#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
04/08/2009 11:19
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

"Θέλει Αρετήν και Τόλμην" η Αριστερά!

Του Θ.Κ.


 


Δύσκολο να ξεχωρίσεις πια τους πραγματικούς Αριστερούς από τους «μεταλλαγμένους».


 Όχι γιατί  δεν φαίνονται οι διαφορές μεταξύ τους. Αλλά γιατί δεν βρίσκεις εύκολα πραγματικούς. Όλοι σχεδόν έγιναν «μεταλλαγμένοι»…


 Το βλέπουμε και στο «ΣΥΡΙΖΑ». Μέχρι αρχές Ιουνίου ήταν όλοι τους πεισμένοι ότι πάνε καλά και θα νικήσουν. Με το που εισέπραξαν την ψυχρολουσία του εκλογικού αποτελέσματος, άρχισαν τα γνωστά σόου – ο ένας να καταγγέλλει τον άλλο, άλλος να παραιτείται, να του ζητούν να γυρίσει, να το παίζει «αμετάπειστος», κι ύστερα να αλλάζει γνώμη, κι αυτοί που ως τότε τον παρακαλούσαν να επιστρέψει, τώρα να τους ζητούν να ξανα-παραιτηθεί!


 Το σπουδαιότερο, όμως, άρχισαν να καταλογίζουν ο ένας στον άλλο προηγούμενα σφάλματα, που μέχρι πριν λίγες μέρες δεν τα έβλεπε κανείς τους και τα υπερασπίζονταν όλοι τους. Κι όταν εμείς τα καταγράφαμε ένα – ένα εδώ, μας πετούσαν κουβάδες λάσπη μέσω των γνωστών ανεξάρτητων «σχολιαστών» και μπλόγκερς


 Επειδή όλη αυτή η εικόνα αδικεί την Αριστερά, κι επειδή είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντιληφθούμε τι – τέλος πάντων – είναι πραγματικός Αριστερός σήμερα, ας κάνουμε το αντίθετο (και πολύ ευκολότερο):


 Ας δούμε τι ΔΕΝ είναι Αριστερός…


 Ανοικτή κριτική σκέψη


 Πρώτον, ένας Αριστερός δεν σκέπτεται με στερεότυπα και ιδεολογικά κλισέ.


Η Μαρξιστική Αριστερά ξεκίνησε ως ρεύμα κριτικής σκέψης: Οι δύο από τις τρεις συνιστώσες του Μαρξισμού υπήρξαν η Κριτική στην Πολιτική Οικονομία, (δηλαδή η κριτική στην Αγγλοσαξονική Φιλελεύθερη Οικονομική Σκέψη) και η Κριτική στη Γερμανική Φιλοσοφία (δηλαδή στον Ιδεαλισμό). Η Κριτική σκέψη σπάει τα στερεότυπη και τα κλισέ. Όταν οι Αριστεροί παγιδεύονται σε στερεότυπα, τότε παύουν να είναι Αριστεροί. Αρχίζει η μετάλλαξή τους…


 Δεύτερον, ένας Αριστερός πάντα αμφισβητεί μέρος της ίδιας της Παραδοσιακής Αριστεράς. Γιατί η αριστερή σκέψη είναι πολύ δυναμική κι αν «αποκρυσταλλωθεί» μετατρέπεται σε παγίδα και φρένο για τον ίδιο το δυναμισμό της. Γι’ αυτό και όλοι οι μεγάλοι θεωρητικοί της Αριστεράς δεν δίστασαν να συγκρουστούν με παραδοσιακές εκφάνσεις του σοσιαλιστικού κινήματος της εποχής τους. Για παράδειγμα, ο Μαρξ αποδοκίμασε ευθέως το κίνημα των εργατών που έσπαγαν τις μηχανές. Όπως αποδοκίμασε – και μάλιστα με οξύτατα τρόπο – τους ουτοπικούς σοσιαλιστές.


Η τρίτη συνιστώσα της Μαρξιστικής Σκέψης υπήρξε η κριτική προς το Γαλλικό (ουτοπικό) Σοσιαλισμό, δηλαδή προς τη Σοσιαλιστική φιλολογία της εποχής του, κυρίως γαλλικής προέλευσης (Προυντόν, Σαιντ-Σιμόν κλπ.)


Στη συνέχεια ο Μαρξ συγκρούστηκε με το Αναρχικό ρεύμα που έτεινε να κυριαρχήσει μέσα στην πρώτη Διεθνή.


 Επίσης, ο Λένιν συγκρούστηκε με την κυρίαρχη τάση μέσα στη Δεύτερη Διεθνή (Κάουτσκυ κλπ.). Ένα μεγάλο μέρος του Λενινιστικού θεωρητικού έργου είναι κείμενα πολεμικής προς άλλους «αριστερούς» της εποχής του (ρεβιζιονιστές, αναρχικούς, ρεφορμιστές, σοσιαλ-πατριώτες, πασιφιστές κλπ.)


 Στη συνέχεια έχουμε τους Σταλινικούς κατά των Τροτσκιστών, τους Μαοϊκούς κατά των Σοβιετικών μαρξιστών, τους Ευρωκομμουνιστές κατά των Σταλινικών κλπ.


 Αυτή η συνεχής εσωτερική σύγκρουση, από τη μια πλευρά δείχνει την απροθυμία της Μαρξιστικής σκέψης να γίνει «κλειστό» και «τελειωμένο» δόγμα. Από την άλλη πλευρά αποκαλύπτει την ανάγκη των αριστερών να αυτό-καθαίρονται από δικές τους προηγούμενες δοξασίες.


 Η Αριστερά δεν φοβάται το…διάολο!



 Τρίτον, οι Αριστεροί, δεν ταυτίζονται ποτέ με εξουσίες. Συμμαχούν ακόμα και με το διάολο, αλλά δεν πουλάνε την ψυχή τους ούτε στο διάολο!


 Δεν διστάζουν να στηρίξουν όποιον πιστεύουν ότι πρέπει να στηρίξουν εκείνη τη στιγμή, αλλά δεν ταυτίζονται με κανένα. Όχι γιατί είναι «άφιλοι». Αλλά διότι οι Αριστεροί πρέπει να διατηρούν την ελευθερία της σκέψης τους. Κι όποιος ταυτίζεται με εξουσίες χάνει την ελευθερία σκέψης του. Και παύει να είναι Αριστερός…


 Ο Μαρξ δεν δίστασε κάποτε να επαινέσει τα πλεονεκτήματα του Καπιταλισμού γενικότερα (προς τον  οποίον άσκησε την πιο ολοκληρωμένη και αδυσώπητη κριτική). Ούτε δίστασε να εκθειάσει τα πλεονεκτήματα του αγγλο-σαξωνικού πολιτικού συστήματος (σε σχέση με τον αυταρχισμό που επικρατούσε τότε στην ηπειρωτική Ευρώπη).


 Και ο Λένιν δεν δίστασε να συνεργαστεί με τον Κάϊζερ, όταν το Τσαρικό καθεστώς έπνεε τα λοίσθια. Αυτό δεν καθιστούσε το Μαρξ «πράκτορα των Βρετανών» ούτε τον Λένιν «πράκτορα του Κάϊζερ». Διότι οι Αριστεροί διατηρούν την ανεξαρτησία τους, παρά τις όποιες τακτικές κι εφήμερες συμμαχίες τους. Προσπαθούν να είναι αποτελεσματικοί στη δράση και ελεύθεροι στη σκέψη. Αν χάσουν το ένα από τα δύο, παύουν να είναι αριστεροί. Αν χάσουν και α δύο γίνονται εχθροί της Αριστεράς.


 Προφανώς το τμήμα εκείνο της παραδοσιακής Αριστεράς που ταυτίστηκε και παραμένει προσκολλημένο προς την πάλαι ποτέ Σοβιετική εξουσία, έχασε τον αριστερή του ταυτότητα. Προ πολλού…


 Κι αδυνατεί έκτοτε να την ξαναβρεί.


 Τέταρτον, οι Αριστεροί δεν είναι ποτέ πασιφιστές! Ο Μαρξισμός είναι κατ’ εξοχήν συγκρουσιακή θεωρία. Πιστεύει ότι η Ιστορία προκύπτει από το σύγκρουση των αντιθέτων (διαλεκτική διάσταση), ότι η σύγκρουση που κινεί την Ιστορία έχει χαρακτήρα ταξικό (υλιστική διάσταση) κι ότι η βία είναι μαμή της Ιστορίας (πολεμική διάσταση της μαρξιστικής θεωρίας - εξ ου και η ροπή της μαρξιστικής ανάλυσης σε πολεμικούς όρους, πολεμικά θεωρητικά σχήματα και πιο σφιχτές μορφές οργάνωσης).


 Ο ίδιος ο Λένιν έγραψε κατεβατά ολόκληρο ενάντια στον πασιφισμό, αν και ο ίδιος ήταν αντίθετος με τον (πρώτο) Πανευρωπαϊκό Πόλεμο. Άλλο πράγμα η συγκεκριμένη αντίθεσή του με τον συγκεκριμένο Πόλεμο (που τον θεωρούσε ενδοϊμπεριαλιστική «εκκαθάριση λογαριασμών») κι άλλο πράγμα οι πασιφιστικές ψευδαισθήσεις αντίθεσης σε ΚΑΘΕ πόλεμο.


 Όταν οι Μπολσεβίκοι πρωτοπήραν την εξουσία στη Ρωσία, πιεσμένοι από τα πράγματα κήρυξαν τον «Πολεμικό Κομμουνισμό»! Δηλαδή τη στρατιωτική οργάνωση της κοινωνίας – έστω και προσωρινά (όπως αποδείχθηκε λιγότερο προσωρινά απ’ όσο έλπιζε ο ίδιος ο Λένιν).


 Όσον αφορά τον Ένγκελς ήταν θαυμαστής του στρατού των κληρωτών, δηλαδή της υποχρεωτικής στράτευσης, τον οποία θεωρούσε «όχημα προετοιμασίας της Σοσιαλιστικής Επανάστασης». Για να μη μιλήσουμε για το Λέον Τρότσκι που διακρίθηκε ως ιδρυτής του Κόκκινου Στρατού. Για να μη μιλήσουμε για το Μάο Τσε Τούγκ ή τον Χό Τσι Μίνχ που διακρίθηκαν ως ηγέτες του αγροτικού αντάρτικου. Η τον  Φιντέλ Κάστρο και τον Τσε Γκουεβάρα, που διακρίθηκαν για τις στρατιωτικές επιτυχίες τους (και τους ανα-γνωρίζουμε από φωτογραφίες όπου απεικονίζονται ντυμένοι με στρατιωτικές στολές).


 Αυτό δεν σημαίνει βέβαια, ότι οι Αριστεροί είναι «φιλοπόλεμοι»…


 Σημαίνει ότι  είναι τα πάντα ίσως – εκτός από πασιφιστές. Όταν γίνονται πασιφιστές, παύουν να είναι Αριστεροί.


 Οι Αριστεροί δεν φοβούνται το Θεό!


 


Πέμπτον, οι Αριστεροί δεν είναι αντικληρικαλιστές. Η κριτική του Μαρξισμού στο «Ιερατείο» και τον ιστορικό ρόλο του, ασφαλώς, δημιούργησε πια προδιάθεση της Αριστεράς ενάντια στις θρησκείες – κι ιδιαίτερα ενάντια στο Χριστιανισμό, την κυρίαρχη θρησκεία στην Ευρώπη την εποχή που διατυπώθηκε η Μαρξιστική σχολή σκέψης, δηλαδή στο δεύτερο μισό του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα.


 Εξ ου  και η γνωστή ρήση του Μαρξ ότι «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού»


 Προσοχή όμως. Ακόμα και τότε, η φράση εκείνη δεν είχε το απαξιωτικό περιεχόμενο που της αποδίδεται σήμερα. Εξ άλλου, το όπιο τότε δεν ήταν απαγορευμένο - θεωρείτο θαυμαστό φάρμακο όχι επικίνδυνο ναρκωτικό.


 Με αυτό ο Μαρξ εννοούσε ότι η θρησκεία συχνά δίνει στα κατώτερα λαϊκά στρώματα αντοχές στις μεγάλες κακουχίες. Αλλά και ψευδαισθήσεις για επουράνια σωτηρία…


 Η φράση λοιπόν, ήταν αμφίσημη μάλλον παρά απαξιωτική. Ο Μαρξ αντιπαθούσε τους Ιερωμένους για τον «αντεπαναστατικό ρόλο» τους στην εποχή του, αλλά έβλεπε με κατανόηση τις μεταφυσικές ανησυχίες των ανθρώπων που έψαχναν διέξοδο (δες το «Εβραϊκό ζήτημα»).


Έτσι, η Αριστερά δεν είχε φοβία απέναντι στη Θρησκεία. Απλώς άργησε να συγκροτήσει κριτικό λόγο για την μεταφυσική ανησυχία του ανθρώπου, όπως εκφράζεται μέσα στην κοινωνική δυναμική.


 Στην πορεία, όμως συσσωρεύτηκε αρκετή πείρα. Θετική και αρνητική:


 Θετική πείρα: Στον 20ο  αιώνα στις δυτικές κοινωνίες ο Αντόνιο Γκράμσι άνοιξε το δρόμο για διάλογο με τους παραδοσιακούς διανοούμενους, για την κατάκτηση της ηγεμονίας (πριν κατακτηθεί η εξουσία). Αυτός ο διάλογος περιελάμβανε ασφαλώς και τους θρησκευτικούς διανοούμενους (τους κατ’ εξοχήν «παραδοσιακούς»)…


Ο μακρά αυτή «προσέγγιση» ολοκληρώθηκε σχετικά πρόσφατα με την ιστορική συζήτηση Χάμπερμας (του τελευταίου εκπροσώπου της Μαρξιστικής Σχολής της Φραγκφούρτης) και του Καρδινάλιου Ράνσιγκερ (σημερινού Πάπα Βεννέδικτου 16ου). Απ’ αυτή τη συζήτηση ο μεν Δυτικός Χριστιανισμός βοηθήθηκε να ανακαλύψει ξανά τις Ελληνικές καταβολές του (κατά Ράνσιγκερ), ο δε σύγχρονος Μαρξισμός να ξεπεράσει το δογματισμό του και να γίνει (κατά Χάμπερμας) «ανοικτό σύστημα» (όχι κλειστό δόγμα).


 Αυτά όλα βέβαια, ούτε τα πήραν χαμπάρι οι δικοί μας καθυστερημένοι ένθεν κακείθεν…


 Αρνητική πείρα: Από την άλλη πλευρά, στις χώρες του «υπαρκτού Σοσιαλισμού η περιθωριοποίηση της θρησκείας επί εβδομήντα και πλέον χρόνια, δεν οδήγησε στην εξάλειψή της, αλλά στη θριαμβευτική επανεμφάνισή της! Έτσι όταν κατέρρευσε ο «υπαρκτός Ολοκληρωτισμός» η Ρωσία έγινε από τις πιο θρησκόληπτες χώρες του σύγχρονου κόσμου - πιο θρησκόληπτη απ’ ότι ήταν πριν το 1917…


 Ο αντικληρικαλισμός της Αριστεράς είναι παθολογικό σύμπτωμα της διανοητικής αμηχανίας της, της δογματικής σκλήρυνσής» της και της θεωρητικής κρίσης της.


Όταν δεν έχει πια να πει τίποτε καινούργιο, όταν στερεύει, τότε στρέφεται με μύδρους κατά της θρησκείας. Κι αν μείνει ανεμπόδιστη, σπρώχνει τον κόσμο στην θρησκοληψία.


 Όταν δεν μπορούν να δουν τους αληθινούς αντιπάλους τους (που συνήθως βρίσκονται εντός των γραμμών τους), οι «μεταλλαγμένοι» στρέφονται «κατά των παπάδων», συνήθως χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Κι ούτε τους περνάει από το μυαλό, ότι το χριστιανικό Ιερατείο που τόσο μισούν θρέφεται και ξανανιώνει από αυτή τη θυματο-ποίησή του. 


 Θέλει Αρετήν και Τόλμην…


 Συμπέρασμα: Τα πέντε αυτά πράγματα που ΔΕΝ είναι η Αριστερά και οι Αριστεροί, συμπίπτουν όλα στους σύγχρονους μεταλλαγμένους της «Προόδου».


 Αν καθένα απ’ αυτά ακυρώνει την αριστερή προοπτική, όλα μαζί αντιστρέφουν την αριστερή ταυτότητα.


 Οι άνθρωποι αυτοί είναι «μεταλλαγμένοι». Απόλυτα ταυτισμένοι με τα προτάγματα της παγκοσμιοποίησης και της αυτοκρατορικής διακυβέρνησης του κόσμου. Της διάλυσης των εθνών, της ισοπέδωσης των κρατών, της αποδόμησης των ιδιαίτερων πολιτισμών, της αποσύνθεσης των εθνικών κοινωνιών.


 Και βασικό εργαλείο τους: το ξαναγράψιμο της Ιστορίας, και η μετεγγραφή των νέων «παγκοσμιοποιητικών δογμάτων» στις συνειδήσεις των λαών. Όπως έκαναν πρόπερσι εις τα καθ’ ημάς με το σχολικό βιβλίο της Ρεπούση. Όπως έκαναν πρόσφατα, υποστηρίζοντας ότι τον Παρθενώνα τον κατέστρεφαν επί αιώνες οι …«παπάδες» κι όχι ο Μοροζίνη και ο Έλγιν.


 Από την Πρώτη και τη Δεύτερη Διεθνή περάσαμε στην Διεθνή του… Τζόρτζ Σόρος (και του Σταίητ Ντηπάρμεντ)


 Κι όταν οι κοινωνίες αντιστέκονται σε αυτή την πλύση εγκεφάλου κραυγάζουν ότι υφίστανται «λογοκρισία».


 Αν τους εμποδίσεις να επιβάλουν την άποψή τους με το ζόρι, θεωρούν ότι τους «λογοκρίνεις! Κι ας μπορούν ελεύθερα να την προβάλουν και να τη συζητούν…


Ενώ όπου κατέφεραν εκείνοι να επιβάλουν τις απόψεις τους, τίποτε δεν αφήνουν να ακουστεί.


Και γι’ αυτό χάνουν παντού, χάνουν συνεχώς, και θα χάνουν μέχρι να πάψουν να είναι «μεταλλαγμένοι». Και να γίνουν αληθινοί Αριστεροί.


 Διότι «θέλει Αρετήν και Τόλμην» η Αριστερά!


 Όπως και η Ελευθερία…

ΣΧΟΛΙΑ

  1. TITINA KONSTANTINIA avatar
    TITINA KONSTANTINIA 04/08/2009 12:21:10

    ''Και ψυχή
    εί μέλλει γνώσεσθαι αυτήν
    είς ψυχήν
    αυτή βλεπτέον:
    τον ξένο και τον εχθρό τον είδαμε στον καθρέφτη.''
    ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ,Αργοναύτες.

    Καλές Διακοπές ....for ever....+TROFI...

  2. donaE avatar
    donaE 04/08/2009 13:15:53

    Καλα τα λεει το κειμενο βασει της ιστορικης εμπειριας,αλλα βασικα ενας αριστερος δεν σκεφτεται ποτε με πρωτον,δευτερο,τριτον ...κοντρα στα στερεοτυπα και τα κλισε.
    ...'Συμμαχούν ακόμα και με το διάολο, αλλά δεν πουλάνε την ψυχή τους ούτε στο διάολο!'Τι μου θυμιζει;;;

  3. Χι avatar
    Χι 04/08/2009 17:48:13

    Αυτές οι a la carte Αριστερές, πολύ μου αρέσουν. Θα πω του ράφτη μου να το κοιτάξει.

  4. Γ.Κ. avatar
    Γ.Κ. 05/08/2009 12:32:29

    Πολύ καλό Θ.Κ.

    Αν εξαιρέσω μόνο το "ζήτημα Χάμπερμας"
    (όχι στο εν προκειμένω ζήτημα θρησκεία και
    επανάσταση -αν και μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει
    ο ρόλος της κάθε ¨"θεολογίας της απελευθέρωσης")
    ο οποίος στήριξε διανοητικά το στοχαστικό
    και πολιτικό εξσοσιαλδημοκρατισμό της ευρωαριστεράς...

  5. φιλαλήθης/philalethe00 avatar
    φιλαλήθης/philalethe00 05/08/2009 23:33:58

    Πολύ καλό κείμενο και συγχαίρω τον συντάκτη. ΌΜΩΣ, έχει κάποια πάρα πολύ σοβαρά προβλήματα. Ταυτίζει την Αριστερά με τον Μαρξισμό, έστω τον Κριτικό Μαρξισμό. Πού είναι το (χριστιανικό) αγγλικό σοσιαλιστικό κίνημα; Πού είναι οι Έλληνες σοσιαλιστές, όπως ο Καλλέργης και ο Δρακούλης; Πού είναι ο προτεσταντικός "θρησκευτικός σοσιαλισμός" του Paul Tillich (για να μην πω και του Jurgen Moltmann) ; Πού είναι το "Catholic Workers movement" και η αναρχοχριστιανή ΡΚαθολική Dorothy Day; Πού είναι ο Ετιέν Καμπέ; Πού είναι το FSLN; Μόνο ο Μαρξ, ο Λένιν, ο Ένγκελς, ο Μάο, ο Χο δεν συγκροτούν την Αριστερά ούτε την πλειοψηφία της ούτε εκφράζουν τον Λαό που την δέχεται στο ΚΟΙΝΩΝΙΚΌ πεδίο.

    Να μία ακόμη πρόκληση για τους ανοικτόμυαλους συναγωνιστές από τον χώρο αυτό του μαρξισμού και του λενινισμού. Ευχαριστώ. :-)

  6. ΑΡΗΣ Θ avatar
    ΑΡΗΣ Θ 06/08/2009 20:42:43

    Εξαιρετικά ενδιαφέρον το άρθρο. Θα επιθυμούσα πάντως ενα θετικό ορισμό της Αριστεράς (αν υπάρχει ορισμός που να καλύπτει το σύνολο της Αριστεράς) Αν πάλι δεν υπάρχει τέτοιος ορισμός (κάτι τέτοιο πιστεύω εγώ) μήπως τελικά δεν υπάρχει Αριστερά ως ενιαίος χώρος και θα πρέπει να αρχίσουμε επιτέλους να χρησιμοποούμε άλλους όρους πιο ακριβείς? Το καταλαβαίνω ότι θα χαθεί η συναισθηματική φόρτιση, η αίγλη που προσέθεσε η ιστορία, η πολύ βολική εξίσωση Αριστερά = καλό,αλλά τουλάχιστον θα συνεννοούμαστε!

    • Strange Attractor avatar
      Strange Attractor @ ΑΡΗΣ Θ 06/08/2009 20:49:25

      Όταν μοιράζω τρόφιμα στους πεινασμένους με αποκαλούν άγιο. Όταν όμως ρωτάω γιατί να υπάρχουν πεινασμένοι; Τότε με αποκαλούν κομμουνιστή. (Hlder Camara, Brazilian priest)

    • Strange Attractor avatar
      Strange Attractor @ ΑΡΗΣ Θ 06/08/2009 20:52:37

      Αριστερά είναι η πολιτική παράταξη που επιδιώκει την ίση διανομή των άνισων εισοδημάτων από τα κέρδη...

      • ΑΡΗΣ Θ avatar
        ΑΡΗΣ Θ @ Strange Attractor 07/08/2009 13:51:51

        Με βάση τον πιο πάνω ορισμό ποιοί πολιτικοί χώροι δικααιούνται τον τίτλο της Αριστεράς στην Ελλάδα?

  7. maximos avatar
    maximos 10/08/2009 01:32:34

    Είναι γεγονός, ότι στον κόσμο αυτό, η αριστερά δεν επιτυγχάνει ποτέ. Συσσωρεύει τις νίλες και τις αποτυχίες, τα μίση και τις ταπεινώσεις και τα κάνει μια μάζα εσωστρεφή για να εκραγεί σε «κοινωνικές διεργασίες» που συνοδεύονται από τα ουρλιάγματα πόνου, τους λόξιγκες αγωνίας των θυμάτων της και τα χάχανα των μπόγηδων, «Μεγάλος» Δεκέμβρης 1944. με συνιστώσα την καταστροφική μανία (κάψιμο Πολυτεχνείου, καταστροφές Θεσσαλονίκης, καταστροφές σχολείων - οχι των ιδιωτικών-κάψιμο βιβλιοπωλείων,Δεκέμβρης 2008). Μισεί την Ελλάδα που δεν της επιτρέπει παρά ταπεινώσεις και θέσεις δευτερεύουσες και αισθάνεται την σχεδόν φυσική ανάγκη να κατασκευάσει μίαν άλλη στην διάσταση και στα μέτρα του μίσους της και των επιδιώξεών της. Τα ιδεολογήματα της, άλλωστε, δεν είναι ποτέ στο παρόν (αντιληπτό σαν επικαιρότης αυτού που προϋπήρξε) αλλά σε ένα ουτοπιστικό μέλλον που θα «τραγουδά». Ο κόσμος της αριστεράς όπως το υπερπέραν των μεταφυσικών, είναι πάντα αντιληπτός ως επανάληψη ενός «χρυσού αιώνα» ανύπαρκτου, που η σειρά των ιστορικών γεγονότων κατέστρεψε. Ο σοσιαλιστικός παράδεισος επρόκειτο να επαναλάβει την αρχική Εδέμ. Το κράτος χωρίς τάξεις, να ξαναφτιάξει την αρχέγονη κοινοκτημοσύνη, κλπ. Ετσι εκφράζεται η ιεραποστολή της ανίκανης αριστεράς σήμερα, αυτή η πνευματική έκλυση ελαττωματικών όντων, που δεν έχουν παρά έναν «άλλο κόσμο» για να εκδικηθούν αυτόν εδώ!

    Η αριστερά του τότε ήτανε τραγική και φρικτή. Η αριστερά του σήμερα είναι φρικτή και φαιδρή Ονειρεύεται μια κοινωνία, της οποίας όλοι οι δρόμοι θα είναι ανήφορος και στην οποία θα πάρει την εκδίκηση της. Γιατί το παρελθόν της είναι βουβό. Όλοι αυτό το συνονθύλευμα των αρρωστημένων, που ακούει στο όνομα αριστερά ελπίζει ενστικτωδώς στη οργάνωση «αγέλης». Ο λόγος είναι αυτονόητος. Η αριστερά πιστεύει ότι προσθέτοντας τις αδυναμίες θα μπορέσει να δημιουργήσει μία δύναμη. Ελπίζει να δημιουργήσει μια μονάδα προσθέτοντας συνεχώς μηδενικά. Η αριστερά σήμερα δεν είναι παρά μία πομπή επιτηδευμένων. Ανάμεσα της υπάρχουν οι δειλοί φανατικοί της βίας, οι πεινασμένοι φλογεροί ακόλαστοι, οι αδέξιοι Δαντόν, οι διαλεκτικοί του Ψυχικού και της Εκάλης που προπαγανδίζουν την προλεταριακή απλότητα, οι εξαγνισμένοι Οιδίποδες, οι ζηλότυποι νεώτεροι αδερφοί, που αναζητούν μία αφηρημένη αδελφότητα, οι σερνικές γεροντοκόρες που ποτέ δεν τους έχει προταθεί η εξουσία, τα ανθρωποειδή του όχι, του ιδεοληπτικού «ενάντια και κόντρα».

    Η αριστερά σήμερα δεν προσφέρει τίποτα. Έχει αποκοπεί από το δημιουργικό κομμάτι της Ελλάδας και δεν είναι παρά μία συλλογή από νευρωτικές Σταχτοπούτες και αιώνιους έφηβους. Ένας εμετός ύπαρξης, γεμάτη με αδυναμίες που την εμποδίζουν να ολοκληρώσει την ανάπτυξη της, τυφλωμένο, κολλημένο ανθρωπόμορφο ζώο, επικίνδυνο, χωρίς οίκτο και έλεος μήτε για τον εαυτό της μήτε για τους άλλους γύρω . Βαρέθηκε τα φραπέ και τα ζιγκ-ζαγκ της άδειας και μονότονης ζωής στα χρυσά γκέτο και θέλει να ανατρέψει μία κοινωνία που της στερεί τον οργασμό της δημιουργίας.

    Κυριαρχείται από υποσυνείδητα συμπλέγματα μειονεξίας που την αναγκάζουν να χαράσσει γραμμές υπεροχής καλλιεργώντας τον φιλιστινισμό των μαζών, οδηγώντας τις πλάνες των όχλων και ακολουθώντας την αλήθεια της ιστορίας. Παίζει το κομματικό παιχνίδι της αμφισβήτησης της μνησικακία και του διχασμού με πολύ πάθος, χωρίς λογισμό και καθόλου αυτοπεποίθηση.

    Την συναντάμε κάθε μέρα, στην γειτονιά, στο σχολειό, στη δουλειά, στα bar, στις διακοπές. Εκπροσωπεί ένα λούμπεν που η χαρά της ζωής και της δημιουργίας του είναι βάρος, στόματα σφιγμένα, γεμάτα μίσος και απόγνωση, ακαλαίσθητο από φυσικού του, ακόμη και κάτω από το Armani παραμένει ο ψυχισμός του μογγόλου.

    Μπορούμε να παρομοιάσουμε την αριστερά με το αιλουροειδές, που τραυματίζει αντί να σκοτώσει. Είναι η άρνηση που ακολουθεί και συνοδεύει κάθε θέση, το ανάποδο σε κάθε ορθό, το όχι που απαντά σε κάθε ναι. Διαβάστε τα αποξέσματα εντέρων που ο κάθε καλό ταϊσμένος κιτρινιάρης αριστερός, αριστερίζων, ή επαμφοτερίζων ξερνάει καθημερινά από τα ΜΜΣ(κοταδισμού) και προσπαθήστε να βρείτε έστω ένα ΝΑΙ, έστω και μια Θέση. Πολύ αμφιβάλω.

    Το όχι της αριστεράς είναι αλληλένδετο με το ναι, όπως το παράσιτο με τον οργανισμό σε βάρος του οποίου ζει. Υπάρχει στην αριστερά του «όχι» (τον κομουνιστή που ρίχνει ανάθεμα στον κόσμο, τον αμφισβητία που καταριέται την κοινωνία, τους κουκουλοφόρους του Αλαβάνου, τα πρακτορίδια και τους πράκτορες του Νεοταξισμού) μια κτυπητή αντίθεση μεταξύ της υπερικανότητας να καταστρέφουν και της απολύτου ανικανότητας να δημιουργήσουν.

    Μ΄αυτό το νόημα η αριστερά δεν είναι παρά ένας συρφετός νευρωτικών που ραδιουργούν, καυγαδίζουν και πέφτουν από την μία ήττα στην άλλη που σκοτώνεται σφάζοντας, που εξαφανίζεται εξαφανίζοντας. Γιατί δεν υπάρχει παρά σαν αντίθεση. Είναι το γαγγραινιασμένο μέλος της Ελλάδας, που εμείς δεν έχουμε παρά να το κουνήσουμε λίγο για να πέσει.Το τέλος της είναι μοιραίο και αναπόφευκτο.

    • ΑΡΗΣ Θ avatar
      ΑΡΗΣ Θ @ maximos 11/08/2009 17:01:56

      Μάλλον είσαι ιδιαίτερα οξύς αλλά η Αριστερά που περιγράφεις (και που υπάρχει και σε αυτή την μορφή) δεν νομίζω ότι έχει σχέση με την Αριστερά του Θ.Κ. ούτε βέβαια με την Αριστερά του Κουβέλη, του Καραμπελιά,του Λαζαρίδη ή του μακαρίτη του Παπαγιαννάκη για να αναφέρω μερικούς που - έστω και διαφωνούντες ακόμα και μεταξύ τους - αναγνωρίζονται σαν Αριστεροί.
      Κι εδώ νομίζω πως είναι το πρόβλημα.Συζητάμε για το τι είναι Αριστερά, πως πρέπει να είναι η Αριστερά,θεωρούμε (σχήμα λόγου το α΄ πληθυντικό) ότι για να υιοθετήσουμε μια άποψη πρέπει να αποδείξουμε την "Αριστεροσύνη" της, ( κάπου εκεί βέβαια αρχίζουμε να τραβολογάμε τις θεωρητικές μας κατασκευές για να τις προσαρμόσουμε στην πραγματικότητα), δεν μπορούμε σε τελευταία ανάλυση να ξεφύγουμε από αυτό το αντιλειτουργικό νοητικό δίπολο Αριστερά-Δεξιά, το οποίο ο καθένας καταλαβαίνει όπως θέλει, αλλά.... εντελώς όπως θέλει (ιδίως στις μέρες μας).

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.