#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
10/12/2012 15:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

«Ώθηση στην ειρήνη» το Νομπέλ στην Ευρώπη



Σήμερα, η ΕΕ θα παραλάβει το Νομπέλ Ειρήνης εν μέσω διαμαρτυριών. Και φυσικά, πολύς λόγος γίνεται για το αν το αξίζει, δεδομένης της κρίσης και των συνεπειών της. Ο ολλανδός ιστορικός Dirk-Jan van Baar γράφει στην De Volkskrant  γιατί θεωρεί ότι η φετινή βράβευση αποτελεί μια «ώθηση στην ειρήνη».

 

Στο δικό μας μέρος του κόσμου η «αιώνια ειρήνη» είναι κάθε άλλο παρά εγγυημένη. Μόνο αν περάσουμε τα επόμενα εκατό χρόνια χωρίς πόλεμο, θα είμαστε σε θέση να ισχυριστούμε ότι η ΕΕ έχει ένα επιτυχημένο ειρηνευτικό έργο. Το να της απονεμηθεί το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης του 2012 είναι δελεαστικό. Ωστόσο, μπορείτε επίσης να δείτε το βραβείο ως το σήμα της εκκίνησης όλων των συζητήσεων που θα πραγματοποιηθούν πριν από την επέτειο του «big bang του 20ου αιώνα» (του Πρώτο Παγκοσμίου Πολέμου).

Θα πρέπει να δούμε τις γιορτές ως μια ευκαιρία για μια συζήτηση σχετικά με την Ευρώπη, η οποία «δεν έχει πια πόλεμο», όπως πιστεύεται. Ένα «πιστεύω» που, σύμφωνα με ορισμένους επικριτές, έχει χάσει την αξία του. Όποιος γνωρίζει οτιδήποτε σχετικά με την ευρωπαϊκή ιστορία, θα εκπλαγεί με το επίπεδο της ιστορικής άγνοιας.
Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι η ΕΕ είναι ζωτικής σημασίας για την ευρωπαϊκή ειρήνη. Είναι σωστό να αμφιβάλλουν για το αν αυτό είναι το θέμα. Υπάρχει ένας καλός λόγος για τον οποίο ειρηνικές χώρες όπως η Νορβηγία και η Ελβετία δεν είναι μέλη της ΕΕ και είναι αλήθεια ότι η Ευρώπη είναι εξαρτημένη από τις Ηνωμένες Πολιτείες για την ασφάλειά της και δεν μπορεί να εγγυηθεί κάτι από μόνη της.

Η απειλή μιας κακόβουλης εξωτερικής εξουσίας είναι αληθινή. Η Ρωσία δεν έπαιξε  έναν απλό ρόλο στην ευρωπαϊκή ισορροπία δυνάμεων κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Ναπολέοντα, ενώ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η Σοβιετική Ένωση «ειρηνοποίησε» την Ανατολική Ευρώπη, η οποία θεωρούταν γεωπολιτικά η μεγαλύτερη απειλή. Η Ρωσία σήμερα δεν είναι πλέον η Αυτοκρατορία του Κακού που ήταν κάποτε. Ωστόσο, υπό την ηγεσία του Βλαντίμιρ Πούτιν ψάχνει πώς θα ανακτήσει τον τίτλο και πιέζει ήδη τις γειτονικές χώρες, όπως η Λευκορωσία, η Γεωργία και η Ουκρανία, δημοκρατίες οι οποίες, όπως ακριβώς και τα κράτη της Βαλτικής, είναι τώρα μέλη της ΕΕ, αλλά κάποτε ανήκαν στη Σοβιετική Ένωση.

 

Μην ψάχνετε για φασαρίες

Θα ήταν λάθος να πιστεύουμε ότι το Ταλίν, η Ρίγα και το Βίλνιους έχουν ελευθερωθεί πλέον από τη ρωσική παρέμβαση. Ενώ κανείς στη Δυτική Ευρώπη δεν δίνει προσοχή σε αυτό το θέμα, οι άνθρωποι στην Ανατολική Ευρώπη γνωρίζουν καλύτερα. Παραδεχόμενοι κάτι τέτοιο, θα ήμασταν πιο ήσυχοι. Αυτή ήταν λίγο-πολύ η «στρατηγική» της Ευρώπης προς κάθε εξωτερικό κίνδυνο. Αυτό ακούγεται πιο κυνικό από ό,τι είναι. Όποιος νομίζει ότι η Ευρώπη πρέπει να είναι προετοιμασμένη για οποιαδήποτε ξένη απειλή, προϋποθέτει κάποια σαφή οριοθέτηση που δεν υπάρχει. Τα ευρωπαϊκά εξωτερικά σύνορα, ιδιαίτερα προς ανατολάς, είναι σκοπίμως ασαφή. Το Σιδηρούν Παραπέτασμα, που χαρακτήριζε εύκολα ένα μέρος του κόσμου κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, έχει πέσει και η ΕΕ επιχειρεί μια σταθεροποιητική επέκταση προς την Ανατολική Ευρώπη για να γεμίσει το επικίνδυνο κενό εξουσίας.

Ωστόσο, η συμμαχία έχει επίσης τους διαχωρισμούς της. Οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία θέλουν την Τουρκία, σύμμαχό τους στο ΝΑΤΟ, να ενταχθεί στην ΕΕ, ενώ  Γερμανία και Γαλλία έχουν διαφορετικές απόψεις επί του θέματος. Παρά το γεγονός ότι η διεύρυνση προς τα ανατολικά εξακολουθεί να είναι μια δυνατότητα, ο Βόσπορος -αυτές τις μέρες η Άγκυρα έχει μια «φιλο-ισλαμική» κυβέρνηση – είναι, πραγματικά, μια γέφυρα πάρα πολύ μακρινή.
Ενώ στο δυτικό μέτωπο, οι Βρετανοί, οι μοναχικοί υπερασπιστές των δημοκρατικών ελευθεριών μας το 1940, απομακρύνονται όλο και περισσότερο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό έχει συνέπειες σε μια κοινή ευρωπαϊκή εξωτερική και αμυντική πολιτική. Θα ήταν αναποτελεσματικοί χωρίς τους Βρετανούς που, μαζί με τους Γάλλους, έχουν βέτο στα Ηνωμένα Έθνη.
Στις Βρυξέλλες, η κούραση από τον βρετανικό ευρωσκεπτικισμό σημαίνει ότι υπάρχει μια τάση να μην δίνουν πάρα πολύ προσοχή στη σταδιακή βρετανική  απόσυρση. Ωστόσο, οποιαδήποτε επίσημη αναχώρηση του Λονδίνου από την ΕΕ θα έθετε, μονομιάς, τέρμα σε κάθε αυταπάτη της Ευρώπης ότι θα ήταν ποτέ σε θέση να σταθεί στα δικά της πόδια, μια προοπτική που βρίσκεται στο επίκεντρο της τρέχουσας εύνοιας της Ευρώπης από την Αμερική. Οι ΗΠΑ δεν θέλουν να εγγυηθούν  την ευρωπαϊκή ασφάλεια για πάντα και σίγουρα όχι εάν οι Ευρωπαίοι νομίζουν ότι η υποστήριξη αυτή θα είναι δωρεάν.

Άδοξο παρελθόν

Εκτός Ευρώπης, υπάρχουν περιοχές συγκρούσεων στις οποίες η Ευρώπη έχει εμπλακεί από αμνημονεύτων χρόνων. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι η διάλυση της αποικιακής αυτοκρατορίας και οι συνοδευτικοί βρώμικοι πόλεμοι δεν είχαν καμία αρνητική επίδραση στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η οποία ξεκίνησε την ίδια περίπου στιγμή.
Νομίζω ότι αυτό οφείλεται στο μοναδικό χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής επιδίωξη της ειρήνης, ο οποίος από το 1950 έχει επικεντρωθεί εντελώς στην εσωτερική συμφιλίωση. Αυτό οδήγησε στην υπεργολαβία από τις νέες αναδυόμενες δυνάμεις, από τις αποικιακές αυτοκρατορίες οι οποίες κατέρρευσανκατά τη διάρκεια του χάους. Άφησαν τις ΗΠΑ να μαζέψουν τα κομμάτια και κατηγορήθηκαν όποτε κάτι πήγε στραβά.
Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, η οποία ιδρύθηκε το 1951, ήταν ένα εσωστρεφές σχέδιο ειρήνης, το οποίο έδωσε στην Ευρώπη τον έλεγχο των βαριών βιομηχανιών στη Γερμανία και τη Γαλλία. Ήταν ένα λαμπρό σχέδιο, το οποίο έθεσε τα θεμέλια για την ιστορική προσέγγιση τους.

Αυτή η «πρακτική πασιφισμού» που γεννήθηκε από την ανάγκη και την ευτυχή συγκυρία, συνεπάγεται την υποχρέωση να υιοθετήσει η ΕΕ μια στάση αποφυγής σύγκρουσης προς τον έξω κόσμο και να δεσμευτεί σε έναν αποστειρωμένο εσωστρεφή τεχνοκρατικό προοδευτισμό. Μια προσέγγιση που είναι επίσης εμφανής στο υπερήφανο ευρωπαϊκό μοντέλο - τα εθνικά κράτη πρόνοιας.

Επανάληψη αναμόρφωσης
Πετυχαίνουν την ειρήνη, επίσης, με τη συνεχή αναβολή των προβλημάτων ή τον επαναπροσδιορισμό τους ως τεχνικά ζητήματα. Η πολιτικοποίηση προκαλεί πάρα πολλά συναισθήματα. Η Ευρώπη πρέπει να εκσυγχρονιστεί, να ολοκληρωθεί και να αποστειρωθεί, ειδάλλως θα πεθάνει. Αυτό είναι εμφανές στο πλαίσιο της κρίσης του ευρώ, η οποία δημιουργεί αντιθέσεις τις οποίες υποτίθεται ότι το ευρώ θα καταργούσε και οι οποίες υποχρεώνουν την ΕΕ να κοιτάξει προς το μέλλον. Αυτό καθιστά το ευρωπαϊκό σχέδιο ειρήνευσης ευάλωτο.

Αν το ευρώ καταρρεύσει, μια οπισθοδρόμηση στη στάση «ο καθένας για τον εαυτό του» είναι πιθανή, όπως και η επιστροφή στο προστατευτισμό της δεκαετίας του 1930. Είναι πιθανόν η Ισπανία –όπου η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση είχε τόση επιτυχία - θα διολισθήσει και πάλι σε έναν εμφύλιο πόλεμο που θα οφείλεται στις περιφερειακές τριβές οι οποίες ποτέ δεν εξαφανίστηκαν εντελώς.
Οι ρίζες της δυσαρέσκειας θα γίνουν ακόμη πιο βαθιές. Το προτεσταντικό μέρος της Ευρώπης διαμαρτύρεται για τις κακίες του Καθολικού μέρους. Είναι μία αναμόρφωση, ξανά από την αρχή. Δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε την ειρήνη στην Ευρώπη ως δεδομένο, μόνο και μόνο επειδή οι νέοι ενδιαφέρονται για φθηνές διακοπές στο εξωτερικό και iPhones και επειδή ο πόλεμος δεν αξίζει πια τον κόπο. Αυτό ήταν κάτι που όλοι πίστευαν πριν από εκατό χρόνια.
Είναι, στην πραγματικότητα, εντελώς λογικό το ότι η επιτροπή των Νομπέλ αποφάσισε ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να δώσει μια διάκριση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο κάτω –κάτω, οι άνθρωποι στη Σκανδιναβία εκτιμούν ακόμα την πολιτική ορθότητα, έστω και αν δεν είναι δημοφιλής.

http://www.presseurop.eu/en/content/article/3124931-another-push-peace

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Σκαρλάτος Νικόλαος avatar
    Σκαρλάτος Νικόλαος 11/12/2012 09:27:47

    Την πορεία της ανθρωπότητας μέσα στους αιώνες την καθορίζουν τρεις κυρίως παράγοντες. Οι συγκυρίες, οι λαοί και οι ηγέτες. Ο πρώτος παράγοντας είναι άψυχος, ο δεύτερος ως μάζα ασυνείδητος και ο τρίτος συνειδητός. Ο ηγέτης συνεπώς είναι ο μοναδικός συνειδητός παράγοντας της ιστορίας. Το κακό είναι όπι εκλέγεται απο την ασυνείδητη μάζα.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.