#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
13/11/2013 07:15
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

«Όχι , η λιτότητα δεν λειτούργησε»



Υπήρξαν πολλοί αναστεναγμοί ανακούφισης στην Ευρώπη τον τελευταίο καιρό, όπου χώρες όπως η Βρετανία και η Ισπανία, με μεγάλη σε ύφεση, έχουν επιτέλους αρχίσει να αναπτύσσονται. Όχι πολύ, ούτε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αλλά είναι τέτοια η πολιτική επιτακτική ανάγκη να φανεί ότι όλη η δυστυχία της σφιχτής οικονομικής πολιτικής άξιζε τον κόπο, ώστε υπάρχουν κάποιοι που δειλά υποστηρίζουν πως το χειρότερο πέρασε και, ipso facto, η λιτότητα λειτούργησε. Ο Nicholas Wapshott σχολιάζει γιατί τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.

Περιμένετε ένα λεπτό. Η ανάπτυξη είναι καλή. Η ανάπτυξη είναι αυτή που επιτρέπει στις χώρες να ξεπληρώσουν το δημόσιο χρέος τους, με την αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας, βάζοντας τους ανέργους να εργαστούν και κάνοντας τους ανθρώπους να ευημερούν αρκετά για να πληρώσουν τους φόρους. Όμως, η αύξηση του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος από μόνο του δεν είναι αρκετό για να παράσχει επαρκώς βιώσιμη ευημερία, αν δεν οδηγήσει επίσης σε σημαντική αύξηση των θέσεων εργασίας.

Πάρτε την Ισπανία, η οποία μόλις βγήκε από δύο χρόνια ύφεσης, παρουσιάζοντας ένα τρίτο τρίμηνο με ρυθμό ανάπτυξης της τάξης του 0,1 τοις εκατό. Τεχνικά, η ισπανική ύφεση έχει τελειώσει. Αλλά μια ματιά σε στοιχεία σχετικά με την εργασία δείχνουν ότι η χώρα έχει πολύ δρόμο να διανύσει πριν μπορέσει πραγματικά να πει ότι έχει ξεφύγει από τη μείωση των επιπτώσεων της λιτότητας - με τη μορφή της αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής, τις περικοπές των δημοσίων δαπανών και της εργασίας και των μεταρρυθμίσεων- που επιβάλλονται έμμεσα από τη Γερμανία μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στην Ισπανία, η ανεργία παραμένει πεισματικά υψηλή, στο 26 τοις εκατό. Οι μισοί από αυτούς κάτω των 25 είναι ακόμα χωρίς δουλειά. Οι περισσότερο κάτω των 25 στην Ελλάδα και την Κροατία είναι επίσης άνεργοι. Στην Ευρώπη, μόνο στη Γερμανία και την Αυστρία η ανεργία των νέων είναι κάτω από 10 τοις εκατό. Η Ελλάδα και η Ισπανία βρίσκονται πρώτες στο θλιβερό κατάλογο των ευρωπαϊκών χωρών με περισσότερους από 25 τοις εκατό άνεργους. Στην Ισπανία, όπου η οικονομική ανάπτυξη συμβαίνει μόνο στον τομέα των εξαγωγών, υπάρχουν ελάχιστες ενδείξεις ότι η οικονομία έχει πραγματικά βελρτιωθεί εξαιτίας του καθεστώς παρατεταμένης λιτότητας. Όπως το έθεσε ένας αναλυτής, «Η εγχώρια ζήτηση εξακολουθεί να είναι περιορισμένη και στο εν λόγω πλαίσιο είναι δύσκολο να δούμε μια ισχυρή και βιώσιμη ανάκαμψη».

Η αδύναμη ανάπτυξη δεν είναι αρκετή για να δημιουργήσει θέσεις εργασίας και οι μεταρρυθμίσεις στους κανονισμούς εργασίας που συνοδεύουν τη λιτότητα σημαίνουν ότι η  ανάπτυξη πρέπει να είναι τώρα κάπου μεταξύ 1 και 1,5 τοις εκατό πριν από τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Για να δοθεί ώθηση στην αύξηση των θέσεων εργασίας, βιομηχανίες όπως οι κατασκευές θα πρέπει να επεκταθούν. Ωστόσο, υπάρχουν λίγες ενδείξεις ότι αυτό θα συμβεί.
Στη Βρετανία, όπου η συντηρητική κυβέρνηση επέβαλε μέτρα λιτότητας, δήθεν για να αποκρούσει την κρίση του δημόσιου χρέους και ενδεχόμενο εκνευρισμό με τη λίρα- ενώ παράλληλα  συρρίκνωσε τον δημόσιο τομέα, σε συμφωνία με τις νεο- θατσερικές πεποιθήσεις της- ανοίγουν σαμπάνιες για να γιορτάσουν την επίτευξη ενός τριμηνιαίου ρυθμού ανάπτυξης της τάξης του 0,8 τοις εκατό. Μέχρι την άνοιξη, η Βρετανία αναμένεται να επανέλθει σε ύφεση και πάλι –μια τριπλή ύφεση που φαίνεται ότι μόλις απέφυγε. Αλλά ο ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης της Βρετανίας του 1,5 τοις εκατό έχει επιτευχθεί επειδή η αυστηρή λιτότητα έχει «κρυφά» χαλαρώσει. Σε μια αλλαγή της πολιτικής από τον νέο τολμηρό διοικητή της Τράπεζας της Αγγλίας, Mark Carney, τα επιτόκια διατηρούνται τεχνητά σε χαμηλά επίπεδα μέχρι η ανεργία να πέσει κάτω από το 7 τοις εκατό. Η υποτονική ανάκαμψη τροφοδοτείται επίσης από μία πονηρή κυβερνητική επιδότηση στις υποθήκες, για να βοηθήσει όσους αγοράζουν σπίτι για πρώτη φορά και να ενθαρρύνει τους κατασκευαστές. Ωστόσο, αυτό το είδος οδηγεί σε μια τεχνητή έκρηξη στις τιμές των κατοικιών που γονάτισε την παγκόσμια οικονομία το 2008.

Συνολικά, μετά από πέντε χρόνια λιτότητας, η ζώνη του ευρώ, η οποία καθοδηγείται από την έντονη προσήλωση της Γερμανίας στη δημοσιονομική εγκράτεια που έχει επιβληθεί στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση, εξακολουθεί να αφήνει 11 χώρες σε αρνητική ανάπτυξη, ανάμεσά τους η Ιταλία, η Πορτογαλία, οι Κάτω Χώρες, η Ισπανία και η Ιρλανδία. Τα μόνα έθνη που απολαμβάνουν ανάπτυξη μεγαλύτερη του 2 τοις εκατό είναι μικρές χώρες που είναι ειδική περίπτωση: η Λετονία (η οποία έχει το πλεονέκτημα ότι είναι εκτός του ευρώ), η Λιθουανία, η Μάλτα και το Λουξεμβούργο. Ακόμη και η Γερμανία, η παραδοσιακή δύναμη της ευρωπαϊκής ανάπτυξης και ο πρωταθλητής της παγκόσμιας λιτότητας, μπορεί να σημειώσει ανάπτυξη μόνο της τάξης του 0,5 τοις εκατό ετησίως κατά το τρέχον έτος.
Οι ισχυρισμοί ότι η λιτότητα δουλεύει φαίνονται υπερβολικοί υπό το φως των αδιάσειστων στοιχείων. Ορισμένοι πολιτικοί που αντιμετωπίζουν εκλογές μιλούν για τα σημάδια της ζωής των εθνικών οικονομιών τους, για την ενίσχυση της εμπιστοσύνης των επιχειρήσεων - με την πεποίθηση ότι η επιθυμία είναι ο πατέρας της πράξης.
Υπάρχει μια αίσθηση, επίσης, ότι είναι αδύνατο για τους ευρωπαίους καταναλωτές να κρατούν την αναπνοή τους για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς ανάπαυλα. Η υπομονή εξαντλείται με ένα οικονομικό πείραμα που, μέχρι στιγμής, δεν έχει υπάρξει μια αξιόπιστη λύση. Ακόμη και αν μια οικονομία τιμωρείται διαρκώς, τελικά κάποτε πρέπει να ανασάνει.
Στην Ευρώπη, όμως, τα πέντε χρόνια της λιτότητας δείχνουν μικρά σημάδια ανταμοιβής για όσα προκάλεσε η τιμωρία. Στον απόηχο της συντριβής του 2008, συζητιόταν ευρέως ότι δύο πράγματα ήταν πιθανά: ότι θα υπάρξει μια ανάκαμψη «σχήματος L» και ότι η μερική ανάκαμψη θα ήταν η ανεργία. Γινόταν λόγος για «ένα νέο φυσιολογικό», στο οποίο η εθνική οικονομία θα επανέλθει σε ένα προηγούμενο, μικρότερο μέγεθος και θα αρχίσει πάλι να ανακάμπτει με διαφορετική και μικρότερη τροχιά.
Σίγουρα, θεωρήθηκε την άνοιξη του 2009, οι ηγέτες του κόσμου δεν θα ήταν τόσο αφελείς ώστε να θεσμοθετήσουν χαμηλή ανάπτυξη και υψηλή ανεργία εφαρμόζοντας αποπληθωριστικές πολιτικές, σαν να πάσχαμε όχι από την κατάρρευση της εμπιστοσύνης των επιχειρήσεων, αλλά από την πολύ γρήγορη ανάπτυξη και την αύξηση των τιμών. Ωστόσο, αυτό που φαινόταν τότε ως περιττός πεσιμισμός φαίνεται να είναι πλέον προφητική σοφία.

Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν και πάλι την ζοφερή πρόγνωση. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφέρει ότι η ζώνη του ευρώ στο σύνολό της θα έχει ύφεση κατά 0,4 τοις εκατό αυτό το έτος, αν και προβλέπει 1,1 τοις εκατό για το επόμενο έτος. Η παραγωγή στην ευρωζώνη, ωστόσο, εξακολουθεί να είναι περίπου 3 τοις εκατό χαμηλότερη από ό,τι το 2008. Σύμφωνα με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η οικονομία της Βρετανίας θα αναπτυχθεί 1,4 τοις εκατό αυτό το έτος και 1,9 το επόμενο - αν και εξακολουθεί να είναι 2,5 τοις εκατό μικρότερη από ό,τι ήταν στις αρχές του 2008 . Η ένωση των βρετανών εργοδοτών, η Συνομοσπονδία της Βρετανικής Βιομηχανίας, είναι ακόμα πιο αισιόδοξη. Υποστηρίζει ότι η οικονομία της Βρετανίας θα αυξηθεί σε 2,4 τοις εκατό το επόμενο έτος.
Αλλά ακόμη και αν η μέτρια ανάκαμψη της ευρωπαϊκής οικονομίας είναι σταθερή, παραμένει άστατη και πιθανόν να ατονήσει πλήρως από τις προσωρινές αποτυχίες, όπως η αμερικανική ομοσπονδιακή διακοπή λειτουργίας της κυβέρνησης. Όπως επεσήμανε το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, ακόμη και η λεπτή ευρωπαϊκή ανάκαμψη έλαβε χώρα αμέσως μετά από αυτή της Αμερικής, με τις επεκτατικές, συγκριτικά, οικονομικές πολιτικές.
Το μεταπολεμικό οικονομικό μοντέλο της Γερμανίας είχε πάντα κινητήριο μοχλό τις εξαγωγές. Κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, το Βερολίνο υπερασπίστηκε την ίδια την ύπαρξη του ευρώ διότι επιτρέπει στις γερμανικές εξαγωγές να τιμολογούνται συγκριτικά φθηνότερα, πολύ φθηνότερα από ό,τι αν συνέχιζε να χρησιμοποιεί το γερμανικό μάρκο - που αντανακλούσε την πραγματική δύναμη της γερμανικής οικονομίας.

Επιπλέον, τα τελευταία πέντε χρόνια η Γερμανία έχει εξαναγκάσει τους ευρωπαίους εταίρους της στην υιοθέτηση λιτότητας αντί να τους επιτρέψει να δανειστούν και να αναπτυχθούν για να βγουν από τη Μεγάλη Ύφεση. Μόνο η Βρετανία, που είναι εκτός ευρωζώνης, έχει ξεφύγει σε μεγάλο βαθμό από τις γερμανικές πολιτικές παρασιτισμού των γειτόνων της.
Είναι αδύνατο να προβλέψουμε το αποτέλεσμα ενός τρόπου που δεν εφαρμόστηκε. Έτσι, είναι άγνωστο το αν, σε περίπτωση που οι Ευρωπαίοι δεν υπαναχωρούσαν από την συμφωνία που επετεύχθη μετά το κραχ του 2008 στη διάσκεψη της G20 που οργανώθηκε βιαστικά της Ουάσινγκτον για να εξασφαλιστεί ότι «η δράση μιας χώρας δεν θα αποβεί εις βάρος των άλλων ή της σταθερότητας του συστήματος συνολικά», θα ζούσαμε τώρα σε έναν κόσμο με περισσότερη ευημερία και με εκατομμύρια περισσότερους να εργάζονται. Όμως, φαίνεται πιθανό.
Δεν είναι δύσκολο, ωστόσο, να συμπεράνουμε πού θα ήμασταν τώρα αν η Αμερική δεν είχε εκλέξει τον Μπαράκ Ομπάμα και αντ 'αυτού ήταν πρόεδρος ο Τζον ΜακΚέιν και αργότερα ο Μιτ Ρόμνεϊ. Αυτοί οι Ρεπουμπλικάνοι – σπρωγμένοι από τους φίλους τους στο Tea Party - μπορεί να επέβαλαν σκληρά μέτρα λιτότητας στην Αμερική, για να πληρώσει το εθνικό χρέος της πιο γρήγορα και να μείωναν δραστικά το μέγεθος της κυβέρνησης.
Θα ήμασταν ακόμη σε μια βαθιά, ίσως και χειρότερη ύφεση. Και αντί για την αχτίδα φωτός που βλέπουν τώρα  οι Ευρωπαίοι στον ορίζοντα, κι αυτοί θα αγωνίζονταν με μια ύφεση που δεν έχουμε δει εδώ και 85 χρόνια - όταν ο πρόεδρος Χέρμπερτ Χούβερ κοίταζε χαρούμενος και η παγκόσμια οικονομία ξαφνικά γλίστρησε σε μια 10 -ετή ύφεση.

http://blogs.reuters.com/nicholas-wapshott/2013/11/07/no-austerity-did-not-work/

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Γιώργος Αχαιός avatar
    Γιώργος Αχαιός 13/11/2013 11:09:46

    Εγώ πιστεύω ότι έχουμε tea party και στην Ελλάδα, οι βασικές θέσεις του οποίου είναι:

    1)Πρέπει να "μεταρρυθμιστούμε¨ μέχρι να αφήσουμε τα κόκκαλά μας.

    2)Υπάρχει καλό και κακό ΑΕΠ. Η μείωση κατά 27% του ελληνικού ΑΕΠ δεν είναι παρά μία θεμιτή εξαϋλωση του "κακού", παρασιτικού, κτλ ΑΕΠ και ασφαλώς πρέπει να συνεχιστεί μέχρι να μην μας μείνει καθόλου "κακό" ΑΕΠ (Ας μου πει κάποιος πόσο υπολογίζει το καλό και πόσο το κακό ΑΕΠ).

    3)Η κατανάλωση είναι αμαρτία. Να μην αγοράζει κανένας τίποτα στο εσωτερικό ασχέτως αν δεν μείνει όρθιο κανένα εμπορικό κατάστημα. Προφανώς πιστεύουν ότι μόνο οι εξαγωγείς πληρώνουν φόρους, ή ότι τα 17 εκ. τουριστών κάθε χρόνο θα είναι εντάξει καταναλώνοντας μόνο τα προϊόντα που παράγει ένα κράτος 10 εκ. κατοίκων.

    4)Η ελλάδα πρέπει να ακολουθήσει εξαγωγικό γερμανικό μοντέλο οικονομίας. Όλα τα άλλα δεν μετράνε. Αν σε αυτήν την διαδικασία μεταρρυθμιστεί περαιτέρω η αγορά εργασίας κι έχουμε ακόμη περισσότερους ανέργους, τόσο το χειρότερο για αυτούς. Το τι θα γίνει αν καταρρεύσουν ολοκληρωτικά ασφαλιστικά ταμεία και τα φορολογικά έσοδα διότι δεν θα υπάρχουν πλέον εργαζόμενοι, είναι ένα σημαντικό θέμα, αλλά προέχει η μεταρρύθμιση.

    5)Αν απολύσεις 200.000 ΔΥ, δεν θα έχεις ύφεση εξαιτίας της περαιτέρω μείωσης της αγοραστικης δύναμης αλλά ανάπτυξη (!!!). Παραβλέπουν όμως ότι ακόμη κι αν ισχύει αυτό μακροπρόθεσμα (όταν και αν οι απολυμένοι βρουν μία παραγωγική εργασίασ τον Ιδ. τομέα), βραχυπρόθεσμα μόνο κακό μπορεί να προκαλέσει σε μία οικονομία που είναι στην εντατική. Μιλάνε για το κέρδος απο την μη μισθωδοσία τους και ξεχνάνε την χασούρα απο την μειωμένη φοροδοτική ικανότητα, την ακόμη μεγαλύτερη ύφεση.

    6)Έστω να απολυθεί ένας μικρός, συμβολικός αριθμός ΔΥ (που δεν θα έχει δημοσιονομική επίπτωση), για να δουν οι ξένοι επενδυτές ότι στην Ελλάδα έχουν σφίξει οι κώλοι και να συρρεύσουν ομαδικά.

    7)Εν ολίγοις, πρώτα θα γίνει δημοσιονομική εξυγίανση και μετά ανάπτυξη, έστω κι αν έτσι δεν δούμε ανάπτυξη ποτέ ή αν δούμε ανάπτυξη 0,6 αφού θα έχουμε χάσει το 35% του ΑΕΠ.

    8)Εν ολίγοις, δεν είναι η "συνταγή" λάθος αλλά εμείς που δεν την εφαρμόσαμε όπως έπρεπε.

    9)Προφανώς πιστεύουν ότι μία τέτοια πορεία είναι πολιτικά βιώσιμη. Πιστεύουν ότι το 1,5 εκ. ανέργων και όλος ο υπόλοιπος πληθυσμός που έχει δει τους φόρους να πηγαίνουν στο +300% και τα εισοδήματα στο -30%, θα κάνει υπομονή για πάντα και δεν θα στρέφεται σε όλο και πιο ακραίες κατευθύνσεις τα επόμενα χρόνια. Ή ότι αν γίνει μία οριακή υποχώρηση της ανεργίας αυτό είναι αρκετό. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι ακόμη και η διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης είναι αδύνατη και για αυτό απαιτούν ακόμη περισσότερα μέτρα.

    Αυτά πιστεύει το ελληνικό tea party.
    Εγώ πάλι λέω ότι έγινε, έγινε. Καμία νέα καταστροφή απο εδώ και πέρα.

    • Καβαλιώτης avatar
      Καβαλιώτης @ Γιώργος Αχαιός 13/11/2013 12:20:13

      Πράγματι, θεωρώ και ΄γω ότι υπάρχει αυτό το "μεταρρυθμιστικό" (όπως λέμε: Εύξεινος Πόντος, Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος κλπ.) tea party στη χώρα.
      Το αστείο (?) είναι ότι οι μετέχοντες σ' αυτό θεωρούν εαυτούς μετριοπαθείς, λογικούς και σοβαρούς και οπωσδήποτε όχι "ακραίους", δίχως φυσικά να αντιλαμβάνονται πόσο μυωπικοί, δογματικοί και φανατικοί είναι.
      Μιλούν με τη βεβαιότητα και την αυτοπεποίθηση της εξ αποκαλύψεως αληθείας, χωρίς ίχνος αμφιβολίας, συνήθως ειρωνευόμενοι (σε επίπεδο γαλαρίας γυμνασιακού λεωφορείου) τους περιπεσόντες στο μέγιστο αμάρτημα της διαφωνίας μαζί τους. Κάποιοι απ' αυτούς συχνάζουν κι εδώ.
      Η πικρή, επίσης, αλήθεια είναι ότι, στην πλειονότητά τους, είναι άνθρωποι εκπαιδευτικά μορφωμένοι, του αστικού χώρου.
      Κι αυτό, δυστυχώς, κάτι λέει, τόσο για την συμπλεγματική κατωτερότητα (της μεγαλύτερης μερίδας) της αστικής μας τάξης (αυτής, τέλος πάντων, που υφίσταται), που δεν μπορεί, ούτε θέλει, να απαλλαγεί από το σύνδρομο του ευροεπαρχιώτη, όσο, επομένως, και για τις προϋποθέσεις σταδιακής εξόδου μας από την "κρίση", σε επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού.

      • Γιώργος Αχαιός avatar
        Γιώργος Αχαιός @ Καβαλιώτης 13/11/2013 14:38:24

        Συμφωνώ με το σχόλιό σου, να συμπληρώσω επίσης ότι
        το αμερικάνικο tea party δεν έχει δει στην πράξη τι συμβαίνει όταν εφαρμοστεί η "συνταγή" και έχει για αυτό κάποια δικαιολογία. Το δικό μας δεν έχει καμία απολύτως.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.