#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
27/05/2012 10:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ανεξέλεγκτο το γεωπολιτικό «μάρκετινγκ» της Άγκυρας



Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ πέραν των θεμάτων της Συμμαχίας που εξέτασε προσφέρεται και για ορισμένα συμπεράσματα σχετικά με ζητήματα ελληνικού ενδιαφέροντος. Η επίμονη προσπάθεια της Τουρκίας να θέσει στην ατζέντα το θέμα της ένταξης των Σκοπίων επιβεβαίωσε ότι θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί την ΠΓΔΜ όπου και όπως μπορεί προκειμένου να δημιουργεί πρόβλημα στην Ελλάδα. Η απόπειρα απετράπη, αλλά η Άγκυρα θα επανέρχεται με κάθε ευκαιρία. Εξάλλου η δήλωση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου ότι αισθάνεται «Μακεδόνας» δεν χωρεί παρερμηνείες.

Βέβαια το κύριο ζήτημα είναι η συμπεριφορά της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, όπου αμφισβητεί με όλο και μεγαλύτερη ένταση κυριαρχικά δικαιώματα, καθώς και δικαιώματα αξιοποίησης του υποθαλάσσιου πλούτου της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ. Έχοντας το δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ μετά τις ΗΠΑ, λειτουργεί όλο και περισσότερο ως αυτόνομη περιφερειακή δύναμη, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ανοιχτή σύγκρουση με το Ισραήλ. Υπενθυμίζεται ότι στην πρόσφατη Σύνοδο του ΝΑΤΟ η Άγκυρα έθεσε βέτο στη συμμετοχή του Ισραήλ, επειδή το Τελ Αβίβ δεν έχει ζητήσει συγγνώμη για το επεισόδιο με το πλοιάριο «Mavi Marmara» όπου σκοτώθηκαν Τούρκοι πολίτες, κάτι που η Συμμαχία αναγκάστηκε να δεχτεί, αν και επικαλέστηκε άλλους λόγους.

Η Τουρκία ξέρει να «πουλάει» καλά τον εαυτό της σε συμμάχους και εταίρους και να εμφανίζεται πάντα ως χρήσιμη δύναμη. Ενδεικτικό είναι ένα άρθρο του Τούρκου πολιτικού επιστήμονα Γκοκάν Τεκίρ, σε ιστοσελίδα υψηλής επισκεψιμότητας και ειδικού ακαδημαϊκού βάρους, νατοϊκού ενδιαφέροντος (atlantic-community.org), για το πώς πλασάρει η Άγκυρα το ρόλο της. Φυσικά η άποψη δεν είναι μόνο προσωπική του συντάκτη της, ούτε «τυχαία» φιλοξενείται. Απλά δεν θα ήταν κομψό να το γράψει απευθείας το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών. Το άρθρο έχει τίτλο «Η Τουρκία, το ΝΑΤΟ και η Αραβική Άνοιξη».

Μεταξύ άλλων αναφέρει: «Για την εμπλοκή του ΝΑΤΟ σε τοπικές υποθέσεις η Τουρκία κατέχει ζωτική θέση. Παρουσιάζεται ως μοντέλο στην περιοχή της σε ό,τι αφορά και τη δημοκρατία και την οικονομία. Η αυτοπεποίθηση της Τουρκίας δεν εκλαμβάνεται ως απειλή από τον αραβικό κόσμο, αλλά μάλλον ως έμπνευση. Η ραχοκοκαλιά των στρατιωτικών μονάδων του ΝΑΤΟ που θα αναπτυχθούν στην περιοχή για να παρέχουν ασφάλεια πρέπει να αποτελείται από τουρκικές δυνάμεις. Αυτές οι δυνάμεις θα θεωρηθούν φιλικός στρατός αντί για ξένες δυνάμεις επιβολής. Το τουρκικό μοντέλο δημοκρατίας, το οποίο συνδυάζει δημοκρατία με μετριοπαθή ισλαμική οπτική και κοσμικό κράτος, πρέπει να είναι η βάση για τη δημοκρατία που θα οικοδομηθεί στις εξεγερμένες περιοχές. Η Τουρκία επίσης θα βοηθήσει τη διαδικασία της οικονομικής ανάκαμψης των χωρών αυτών, καθώς διαθέτει ήδη επιχειρηματικές επαφές και εμπειρία πριν από τις εξεγέρσεις. Επίσης έχει δεσμούς με τον Αραβικό Σύνδεσμο, που υποστηρίζει δημοκρατικά κινήματα. Γι’ αυτό είναι ο κρίκος στην αλυσίδα που ενώνει το ΝΑΤΟ με τον Αραβικό Σύνδεσμο». Όποιος πει ότι η Τουρκία δεν κάνει καλό γεωπολιτικό μάρκετινγκ για τον εαυτό της θα είναι ψεύτης…

Ο παράγοντας που επίσης εδώ και πολύ καιρό έχει μεταβάλει τους όρους διαχείρισης της τουρκικής επιθετικότητας είναι η εγκατάλειψη των ψευδαισθήσεων περί ευρωπαϊκής προοπτικής της. Ποτέ δεν αποτέλεσε πραγματική υπόθεση, διότι παρά την επιδίωξη κυρίως των ατλαντιστών να την εντάξουν, έχοντας άλλα πράγματα στο μυαλό τους, ήταν προφανές ότι η Ευρώπη δεν μπορούσε και δεν μπορεί να αφομοιώσει ένα τέτοιο δημογραφικό, οικονομικό και κυρίως πολιτισμικό μέγεθος. Τώρα με την κρίση να σοβεί και να τίθεται εν αμφιβόλω η επιβίωση της ευρωζώνης, το εγχείρημα καθίσταται ακόμα πιο δύσκολο.

Η Τουρκία γνωρίζοντας ότι η συζήτηση για την ένταξή της είναι θεωρητική -στην πραγματικότητα εικονική- τηρεί όλο και λιγότερο τα προσχήματα σε ό,τι αφορά τη συμπεριφορά της στην περιοχή, άλλα και εντός της Ε.Ε. Η προειδοποίησή της ότι δεν θα έχει επαφές με την κυπριακή προεδρία της Ε.Ε., η οποία ξεκινά την 1η Ιουλίου, είναι άλλη μια επίδειξη περιφρόνησης των ευρωπαϊκών θεσμών. Θεωρώντας ότι η στρατιωτική ισχύς και η γεωστρατηγική θέση της επιτρέπουν να κινείται κατά βούληση αγνοώντας το διεθνές δίκαιο και τις συμμαχικές ή εταιρικές υποχρεώσεις της, η Τουρκία διολισθαίνει όλο και περισσότερο σε επικίνδυνες ατραπούς.

 

Από τις ένοπλες απειλές στον οικονομικό πόλεμο

 

Το ατυχές γεγονός για την Ελλάδα είναι ότι η οικονομική κρίση οδηγεί σε δραματική μείωση των περιθωρίων αναβάθμισης της αμυντικής ικανότητάς της, η οποία τόσο έχει υποφέρει από την κακοδιαχείρηση και τις μίζες ετών, όπως αποδεικνύει και η περίπτωση του Ακη Τσοχατζόπουλου. Η χώρα μας διαθέτει ακόμα αξιόλογη αποτρεπτική ισχύ. Το Μνημόνιο όμως οδηγεί με ραγδαίους ρυθμούς στην υποβάθμισή της και αυτό ενέχει κινδύνους.

Η οριοθέτηση της ΑΟΖ και η αξιοποίηση των πιθανών κοιτασμάτων χρειάζονται έξυπνους χειρισμούς και αποτρεπτικές δυνατότητες. Η Κύπρος αναμφίβολα κινήθηκε έξυπνα σε επίπεδο χειρισμών και επειδή δεν διαθέτει την ίδια αποτρεπτική ισχύ, την εξασφάλισε μέσω proxies, ήτοι με τη στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ και με την εμπλοκή αμερικανικών εταιριών στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων.

Διπλωμάτες έλεγαν στον «ΤτΚ» ότι η Τουρκία θα προχωρά σε προκλητικές ενέργειες στην κυπριακή ΑΟΖ αναλόγως των βημάτων της Λευκωσίας στην αξιοποίηση των κοιτασμάτων. Διπλωματικές πηγές σε Ελλάδα και Κύπρο δεν απέκλειαν «να βγάλει η Τουρκία ερευνητικό πλοίο» κατά το προσεχές διάστημα, εκτιμούσαν όμως ότι δεν θα αποπειραθεί να ξεκινήσει έρευνες σε ελληνική ή κυπριακή υφαλοκρηπίδα (στα οικόπεδα για τα οποία έχει ήδη προκηρύξει διαγωνισμό η Κύπρος), διότι τότε θα διακινδυνεύσει θερμό επεισόδιο. Αλλά με την Τουρκία ουδείς μπορεί να είναι σίγουρος.

Ως παράδειγμα απροκάλυπτης επιθετικής πολιτικής σημειώνεται ότι, σύμφωνα με τον κυπριακό Τύπο, η Άγκυρα, στο πλαίσιο των απειλών που έχει διατυπώσει κατά εταιριών προκειμένου να μη συμμετάσχουν στο δεύτερο γύρο αδειοδότησης για έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ, προειδοποιεί και τη Ρωσία -με αφορμή επικείμενη συνάντηση εκπροσώπων ρωσικών εταιριών και Ρώσων κρατικών αξιωματούχων με αντιπροσωπία της κυπριακής κυβέρνησης- ότι θα αποκλείσει τις εταιρίες της από συμβόλαια στην Τουρκία.

Για την Άγκυρα ο οικονομικός πόλεμος είναι η συνέχιση των ένοπλων απειλών με άλλα μέσα…

Λάμπρος Καλαρρύτης, στον Τύπο της Κυριακής

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μάκης avatar
    Μάκης 27/05/2012 10:40:51

    Η Τουρκία μπορεί να λέει ό,τι θέλει, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να ελέγξει την πραγματικότητα.

    Για τους Άραβες, η Τουρκία είναι μια αποικιοκρατική δύναμη, όπως η Αγγλία, η Γαλλία, η Ιταλία και οι ΗΠΑ (μέσω Ισραήλ). Το γεγονός ότι η Τουρκία είναι μουσουλμανική χώρα επιδεινώνει, παρά καλυτερεύει την εικόνα της, επειδή είναι θεωρητικά απαράδεκτο ένας Μουσουλμάνος να καταπιέζει άλλους Μουσουλμάνους. Η θέση τής Τουρκίας χειροτέρεψε ακόμη περισσότερο όταν με τη διάλυση τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Τουρκία έδωσε τον έλεγχο των πρώην αραβικών αποικιών της στους Δυτικούς, και όχι στους Άραβες.
    Τέλος, κανείς δεν ξεχνά ότι η Τουρκία αυτή τη στιγμή κατέχει παράνομα μεγάλες περιοχές τής βόρειας Συρίας, από την Αλεξανδρέττα μέχρι την Ούρφα.

    Τώρα, η "αραβική άνοιξη" έχει απογοητευθεί ποικιλοτρόπως από την Τουρκία.
    Οι φιλοδυτικοί Άραβες που -θεωρητικά- βλέπουν στην Τουρκία το παράδειγμα ενός κοσμικού μουσουλμανικού κράτους απογοητεύονται από την επανισλαμοποίηση που επιβάλλει ο Ερντογάν. Οι συντηρητικοί Άραβες, πάλι, σκανδαλίζονται από αυτό που αντιλαμβάνονται ως ασθενές Ισλάμ στην Τουρκία.

    Η Τουρκία είναι μια χώρα που πάντα ήθελε να είναι και με τον χωροφύλαξ, και με τον αστυφύλαξ. Μέχρι πρόσφατα το κατάφερνε. Τώρα, όμως, μοιάζει να μην είναι ΟΥΤΕ με τον ένα, ΟΥΤΕ με τον άλλο, κοινώς, κλώτσησε την καρδάρα με το γάλα που μάζευε από το 1923.

    • Γιώργος Αχαιός avatar
      Γιώργος Αχαιός @ Μάκης 27/05/2012 23:15:55

      Μάκη,
      Συμφωνώ μαζί σου απόλυτα. Ναι μεν η τουρκία είναι επικίνδυνη και πρέπει να προσέχουμε τι κινήσεις της αλλά ας μην μεγαλοποιούμε ούτε τον ρόλο της ούτε την δύναμή της.

      Οι σχέσεις της τουρκίας με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ δεν είναι πλέον καλές. Σύντομα θα της ξεκαρφιτσώσουν από το πέτο το αστέρι του σερίφη της περιοχής.

      Δεν την γουστάρουν ούτε οι δυτικοί ούτε οι άραβες.

  2. airman avatar
    airman 27/05/2012 11:29:34

    Είναι γεγονός ότι για να μπορέσει η Τουρκία να επιτύχει την εξωτερική πολιτική που πρεσβεύει το «δόγμα Νταβούτογλου», θα πρέπει να διαδραματίζει αν όχι τον αποκλειστικό τουλάχιστον το σημαντικότερο παράγοντα στις περιοχές που στοχεύει, ώστε να αποκτήσει την επιδιωκόμενη επιρροή. Για να το πετύχει αυτό θα πρέπει να αντιπαρατεθεί με συμφέροντα δυνάμεων που ασκούν ήδη την επιρροή τους σε αυτές τις περιοχές ή να διαπραγματευτεί μαζί τους, όπως για παράδειγμα στα Βαλκάνια. Εξ άλλου η μεγαλύτερη προσέγγισή της με την Ευρωπαϊκή Ένωση την υποχρεώνει να ασκεί συγκεκριμένη πολιτική επί μιας σειράς θεμάτων, περιλαμβανόμενης και της αυτοτελούς εξωτερικής πολιτικής. Ο πληθωρικός εθνικισμός και το διογκωμένο “εθνικό εγώ” της Τουρκίας την καθιστούν αρνητική σε οτιδήποτε περιορίζει την εθνική κυριαρχία της. Σε αυτό άλλωστε οφείλεται και ο ασύμβατος προς την αρχή του εποικοδομητικού συμβιβασμού τρόπος με τον οποίο η Άγκυρα διαπραγματεύεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως ο περιορισμός της εθνικής κυριαρχίας είναι προϋπόθεση για να καταστεί εφικτή η χάραξη κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής σε ορισμένους τομείς. Κατά συνέπεια η Τουρκία, ως μέλος, θα ήταν εμπόδιο στις προσπάθειες ολοκλήρωσης και ειδικότερα πολιτικής ενοποίησης. Από την πλευρά της η Άγκυρα επιδιώκει να διαμορφώσει στην πράξη για τον εαυτό της ένα ειδικό καθεστώς υπό ένταξη χώρας, όσο όμως καθαρίζει το τοπίο τόσο γίνεται φανερό ότι ο πραγματικός εξευρωπαϊσμός έρχεται σε αντίθεση με τα κυρίαρχα στερεότυπα της Τουρκίας.
    Παράλληλα, για να μπορέσει η Άγκυρα να ασκήσει την επιθυμητή επιρροή στις ισλαμικές χώρες θα πρέπει να επικρατήσει το θρησκευτικό στοιχείο περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Η Τουρκία, ως σουνιτικό κράτος, στην περίπτωση αυτή θα έρθει σε αντιπαράθεση με τους σιΐτες και ειδικά το Ιράν, αλλά και με την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία, όπου επικρατούν μεν οι σουνίτες, αλλά δεν θα επιθυμούσαν να δουν το ρόλο τους μειούμενο στον ισλαμικό κόσμο. Οι κινήσεις της Άγκυρας τόσο προς το Ιράν, όπου ο Τούρκος Πρόεδρος κ. Γκιούλ κατά την επίσκεψή του το Φεβρουάριο του 2011 δήλωσε τη στήριξή του στο θεοκρατικό καθεστώς, όσο και προς την Αίγυπτο, όπου κατά την επίσκεψη του το Σεπτέμβριο του 2011 ο κ. Ερντογάν έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής, ενδεχομένως να μην απηχούν απλώς και μόνο την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική της αλλά και να αντανακλούν την αγωνία της σε ότι αφορά τις διαθέσεις και τη στάση των χωρών αυτών. Ιδιαίτερα όταν η λεγόμενη “αραβική άνοιξη” και οι εξελίξεις που αυτή έχει πυροδοτήσει, αλλάζουν το τοπίο και θέτουν ένα νέο πλαίσιο σε ότι αφορά τις διαμορφούμενες ισορροπίες στον ισλαμικό κόσμο.
    Με την υιοθέτηση του «δόγματος Νταβούτογλου» και τη μετουσίωσή του σε εφαρμοσμένη πολιτική, πιστοποιείται με τον πλέον εμφαντικό τρόπο ότι η τουρκική εξωτερική πολιτική του παρελθόντος αναπροσαρμόστηκε σε μια νέα πολιτική πλήρους αυτοπεποίθησης, η οποία αντλεί στοιχεία από το παρελθόν της χώρας λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη το αλλαγμένο τοπίο της ευρύτερης περιοχής. Πολιτική βασισμένη σε στρατηγική σκέψη, που δρα συντονισμένα και βάσει μελετημένου σχεδίου. Ένα βασικό στοιχείο που τη χαρακτηρίζει είναι η σκόπιμη και σαφής απομάκρυνση από μια μονοδιάστατη πολιτική, επικεντρωμένη σε ένα αγώνα ή ένα στοίχημα, σε μια πολυδιάστατη γεωπολιτική στρατηγική, η οποία συνενώνει και στηρίζει τις επιμέρους πρωτοβουλίες. Εστιάζοντας σε συγκεκριμένες στοχεύσεις, και όχι περιοριζόμενη σε γενικότητες και ευχολόγια, η τουρκική στρατηγική σηματοδοτεί ανατροπές πολιτικών γραμμών του παρελθόντος.
    Από την μετουσίωση στην πράξη του «δόγματος Νταβούτογλου» και με το σκεπτικό ότι σκόπιμο είναι να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης (εάν όχι πηγή έμπνευσης), μπορούν να εξαχθούν πολύτιμα διδάγματα. Η Τουρκία ασκεί διαχρονικά την εξωτερική της πολιτική (ιδιαίτερα σε ότι αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις) σύμφωνα με ένα συγκεκριμένο σχέδιο, την οποία αναπροσάρμοσε βάσει ενός φιλόδοξου οράματος και στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία καθοδηγείται από τους κατάλληλους ηγέτες. Στην - πιθανή - περίπτωση που ο κ. Ερντογάν μεταπηδήσει στη θέση του Προέδρου και ο κ. Νταβούτογλου στη θέση του Πρωθυπουργού, αυτοί θα εξακολουθήσουν να ηγούνται της Τουρκίας για αρκετά χρόνια ακόμα, διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο στη γενικότερη διεθνή πολιτική σκηνή. Δεν πρέπει όμως να αγνοηθεί και η επιρροή του κινήματος του Γκιουλέν, που φαίνεται να επενδύει στην παραγωγή μιας ελίτ ηγετών, είδε στο Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) το πολιτικό όχημα μέσω του οποίου θα μπορούσε να εκπληρώσει τους βαθύτερους στόχους του και ο ρόλος του φαίνεται να επηρεάζει τις εξελίξεις στην Τουρκία σε βαθμό που να μην είναι σαφές αν απλά στηρίζει το ΑΚΡ ή είναι η κυβερνώσα δύναμη πίσω από το ΑΚΡ.
    Σε απάντηση στην ασκούμενη πολιτική από μέρους της Τουρκίας, είναι πλέον επιβεβλημένη η αναθεώρηση μιας πολιτικής που ασκείται κατά βάσει με διαβήματα και χαρακτηρίζεται από αντίδραση σε προκλήσεις και όχι από δράση με σκοπό την προώθηση των εθνικών συμφερόντων. Η απαγκίστρωση από αντιλήψεις που είναι προσηλωμένες σε στερεότυπα και η προσαρμογή στα νέα δεδομένα που διαμορφώνονται στην εγγύς και ευρύτερη περιοχή είναι απαραίτητη. Η δρομολόγηση του όποιου τυχόν απαιτούμενου συμβιβασμού, χωρίς αυτό να αποτελεί παραίτηση από πράγματα που είναι ήδη δικά μας, είναι αναγκαίο να υιοθετηθεί ως το απαραίτητο αντιστάθμισμα στις διεκδικήσεις της τουρκικής πλευράς. Οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε με αποφασιστικότητα και με δραστικές πρωτοβουλίες την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, λαμβάνοντας υπόψη σε κάθε περίπτωση το “λελογισμένο ρίσκο” (calculated risk). Η εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να είναι αποξενωμένη από τη φαντασία, πρέπει να σχεδιάζεται με θάρρος και να ασκείται με αυτοπεποίθηση.

  3. Νίκος Αργεάδης avatar
    Νίκος Αργεάδης 27/05/2012 11:40:41

    "Η Τουρκία γνωρίζοντας ότι η συζήτηση για την ένταξή της είναι θεωρητική -στην πραγματικότητα εικονική- τηρεί όλο και λιγότερο τα προσχήματα σε ό,τι αφορά τη συμπεριφορά της στην περιοχή, άλλα και εντός της Ε.Ε...".

    Ακριβώς! Γιατί έχει στρατηγική. Και η Ελλάδα πρέπει να την "βοηθά" όσο γίνεται να υιοθετεί όσο πιο "ακραίες" συμπεριφορές μπορεί. Υπό προυποθέσεις όμως και εφ' όσον η Ελλάδα
    Α1) αποκτήσει στρατηγική βάθους ,
    2) Ένοπλες δυνάμεις με στρατηγικές ικανότητες κάλυψης όλης της Τουρκικής επικράτειας με ισχύν πυρός
    3) Συμμαχίες (Ισραήλ κα.) κυρίως με τις δυνάμεις που ελέγχουν την Μεσόγειο και
    4) Ισχυρή οικονομία.

    Όταν εκπληρωθούν οι προυποθέσεις αυτές τότε θα μπορεί να ελέγχει τον γεωστρατηγικό της χώρο.

  4. Mixalhs avatar
    Mixalhs 28/05/2012 01:37:54

    Τα πράγματα δεν είναι πολύπλοκα αλλά θέλει ηγέτες και όχι μαριονέτες. Δυστυχώς ούτε ο Σαμαράς που τώρα φαντάζει ώς μόνη λύση ούτε πολύ περισσότερο κάποιος άλλος από τους πολιτικούς ταγούς πρώτης γραμμής μπορούν να καταστρώσουν κάποιο μακροχρόνιο πλάνο (όπως κάνουν συστηματικά οι φίλοι μας οι Τούρκοι και δεί ανοιχτά ο Ερντογάν-Νταβούτογλου) και να οδηγήσουν αυτό το πρόβλημα σε ένα άλλο επίπεδο.
    Το βασικό μας θέμα είναι η δημογραφική ωρολογιακή βόμβα που επίκειται να σκάσει. Είμαστε μεταβίας 10.700.000 ψυχές (+2 μύρια μετανάστες κυρίως μουσουλμάνους) απέναντι σε μία Τουρκία 75 εκατομμυρίων που αναπτύσσεται ραγδαία εκμεταλλευόμενη τις ευκονικές εμπορικές συνθήκες με την Ευρώπη κυρίως (λάθος μας μεγάλο που δε θέσαμε βέτο σε αυτό, καθώς μας βγάζει κάθε μέρα από την όποια ελπίδα μας έχει απομείνει να κάνουμε έστω τύποις αγροτικές εξαγωγές προς το Βορρά).

    Οσο συνεχίζεται παράλληλα η δραματική αύξηση του Τουρκικού πληθυσμού εντός και εκτός Βαλκανίων τα προβλήματα μόνο θα αυξάνονται καθώς ολοκληρώνεται το ιμπεριαλιστικό της σχέδιο όπως είχε εκπονηθεί από την αρχή της δεκαετίας.

    Τι μπορούμε να κάνουμε?

    Πρέπει πέρα από τα οικονομικά κίνητρα (φοροελαφρύνσεις καθώς χρήμα δεν διαθέτουμε να επιδοτούμε συνεχώς) για περισσότερα παιδιά να προχωρήσουμε ίσως και σε άλλα πιο δραστικά μέτρα για να επιτευχθεί αυτό, ίσως και με τη συμβολή της Εκκλησίας επιτέλους!!! που παίζει τον πιο ανύπαρκτο ρόλο τα τελευταία 5 χρόνια .
    Μετακινήσειςπ πληθυσμών προς τις ακριτικές περιοχές κυρίως της Θράκης και στην επικέντρωση της ανάπτυξης εκεί, αλλά και στα νησιά που έχουν δυναμική και δεν την βλέπουμε ή δε θέλουμε να τη δούμε.

    Ισως και σε κίνητρα επαναπατρισμού ομογενών από χώρες που δεν τους προσφέρουν κάτι περισσότερο από τη δική μας (Ουκρανία, Ρωσσία πχ)

    Ολα αυτά συνεπάγονται μια άλλη πολιτική, αποδέσμευση από το κρατικίστικο μοντέλο του χτες και πλήρης απελευθέρωση της επιχειρηματικότητας, γιατί όσο το γραφειοκρατικό κατεστημένο κυβερνάει και οι αριστερίστικες νοοτροπίες λυμαίνονται τα πανεπιστήμια πρόοδος μίας χώρας στο σημερινό ανταγωνιστικό περιβάλλον είναι σχεδόν αβέβαιη. Ολοι αυτοί κοιτάνε το άραγμα και άρμεγμα, και να έχουνε ελεύθερο χρόνο για τις φιλοσοφικές τους φλυαρίες και περνάνε τη τεμπέλικη νοοτροπία και στους νέους.
    Υπάρχει μία χώρα που λέγεται Ν. Κορεα και σε έκταση 126.000 τ.χλμ φιλοξενεί 50 εκατομμύρια κατοίκων και δε λέει να σταματήσει να αναπτύσεται ραγδαία.
    Και άλλες τόσες εκεί γύρω που σφίζουν απο πληθυσμό και ιλιγγιώδη ανάπτυξη εκμεταλλευόμενες το τέλος της σοσιαλιστικής Κίνας αλλά και του φοβερού οργανωτικού, τεχνολογικού και ακαδημαικού τους background.

    Ολα είναι εφικτά, αλλά για να τα επιτύχεις θέλεις ανθρώπους με γνώση και πειθώ. Αυτή τη στιγμή κανείς από τους ταγούς που βλέπουμε κάθε μέρα στη τιβι δεν εκφράζει και δεν μπορεί να πείσει ούτε τον εντελώς αμόρφωτο έλληνα, πόσο μάλλον τους υπολοίπους για κάτι διαφορετικό.

    Οσο για τη Τουρκία πιο ειδικότερα, υπάρχει το Κουρδιστάν. Κακώς δεν το ανάγουμε σε μείζον ζήτημα. Κρύβει πολλές παραμέτρους που θα ήταν συντριπτικά υπέρ μας σε κάθε διαπραγμάτευση, και σε κάθε σφήνα της Τουρκίας για τη ΠΓΔΜ.

    Τέλος είμαστε ακόμα στην Ευρώπη, αν δεν απατώμαι. Και 50 εκατομμύρια πληθυσμό να είχαμε δε θα χανόμασταν, αρκεί να είχαμε τα εφόδια να εργαστούμε σε αυτά τα κράτη, προς το παρόν τα πανεπιστήμια μας είναι τόσο φτωχά σε αυτό που παράγουν που δε μπορούμε όχι να βρούμε δουλειά, ούτε καν να φανταστούμε πως να φτιάξουμε μία επιχειρηση στη χώρα μας, όχι να ανταγωνιστούμε το μέσο Ευρωπαίο στο επιχειρήν και ιδίως στη χώρα του. Εκτός να μιλάμε για καφέ παντοπωλεία και εστιατόρια, εκεί τα πάμε καλά σε όλες τις χώρες του κόσμου

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.