προσπαθεια μπορει να προκαλεσουν πιστωτικο γεγονος και ολικη καταστροφη!!

  2. madprof avatar
    madprof 23/01/2012 18:36:25

    Οι Γερμανοί βάζουν ήδη τάξη στα δημοσιονομικά των GIPSI PIGS, αφού απομάκρυναν τα δημαγωγικά λησταρχολαμόγια και ήδη εφαρμόζουν με την δέουσα προσοχή την νομισματική χαλάρωση κατά την ABC theory του Ludwig von Mises σε αντίθεση με την αχρεία εκμετάλλευση της θεωρίας της προσωρινής πληθωριστικής χαλάρωσης σε χαλεπούς χρόνους που πρότεινε ο λόρδος Keynes και που εφαρμόζουν ΗΠΑ και Η.Β. επικαλούμενοι τις "δύσκολες στιγμές" που οι ίδιοι προκαλούν με την αλόγιστη νεοφιλελεύθερη πολιτική της άνευ ελέγχου λειτουργίας της αγοράς χρήματος (10% του ΑΕΠ του Η.Β. προέρχεται από το ανεξέλεγκτο σπεκουλάρισμα του City)!
    Να γιατί δεν θέλουν οι παγκόσμιοι νταβατζήδες του City και της Wall street των ΗΠΑ και του Η.Β. τον έλεγχο του νεοφιλελεύθερου μοντέλου χρηματιστηριακού κερδοσκοπισμού, την φορολόγηση των χρηματιστηριακών συναλλαγών και τον πλήρη και κάθετο διαχωρισμό των τραπεζικών και χρηματιστηριακών δραστηριοτήτων από ανεξάρτητητες επιχειρηματικές οντότητες.
    Δυστυχώς, στο προτεκτοράτο, με τις πολιτικές της αρπαχτής μέσω χρηματιστηρίου, των Ο.Α. του 2004, της καταλήστευσης, της ανεξέλεγκτης πίστωσης για να πέρνουν τα bonus τα τραπεζοχρηματιστολαμόγια golden boys και τα τσιράκια τους οι δημαγωγοτσαρλατάνοι με εγγύηση ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου, το πρόβλημα είναι ανυπέρβλητο με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα.
    Άλλωστε η οριοθέτηση των 5000 χιλ. αφορολόγητου εισοδήματος οδηγεί σε μέσω όρο 410 ευρών μηνιαίο κατώτερο εισόδημα καθαρό! Ο νοών νοήτω, για το που εκούσια μας οδηγούν!

  3. ΠΗΛΕΑΣ avatar
    ΠΗΛΕΑΣ 24/01/2012 00:45:31

    Πολλές οι αντικρουόμενες αλήθειες στο άρθρο. Οι κυριότερες:
    Είναι αλήθεια ότι, μια μικρή πληθωριστική τάση είναι πιό "εύπεπτη" για τους πολίτες απ'ότι η αυστηρή οικονομική σταθερότητα, αφού μια μικρή αύξηση του τιμαρίθμου γίνεται λιγότερο αντιληπτή απ'ότι η συνεπακόλουθη και καλοδεχούμενη μικρή αύξηση αποδοχών και ημερομισθίων (που, αν και είναι πλασματική, αφού σαν αγοραστική δύναμη έχει πριονιστεί από τον πληθωρισμό, δίνει μια αίσθηση επιβραβεύσεως στους πολίτες, που βλέπουν, κυρίως, την αριθμητική αύξηση). Αλλά είναι και αλήθεια ότι, δίνει "γήπεδο" στις τράπεζες και εξανεμίζει τις αποταμιεύσεις της μεσαίας τάξεως.

  4. franc avatar
    franc 24/01/2012 10:27:01

    Πραγματικά κάθε φορά που διαβάζω τέτοια άρθρα εκτιμώ όλο και περισσότερο τη Βασίλισσα της Αγγλίας που δεν μπορούσα με τίποτε να χωνέψω κάποτε...Κι αυτό γιατί με μια πολύ εμπεριστατωμένη παρατήρηση χαρακτήρισε όλους αυτούς τους χαρτογιακάδες με μια απλή λέξη: ΒΟΔΙΑ του LSE.
    Πως είναι δυνατό να μην έχουν καταλάβει άνθρωποι οικομολογούντες και αδρά αμοιβόμενοι προς τούτο, οτι ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟ ΖΗΤΟΥΝ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΕΒΡΑΙΟΙ ΜΕΓΑΛΟΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ απο την Γερμανία. Να είναι αυτή με τους λοιπούς Ευρωπαίους οι σκαφτιάδες που θα εξασφαλίζουν στους Αμερικάνους βίον ανέμελον χωρίς να σκάπτωσιν...Πως είναι δυνατό να μην καταλαβαίνουν οτι όταν όλοι στο γιαλό πανε δεξιά και συ μόνος αριστερά, δεν είναι ο γιαλός που είναι στραβός. Δεν καταλαβαίνουν ότι όταν ο Αμερικάνος τυπώνει τρισεκατομμύρια Δολλάρια και ο Γερμανός ούτε 1 ευρώ, απλά μεταφέρει το χρέος και την κρίση απο την Αμερική στην Ευρώπη ξεκινώντας απο τους πιο αδύνατους, φτάνοντας στη Γαλλία και σε λίγο και στην ίδια τη Γερμανία...Δεν καταλαβαίνουν οτι ο πληθωρισμός και ο δανεισμός είναι ο κινητήριος μοχλός του Καπιταλισμού, είναι το τυρί στη φάκα που βάζει τον άνθρωπο να δουλεύει όλο και περισσότερο για να καλύψει τον πληθωρισμό και να βγάλει τα χρέη του? Η "ενάρετη " οικονομία είναι ο θάνατος του καπιταλισμού. Μήπως τελικά η Μέρκελ έφερε τον κομμουνισμό της Ανατολικής Γερμανίας στη Δυτική απ' το παράθυρο?
    Είναι άραγε τυχαίο οτι την ΕΕ δημιούργησε η καπιταλιστική Δυτ. Γερμανία του Χέλμουτ Κόλ και τώρα την διαλύει η "ενάρετη" Ανατ. Γερμανία της Μέρκελ?

  5. Αννίβας avatar
    Αννίβας 24/01/2012 14:39:38

    Εγώ δε μπορώ να καταλάβω γιατί οι ντόπιοι συνομοσιολογοι βρίζουν τους Γερμανούς και λενε οτι υπηρετούν τους τραπεζίτες τη στιγμή που η πολιτική του σταθερού χρήματος ειναι αντίθετη στις επιδιώξεις των τραπεζών ώστε να αποκτήσουν περισσότερες εξουσίες.

    Μήπως τελικά οι συνομοσιολογοι κάνουν πως βρίζουν τους τραπεζίτες αλλά στην πραγματικότητα δουλεύουν γι' αυτούς?

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.