#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
17/05/2012 08:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Χρειαζόμαστε χαρισματικούς ηγέτες



Η Γαλλία μπορεί να μην καταλαμβάνει κεντρικό ρόλο στην παγκόσμια σκηνή, παραμένει όμως χώρα με διεθνή επιρροή.

Από τον 18ο αιώνα, μέχρι σήμερα, η Γαλλία ανέκαθεν προκαλούσε βαθιές κοινωνικές αλλαγές σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μπορεί ο νέος πρόεδρος της να συνεχίσει αυτή την «επαναστατική» παράδοση;

Ο «άγευστος» και γραφειοκράτης François Hollande,  διεξήγαγε την προεκλογική του εκστρατεία υποσχόμενος την «κανονικότητα» του ως μελλοντικού προέδρου, σε αντίθεση με τον γλαφυρό Nicolas Sarkozy, αλλά και σχεδόν όλους τους προκατόχους του από το 1959.

Η τελική του νίκη μπορεί να αποτελεί ένδειξη ότι στο μέλλον, κι άλλες δημοκρατικές χώρες θα επιλέγουν λιγότερο φανταχτερούς, και λιγότερο χαρισματικούς ηγέτες.

Σε ολόκληρη την Ευρώπη, καμία σημερινή δημοκρατία δεν έχει κάποια χαρισματική προσωπικότητα στο πηδάλιό της. Η Ιταλία έχει μια μεταβατική κυβέρνηση, και οι ψηφοφόροι έχουν στρέψει τη πλάτη  στον παλιό «ροκοκό» πρωθυπουργό τους. Δεν υπάρχει πουθενά ένας Sarkozy ή  Berlusconi, ούτε μια Thatcher, ένας Helmut Kohl, ή έστω ένας José Maria Aznar.

Σε μια εξαιρετικά κρίσιμη εποχή για την Ευρώπη, όλοι μα όλοι οι ηγέτες της είναι … φυσιολογικοί.

Για πολλούς, αυτό είναι καλό. Η δημοκρατία θέλει φυσιολογικούς ανθρώπους να ψηφίζουν φυσιολογικούς ηγέτες.

Αυτή όμως η στροφή προς το φυσιολογικό, συμπίπτει με μια παντελή απουσία στρατηγικής και οράματος. Αν όντως κάποιος απ όλους αυτούς (φαντάζεστε τον Herman Van Rompuy να έχει στρατηγική;) διαθέτει όραμα, τότε το έχει καλά κρυμμένο.

Το σοσιαλδημοκρατικό όραμα του Hollande, θυμίζει μια χαμένη προ καιρού μεταπολεμική ειδυλλιακή εποχή. Μια εποχή ανάπτυξης, δημογραφικής ευφορίας, ελάχιστης μετανάστευσης, και χαμηλής παγκόσμιας ανταγωνιστικότητας.

Με άλλα λόγια, ο νέος πρόεδρος ονειρεύεται έναν κόσμο που δεν υπάρχει πια. Αυτή η πολιτική της νοσταλγίας είναι συγχρόνως και ανησυχητική, επειδή η σημερινή Ευρώπη αντιμετωπίζει ιδιαίτερα σκληρές απαιτήσεις και επώδυνες προκλήσεις.

Στο μέλλον, το 2012 θα μείνει στην ιστορία, όχι τόσο εξαιτίας της επιστροφής στην ομαλότητα και στους φυσιολογικούς ηγέτες, αλλά εξαιτίας της ανόδου των λαϊκιστών. Στη Γαλλία το είδαμε με τα εκλογικά ποσοστά που κέρδισαν οι ακροαριστεροί και ακροδεξιοί υποψήφιοι.

Με άλλα λόγια, σε μεγάλο ποσοστό (30%) οι Γάλλοι ψηφοφόροι, ελκύονται από τις ακραίες ιδεολογίες που είναι κατά του ευρώ, του καπιταλισμού, και της παγκοσμιοποίησης. Όλοι αυτοί έχουν κοινές ιδεολογικές ρίζες σε ένα ουτοπικό παρελθόν: Αυτό της γαλλικής επανάστασης και των υποσχέσεων της για ισονομία, και για μια παγκόσμια γαλλική κυριαρχία. Το πρώτο έχει απήχηση στους αριστερούς, το δεύτερο στους δεξιούς.

Και τα δυο άκρα είναι εθνικιστές. Θέλουν την Γαλλία απομονωμένη, χωρίς διεθνή ανταγωνισμό στο εσωτερικό της, με έλεγχο των χρηματαγορών, και επιστροφή των μεταναστών στις πατρίδες τους. Το κοινό τους είναι οι οικονομικά  εξασθενημένοι Γάλλοι, και γενικά όλοι αυτοί που πιστεύουν ότι έχουν μια θέση στη σημερινή ανοιχτή γαλλική κοινωνία, όπως αυτή εξελίχτηκε.

Οι ψηφοφόροι αυτοί δεν ελκύονται από την «φυσιολογικότητα» του νέου προέδρου. Οι αγωνίες τους όμως είναι γνήσιες, και άρα δεν θα πρέπει να τις αγνοήσουμε.

Η μικρή ανάπτυξη, και η μεγάλη παγκοσμιοποίηση έχουν διαιρέσει την Ευρώπη (και τις ΗΠΑ) σε δυο νέες τάξεις: Αυτούς που με βάση τα εφόδιά τους μπορούν να αντεπεξέλθουν στη σημερινή κατάσταση, και αυτούς που είναι εγκλωβισμένοι σε ανούσιες θέσεις εργασίας χωρίς καμιά προοπτική, και που απειλούνται από τον ανταγωνισμό των πολλών μεταναστών, νόμιμων και μη.

Κανένας Ευρωπαίος ηγέτης δεν μιλάει για αυτή τη νέα διχοτόμηση της κοινωνίας. Τόσο ο Hollande, όσο και ο Sarkozy, εκπροσωπούν όλους όσοι έχουν προσαρμοστεί στις νέες παγκοσμιοποιημένες συνθήκες, ενώ θεωρούν τους υπόλοιπους ως μια απλή δεξαμενή ψήφων, και όχι ως μια νέα λούμπεν κοινωνική τάξη.

Η επιδερμική αυτή κατανόηση του λαϊκισμού, κάνει την πρόσφατη γαλλική εκλογική αναμέτρηση να μοιάζει με το σύμπτωμα της νέας ευρωπαϊκής τύφλωσης.

Η βιτρίνα της ομαλότητας και της φυσιολογικότητας δεν μπορεί να κρύψει τους κινδύνους που απειλούν τα θεμέλια της ευρωπαϊκής κοινωνίας.

http://www.project-syndicate.org/commentary/back-to-utopia-

S.A.

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Spiros avatar
    Spiros 17/05/2012 08:06:43

    Μεταξυ Ολαντ και Σορκοζυ,εγω θα ψηφιζα Ολαντ. Τελεια και παυλα

  2. kas avatar
    kas 17/05/2012 08:49:42

    Ο αρθογράφος απλά προπαγανδίζει την παγκοσμιοποίηση άνευ συνόρων, ηθικών αρχών...μιας πολυπολυβλακείας όπου δεν θα υπάρχει ταυτότητα παρά μόνο εκκοσμίκευση.

    Κανείς δεν είναι κατά του υγιούς καπιταλισμού...ούτε και ο Μαρξ.
    Πολλοί όμως δεν γουστάρουν και καλά κάνουν την ετσιθελική παγκοσμιοποίηση, ούτε τον τούρμπο καζινοκαπιταλισμό.

    Και ψεύδεται ακόμα πιό πολύ όταν αναφέρει το όνειδος της ανθρωπότητας (την γαλλική τεκτονική επανάσταση) ως ρίζα του πατριωτικού μετώπου.

    Το ανάποδο ακριβώς ισχύει. Οχι στο ισοπεδωτισμό-ισοτισμό του διαφωτισμού. Οχι στον ολοκληρωτισμό των ιακωβίνων. Καμία υπόσχεση δεν έδωσε η ιλλουμινάτικη επανάσταση. Απλά έσφαξε μυριάδες για να γίνουν οι νέοι ιζνογκούντς, βεζύρηδες στην θέση του βεζύρη. Διάλυση των κοινοτήτων, των ηθών και των αξιών έφερε και τρομερή εκκοσμίκευση. Η γαστέρα πάνω από όλα.

    Ουδείς εθνικιστής...λογαριάζεται σήμερα ως "ιμπεριαλιστής", ούτε σκέφτεται έτσι. Αντίθετα είναι αντιπαγκοσμιοποιητής και θέλει την πατρίδα του πίσω από τους κουτσούς-στραβούς που μαζεύτηκαν στον Αγιον Παντελεήμονα. Δεν γουστάρει την εκκοσμίκευση και τις πολίτικαλ κορρέκτ ακρότητες, την πολυκουλτούρα τον απαίσιο ισοτισμό-ολοκληρωτισμό, την ελευθεριότητα και λοιπά φληναφήματα.

    Για αυτό και άλλωστε ενώ...παλαιότερα οι εθνικιστές ενός κράτους, ήταν αντίπαλοι με τους εθνικιστές του απέναντι, σήμερα όλοι ανεξαρτήτως κράτους είναι αλληλέγγυοι each other, απλά γιατί πιστεύουν στην Ευρώπη των εθνών και ουχί στους ζωολογικούς κήπους συνύπαρξης πολικών αρκούδων με τίγρεις της Βεγγάλης.

    Για αυτό και μιλάμε για εθνισμό ή πατριωτισμό. Μην μπερδεύουμε παραπληροφορώντας τον κόσμο άλλο.
    Οχι άλλο κάρβουνο νεοταξικό.

    Αντίθετα θέλει την ελευθερία του στα πλαίσια των αρχών και των αξιών, του έθους...που κάνει ένα έθνος. Και βέβαια δεν θέλει την ισλαμοποίηση του, ούτε την βίαιη επιβολή εμμονών δυναμικών μειοψηφιών πάνω στις μεγάλες μάζες του κόσμου που δυσανασχετεί με την ελεεινή πώληση μυαλού από τους γνωστούς ινστρούχτορες.

    Ελεος με την προπαγάνδα πιά. Ελεος.
    Να το καταλάβουν όλοι.
    Γρήγορα, πολύ πιό γρήγορα από ότι περιμένουν μερικοί, η Ευρώπη θα γίνει πάλι Ευρώπη εθνών, όχι ανταγωνιστικών μεταξύ των, αλλά αλληλέγγυων...

    Τα πατριωτικά μέτωπα, θα ξεπεράσουν δεξιές και αριστερές αγκυλώσεις του περασμένου αιώνα...και θα σαρώσουν.

  3. βαγόνι avatar
    βαγόνι 17/05/2012 08:59:07

    Το θέμα δεν είναι οι χαρισματικοί ή οι ...νορμάλ ηγέτες. Ακόμη περισσότερο, μοιάζει να μήν λειτουργεί το ¨δίλημμα" ανάμεσα στην "παγκοσμιοποίηση¨και στην αναδίπλωση των εθνικών κρατών. Ο δυτικός κόσμος δέχεται την πρόκληση,απο ανερχόμενα μικρά και μεγάλα έθνη,για την κατανομή του παγκόσμιου πλούτου και των διαθέσιμων πόρων. Σε παλαιότερες εποχές θα απαντούσε με τη μόνη πρόχειρη δυνατότητα που διέθετε, τον πόλεμο. Σήμερα, θα αναγκαστεί να αναγνωρίσει πώς κι' άλλοι ένθρωποι,στον μάταιο τούτο κόσμο,έχουν κάποιο δικαίωμα αναπνοής. Άν κατόρθωσει να ανατρέξει στο όποιο ιστορικό απόθεμα διαθέτει, πιθανόν να δοθούν έγκυρες απαντήσεις και να υπάρξουν νέες ισορροπίες....έστω μετά απο επώδυνη κύηση. Διαφορετικά....! Το...χαρισματικό στύλ ηγεσιών κάτι προσθέτει, αφού όμως προηγηθούν οι αναγκαίες επιλογές.

  4. sabas avatar
    sabas 17/05/2012 09:18:36

    Oταν η "Παγκοσμιοποίηση" μετατρέπεται σε καζινοκαπιταλισμο και το καζίνο ανήκει σε3-4 οικογένειες με επικεφαλής τους Rotchild και την Goldman Sachs και σου κλέβει κυριολεκτικά τη ζωή μέσα απ' τα χέρια σου, είναι απόλυτα φυσιολογικό να πάς στο αντίθετο άκρο της Παγκοσμιοποίησης που είναι ο φανατικός Εθνικισμός. Αριστερός αν προέρχεσαι απο την αριστερά, δεξιός αν προέρχεσαι απο την δεξιά . Οι μάζες δεν μπορούν να καταλάβουν εύκολα και γρήγορα τις εμπεριστατωμένες αναλύσεις που θα οδηγούσαν πιθανώς σε κάποια καλή μέση λύση μακροπρόθεσμα. Απαιτούν λύση εδώ και τώρα και δικαίως...

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.