#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
23/03/2012 09:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Έρμαια των τραπεζιτών οι πολιτικοί



Η ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ έμπλεξε σε μπελάδες. Εξ αρχής έκανε μια κακή διαχείριση της κρίσης, προδίδοντας όλες τις υποσχέσεις και τις προσδοκίες που είχαν προκύψει με την εφαρμογή του ευρώ. Η νομισματική ένωση μπορεί να επιβιώσει, αλλά για εκατομμύρια πολιτών, το ευρώ ήδη απέτυχε στην αποστολή του. Δεν έφερε ούτε ανάπτυξη, ούτε σταθερότητα. Γιατί άραγε;

Οι οικονομίες της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, και της Ιταλίας, υποφέρουν από την δημοσιονομική λιτότητα, που σημαίνει περικοπές δαπανών και υψηλή φορολόγηση. Αυτή η πολιτική επιβραδύνει την ανάπτυξή τους, καθώς και όλης της Ευρώπης.

Η λιτότητα είναι πρόβλημα, αλλά μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελεί το φάντασμα του χρέους που πλανάται πάνω από την Ευρώπη, και που οδήγησε στην παρούσα πολιτική. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στις ΗΠΑ, όπου τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά γονάτισαν, με αποτέλεσμα να πέσει δραματικά και η κατανάλωση. Στην Ευρώπη, η όποια προσαρμογή θα είναι πολύ οδυνηρή, αφού η κρίση επηρεάζει αρνητικά τους πάντες: καταναλωτές, επενδυτές, και τον δημόσιο τομέα.

Υπάρχει μια εύκολη λύση: Μείωση του χρέους μέσω αναδιάρθρωσής του. Πολλές επιχειρήσεις το κάνουν αυτό, με τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών τους. Και αν αυτό  δεν γίνει εθελοντικά, η αμερικανική νομοθεσία επιτρέπει να γίνει με την επιτήρηση των δικαστηρίων.

Αυτοί που αντέδρασαν σε κάτι τέτοιο ήταν οι τραπεζίτες, που υποστήριζαν ότι θα προκληθεί χάος στις χρηματαγορές. Οι λόγοι που επικαλέστηκαν είναι δυο: Πρώτον, οι τράπεζες ήταν οι βασικοί πιστωτές, και οι απώλειες που θα αντιμετώπιζαν θα μεταδίδονταν ως ντόμινο, με την απαισιοδοξία που θα κυριαρχούσε να ανεβάζει τα επιτόκια και την περαιτέρω πίστωση.

Δεύτερον, θα υπήρχαν ζημιές στις τράπεζες εξαιτίας των ασφαλίστρων κινδύνου που έχουν πουλήσει (credit-default swaps). Αν ενεργοποιούνταν, θα υπήρχαν τεράστιες οικονομικές απώλειες.

Στη περίπτωση της Ελλάδας, οι διεθνείς τραπεζίτες επέμεναν ότι η αναδιάρθρωση του χρέους θα μεταδίδονταν παντού στην ευρωζώνη, ίσως και αλλού. Στο τέλος όμως, η Ελλάδα δεν είχε και πολλές επιλογές, από το να προχωρήσει σε κούρεμα ύψους 75% της ονομαστικής αξίας του χρέους, που ίσως να μην είναι αρκετό. Η διαδικασία χαρακτηρίστηκε πιστωτικό συμβάν και τα ασφάλιστρα ενεργοποιήθηκαν.

Επήλθε το χάος; Όχι. Ούτε κατέρρευσαν οι τράπεζες, ούτε υπήρξε μεταδοτικότητα. Και αυτό δεν οφείλεται στο ότι οι τράπεζες πρόλαβαν και ετοιμάστηκαν, αυξάνοντας τα κεφάλαιά τους. Αντιθέτως, ελάχιστο ήταν το κεφάλαιο που συγκέντρωσαν και το  περισσότερο από αυτό ήταν δημιουργική λογιστική.

Αφού λοιπόν δεν επήλθε το χάος μετά την ελληνική αναδιάρθρωση, τότε γιατί όλη αυτή η φασαρία;

Η απάντηση είναι πλέον ξεκάθαρη. Η πολιτική των συμφερόντων και η κοσμοθέαση των πολιτικών ελίτ. Ακόμη και αν το ρίσκο για το χρηματοπιστωτικό σύστημα ήταν ελάχιστο, η επίπτωση στις τράπεζες και στους ομολογιούχους θα  ήταν σημαντική. Θα έχαναν δισεκατομμύρια, και πολλοί εργαζόμενοι στον συγκεκριμένο τομέα θα έχαναν τη δουλειά τους. Για αυτό, οι κορυφαίοι τραπεζίτες ασκούσαν έντονες πιέσεις εναντίον μιας αναδιάρθρωσης, τόσο δημόσια όσο και σε ιδιωτικό επίπεδο.

Στην Αμερική, το βασικό σύνθημα- αίτημα των τραπεζών ήταν: «σώστε μας ή δεχτείτε τις συνέπειες». Και η πολιτική τους ισχύς είναι τεράστια, ενώ έχει αυξηθεί κάθετα τα τελευταία χρόνια. Η ισχύς τους μάλιστα είναι τέτοια, που στην Αμερική οι πολιτικοί κάνουν τα χατίρια των τραπεζιτών, ακόμη και όταν δεν τίθεται θέμα ζημιάς για την γενικότερη οικονομία.

Ακόμη και σήμερα, η χασούρα των τραπεζών καλύπτεται από το δημόσιο, μέσω άμεσης υποστήριξής τους ή μέσω επικίνδυνων μέτρων από πλευράς της ΕΚΤ.

Οι επιδοτήσεις του δημόσιου τομέα προς τους τραπεζίτες είναι εξωφρενικές και θα αυξηθούν περαιτέρω στο μέλλον. Αυτό που γίνεται δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια τρομερή στήριξη του επιπέδου πολυτελούς διαβίωσης του 1% του πληθυσμού των πλούσιων χωρών.

Η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θυμίζει σκύλο που γαβγίζει αλλά δεν δαγκώνει. Το μάθημα για την Ευρώπη, και για τις ΗΠΑ, είναι ξεκάθαρο: Οι πολιτικοί θα πρέπει να σταματήσουν να ακούν τους τραπεζίτες, και να αρχίσουν να εστιάζουν στο τι πρέπει να γίνει.

Θα πρέπει να υπάρξει μια ριζική επανεξέταση της παραμορφωμένης πολιτικής οικονομίας του χρηματοπιστωτικού τομέα, πριν η πελώρια ισχύς των ολίγων, μας κοστίσει ακόμη περισσότερο.

project-syndicate.org

Απόδοση: S.A.

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. S.P. avatar
    S.P. 23/03/2012 09:35:34

    Σωστά τα γράφει.Αυτό είναι το δράμα σήμερα: Στην Ευρώπη όι πολιτικοί είναι ενργούμενα τραπεζιτών. Δεν υπάρχουν ηγέτες με ανάστημα. Οι κύριοι Γιούνκερ και Ρεν δίνουν την εντύπωση ανωτάτου δημοσίου υπαλλήλου. Μόνο οι Βρετανοί ηγέτες διατηρούν ακόμη κάποια αυτονομία απένταντι στους τραπεζίτες.
    Για την Ελλάδα αφήστε τα, δεν μιλάω άλλο ντρέπομαι.

  2. Fantomas avatar
    Fantomas 23/03/2012 19:30:50

    Υπήρχε μια χώρα στην οποία ήταν όλοι κλέφτες.
    Κάθε κάτοικος έβγαινε τη νύχτα με αντικλείδια κι ένα φανάρι και πήγαινε να διαρρήξει το σπίτι κάποιου γείτονά του. Επέστρεφε την αυγή φορτωμένος κι εύρισκε το σπίτι του διαρρηγμένο.

    Έτσι όλοι ζούσαν με αγαστή σύμπνοια και χωρίς χασούρες, διότι ο ένας έκλεβε τον άλλο, κι άλλος έναν άλλο και πάει λέγοντας, μέχρι που ο τελευταίος έκλεβε τον πρώτο. Το εμπόριο σ’ εκείνη τη χώρα γινόταν μόνο με τη μορφή της απάτης, τόσο από την πλευρά αυτού που πουλούσε όσο και από την πλευρά αυτού που αγόραζε. Η κυβέρνηση αποτελούσε μία εγκληματική συμμορία σε βάρος των υπηκόων, και οι υπήκοοι από τη μεριά τους φρόντιζαν μόνο πώς θα ξεγελάσουν την κυβέρνηση. Έτσι η ζωή συνεχιζόταν χωρίς προβλήματα, και δεν υπήρχαν ούτε πλούσιοι ούτε φτωχοί.
    Κάποια στιγμή, δεν είναι γνωστό πώς, βρέθηκε στη χώρα ένας τίμιος άνθρωπος. Τη νύχτα, αντί να βγαίνει με το σάκο και το φανάρι, έμενε στο σπίτι, κάπνιζε και διάβαζε μυθιστορήματα. Έρχονταν οι κλέφτες, έβλεπαν το φως αναμμένο και δεν ανέβαιναν.
    Το φαινόμενο όμως αυτό διήρκησε λίγο: ύστερα χρειάστηκε να του εξηγήσουν ότι αν ο ίδιος ήθελε να ζει χωρίς να κάνει τίποτα, δεν ήταν αυτός ικανός λόγος να μην αφήνει και τους άλλους να κλέβουν. Κάθε νύχτα που αυτός περνούσε στο σπίτι του, την επόμενη μέρα μια οικογένεια δεν είχε να φάει.

    Μπροστά σ’ αυτά τα επιχειρήματα ο τίμιος άνθρωπος δεν μπορούσε να εναντιωθεί. Άρχισε λοιπόν να βγαίνει κι εκείνος τα βράδια και επέστρεφε το πρωί, αλλά δεν πήγαινε να κλέψει. Ήταν τίμιος, δεν μπορούσε ν’ αλλάξει. Πήγαινε μέχρι τη γέφυρα κι έμενε να παρατηρεί το νερό που κυλούσε από κάτω. Επέστρεφε στο σπίτι του και το εύρισκε διαρρηγμένο.
    Σε λιγότερο από μία εβδομάδα ο τίμιος βρέθηκε χωρίς χρήματα, χωρίς να έχει τίποτα να φάει, με το σπίτι του άδειο. Μέχρι εδώ όμως το πράγμα δεν ήταν πολύ σοβαρό, διότι ήταν δική του η επιλογή. Το χειρότερο ήταν ότι με αυτή του τη συμπεριφορά προκαλούσε μεγάλη αναστάτωση, διότι άφηνε να του κλέβουν τα πάντα, ενώ ο ίδιος δεν έκλεβε κανέναν. Έτσι, υπήρχε μονίμως κάποιος που επιστρέφοντας την αυγή στο σπίτι του, εύρισκε το σπίτι άθικτο. Το σπίτι που κανονικά θα έπρεπε να διαρρήξει εκείνος. Γεγονός είναι ότι μετά από λίγο καιρό αυτοί που δεν ληστεύονταν, βρέθηκαν να είναι πιο πλούσιοι από τους άλλους και δεν ήθελαν πλέον να κλέβουν. Από την άλλη πλευρά, εκείνοι που έρχονταν να κλέψουν το σπίτι του τίμιου ανθρώπου, το εύρισκαν πάντα άδειο. Έτσι κατάντησαν φτωχοί.
    Στο μεταξύ όσοι είχαν γίνει πλούσιοι, απέκτησαν τη συνήθεια να πηγαίνουν κι αυτοί τη νύχτα στη γέφυρα και να κοιτάνε το νερό που κυλούσε από κάτω. Αυτό μεγάλωσε την αναστάτωση, διότι υπήρξαν πολλοί άλλοι που έγιναν πιο πλούσιοι και πολλοί άλλοι που έγιναν πιο φτωχοί.

    Οι πλούσιοι όμως κατάλαβαν ότι αν συνέχιζαν να πηγαίνουν στη γέφυρα τη νύχτα, θα γίνονταν μετά από λίγο φτωχοί. Και σκέφτηκαν: «Ας πληρώσουμε τους φτωχούς να πηγαίνουν να κλέβουν για λογαριασμό μας». Ετοιμάστηκαν τα συμβόλαια, κανονίστηκαν οι μισθοί, τα ποσοστά: φυσικά παρέμεναν πάντα κλέφτες, και οι μεν προσπαθούσαν να ξεγελάσουν τους δε. Αλλά όπως συμβαίνει, οι πλούσιοι γίνονταν όλο και πιο πλούσιοι και οι φτωχοί όλο και πιο φτωχοί.
    Υπήρχαν πλούσιοι τόσο πλούσιοι που δεν είχαν πλέον ανάγκη να κλέψουν ή να βάλουν άλλους να κλέψουν για να συνεχίσουν να είναι πλούσιοι. Όμως αν σταματούσαν να κλέβουν, θα γίνονταν φτωχοί, διότι οι φτωχοί τους έκλεβαν. Τότε πλήρωσαν τους πιο φτωχούς από τους φτωχούς για να προστατέψουν την περιουσία τους από τους άλλους φτωχούς, κι έτσι θέσπισαν την αστυνομία και έκτισαν φυλακές.

    Μ’ αυτό τον τρόπο, ήδη μερικά χρόνια μετά την εμφάνιση του τίμιου ανθρώπου, δεν γινόταν πλέον κουβέντα για κλέφτες ή για θύματα κλοπής αλλά μόνο για πλούσιους ή για φτωχούς. Παρ’ όλα αυτά εξακολουθούσαν να είναι όλοι κλέφτες. Τίμιος είχε υπάρξει μόνο εκείνος ο τύπος, που είχε πεθάνει αμέσως, από πείνα.


    Ίταλο Καλβίνο (15/10/1923-19/9/1985)
    Prima che tu dica Pronto Edizioni Mondadori
    Λίγο πριν πεις «Εμπρός» (Φεβρουάριος 1999, Εκδόσεις Καστανιώτη)

    • franc avatar
      franc @ Fantomas 23/03/2012 20:02:32

      "H περί καπιταλισμού παραβολή".
      Σούπερ ανάρτηση και σχόλια!!! Σαφέστατη ερμηνεία της κρίσης και των ψευδών που τη συνοδεύουν...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.