#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
23/09/2009 20:54
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Πατριδογνωσία: «πάσει Θεού, να αναπτυχθεί η ανάπτυξη»

  

«Ελληνικός εργαζόμενος, πάσει Θεού, για να αναπτυχθεί η ανάπτυξη».

Στην φράση αυτή συνοψίζεται τελικά το κυβερνητικό πρόγραμμα των πρώτων 100 ημερών του Γιώργου.

Δεν την είπε βέβαια όλη μαζί. Είπε χωριστά το «Ελληνικός εργαζόμενος»,το  «πάσει Θεού», και το «για να αναπτυχθεί η ανάπτυξη».

Αλλά εγώ με την βοήθεια του Μαντείου των Δελφών κατάφερα να τα συναρμολογήσω.

Δυσκολεύομαι ακόμα με εκείνο το «η ενιαία κλίμακα δεν θα αλλάξει και θα γίνει ενιαία», αλλά που θα πάει.

Δεν βρίσκω και εκείνον τον Κρούγκμαν να με διαφωτίσει. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες απο την Αμερική αναφέρουν ότι μόλις έμαθε το οικονομικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ έκανε δύο απόπειρες αυτοκτονίας  

Την καλύτερη εξήγηση την έδωσε η Κανέλη: Ο Καραμανλής ήταν καλύτερος επειδή μίλησε στην μητρική του γλώσσα.



Πολύ κουνιότανε στο ντιμπέιτ ο Καραμανλής. Αφού η γιαγιά στο διπλανό διαμέρισμα άρχισε να φωνάζει "σεισμός".

Κάτω απ’ το τραπέζι την είδε την αναμέτρηση με νερό, σφυρίχτρα και το κινητό ανά χείρας.

 Ο Γιώργος όμως ε; Ήρεμη δύναμη ρε παιδί μου. Κατάφερε να πετύχει να χασμουρηθεί ταυτόχρονα το 80% των τηλεθεατών.

 Αν δεν εκλεγεί να κάνει αίτηση να προσληφθεί σε παιδικό σταθμό για να διαβάζει παραμύθια.

 Έχουμε κι αν έχουμε σούρει του Γιώργου Σουφλιά. Αλλά σιγά την βίλα ρε παιδιά που βρήκαν να κάνουν θέμα στο ΠΑΣΟΚ για να αβαντάρουν το Αλαφουζέϊκο.

 Ξαναρωτάω: τα τάνκερ είναι πιο φτηνά από τον αγωγό φυσικού αερίου;

 Θα απαντήσει κανείς; Χα χα χαααααα

 

Στην Κατερίνη στηρίζουμε Τσιντικίδου - αν μας στηρίξει κι αυτή με τις φίλες της στην Αθήνα

Μιλένα Αποστολάκη: «Το ΠΑΣΟΚ έχει διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος»

Εγώ μόλις είδα ένα

Για να λέμε όμως και τους στραβού το δίκαιο, περίμενε κανείς ότι ο Καραμανλής δεν θα ήταν ο καλύτερος;

Μόνο γι αυτό κάνει τελικά. Να τον βάζουν μπροστά στις εκλογές κι ύστερα να την αράζει στην Ραφήνα να βλέπει DVD

Καλά δεν υπάρχει κανείς να πει στον Γιώργο να μην αναφέρει συνεχώς αυτήν την Σοσιαλιστική Διεθνή; Παντού πατώνει.

Ωραία όλα αυτά Γιώργο, με την online διαφάνεια. Μαζί σας σε αυτό. Με την offline - αυτήν που κρύβεται και δεν φτάνει ποτέ στο internet - τι θα κάνετε;

Κρίμα που δε του πρότεινε το επικρατείας του Σημίτη ο Καρατζαφέρης. Εξάλλου τι ΛΑΟΣ τι Κολωνάκι

Τα αντιπολιτευόμενα μέσα δεν χρειάζεται να βάζουν την Γιαννάκου να κάνει και δηλώσεις. Και μόνο που την βλέπουν οι γαλάζιοι τα παίρνουν στο κρανίο.

Tι φετίχ είναι αυτό που είχε ο πρώτα ο Τσίπρας και μετά ο Γιώργος με τις νοσηλεύτριες;

Να απολυθεί ο μεταφραστής του ΠΑΣΟΚ τώρα

«Σαγόνια πάνω σε πόδια» χαρακτήρισαν οι παλαιοντολόγοι τον μίνι Ρεξ, το μικρό αδελφάκι του τρομερού Τυραννόσαυρου Ρεξ που ανακάλυψαν πρόσφατα.

 Προφανώς δεν έχουν δει Έλληνες πολιτικούς

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Strange Attractor avatar
    Strange Attractor 23/09/2009 21:03:01

    Εμένα πάλι μου θύμισε τον περιβόητο Σ(φ)αλιαρέλλη που είχε πει κάποτε σε μια τηλεοπτική εκπομπή το εξής αμίμητο και ελληνικό: "Ως αναφορά (sic) στο τι μέλλει γένεσθαι (sic), το πρωτάθλημα πρέπει να διεξαχθεί με ίσοις όροις (sic)".

  2. occultist avatar
    occultist 23/09/2009 23:15:54

    Θεική η φωτοσύνθεση χοντρου-λιγνου

  3. Δημήτρης avatar
    Δημήτρης 24/09/2009 01:10:34

    Το μοντάζ χοντρού-λιγνού είναι καταπληκτικό.

  4. Σταύρος Κυριαζής avatar
    Σταύρος Κυριαζής 24/09/2009 02:57:00

    Αγαπητοί φίλοι,

    Κάθε debate -είτε είναι πολιτικό είτε ποδοσφαιρικό είτε ότιδήποτε άλλο- απευθύνεται προς όλους όσους το παρακολουθούν με τη θέλησή τους, προκειμένου να διαμορφώσει ο καθένας τη δική του άποψη.
    Αλλα εδώ (και αλλού φυσικά), είναι γνωστό ότι υπάρχει πληθώρα αυτόκλητων διαμορφωτών κοινής γνώμης που μας θεωρούν όλους "κουτορνίθια", δηλαδή χωρίς στοιχειώδεις ικανότητες να διαμορφώσουμε από μόνοι μας άποψη για οτιδήποτε παρακολουθούμε.
    Στοχεύουν να διαμορφώσουν αυτοί τη δική μας άποψη σύμφωνα με τις δικές τους προτιμήσεις, στόχους και συμφέροντα, διαστρεβλώνοντας ακόμη και κάθε στοιχειώδη λογική μας σκέψη και συμπέρασμα μας. Γι' αυτό μάλιστα πληρώνονται από τα μεγάλα αφεντικά τους.
    Έτσι, κάθε Κυριακή εμφανίζεται στο "γυαλί" η γνωστή παρέα. Πέρυσι ο Πουρουπουπού και φέτος ο γιός του συνθέτη του ύμνου ποδοσφαιρικής ομάδας και αθλητικός παρουσιαστής, η Αννούλα η Σαλονικιά, ο "Πρόεδρος" διαιτητής και κάποιοι που "κρέμασαν τα παπούτσια τους" και πασχίζουν να μας πείσουν ποιά ομάδα είναι η καλύτερη και ποιά παίζει καλύτερα. Την Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη, τη θέση τους παίρνουν άλλοι ειδικοί από τα κανάλια που παρουσιάζουν ευρωπαικές διοργανώσεις και συνεχίζουν να επιδίδονται στο ίδιο σπόρ της "διαστρέβλωσης" κ.ό.κ.
    Το ίδιο και απαράλλακτο συμβαίνει και στην πολιτική. Μετά από κάθε δήλωση, συνέντευξη ή αντιπαράθεση, βγαίνουν οι "μάγκες" και "διαστρεβλωτές γνώμης" και αρχίζουν τα σχόλια. "Δεν ήταν σωστό αυτό που είπε ο Χ", "Αυτό είπε ο Ψ", "Ο Α είναι καλύτερος από τον Β" κ.ό.κ.
    Ούτε λόγος βέβαια για κριτήρια. Ούτε θέτουν, ούτε χρησιμοποιούν, ούτε ενδιαφέρονται για αντικειμενική κριτική. Αποκλειστικό κριτήριο το τι συμφέρει κάθε φορά αυτούς και τους εργοδότες τους. Αδιάφορο εάν σήμερα τους συμφέρει κάτι και μετά από ένα λεπτό το ακριβώς αντίθετο. Αυτοί εκεί, αναίσχυντα "παλεύουν για το ψωμάκι τους", διαστρεβλώνοντας την εικόνα και την άποψη των "υπνωτισμένων και αποβλακωμένων" που τους βλέπουν και τους ακούνε.
    Μετά λοιπόν από τα παρομοίου τύπου επιχειρήματα των περισσοτέρων "ειδικών", που βγήκαν στο "γυαλί" και στα "ερτζιανά" με σχόλια σχετικά με τις δύο πολιτικές αναμετρήσεις και με τον προαναφερόμενο στόχο και αφού πολλοί γνωστοί και φίλοι μου μου είπαν ότι συγχύστηκαν εντελώς, αποτέλεσε ένα καλό κίνητρο για μένα να ψάξω στη διεθνή ακαδημαική βιβλιογραφία τη συσχέτιση μεταξύ ρητορικής ικανότητας και πολιτικής αποτελεσματικότητας, όπως και τη σχέση μεταξύ ρητορικής ικανότητας και λήψης ορθολογικών αποφάσεων.
    Έ, αυτά έθεσα ως υπόθεση εργασίας, αφού και τα τρία είναι χαρακτηριστικά που συζητήθηκαν αρκετά.
    Σας πληροφορώ ότι δεν βρήκα ούτε ένα επιστημονικό άρθρο που να καταλήγει σε συμπεράσματα για θετική συσχέτιση μεταξύ αυτών των χαρακτηριστικών της πολιτικής ηγεσίας. Σας προκαλώ μάλιστα να ψάξετε και σείς το θέμα, αφού σύμφωνα με μια από τις γνωστές θεωρίες επιστημολογίας -έστω και λίγο ξεπερασμένη- το κριτήριο της διαψευσιμότητας, είναι ένα από εκείνα που συντελούν στην πρόοδο της επιστήμης.
    Και ο νοών νοείτω... σε τι και σε ποιόν ακριβώς αναφέρομαι.

    Επίσης, στο βιβλίο «Aristotle's Rhetoric - An Art of Character», του Eugene Garver (1995) και συγκεκριμένα στην εισαγωγή, με τίτλο: Aristotle's Rhetoric and the Professionalization of Virtue, ο συγγραφέας κάνει μια αντίστιξη της Αριστοτελικής και της Πλατωνικής άποψης περί ρητορικής και πολιτικής πρακτικής, αναφέροντας ότι ο ρήτορας συνήθως παραπλανά. Κάτι αντίστοιχο - αλλά από την "ανάποδη"- προφανώς συνεβούλευσαν οι επικοινωνιολόγοι τον "ένα", το "μοναδικό πολιτικό ρήτορα" στη χώρα μας, δηλαδή να γίνει ψεύτης αλλά παριστάνοντας το δυσάρεστο (στο φαίνεσθαι), αφού πεντέμιση χρόνια τώρα απέδειξε ότι δεν μπορεί να γίνει ευχάριστος με το έργο του (τοις πράγμασιν).
    Έτσι -του είπαν- μπορεί και να τους "υφαρπάξουμε" και για τρίτη φορά την ψήφο.
    Έλεος...

    Σταύρος Κυριαζής

    • SEN avatar
      SEN @ Σταύρος Κυριαζής 24/09/2009 09:19:06

      Τρομερή ανάλυση! Συγχαρητήρια!

    • Διοτίμα avatar
      Διοτίμα @ Σταύρος Κυριαζής 24/09/2009 10:19:01

      Κύριε Σταύρο Κυριαζή,
      Συνεχίζω από 'κεί που σταμάτησε ο fotis. Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι Καραμανλής είναι ρήτορας. Μπορεί να έχει συνεκτικό λόγο, αν και αρκούντως βερμπαλιστικό (με εξ ίσου αχρείαστες χειρονομίες), εν τέλει όμως είμαι κι εγώ της άποψης ότι ο πολιτικός ρητοτικός λόγος οφείλει να έχει κάποια σχέση με τα πράγματα. Κι ο Κ. εκεί χωλαίνει. Αντίθετα, ο θείος του, χωρίς να είναι ρήτορας, κατάφερε για πολλούς (πάλι εγώ είμαι εξω απ' αυτούς) να μείνει καθώς λένε στην ιστορία. Δύο άκρα αντίθετα, δηλαδή.
      Ο Καραμανλής, λοιπόν, κρίνεται, και μάλιστα αυστηρά, και σωστά, όχι τόσο γι' αυτά που λέει, αλλά γι' αυτά που (δεν) έκανε. Ο Παπανδρέου μπορείτε να μας 'πείτε από τί πρέπει να κριθεί; Προφανώς, δεν έχουμε άλλο στοιχείο (εκτός αν επικαλεσθείτε την θητεία του ως Υπουργού Παιδείας ή Εξωτερικών, αλλά παρακαλώ σκεφτήτε το πριν το κάνετε), δεν έχουμε λοιπόν άλλο στοιχείο παρά απ' όσα λέει. Θα γνωρίζετε, ασφαλώς, εφ' όσον επικαλεσθήκατε τόσες γνώσεις, ότι η σχέση λόγου/σκέψης και γλώσσας (της απλής, κοινής γλώσσας, όχι του ρήτορος) είναι πολύ σημαντική, για να μην 'πώ αδιαίρετη.
      Δεν πρόκειται για τον οποιονδήποτε, πρόκειται για 'κείνον που θα πάρει αποφάσεις για το μέλλον του τόπου. Θα γνωρίζετε ίσως από την γλωσσολογία το "τρίγωνο του Σωσσύρ": στην μιά γωνία του η λέξη, στην άλλη το πράγμα που ονοματίζει η λέξη και στην τρίτη γωνία η έννοια που σχηματίζουμε στο κεφάλι μας γιά κάθε πράγμα μ' αυτήν τη λέξη. Τις έννοιες τίς εκφέρουμε συνήθως με τις ίδιες λέξεις με τις οποίες τίς σχηματίσαμε. Με έρευνες που έχουν γίνει, ο ένας βαθμός πάνω από την ηλιθιότητα απαιτεί το τρίγωνο να είναι ισόπλευρο. Παραμόρφωση του ισοπλεύρου επιτρέπεται, αρκεί η γωνία της εννοίας να είναι η οξύτερη. Κατά την άποψή σας, στο "τρίγωνο του Σωσσύρ" που έχει ο Γ. Α. Παπανδρέου στο κεφάλι του υπάρχει και ποιά γωνία είναι οξύτερη;

  5. τσώφλι πασατέμπου avatar
    τσώφλι πασατέμπου 24/09/2009 07:08:51

    Αφήστε ήσυχη την Τσιντικίδου, παλιοαθηναίοι !

    Είναι δικιά μας, μόνο δικιά μας, δέν εκχωρείται, δέν δανείζεται κάν. Και επιστρέψτε γρήγορα το άνω μισό που βάλατε στην ανάρτησή σας χωρίς την 'άδεια της νομαρχιακής Πιερίας : Υπάρχει coryright.

    Κρατείστε μόνο ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ. Αυτό το βάθος, την έκσταση του "οράματος", την ήρεμη δύναμη της υπόσχεσης.

  6. prota-i-ellada avatar
    prota-i-ellada 24/09/2009 07:32:04

    Οι αναποφάσιστοι αποφάσισαν.
    Όχι στην οπισθοδρόμηση.
    Όχι στο λαϊκισμό που δεν οδηγεί πουθενά.
    Τα οικονομικά του σοσιαλισμού είναι σαν την κινούμενη άμμο.
    Όσο είσαι μέσα της τόσο σε ρουφάει πιό βαθειά.
    Δεν θα μείνουμε όλοι άνεργοι μόνο και μόνο για να κάνουν τις βρωμοδουλειές τους οι 5 καναλάρχες και οι αμερικάνοι.

  7. Νίκος avatar
    Νίκος 24/09/2009 07:32:45

    Τελειο.
    Οσα ηθελα να γραψω και δεν μπορουσα λογω ελλειψεως χρονου. Να ειστε καλα, μου φτιαξατε τη μερα.

  8. Χρήστος avatar
    Χρήστος 24/09/2009 07:51:04

    Η ακριβής έκφραση ήταν:

    "Πάση Θεού θ’ αναπτυχθεί η ανάπτυξη για να βοηθήσουμε τον ελληνικό εργαζόμενο"

    Μην αδικούμε τον ΓαΠ...την ήρεμη δύναμη... που θα ξανακάνει την "Ισχυρή Ελλάδα" πραγματικότητα...όπως επι Σημίτη...

  9. fotis avatar
    fotis 24/09/2009 07:57:33

    Σταύρο,
    Η σοβαροφανής σου προσέγγιση στην πολιτική επικοινωνία είχε άδοξο ΤΕΛΟΣ. Όπως συνήθως, όταν κάτι συμβαίνει (ή γράφεται ή λέγεται) αποσκοπεί κάπου.
    Όσοι είναι ευθείς έχουν φανατικούς φίλους και φανατικούς εχθρούς, καταλαβαίνεις αμέσως την προσωπική τους θέση.
    Κάποιοι άλλοι το παίζουν πιό πονηρά το παιγνίδι, σαν τους αγγλοσάξονες. Ξεκινάνε από μία γενική τοποθέτηση και μετά στο τέλος καταλήγουν εκεί που ήθελαν από την αρχή, απλά το έφεραν απέξω-απέξω.
    Λυπάμαι, είναι τουλάχιστον 30 ετών παλιά και ευρέως γνωστή η προσέγγισή σου αυτή, άρα αναποτελεσματική.
    Εάν θέλεις να κριτικάρουμε τον Καραμανλή, εγώ μπορώ να σε βοηθήσω. Να τον κριτικάρουμε που πήγε στην ήπια προσαρμογή (και δεν έκοψε απότομα κόλους, όπως του είχε προτείνει ο Αλογοσκούφης) και έτσι άργησε η αποπληρωμή του τεράστιου χρέους που κληρονομήσαμε από την προηγούμενη σοσιαλιστική κυβέρνηση (12 δισ Χ 5,5 χρόνια κάνει 66).
    Να τον κριτικάρουμε ότι ήταν εύπιστος και κακός κριτής αξιόπιστων συνεργατών (τόσα και τόσα παραδείγματα, πχ επικεφαλής της ΕΥΠ επί πέντε χρόνια) άρα ανεπαρκής μάνατζερ, είμαι μαζί σου.
    Αλλά το να μην εκτιμάς το ότι λέει αλήθειες (έστω και τώρα) το θεωρώ στρατηγικό λάθος σου (θέλω να πιστεύω μή σκόπιμο).
    Εξ άλλου, μετά από την τόσο εκτεταμένη γενική σου εισαγωγή για την πολιτική επικοινωνία, το να μην βρίσκεις μια κουβέντα αρνητική να πείς για τον ΓΑΠ, που, για όποιον καταλαβαίνει, είναι το πιό κούφιο πολιτικό δημιούργημα των media που έχει δεί ποτέ η χώρα, το θεωρώ εξαιρετικά υποκριτικό.
    Το να μην αναφέρεις ούτε μία κουβέντα για όλα τα ανεδαφικά και ουτοπικά οράματα που πουλάει σε όλους μας, το θεωρώ τουλάχιστον αστείο, ειδικά επειδή ξέρουμε ότι γίνεται εσκεμμένα.
    Κλασσικός παλιομοδίτης πολιτικάντης της δεκαετίας του 80, που είναι καλός στο προεκλογικό παραμύθι και εξίσου καλός (υποψιάζομαι)στο να δικαιολογήσει, εκ των υστέρων βέβαια, γιατί δεν έκανε αυτά που έλεγε.
    Νομίζω ότι οι άνθρωποι που έχουν ένα ελάχιστο επίπεδο μόρφωσης δεν πρέπει να δέχονται το ρόλο του οπαδού.
    Είναι βασικό πράγμα η ψυχρή κριτική σκέψη.
    (Εάν θέλω να αγοράσω ελπίδες παίρνω ένα λαχείο. Είναι πιό έντιμο)

    • τι να πει κανεις..... avatar
      τι να πει κανεις..... @ fotis 24/09/2009 12:58:43

      ΣΩΣΤΟΣ!!!!!!!!!!!!
      ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ....
      ΕΓΩ ΟΜΩΣ ΒΡΗΚΑ ΚΑΤΙ...
      ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΤΙΠΟΤΑ ΘΕΤΙΚΟ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.... (ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ.....) ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ ΑΛΛΟΙ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΚΚ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΣΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΣ ΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ....
      ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΜΕΡΙΚΑ
      ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ: ΕΛΙΤ ΕΡΓΑΖΩΜΕΝΟΙ ΜΕ ΦΟΥΛ ΑΠΟΔΟΧΕΣ ΠΟΛΛΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΚΛΠΚΛΠ...
      ΛΙΜΑΝΙΑ: ΔΕΝ ΤΑ ΞΑΝΑΓΡΑΦΩ ....
      ΟΣΕ: ΟΜΟΙΩΣ....
      ΔΕΗ: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΓΩΠΟΤΙ...
      ΟΠΑΠ: ΚΑΤΙ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ ΟΤΙ Η ΚΑΘΑΡΗΣΤΡΙΑ ΕΧΕΙ ΜΙΣΘΟ 8.0000ΕΥΡΩ?
      ΠΑΙΔΕΙΑ: ΤΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕ ΚΟΥΚΟΥΛΑΒΑΝΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ... ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ (ΚΑΛΗ ΚΑΚΗ ΘΑ ΦΑΝΕΙ) ΜΕΤΑΡΥΘΜΙΣΗ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ (ΚΑΙΚΑΝ ΠΟΛΛΟΙ ΠΡΙΝ ΤΗ ΜΑΡΙΕΤΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ.
      ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ: ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟ ΕΚΑΝΕ ΕΝΑ ΣΥΜΑΖΕΜΑ.... ΠΟΥ ΠΟΛΛΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΙΣΑΝ ΠΡΙΝ ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΙΠΟΤΑ.
      ΕΝΙΑΙΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ ΔΡΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΒΗΜΑ ΒΗΜΑ Η ΑΡΧΗ ΕΓΙΝΕ ....!!!!!!!
      ΣΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΟΡΤΕΜΟΥ.... ΔΕ ΛΕΩ ΤΙΠΟΤΑ
      ΚΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΓΑΠ ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΤΙΠΟΤΑ ΜΑ ΤΙΠΟΤΑ ΘΕΤΙΚΟ!!!!
      Ο ΚΚ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΑΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΙΜΙΤΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΜΑΖΙ ΤΑ ΕΚΑΝΕ....

      ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΑΥΡΙΟ........

  10. vas avatar
    vas 24/09/2009 08:16:14

    ας ερμηνεύσει κάποιος τον λόγο που τα ΜΜΕ των μεγαλονταβατζιδων της χώρας αβαντάρουν άγρια τον γιωργάκη?
    ας ερμηνεύσει κάποιος πως είναι δυνατόν 5 λεπτά μετά την τελευταία τηλεοπτική μάχη βγήκε ο διευθυντής των ΝΕΩΝ Καψης να αποκαλέσει ψεύτη τον Πρωθυπουργό ,ως κοματικό όργανο φανατισμένο ,Αυτός ο άνθρωπος περιμένουμε να κάνει αντικειμενική δημοσιογραφία ΕΛΕΟΣ......
    ας μας πει κάποιος αν πιστεύει οτι θα αλλάξει κάτι μετά την 4 Οκτ όσον αφορά τα τα λαμόγια και μεγάλα μαγειρέματα.
    δυστυχώς πάλι θα την πληρώσουμε ,ας ελπίσουμε όχι χειρότερα

  11. Νικόλας avatar
    Νικόλας 24/09/2009 09:32:29

    Το προφανές είναι ότι επειδή ο εγκέφαλός του πρώτα το επεξεργάζεται στα Αγγλικά και μετά το μεταφράζει στα Ελληνικά, (πράγμα φυσικό σε όλους τους ανθρώπους που δεν μιλούν με ευχέρεια μια ξένη γλώσσα. Πρώτα σκέφτονται τι θέλουν να πουν στην μητρική τους), του ξεφεύγουν συνεχώς κάποιες λέξεις και εκφράσεις που είτε δεν βγάζουν νόημα είτε δεν χρησιμοποιούνται. Σε κάποια αποστροφή του λόγου του στο debate λέει πχ "των προπατέρων μας". Είναι προφανές ότι το σκέφτηκε στα αγγλικά (forefathers) και μετά το μετέφρασε αυτολεξεί, αντί να πεί των προγόνων μας

  12. τι να πει κανεις..... avatar
    τι να πει κανεις..... 24/09/2009 13:02:22

    ΕΕΕΕ ΑΣ ΠΑΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑΣ.... ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΦΤΑΙΜΕ.........

  13. nyfitsa avatar
    nyfitsa 24/09/2009 13:09:12

    Σούπερ η φωτογραφία!! (Τώρα γύρισα από την δουλειά και την είδα.) Δεν υπάρχει καλύτερη! Τους ταιριάζει «γάντι»…

  14. silegav avatar
    silegav 24/09/2009 13:37:21

    Δεν νομίζω πως ο Κρούγκμαν θα διαφωνούσε με το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, ή για να είμαι ακριβής, με την ιεράρχηση των προβλημάτων της οικονομίας που κάνει το ΠΑΣΟΚ.

    Κι αυτός θεωρεί πως αυτή τη στιγμή πρώτο πρόβλημα είναι η ύφεση, όχι το χρέος.

    Λέει "you need to stabilize debt, not pay it off; economic growth will do the rest".

    Για όσους έχουν όρεξη για (λίγο) διάβασμα:
    http://krugman.blogs.nytimes.com/2009/08/28/the-burden-of-debt/

    και εδώ:
    http://krugman.blogs.nytimes.com/2009/08/23/how-big-is-9-trillion/

  15. Σταύρος Κυριαζής avatar
    Σταύρος Κυριαζής 24/09/2009 16:20:05

    Προσωπικά, μου αρκεί το γεγονός ότι έκανα κάποιους να σκεφτούν το ζήτημα των αστικών μύθων όπως εγώ εξηγώ διερμηνεύω τη συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν θα μπω στον πειρασμό να κρίνω τις "γωνίες" και τις "ακμές" στο μυαλό των πολιτικών υποψηφίων, αφού στόχος μου ήταν αυτό ακριβώς εδώ το brainstorming, δηλαδή το "ανακάτεμα" κοινώς λέγεσθαι. Άλλωστε -όπως γράφω και στην πρώτη μου παρέμβαση- είναι τόσο πολλοί οι "αυτοαναγορευόμενοι ειδικοί" που δεν θα προσπαθήσω να τους πάρω τη δουλειά. Ξέρουν πολύ καλά αυτοί τι κάνουν και γι' αυτό εκνευρίζονται πολύ όταν τους "προβοκάρει" κάποιος.
    Βέβαια καλό θα είναι να δώσω και μια συνέχεια σε όλα τα σχόλια που έγιναν μέχρι τώρα.
    Όσον αφορά λοιπόν σε ζητήματα πολιτικής επικοινωνίας, ο κόσμος βλέπει τα πράγματα από δύο πλευρές (και από κάθε ενδιάμεση θέση μεταξύ των δύο αυτών άκρων) που -δυστυχώς ή ευτυχώς-απέχουν πολύ μεταξύ τους.
    Για περισσότερα επισκεφθείτε εδώ (http://www.phillwebb.net/topics/Communication/Reasoning/ReasoningTheory.htm).
    Μια από αυτές είναι του Χατζηεμμανουήλ -ξέρετε ποιός είναι αυτός και όσοι δεν ξέρετε ψάξτε να το βρείτε- και μια άλλη προέρχεται από το Dawn B. Seely. Υπ' όψιν ότι δεν πρόκειται για κανένα πραγματικό όνομα συγγραφέα, αλλά για ψευδώνυμο, αφού έχει πάντα ως κατάληξη το "Don't be silly").
    Σας επισυνάπτω και τις δύο απόψεις. Οι συγκρίσεις δικές σας (εγώ φυσικά συμφωνώ με τη δεύτερη).

    Σταύρος Κυριαζής

    Η ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΥ
    του Χρήστου Χατζηεμμανουήλ (Επίκουρου καθηγητή London School of Economics).
    http://demos.greekgeeks.com/kpee/arthro_17.html
    Ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται κανείς την πραγματικότητα προδιαγράφει, ασφαλώς, τις πρακτικές επιλογές του. Όσοι πιστεύουν στη δύναμη του ζωδιακού κύκλου είναι αναμενόμενο να προσφεύγουν συχνά στον αστρολόγο της περιοχής τους. Αλλά η δύναμη των ερμηνευτικών σχημάτων δεν εξαντλείται σε καθαρώς ατομικό επίπεδο. Εκτείνεται και στη δημόσια σφαίρα. Και τα αποτελέσματα των δημοσίων επιλογών επηρεάζονται αναλόγως ...

    Από την άποψη αυτή, έχει σημασία το γεγονός ότι στην Ελλάδα ο δημόσιος διάλογος γύρω από οικονομικά ζητήματα εξακολουθεί, σε μεγάλο βαθμό, να διεξάγεται με όρους που παραβιάζουν βασικά και γενικώς αποδεκτά δεδομένα της οικονομικής σκέψης. Έννοιες που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες - η καθοριστική σημασία του ατομικού συμφέροντος, η ικανότητα των ατόμων και των επιχειρήσεων να πραγματοποιούν ελεύθερα εκείνες τις επιλογές που μεγιστοποιούν την επίτευξη των στόχων τους, η λειτουργία των κινήτρων στο σχηματισμό των οικονομικών αποφάσεων - παρακάμπτονται, όταν δεν απορρίπτονται ευθέως.

    Οι αξίες της ανοικτής οικονομίας της αγοράς η εργατικότητα, η ικανότητα προσαρμογής στις απαιτήσεις της ζήτησης (δηλαδή του απέναντι: αντισυμβαλλόμενου, πελάτη, εργοδότη), η παραγωγικότητα, το κέρδος, η ευθύνη για την πιστή εκτέλεση των υπεσχημένων επαναξιολογούνται και αποκτούν αρνητικό πρόσημο. Μεταφράζονται ως εκμετάλλευση, απώλεια αυθεντικότητας, εντατικοποίηση, αισχροκέρδεια, καταπίεση του ασθενεστέρου. Αυτό είναι το ιδίωμα του καθημερινού διαλόγου στα ΜΜΕ, στην πολιτική αρένα, την ιδιωτική συνάθροιση ...

    Τα ραντάρ του κυρίαρχου δημόσιου λόγου αδυνατούν να εντοπίσουν μια σειρά από εμφανείς σχέσεις αιτίων και αποτελεσμάτων. Τα αιτήματα και, ακόμη χειρότερα, οι πολιτικές υποσχέσεις σχετικά με το κοινωνικό κράτος διατυπώνονται λες και η κατανομή του πλούτου αποτελεί ζήτημα άσχετο από την παραγωγή του. «Χάρτες σύγκλισης» εξηγούν πώς θα επιμερισθεί ένα υποθετικό πλεόνασμα, παρ’ ότι η ίδια η δομή των διαφόρων παροχών που δίνονται από τους κυβερνώντες ή απαιτούνται από τους κοινωνικούς εταίρους καθιστά ριζικά δυσχερέστερη την διαρθρωτική προσαρμογή και, συνεπώς, την εξασφάλιση του αναγκαίου αυτού πλεονάσματος.

    Οι βασικοί μακροοικονομικοί δείκτες, όπως το ΑΕΠ, το ποσοστό ανεργίας, ο δείκτης τιμών καταναλωτού, το εμπορικό ισοζύγιο, το δημόσιο έλλειμμα, το δημόσιο χρέος, που, παρά τα όποια εννοιολογικά προβλήματά τους, αποτελούν κλειδιά για την κατανόηση των εξελίξεων, δεν εξηγούνται με σαφήνεια στην κοινή γνώμη από τους διαμορφωτές της. Οι τελευταίοι χρησιμοποιούν τους δείκτες επιλεκτικά, προσφεύγοντας άλλοτε στις απόλυτες τιμές των δεικτών, άλλοτε στην ιστορική τους συμπεριφορά, άλλοτε σε συγκριτικά στοιχεία, χωρίς συνέπεια και σύμφωνα με τις πολιτικές, επικοινωνιακές ή συνδικαλιστικές ανάγκες της στιγμής. Κι αν αυτό είναι αναμενόμενο, δεν είναι πάντως αναμενόμενη, ούτε ανεκτή σε μια σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία, η ασυμφωνία στις ίδιες τις τιμές των δεικτών, ή η συστηματική συσκότιση, αν όχι νόθευσή τους, από μια πολιτικοποιημένη Εθνική Στατιστική Υπηρεσία, οι ίδιοι οι υπάλληλοι της οποίας έχουν εξεγερθεί, και δικαίως, κατά των προϊσταμένων τους.

    Όσο για το μέσο πολίτη, αυτός ελάχιστα αντιδρά στις πληροφορίες που μεταφέρουν τα μακροοικονομικά στοιχεία – και αυτό είναι εύλογο, αφού ποτέ δεν του έχουν δοθεί τα ερμηνευτικά κλειδιά προκειμένου να μπορεί να συσχετίσει τα στοιχεία αυτά με την απτή πραγματικότητα που αντιμετωπίζει σε προσωπικό επίπεδο. Η βόμβα του ασφαλιστικού ελάχιστα απασχολεί μια κοινή γνώμη, οι εκπρόσωποι της οποίας, κυρίως στον συνδικαλισμό, επιμένουν ότι το αίτημα του εξορθολογισμού αποτελεί όπλο στα χέρια κατά φαντασίαν ταξικών εχθρών, και ότι τα όποια προβλήματα μπορούν να λυθούν με λογιστική εφευρετικότητα, χωρίς να αλλάξουν ούτε τα όρια ηλικίας, ούτε τα επίπεδα συνεισφοράς, ούτε τα επίπεδα ασφαλιστικής καλύψεως. Ούτε λόγος για τις αδήριτες ανάγκες που δημιουργούν οι δημογραφικές εξελίξεις (διαρκής αύξηση του μέσου όρου ζωής, μείωση των γεννήσεων και, συνεπώς, των ατόμων παραγωγικών ηλικιών) σε συνδυασμό με την χαμηλή συμμετοχή των παραγωγικών ηλικιών στο εργατικό δυναμικό (λόγω πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, σχετικά περιορισμένης εισόδου των γυναικών στην αγορά εργασίας, καθυστερήσεως των σπουδών κ.λπ.).

    Το χειρότερο δείγμα στρεβλής αντίληψης της πραγματικότητας είναι η επικράτηση μιας συλλογιστικής παιγνιδιού μηδενικού αθροίσματος, όπου το κέρδος της μίας πλευράς μπορεί να εξηγηθεί μόνον ως άμεση ζημία της άλλης. Η συλλογιστική αυτή αδυνατεί να αντιληφθεί πώς οι οικονομικές δραστηριότητες μπορούν να μεγαλώσουν την συνολική πίτα, ή πώς η κάθε συναλλαγή αποτελεί μέθοδο με την οποία και οι δύο συναλλασσόμενοι επιτυγχάνουν τους στόχους τους και βελτιώνουν την θέση τους. Αδυνατεί, ακόμη, να κατανοήσει ότι η συστηματική παραβίαση των κανόνων της ελεύθερης οικονομικής δραστηριότητας δημιουργεί στρεβλώσεις και αντικίνητρα, που αποτρέπουν μελλοντικές δραστηριότητες και συρρικνώνουν την συνολική πίτα.

    Από την βαθειά ριζωμένη αντίληψη που θέλει την οικονομία να είναι ένα παιγνίδι με λίγους νικητές και πολλούς χαμένους προκύπτει η σχεδόν ενστικτώδης αντιπάθεια για τον ανταγωνισμό, η αδυναμία αποδοχής της οικονομικής αποτυχίας και η ταύτιση του εμπορικού κέρδους με την αισχροκέρδεια.

    Ερμηνεύοντας την λειτουργία της αγοράς, ο δημόσιος λόγος εύκολα καταφεύγει στο τετριμμένο όσο και παραπλανητικό κλισέ του «νόμου της ζούγκλας», όπου η διαπάλη δεν διεξάγεται τόσο μεταξύ παραγωγών που ανταγωνίζονται μεταξύ τους, όσο μεταξύ αρπάγων επιχειρηματιών, από τη μία, και κοινού πολίτη, εργαζόμενου ή καταναλωτή, από την άλλη. Το αποτέλεσμα είναι η αποδοχή της πολλαπλής κρατικής κηδεμονίας, η νοσταλγία της αγορανομικής παρέμβασης, η επιδίωξη της εκ των υστέρων μεταβολής των συμβατικών υποχρεώσεων από το κράτος και τα δικαστήρια, πάντοτε εν ονόματι μιας κακώς εννοούμενης επιείκειας, που υπονομεύει την συναλλακτική πίστη και καθηλώνει την ανάπτυξη.

    Εν τέλει, οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, αντί να προσπαθούν να δράσουν επιμορφωτικά, θεραπεύοντας σταδιακά την έλλειψη οικονομικής γνώσης του πολίτη, προσαρμόζουν το λόγο τους στο υπέδαφος της άγνοιας, το επικυρώνουν ρητορικά και φροντίζουν να επωφεληθούν από αυτό σε τακτικό επίπεδο. Υιοθετούν, μάλιστα, τέτοιες ρητορικές πρακτικές, ακόμη και όταν έτσι ακυρώνουν τους υποτιθέμενους στρατηγικούς στόχους τους – δηλαδή, την ανάπτυξη, τη σύγκλιση, την ανταγωνιστική συμμετοχή στην διεθνή οικονομία της αγοράς.

    Το πρόβλημα επιδεινώνεται από την ασθενική και ιδιότυπη δομή της ελληνικής «κοινωνίας των πολιτών». Αρκετοί από τους θιασώτες της τελευταίας, επικεντρωμένοι κατά κύριο λόγο σε οικολογικούς στόχους ή στην διεκδίκηση πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων για διάφορες κατηγορίες, είναι, στην καλύτερη περίπτωση, αδιάφοροι ή, στη χειρότερη και πλέον συχνή, ανοικτά εχθρικοί απέναντι στην οικονομία της αγοράς. Στα ζητήματα του διεθνούς εμπορίου, μάλιστα, καλλιεργούν με οξύτητα ένα λόγο θολό, στηριγμένο σε μισές αλήθειες, που επιτείνει τα αισθήματα ανασφάλειας απέναντι στις διαδικασίες της παγκοσμιοποίησης και παρέχει πολιτικό έδαφος για μια απορριπτική, αλλά τελικά αδιέξοδη στάση απέναντι σε παγκόσμιες εξελίξεις, ως προς τις οποίες, για μια μικρή ανοικτή οικονομία όπως η ελληνική, το ζήτημα δεν είναι αν θα τις αποδεχθεί ή απορρίψει σε επίπεδο αρχής, αλλά το πώς θα τις διαχειρισθεί πρακτικά, προσαρμοζόμενη στους εκάστοτε περιορισμούς και δυνατότητες.

    Οι αγκυλώσεις των κυρίαρχων εκδοχών του δημοσίου λόγου εξηγούν ίσως γιατί η οικονομική πολιτική συχνά αδυνατεί να συμβάλει στην επίλυση πολύ συγκεκριμένων διαρθρωτικών προβλημάτων: η κοινή γνώμη εμφανίζεται να αντιδρά με βιαιότητα σε μέτρα τα οποία μπορεί τελικά να απέβαιναν προς όφελός της, ακριβώς επειδή αυτά περιγράφονται με όρους «εκμετάλλευσης», «εξάρτησης» και «ανισότητας». Με άλλα λόγια, οι δημόσιες επιλογές δεν είναι ορθολογικές, διότι οι συμμετέχοντες στο δημόσιο διάλογο έχουν κλείσει ερμητικά τα αυτιά τους στα κελεύσματα της οικονομικής λογικής.

    Πώς εξηγείται η ανορθολογικότητα του δημοσίου λόγου, όταν σε ατομικό επίπεδο οι Έλληνες είναι εμφανέστατα ικανοί να δρουν ορθολογικά και να συμπεριφέρονται κατά το πρότυπο του homo economicus; Η απάντηση κρύβεται ίσως στο γεγονός ότι, στη δημόσια σφαίρα, μεγάλα τμήματα της κοινής γνώμης έχουν συνηθίσει να βλέπουν τον οικονομικό τους ρόλο μέσα από το πρίσμα ενός έντονα παρεμβατικού και ταυτόχρονα πελατειακού κράτους, το οποίο συχνά παραβιάζει τους νόμους της αγοράς προκειμένου να εξασφαλίσει ωφελήματα σε κλαδικές ομάδες πιέσεως ή, όλο και περισσότερο, σε συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα. Οι λήπτες της κρατικής ενίσχυσης ή προστασίας εύκολα αποδέχονται τη ρητορική μιας «αγοράς» χωρίς ανταγωνισμό, μιας αναπτυξιακής διαδικασίας χωρίς παραγωγικότητα, μιας προσαρμογής χωρίς ξεβόλεμα. Κι αυτό, επειδή σκέπτονται ως προστατευόμενοι παραγωγοί που ιδιοποιούνται την κρατική παρέμβαση, και όχι ως εξαπατούμενοι καταναλωτές ή ως ενδεχόμενοι επιχειρηματίες, τους οποίους βλάπτουν τα δίκτυα ασφαλείας υπέρ των μη προσαρμοστικών ανταγωνιστών τους. Έχουν μάθει πως η επιλεκτικότητα της κρατικής παράκαμψης των κανόνων μπορεί να τους ωφελήσει προσωπικώς.

    Από την σκοπιά αυτή, από τα ερμηνευτικά και ρητορικά σχήματα του συντεχνιακού λόγου ως την ακροβατική δικαιολόγηση της διαφθοράς και της διαπλοκής, η απόσταση δεν είναι μεγάλη, και οι κοινωνικές βάσεις της αποδοχής του κυρίαρχου λόγου είναι κοινές.

    Όμως, καθώς τα διαρθρωτικά προβλήματα χρονίζουν, συσσωρεύονται και οξύνονται στο έπακρον, πόσο ακόμη θα μπορούν οι ρητορικές ταπετσαρίες να συγκαλύπτουν τις ρωγμές της οικονομικής πραγματικότητας; Έχει φθάσει ίσως η ώρα να εξοικειωθεί ο Έλληνας με το γνήσιο λεξιλόγιο της αγοράς ...



    Twenty Special Forms of Rhetoric
    http://www.specgram.com/CXLVII.3/09.seely.rhetoric.html
    Rhetoric has been a topic of academic interest for, approximately, forever. Below are detailed a number of special types of rhetorical argument, some of which (eg, (3)) have been observed since the time of Aristotle [Aristotle] and before. Others (eg, (1)) have been clearly recognized only within the last century [eg, Davis and Hersh]. Some of these (eg, (2)) have never been explicitly delineated before. The uses of rhetoric are manifold and many explications of such have been made before, which this paper will not repeat.
    1. Proof by Intimidation
    A: What do you think about objection X?
    B: That's silly!
    2. Proof by Loudness
    A: What do you think about objection X?
    B: That's VERY SILLY!!!
    3. Proof by Impressiveness
    A: What do you think about objection X?
    B: Well, I'm very smart, very well known, and respected, and I know much more than you, and I think you are silly.
    4. Proof by Obfuscation
    A: What do you think about objection X?
    B: Well, X is related to Y, Y is related to Z, and Z is often confused with W, which is considered to be very similar to Q, which is silly.
    5. Proof by Over-Running
    A: What do you think -
    B: About X? Well -
    A: No, Y. What about -
    B: You mean X. Well -
    A: No, Y and Z!
    B: But X is silly. Did you have another question?
    6. Proof by Ignoring
    A: What do you think about objection X?
    B: Don't be silly. That's not really related to my topic. Next question.
    7. Proof by 'Obvious' Generalization
    A: What do you think about objection X?
    B: Point Y, though very small and seemingly trivial, counters X. Obviously there are many others, thus you are silly.
    8. Proof by Bifurcation
    A: What do you think about objection X?
    B: There are two interpretations: one that says X is the ideal counterexample; another is that X, if we close one eye, stand on our heads and squint, it looks fine. The first option is silly.
    9. Proof by Name Dropping
    A: What do you think about objection X?
    B: Well, BigNamei, BigNamej, and BigNamek agree with me. LittleNamei might agree with you, if only they were that silly.
    10. Proof by Absentee Belittlement
    A: What do you think about objection X?
    B: Person C, who is not here to defend themselves, thinks that. They are silly. You are silly.
    11. Proof by Humility
    A: What do you think about objection X?
    B: You state that so forcefully. I could be wrong. You seem so sure of yourself. That is silly.
    12. Proof by Humiliation
    A: What do you think about objection X?
    B: Have you read Book Z, or Book Y, even Book W?
    A: Well, no.
    B: That explains why you asked such a question. Sit down silly person.
    13. Proof by Extremeification
    A: What do you think about objection X?
    B: That is an extreme case. Extreme cases are silly.
    14. Proof by Hypocritical Intuition
    A: What do you think about objection X?
    B: My position is intuitively obvious.
    A: But what about X?
    B: Can you explain X better?
    A: X is intuitively obvious.
    B: Intuitive obviousness is silly.
    15. Proof by Ignorance
    A: What do you think about objection X?
    B: I don't understand X.
    A: Let me try to explain X...
    B: That doesn't make sense to me. Please explain. What is X?
    A: X! X! It's very simple! X!
    B: I don't understand. You must be silly. Next question.
    16. Proof by Nit Picking
    A: What do you think about objection X?
    B: Could you expand on X1 and X2.
    A: Okay, X1 and X2 are like this...
    B: Could you expand on X1a, X1b, X1c, X2a, and X2b.
    A: Okay, I'll explain...
    B: Could you expand on X1ai, X1aii, X1bi, X1bii, X1biii, X1ci, X1cii, X2ai, X2aii, X2aiii, X2bi, X2bii, X2biii, X2biv, and X2bv.
    A: Never mind.
    B: Silly, silly.
    17. Proof by Notation of Death
    A: What do you think about objection X?
    B: Well, we must first introduce seventeen special symbols and make recourse to the Cyrillic and Greek alphabets. Are you silly enough to make me do all that? I will, you know.
    A: Okay, okay, I give.
    18. Proof by Untranslatability
    A: What do you think about objection X?
    B: Do you know Spanish?
    A: Más o menos.
    B: Do you know German?
    A: Jawohl.
    B: Do you know French?
    A: Un peu.
    B: Do you know Guaraní?
    A: He' .
    B:Do you know Hawaiian?
    A: 'Ae.
    B: Do you know Polish?
    A: Tak.
    B: Do you know Chinese?
    A:
    B: Do you know Italian?
    A: Sì.
    B:Do you know Esperanto?
    A: Jes.
    B: Do you know Portuguese?
    A: Sim.
    B: Do you know Arabic?
    A:
    B: Do you know Cherokee?
    A:
    B: Do you know Old English?
    A: S l ce
    B: Do you know Gaelic?
    A: Which kind?
    B: Irish?
    A: Tá beagán Gealige agam.
    B: Scottish?
    A: Tha beagan Gàidhlig agam.
    B: Manx?
    A: Ta beggan Gaelg aym.
    B: Do you know Hopi?
    A: Well, no, I don't.
    B: Well, the Hopi Language has a great word for my answer, but it doesn't translate well. Silly of you not to know Hopi, you know.
    19. Proof by Very Big Words
    A: What do you think about objection X?
    B: If we take the quasi-isomorphic tangential nucleotide sequence correlating asymptotically to the inverse pulmonic schizo-phrenicality index of that question, the answer is obvious.
    A: Huh?
    B: Silly person.
    20. Proof by Coma
    A: What do you think about objection X?
    B: Blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah. Oh, you're unconscious. Silly you. I win.
    References
    Aristotle, Art of Rhetoric. Greece: A Very Long Time Ago.
    Davis, Philip J. and Reuben Hersh, "Rhetoric and Mathematics," in The Rhetoric of the Human Sciences, Nelson, Megill, McCloskey, eds. University of Wisconsin Press: 1987.
    Dawn B. Seely Department of Rhetorical Studies
    University of Texas at Happy

    • Strange Attractor avatar
      Strange Attractor @ Σταύρος Κυριαζής 24/09/2009 22:39:31

      Ήσουν συνοπτικός. Οφείλω να ομολογήσω.

  16. Σταύρος Κυριαζής avatar
    Σταύρος Κυριαζής 24/09/2009 16:23:12

    Προσωπικά, μου αρκεί το γεγονός ότι έκανα κάποιους να σκεφτούν το ζήτημα των αστικών μύθων όπως εγώ εξηγώ διερμηνεύω τη συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν θα μπω στον πειρασμό να κρίνω τις "γωνίες" και τις "ακμές" στο μυαλό των πολιτικών υποψηφίων, αφού στόχος μου ήταν αυτό ακριβώς εδώ το brainstorming, δηλαδή το "ανακάτεμα" κοινώς λέγεσθαι. Άλλωστε -όπως γράφω και στην πρώτη μου παρέμβαση- είναι τόσο πολλοί οι "αυτοαναγορευόμενοι ειδικοί" που δεν θα προσπαθήσω να τους πάρω τη δουλειά. Ξέρουν πολύ καλά αυτοί τι κάνουν και γι' αυτό εκνευρίζονται πολύ όταν τους "προβοκάρει" κάποιος.
    Βέβαια καλό θα είναι να δώσω και μια συνέχεια σε όλα τα σχόλια που έγιναν μέχρι τώρα.
    Όσον αφορά λοιπόν σε ζητήματα πολιτικής επικοινωνίας, ο κόσμος βλέπει τα πράγματα από δύο πλευρές (και από κάθε ενδιάμεση θέση μεταξύ των δύο αυτών άκρων) που -δυστυχώς ή ευτυχώς-απέχουν πολύ μεταξύ τους.
    Για περισσότερα επισκεφθείτε εδώ (http://www.phillwebb.net/topics/Communication/Reasoning/ReasoningTheory.htm).
    Μια από αυτές είναι του Χατζηεμμανουήλ -ξέρετε ποιός είναι αυτός και όσοι δεν ξέρετε ψάξτε να το βρείτε- και μια άλλη προέρχεται από το Dawn B. Seely. Υπ' όψιν ότι δεν πρόκειται για κανένα πραγματικό όνομα συγγραφέα, αλλά για ψευδώνυμο, αφού έχει πάντα ως κατάληξη το "Don't be silly").
    Σας επισυνάπτω και τις δύο απόψεις. Οι συγκρίσεις δικές σας (εγώ φυσικά συμφωνώ με τη δεύτερη).

    Σταύρος Κυριαζής

    1. Η ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΥ
    Χρήστου Χατζηεμμανουήλ (Επίκουρου καθηγητή London School of Economics).
    (http://demos.greekgeeks.com/kpee/arthro_17.html).
    2. Twenty Special Forms of Rhetoric
    (http://www.specgram.com/CXLVII.3/09.seely.rhetoric.html).

  17. Res avatar
    Res 24/09/2009 22:15:07

    o FOTIS των 9:57 απαντά στον κο Κυριαζή με το αμίμητο!

    "Λυπάμαι, είναι τουλάχιστον 30 ετών παλιά και ευρέως γνωστή η προσέγγισή σου αυτή, άρα αναποτελεσματική."

    Δηλαδή μας λέει, χωρίς βέβαια να το δικαιολογεί, ότι:
    Ότι είναι πάνω από 30 ετών, παλιό και ευρέως γνωστό είναι αναποτελεσματικό.

    Άρα σύμφωνα με τη λογική του fotis, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης που είναι πάνω από 30 ετών, παλιοί και ευρέως γνωστοί, είναι αναποτελεσματικοί;

    Κρίμα, και τους είχα σε εκτίμηση!

  18. Αυριανιστής avatar
    Αυριανιστής 25/09/2009 00:23:19

    Φάκτορα, ξέχασες και το "για πάση χρήση" που είπε κάποια στιγμή.

    Έτσι, η ολοκληρωμένη φράση θα μπορούσε να είναι "Πάσει θεού, να αναπτυχθεί η ανάπτυξη για να βοηθήσουμε τον ελληνικό εργαζόμενο για πάση χρήση"!

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.