#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
04/07/2009 11:51
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τo μηδενιστικό κοσμοείδωλο των υπερδυνάμεων

Πάντοτε οι Αρκουδιάρηδες και οι Γελαδάρηδες τα βρίσκανε στα πλαίσια της λυκοφιλίας τους. Με την Γιάλτα χώρισαν τον κόσμο σε μπλοκ. Με τον Ψυχρό Πόλεμο έκαναν τα μπλοκ συνεκτικά, ρίχνοντας συρματόπλεγμα. Με το "Δόγμα Περιορισμένης Κυριαρχίας" και το δόγμα «Ζόννενφελντ» τα μετέτρεψαν σε κοτέτσια τους, όπου οι κάθε λογής εγκάθετοι δικτατορίσκοι, αλλά Πινοσέτ και Γιαρουζέλσκι εξανδραπόδιζαν τους λαούς, ανακηρύσσοντας ότι οι πολιτικές ελευθερίες είναι έσχατο αμάρτημα. Με την «νέα τάξη» Μπους και Γκορμπατσώφ ρευστοποίησαν το διεθνές μπάχαλο με στόχο την Οργουελική Εποχή.

Στην ουσία και οι δυο βαρβαρικές δυνάμεις εμφορούνται από ανάλογο μηδενιστικό κοσμοείδωλο. Οι γελαδάρηδες είναι γνωστικοί μολοχιστές. Ο γνωστικισμός θεωρεί την ύλη κακή, ότι την έφτιαξε ο δεύτερος θεός (δημιουργός - αρχιτέκτονας του σύμπαντος) και πιστεύει ότι πρέπει να καταστραφεί. Γι αυτό βομβαρδίζουν γάμους στο Αφγανιστάν. Γιατί από τους γάμους θα γεννηθούν παιδιά. Οι γνωστικοί (κύρια η σέχτα των οφιτών) θανάτωνε τελετουργικά έμβρυα.

Οι Αρκουδιάρηδες σταμάτησαν τις τελετουργικές ανθρωποθυσίες τον όγδοο αιώνα όταν εκχριστιανίστηκαν. Ο εκχριστιανισμός βυζαντινού τύπου αποτελούσε την έμμεση αποθέωση της δήθεν θεάρεστης εξουσίας. Ήταν και αυτός ένα μείγμα γνωστικών και στοϊκών δοξασιών, που πλάσαρε ο γνωστός πράκτορας των Ρωμαίων Παύλος.

Η Ορθοδοξία μπολιάστηκε από τους Μυστικούς Αγίους με Ελληνικό Πνεύμα σχηματίζοντας ένα ετερόκλητο μίγμα, που ο καθείς το ερμήνευε κατά τα δικά του καλά και συμφέροντα. Οπωσδήποτε υπήρξε περιθωριακά Αγιοσύνη στη Ρωσία, που ποτέ όμως δεν μπόρεσε να επηρεάσει την ψυχοσύνθεση των πολλών υποταγής στους χάνους. Μια κοινωνία που εκπορνεύει μαζικά τα κορίτσια της, για να εισάγει συνάλλαγμα για την νομενκλατούρα, είναι κατάπτυστη. Γι αυτό στενάζει κάτω από την διάδοση του αλκοολισμού και των ναρκωτικών.

Αρκετές αναφορές είχαν γίνει πριν και μετά την εκλογή Ομπάμα, ότι το Ιράκ θα περιοριστεί για να φουντώσει το Αφγανιστάν και - το χειρότερο όλων - για να ξεκινήσει το Πακιστάν.

Πολλοί αρνούνται να καταλάβουν ότι και τα δόντια του να χάσει ο κύκλωπας, πάλι μασέλα δράκουλα θα παραγγείλει. Και τους τρώει όλους ένα, ένα.

Στον Πολυμήχανο παράγγειλε ότι τον κρατάει για επιδόρπιο. Υποτίμησε όμως το Πνεύμα του.

Μποτίλια στο Πέλαγος

(η φωτογραφία είναι από το Economist)

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 04/07/2009 12:22:07

    Ευχαριστώ σκόμη μια φορά θερμά για την τιμή της ανάρτησης. Αλλά και για το μόνιμο θάρρος αυτής της σελίδας, στα πλαίσια μιας αταλάντευτης υποστήριξης της πολυφωνίας, να μην διστάζει να προβάλλονται και απόψεις όπως οι δικές μου, που είναι συχνά περιθωριακές και αιρετικές, χωρίς να χαίρουν ακόμη επαρκούς εμβάθυνσης και τεκμηρίωσης.

  2. Αθωος περαστικος avatar
    Αθωος περαστικος 04/07/2009 12:35:06

    " ...Ο γνωστικισμός θεωρεί την ύλη κακή..."
    Μα η κοινωνια των γελαδαρηδων, οπως τους αποκαλεις, δεν ειναι η ιδια που εχει θεοποιησει το χρημα και την υλη, κανοντας την υπερτατη αξια και αεναη, ανηλεη, επιδιωξη της? Time is money ειναι ενα απο τα μοττο τους...

  3. Βασιλική Σ. avatar
    Βασιλική Σ. 04/07/2009 13:10:58

    Μποτίλια στο πέλαγος,
    η γνώση είναι δύναμη ή αδυναμία; Αναρωτιέμαι μήπως όσοι επιλέγουν να κουβαλήσουν μόνον τα ψήγματα της λαϊκής σοφίας που καταφέρνουν ή η τύχη τους φέρνει να αποκτήσουν δεν είναι τόσο αφελείς όσο μου φαινότανε παλιότερα. Μήπως κάποιο ευλογημένο Πνεύμα τους προφυλλάσει από το να χάσουν την ψυχή τους...
    Αθώε περαστικέ, το χρήμα δεν είναι ύλη.

  4. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 04/07/2009 13:49:05

    @ Αθώος περαστικός
    Το χρήμα δεν μπορεί να είναι από τη φύση του κακό. Ως παραγώμενο εκ του "χρώμαι" αναφέρεται στη χρήση. Το ρήμα χρώμαι είναι διπλά μεταβατικό. Χρώμεθα τινός προς κάτι, προς την εκπλήρωση κάποιου σκοπού. Αυτά είναι που νοηματοδοτούν το ρήμα, προσδίδοντάς του αξία, ή απαξιώνοντάς το. Με αυτή την έννοια, η θεοποίηση του χρήματος - θα μπορούσαμε να υποθέσουμε - ότι δεν ενέχεται αξιακών διαστάσεων, ως αποθεώνουσα το μέσον και όχι τον σκοπό. Πέραν ότι η απολυτοποίηση του μέσου έχει από πολύ παλαιά χαρακτηρισθεί ως ανόητος φετιχισμός, όπως έγινε π.χ. από τον Ηρόδοτο με την παράθεση της περίπτωσης του Μίδα, από θρησκειολογικής πλευράς, ωφείλουμε να διαπιστώσουμε, ότι η θεοποίηση του χρήματος δεν έγινε ιστορικά με αφηρημένο τρόπο, αλλά με πολύ συγκεκριμένη μορφή: Οι Εβραίοι μετά την έξοδο από την Αίγυπτο διασπώνται στους οπαδούς του Μωυσέως και του Ιησού του Ναβί, με αφορμή την θεοποίηση του χρυσίου από τους δεύτερους. Η θεοποίηση όμως γίνεται με τη μορφή του χρυσού κριαριού. Στην ουσία η θεοποίηση αφορά το κριάρι, δηλαδή ένα συγκεκριμένο ηλιακό σύμβολο με δυαρχική υπόσταση. Και στην Ρώμη αναγείρεται ναός στη θεά Μονέτα, προστάτιδα του χρήματος. Το θρήσκευμα όμως που επικρατεί είναι ο Μιθραϊσμός. Πρόκειται ακόμη για μια ηλιακή θεότητα, όμως χθόνιας και δυαρχικής εκφοράς. Ο βασικός συμβολισμός είναι ο Βους, που παραπέμπει στο τελετουργικό της βουφονίας και ωμοφαγίας, δηλαδή στην λεγόμενη βλαστική λατρεία. Με αυτή την έννοια η έντεχνη στροφή προς το χρήμα των μαζών, αποσκοπεί στην υποδούλωση της προσωπικότητας στον εγωϊσμό, στην επιδίωξη δηλαδή του ατομικού "καλού" και στην διάθεση αποφυγής του ατομικού "κακού", με αποτέλεσμα να αποκλείεται η διαλεκτική, ως εγκυμονούσα την υπέρβαση.
    Οι πραγματικά μυημένοι της εξουσίας ουδέποτε λάτρεψαν το χρήμα. Του απέδωσαν ακριβώς την ιδιότητα που έχει, δηλαδή του μέσου, αποβλέποντας στο εξουσιασμό. Καλό είναι επίσης να μην συγχέουμε την ένοια της εξουσίας με αυτήν της αρχής. Η εξουσία αφορά εξουσιασμό άλλων από άλλους, ενώ το άρχειν και άρχεσθαι αποσκοπεί την επιδίωξη του κοινού καλού. Αυτό είναι και το κριτήριο, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, που καθιστά ένα καθεστώς θεμιτό ή προϊόν υπέκβασης, ασχέτως εάν πρόκειται για μοναρχία (βασιλεία ή τυρανία, αντίστοιχα) αρχή των ολίγων (αριστοκρατία ή ολιγαρχία) ή κοινή αρχή όλων (πολιτεία ή δημοκρατία, με την έννοια της οχλοκρατίας).
    Επειδή έτυχε να βρεθώ σε συνάξεις κάποιων κυκλωμάτων, γνωρίζω ότι οι πραγματικοί εξουσιαστές δεν οδηγούν ρολς ρόις, ούτε επιδεικνύουν πολυτέλεια. Όχι μόνο για λόγους να μην εντοπιστούν. Συχνά άνθρωποι που είναι μυημένοι και ζάπλουτοι, προσκυνούν άτομα που ζουν σχεδόν ασκητικά και δεν παρουσιάζονται στα φώτα της δημοσιότητας. Η εξουσιαστική ελίτ άρχει υπεράνω της οικονομικής ελίτ, αποτελώντας ταυτόχρονα θρησκευτική ιεραρχία. Αυτός ο ισχυρισμός οπωσδήποτε ηχεί αυθαίρετος. Επειδή όμως οι "κοινοί θνητοί" απέχουμε από τα άδυτα της εξουσίας, όσοι πρεσβεύουμε αντίστοιχες απόψεις, είμαστε υποχρεώμένοι να ζούμε με τον χαρακτηρισμό του "συνωμοσιολόγου". Αυτό δεν ενοχλεί όμως, διότι η εν τέλει πρακτική σημασία δεν έγγειται στο εν τέλει αναλυτικό όργανο, αλλά στις ερμηνευτικές προσεγγίσεις των συγκεκριμένων φαινομένων, όπου ευχαρίστως θεχόμεθα αντεπιχειρηματολογία επί συγκεκριμένης βάσεως.
    Οι απώτεροι αντίπαλοί μας έχουν αποκλειστικό χαρακτήρα. Εμείς τουναντίον δεν διστάζουμε να ανοίγουμε την όποια αυλαία παρασκηνίων, που θεωρούμε ότι είμαστε σε θέση να δυειδύουμε. Το κατά πόσο γινόματε πιστευτοί, δεν μας απασχολεί σώνει και καλά, από την στιγμή που έχουμε εντοπίσει τον αντίπαλο και έχουμε αποδεχθεί πλήρως την αφάνειά μας, συμμετέχοντας συνειδητά στην σύγκρουση των αφανών.
    Αυτός είναι και ο λόγος που αισθανόμαστε εις θέσιν να καλούμε ανώτατα πρόσωπα της κυβερνητικής ελίτ να συνεργαστούν μαζί μας, υπό την καθοδήγησή μας. Ως αντιεξουσιαστές, αντίπαλοι δηλαδή της εξουσίας, ανήκουμε εξ ορισμού στο ανώτατο ιεραρχικό επίπεδο, όπου εντάσσονται και οι αντίπαλοί μας. Χωρίς βέβαια να ανήκουμε σε κάποια θρησκευτική κοινότητα. Διότι ως αυτόνομοι, δικαιούμεθα να επικαλούμαστε το αυτεξούσιο, δηλαδή να αποτελούμε ίδιο νόμο και ίδια αρχή.
    Συνεχίζεται.

  5. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 04/07/2009 13:55:44

    Στο προηγούμενο σχόλιο η έκφραση "η εξουσιαστική ελίτ άρχει" αντικαθίσταται από το "εξουσιαστική ελίτ εξασκεί εξουσία".

  6. donaE avatar
    donaE 04/07/2009 14:14:42

    Μποτιλια
    τα γεγονοτα τα περιγραφεις και τα τοποθετεις ωραια οπως παντα και συμφωνω κατ'αρχας.
    Δεν λες τιποτα ομως για το πως ξεκινησε αυτη η κυβερνητικη ελιτ με την εντονα θρησκευτικη διασταση.Καταλαβαινω γιατι πρεπει να εχει θρησκευτικο χαρακτηρα αλλα ποιος τον εβαλε εκει.Και δεν ειναι η εξηγηση η θρησκεια ειναι το μεσο.Αλλα ποιων και γιατι...
    Ειναι μια αναλυση μεταφυσικη στο φιναλε.

  7. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 04/07/2009 14:23:59

    Όσο αφορά την ύλη, πολύ σωστά διαπιστώνεται από την αγαπητή φίλη Βασιλική Σ. ότι δεν αυτή δεν είναι κακή. Ο μονισμός πάντοτε επέμενε ότι σύνολη η Δημιουργία είναι καλή, ως προϊόν της αγάπης του Δημιουργού.
    Εδώ ίσως αξίζει να αναφερθεί η σχεδόν κατά λέξη ομοιότητα που υπάρχει στο Πλατωνικό "Τίμαιος" με το αντίστοιχο χωρείο της Γενέσεως της Πεντατεύχου:
    "εἰ μεν δή καλός ἐστιν ὃδε ὁ κόσμος ὃ τε δημιουργός ἀγαθός, δῆλον ὡς πρός το ἀίδιον ἒβλεπεν..."
    Αυτό που θεοποιεί ο καπιταλισμός είναι το ατομικό συμφέρον, στην ουσία δηλαδή εφαρμόζεται η δυαρχία, το ατομικό όφελος, έναντι της ατομικής απώλειας. Δεν τυχαίνει να είμαι οπαδός του υλισμού. Δεν μπορώ όμως να παραβλέψω, ότι με βάση τη θεωρία του λεγόμενου "ιστορικού υλισμού" χιλιάδες άνθρωποι έφτασαν σε αξιοζήλευτο βαθμό αυταπάρνησης και υπέρβασης του εγώ, αγωνιζόμενοι υπέρ κοινωνικής δικαιωσύνης, στα πλαίσια των ιστορικώς λειτουργησάντων σοσιαλιστικών οραμάτων.
    Με αυτή την έννοια και ο υλισμός, όπως και στην περίπτωση του χρήματος, δεν υπέχει συγκεκριμένη αξιακή διάσταση, αλλά η νοηματοδότησή του είναι αυτή, που του προσάπτει τον εκάστοτε αξιακό χαρακτήρα.

  8. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 04/07/2009 14:52:13

    Αγαπητή Βασιλική Σ.:
    Γράφοντας το σχόλιο που αναρτήθηκε, αναρωτήθηκα κατά πόσο μου επιτρέπεται να προκαλέσω τα θρησκευτικά αισθήματα και πιστεύω, κάποιων ανθρώπων που εκτιμώ βαθύτατα, όπως εσύ, ή και άλλων εξίσου αξιόλογων, που έτυχε να μην γνωρίζω προσωπικά.
    Έκρινα ότι έπρεπε να αναφερθώ, έστω καταφερόμενος υπό ένα τρόπο ενάντια στο θρήσκευμα της πλεοψηφείας του λαού στον οποίο ανήκω, παρόλο που μέχρι σήμερα επισταμένα απόφυγα να το πράξω. Παρ' όλο που αναγνωριζω ότι αυτά τα θρησκευτικά πιστεύω επανειλημμένα τον βοήθησαν να μεγαλουργήσει.
    Θεωρώ ότι κάποτε πρέπει να μπει το μαχαίρι και στη σάρκα. Μαχαίρι κρατάει ο δολοφόνος, μαχαίρι κρατάει και ο χειρουργός.
    Έχοντας ζυμωθεί αρκετά με την εκκλησία, που κάθε άλλο παρά ξένη μπορεί να είναι με τα κύτταρά μου, δεδομένου ότι ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτολός επροφήτευσε για πρόγονό μου, όταν αυτός ήταν μοναχός, πριν γίνει επίσκοπος Κεφαληνίας, αλλά και ως απόγονος ενός των τριών μεγαλύτερων εκκλησιαστικών υμνωδών, αισθάνομαι την εκκλησία τόσο κοντά μου, που τολμώ να την κακοποιήσω.
    Με την καταγγελία του Αποστόλου Παύλου, δεν κάνω τίποτε περισσότερο από εφαρμογή της επιταγής του: "Μακάρι να χάσω την ψυχή μου, για να κερδίσει την ψυχή του ο αδελφός μου".
    Όσο υπάρχουν αγνές ψυχές, που προσεύχονται υπέρ των αμαρτωλών, όπως οι δική σου, δεν θα διστάζουμε κάποιοι να μπαίνουμε μέσα στα χωράφια της αμαρτίας, με στόχο να βρεί αυτός ο ταλαίπωρος ντουνιάς επί τέλους μια άκρη.
    Φυσικά ακόμη και τα ελάχιστα ψίγματα λαϊκής σοφίας, θα υπερέχουν πάντοτε έναντι της γνώσης του κόσμου τούτου. Πέραν όμως από το δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού, τη ρίζα της αμαρτωλής δυαρχίας, πάντοτε θα προκαλεί το Ξύλο Της Ζωής. Και έστω εάν αυτό βρίσκεται στον παράδεισο, ίσως ο Δημιουργός επέλεξε κάποια απόκρυμνη πλαγιά να το φυτέψει. ΓΙΑΤΙ ΟΠΟΙΟΣ ΤΟ ΔΑΓΚΩΣΕΙ ΚΑΙΓΕΤΑΙ.

  9. Βασιλική Σ. avatar
    Βασιλική Σ. 04/07/2009 14:59:47

    Αγαπητέ Μποτίλια στο πέλαγος είμαι στην Εικονομία που μας παρέπεμψε ο Προφήτης, όπου ο ανθρωποκεντρισμός προσδιορίζεται ως ιδιαίτερο γνώρισμα μονάχα του αντιεξουσιαστικού κινήματος, και με δεδομένη την ταύτιση μου με τον ποιητή για την ηθική της εξουσίας προσπαθώ να νοηματοδοτήσω στην απτή πραγματικότητά μας το το άρχειν και το άρχεσθαι που να μπορεί να αποσκοπεί την επιδίωξη του κοινού καλού. Δεν τα καταφέρνω. Και δεν ξέρω όταν πλέον αναζητούνται ποιότητες Πούτιν και Μπερλουσκόνι και Σαρκοζί εναγωνίως για την επιβίωσή μας μήπως το παιχνίδι είναι και οριστικά χαμένο...

  10. Βασιλική Σ. avatar
    Βασιλική Σ. 04/07/2009 15:09:01

    Καλέ μου φίλε, όπως είπε και ο Χατζιδάκις αν δεν κάνω λάθος σ΄ έναν άγγλο δημοσιογράφο, εγώ για τον πρωθυπουργό μου μπορώ να λέω ό,τι θέλω εσένα δεν στο επιτρέπω, έτσι και όσοι ανήκουμε σ΄ αυτόν τον κόσμο, και ιδιαιτέρως αυτοί που δεν το κραυγάζουν, μπορούν να τον αγγίζουν χωρίς να τον προσβάλλουν. Οι λοιποί είναι κύμβαλα αλλαλάζοντα που έχουν την τύχη το συγκεκριμένο μέσο να υποστασιοποιεί τον αχό τους. Αχός είναι όμως και πάει, η βουή του μύθου μόνον γονιμοποιεί... Σ΄ ευχαριστώ πολύ για τα πολυεπίπεδα μηνύματα.

  11. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 04/07/2009 15:18:30

    @ donaE
    Μια προσέγγιση που αποδέχεται το θρησκευτικό φαινόμενο με τις οντολογικές του συνέπειες, δεν μπορεί παρά να είναι εξ ορισμού μεταφυσική. Νομίζω εξ άλλου, ότι στα σχόλια μέχρι σήμερα δεν επικαλέστηκα τον υλισμό.
    Φυσικά προκύπτει αυτονόητα το θέμα που θίγεις. Επ' αυτού έχει ασχοληθεί διεξοδικά η θρησκειολογία και η εθνολογία, δίνοντας, νομίζω, ικανοποιητικές απαντήσεις, που φθάνουν μέχρι την πρωτόγονη εποχή. Σημαντικά είναι τα βιβλία του Frazer "Χρυσός Κλώνος" και του Morgan "Αρχαία Κοινωνία". Αυτά τα βιβλία υπάρχουν στο διαδίκτυο για κατέβασμα ατελώς. Και η Ελλάδα δεν μπορεί να μην έχει προσφέρει σοβαρές μελέτες σε αυτά τα θέματα, όπως τα βιβλία του Παναγή Λεκκατσά (Διόνυσος, Μητριαρχία, Το Θείον Βρέφος, μεταξύ άλλων).
    Για όσους θέλουν να πάρουν μια γρήγορη αναφορά σε αυτή τη θεματολογία έβαλα στο scribd.com ένα σύντομο κειμενάκι με τίτλο "θρησκειολογικές προσεγγίσεις".
    Πολύ εύστοχο θεωρώ το συμπέρασμα του Erwin Reißner" στο "Das Bild des Demons" (Εικόνα του Δαόμονα) ότι η επιστροφή σε αυτό που ήταν αυθόρμητο αποτέλεσμα βλαστικής λατρείας για τους πρωτογόνους, αποτέλεσε αλλοτρίωση αφού πολιτίσθηκε η ανθρωπότητα, με την μορφή της μαύρης μαγείας.
    Νομίζω λοιπόν, ότι μέχρι την πρωτόγονη εποχή υπάρχουν διεξοδικές αναλύσεις. Αναφορικά με όσα όσα προηγήθηκαν, έχω δηλώσει αδυναμία και άγνοια και ίσως να μην μπορέσω να δώσω ποτέ απάντηση.
    Αυτό που διαφοροποιεί τους ανθρώπους από τα σκαθάρια, είναι ότι βάζουμε ερωτήματα.
    Τελικές απαντήσεις δίνουν μόνο οι θρησκείες, σε καμμία των οποίων δεν ανήκω.
    Ως αυτόνομος διεκδικώ το δικαίωμα στην μεταφυσική αναζήτηση, έστω και εάν οι απαντήσεις που μπορώ να δώσω είναι πολύ περιορισμένες ή και ανύπαρκτες. Αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου ως ένα ιθαγενή, από αυτούς που παρουσιάζει ο Άιζενστάιν στο "Κε Εβίβα Μέξικο", που χωρεύουν τον χορό της φωτιάς, για να εξευμενίσουν τα Πνεύματα, πριν από τη μάχη.

  12. occultist avatar
    occultist 04/07/2009 17:02:31

    Ωραία και προφητική φωτογραφία

  13. Βασιλική Σ. avatar
    Βασιλική Σ. 04/07/2009 18:50:17

    Aνήκουμε όμως πολιτισμικά στην Ορθοδοξία και συγκεκριμένα διαβάζουμε τους εαυτούς μας στους Πατέρες. Ως κιβωτός πολιτισμού η Ορθοδοξία προσωπικά δεν μου παρέχει απαντήσεις αλλά θαλπωρή και κρίσιμη αίσθηση του ανήκειν, ενώ ο Χριστιανισμός ως θρησκεία σαφώς για όσους έχουν ανάγκη από έτοιμες και τελικές, όπως άλλωστε και οι ιδεολογίες διεκδικούν το αυτό βάθρο. Η θεώρηση πως σύνολη η Δημιουργία είναι καλή, ως προϊόν της αγάπης του Δημιουργού αποτελεί σημείο εκκίνησης για το προσωπικό μας ταξείδι και σ΄ αυτήν αναγνωρίζουμε συνοδοιπόρους και απ΄ αυτήν μας εντοπίζουν και μας περιχαρακώνουν όσοι βούλονται και πρεσβεύουν αλλότρια. Θέλουμε δε θέλουμε στη Μάχη είμαστε προσκεκλημένοι...

  14. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 04/07/2009 20:08:25

    @Βασιλική Σ.
    Η πίστις ως προσωπικό γεγονός και εμπειρία είναι απόλυτα σεβαστή και δεν επιδέχεται παρεμβάσεις.
    Πέραν αυτού, ως γεγονός κοινωνίας δεν παύει να έχει κοινωνική διάσταση, άρα συγκεκριμένη έκφανση. Για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του Χρήστου Γιανναρά, φανερώνει την ευχαριστιακή σύναξη, η οποία δεν μπορεί παρά να έχει και συγκεκριμένο κοινωνικό πρόσωπο, άρα για τους έξωθεν αποτελεί κοινωνικό δεδομένο, με όλες τις εξωλατρευτικές συνέπειες. Διότι όσο και εάν η αναφορά απευθύνεται στο υπερβατικό, δεν παύει να έχει πολύ συγκεκριμένη κοσμική παρουσία.
    Όσο αφορά την Χριστιανική οντολογία δεν είναι δυνατόν αυτή να αφίσταται της κριτικής. Γι' αυτό επιμένει ο Χρήστος Γιανναράς στο "Προτάσεις Κριτικής Οντολογίας" ότι"... τίποτα δεν μπορεί να λειτουργήσει ως a priori ορισμός του υπαρκτικού γεγονότος, ως αξιωματική "αρχή" και αναπόδεικτη βεβαιότητα, αφού κάθε ορισμός προκύπτει από σχέσεις και οι σχέσεις δηλώνουν την ενεργούμενη φανέρωση του υπαρκτού γεγονότος. Γι αυτό η απόδοση οντολογικού περιεχομένου στις ενέργειες είναι προϋπόθεση για τη συγκρότηση μιας ΚΡΙΤΙΚΗΣ οντολογίας". Κάθε οντολογία που παρακάμπτει την κριτική - και όταν αναφέρομαι σε κριτική δεν εννοώ κύρια την νοησιαρχική κριτική - διότι υπήρξα μέλος της εκκλησίας, δεν είναι οντολογία.
    Η ταύτιση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας, κατά την γνώμη μου δεν υφίσταται. Αναμφόβολα αποτελεί η Ορθοδοξία σημαντικότατο στοιχείο της ιδιοσύστασής του Ελληνισμού. Το αυτό ισχύει όμως και για το Αρχαίο Πνεύμα και για την σύγχρονη αναζήτηση.
    Η προσωπική μου εμπειρία με ωθεί σε ισοδύναμη οντολογική ταύτιση τόσο με τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, όσο και με τον Κορνήλιο Καστοριάδη. Και όποιος πιστεύει ότι ο Καστοριάδης δεν δομεί οντολογική πρόταση ας (ξανα)διαβάσει την "Πείρα του Εργατικού Κινήματος" και την κριτική του στον Χέγγελ και τον Αριστοτέλη.
    Και για να μην κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου: Όταν οι λαϊκοί Νεομάρτυρες μάτωναν στην Μακρόνησο, οι βασανιστές τους, πράκτορες της αγγλίας, κλιμάκωναν την επιστροφή του αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού.
    Είτε το θέλουμε, είτε όχι, η εμπειρία με το Θείο συντελείται μέσω των Θείων Ενεργειών. Αυτές δεν φέρουν ταμπέλα, ούτε αποτελούν αποκλειστικό προνόμιο κάποιων.
    Φυσικά ο κάθε προσωπικός τρόπος αναφοράς και προσέγγισης του θείου είναι απόλυτα σεβαστός. Από τη στιγμή που αποκτά κοινωνικές διαστάσεις, θα υπόκειται μοιραία σε κοινωνική κριτική, άσχετα πόσο πιστεύει ότι αυτός είναι αποστασιοποιημένος ένεκα της σεπτής καθαρότητος που θεωρεί ότι τον διέπει.
    Γνωρίζω, ότι όταν αμφισβητώ αυτό που αποτελεί ευγενές στήριγμα κάποιων, πληγώνω. Γι αυτό το λόγο ζητάω συγγνώμη, μέσα σε μια κατάσταση που με πληγώνει το ίδιο.

  15. Βασιλική Σ. avatar
    Βασιλική Σ. 04/07/2009 20:21:51

    Η αλήθεια δεν πληγώνει. Η μόνη μου συμβολή εξαντλείται στο να παρέχω, και αν, ελάχιστα ερεθίσματα γι΄ αυτές τις διαυγείς προσεγγίσεις. Οι Θείες Ενέργειες μόνον μακρυά από τα Δαμασκηνά πρόσωπα της Εξουσίας μπορούν να αναδύονται και να μας Παρηγορούν ως υποθήκες της πηγής των Αξιών μας.

  16. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 04/07/2009 21:36:27

    Αγαπητή Βασιλική:
    Τα ερεθίσματα που παρέχεις είναι πάντοτε πολύτιμα και διόλου ελάχιστα. Αυτό καταγράφεται και στην σημαντική ιστοσελίδα σου, που ποτέ δεν έκρυψα ότι εκτιμώ ιδιαίτερα. Λόγω μιας προσωρινής εσωστρέφειας δεν απάντησα σε προηγούμενη αναφορά σου, που με την πάντοτε αξιέπαινη ταπεινοφροσύνη σου έκανες σε αυτή.
    Η ευαισθησία και η ταπεινοφροσύνη είναι σήμερα σπάνιες αρετές. Και η πίστη, όσο πιο συνειδητά πραγματώνει την αδυναμία μας μπροστά στο μυστήριο της ζωής, τόσο μεγαλύτερη δύναμη φανερώνει.
    Αυτό που ενώνει τους ανθρώπους πραγματικά δεν είναι τα νοητικά σχήματα, αλλά η ευαισθησία. Εκεί με πείθεις πάντοτε, τονίζοντας, ότι ούτε κατέχω, ούτε διεκδικώ κάτι συγκεκριμένο στο πεδίο της νόησης ή της γνώσης. Επέλεξα την αναζήτηση και αισθάνομαι μια μόνιμη έλξη από αυτή τη σελίδα, τους τόσους ευγενείς σχολιαστές που συχνάζουν εδώ και τις συμπαθείς παρουσίες, όπως η δική σου.

  17. Προφήτης avatar
    Προφήτης 04/07/2009 22:49:02

    Μποτίλια, οι κοινωνίες και δομούνται και διοικούνται με ιδέες.
    Κατα βάση απλές. Κατά έκφανση πολύπλοκες.

    Κάτι πολύ σάπιο όμως, αν και όχι πρωτόγνωρο ιστορικά, ενυπάρχει στις ιδέες που δόμησαν τη σημερινή αυτοκρατορία.
    Χωρίς να υπερασπίζομαι Ρώσσους, Πούτιν και σια, αν μια κοινωνία που εκπορνεύει τα κορίτσια της είναι κατάπτυστη, τι είναι μια κοινωνία όπου ο πατέρας βάζει εισιτήρο στην κηδεία του γιού του ;

    Χαιρετίζοντας τις διαρκείς αναζητήσεις σου στον κόσμο των ιδεών επίτρεψέ μου μια φιλική συμβουλή. Απλοποίησε, για την ακρίβεια περιχαράκωσε, τη σκέψη σου όταν γράφεις. Σκέφτεσαι πολλά και καμμιά φορά το κείμενο δείχνει να πηγαίνει σε πολλαπλές κατευθύνσεις. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό αλλά αδικεί τον κόπο σου και τους ενοιολογικούς στόχους σου.
    Φιλικά
    Προφήτης

  18. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 05/07/2009 12:11:04

    Φίλτατε Προφήτη:
    Σε ευχαριστώ θερμά για τα καλά σου λόγια και την τόσο πολύτιμη υπόδειξή σου.
    Όπως ανάφερα σε προηγούμενη ανάρτηση του Θ.Κ., ο οποίος επίσης προσπαθεί να δομήσει αφηρημένη σκέψη που οδηγεί σε συμπεράσματα - όπως ίσως και εσύ - είμαστε όλοι όσοι έχουμε αντίστοιχες επιδιώξεις εντός των σχολίων του γόνιμου χώρου του ANTINEWS, κατά τη γνώμη μου, ασκούμενοι. Διότι δεν διαθέτουμε μια συνεκτική θεωρία (έστω ο καθένας για τον εαυτό του) η οποία να έχει δοκιμαστεί σε κάποια χρονικά περιθώρια. Επί πλέον έχω δηλώσει ότι είμαι συνειδητός αναζητής και όχι φορέας δομημένου και αποκρυσταλλωμένου μηνύματος. Ο κατηγορηματικός τρόπος έκφρασης που χρησιμοποιώ, δεν προέρχεται από κατηγορηματικού χαρακτήρα διαπιστώσεις, αλλά από την αυτοαντιληψή μου, που με καθορίζει ως μάχιμο, σε όποιο τομέα συμμετέχω ή παρεμβαίνω. Θεωρώντας την αναζήτηση ως κυρίαρχη επιδίωξη, ανοίγω το φάσμα των αναφορών - όπως πολύ σωστά διαπιστώνεις - αρκετά περισσότερο από ότι η τεκμηρίωση του κεντρικού θεματικού πυρήνα διέπει ως σκόπιμο.
    (Έχοντας ασχοληθεί ερασιτεχνικά κάποιο διάστημα ως παραγωγός μουσικής, γνωρίζω ότι η στουντιακή τεχνολογία της επεξεργασίας του ήχου, σχεδόν πάντοτε επιβάλλει να περάσει το ηχητικό σήμα από κάποιο συμπιεστή. Ο συμπιεστής δεν αφαιρεί απλώς τις περιττές συχνότητες που βρίσκονται έξω από τον κορμό του φάσματος συχνοτήτων - όπως γίνεται στην περίπτωση του limiter αλλά τις μετρέπει σε συχνότητες του κορμού, για να αποκτά το σύνολο δύναμη και ευκρίνεια. Επειδή όμως η προσωπικότητα και η γοητεία του ήχου εξαρτάται από την πληθώρα των αρμονικών ήχων εκτός κορμού, αυτό γίνεται συχνά εκ των υστέρων με ειδικό μηχάνημα. Προϋπόθεση όμως για την όποια επεξεργασία-, είναι η ύπαρξη του πρώτου αποτελέσματος, το οποίο εγώ ομολογουμένως δεν διαθέτω. Έχοντας ίσως ολοκληρώσει τη φάση της έμπνευσης, με απασχολεί η σύνθεση. Αφήνω τα όργανα να βαράνε για να αντλήσω ιδέες για τις υπόλοιπες αρμονίες και μελωδικές φράσεις. Σαν ανθρωπάκι που μπουσουλάει στα όρια του προσωπικού του σταυρόλεξου, προσπαθώ να δημιουργήσω συνθήκες για την πρώτη ενορχήστρωση.
    Ίσως κάποιοι χαρισματικοί σολίστες αυτά να μην τα χρειάζονται. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου το δώρημα και η έμνευση επαρκούν. Εγώ όμως πάντοτε αντιλήφθηκα τον εαυτό μου ως μέλος μικρού μουσικού σχήματος, που μπορεί όμως να κυριαρχήσει σε ταυτόχρονη παράσταση με συμφωνική ορχήστρα και πολυμελή χορωδία.
    Έτσι με πεντάγραμμο την οθόνη και γραφίδα το πληκτρολόγιο, αφήνω να κυλάνε νότες που αφουγκράζομαι από κάποιο τρελό μπαγλαμαδάκι μέσα μου. Ποτέ δεν έκρυψα τον ξιπασμό μου, ότι στην περίπτωση που δεήσει η ζωή να στηθεί μια παράσταση, θα προσκαλέσω τον Κάρλος Σαντάνα να χτυπηθούμε. Σαν εμένα υπάρχουν όμως χιλιάδες, που τις περισσότερες φορές δεν καταφέραμε να γοητεύσουμε ούτε την πιτσιρίκα που τις παίζαμε μπαλάντες, με αποτέλεσμα αυτή να πηγαίνει στο τζουγκ μποξ και να ρίχνει δίφραγκα για να ακούμε τους μπητλς).

    Στο θέμα που θέτεις, όσο αφορά το ειδεχθές της αυτοκρατορίας απέναντι σε άλλες δυνάμεις που κατήγγειλα στην ανάρτηση, για μια ακόμη φορά θα σηκώσω τα χέρια ψηλά.
    Στη σφαίρα των φαινομένων έχεις αναμφίβολα δίκιο. Ο επιθετισμός και η απάνθρωπη πολιτική επέκτασης και εξανδραπόδισμού λαών και χωρών από τις ΗΠΑ δεν έχει αυτή τη στιγμή ποιοτικό ανάλογο. Όμως μπορούμε να δώσουμε μια τελική απάντηση ως προς την εν τέλει φύσει της Αυτοκρατορίας; Είναι τελικά η αυτοκρατορία οι ΗΠΑ και η ηγεσία της η αντίστοιχη ελίτ, που εμείς μπορούμε να βλέπουμε; Μήπως δρά κάτι ακόμη, που βρίσκεται υπέρ άνω αυτών; Κάποιοι σοβαροί αναλυτές υποθέτουν ότι η ηγέτιδα δύναμη που θα κυριαρχήσει στην παγκόσμια διακτατορία που κυοφορείται, πρόκειται να είναι η Κίνα. Ότι το παγκόσμιο νόμισμα μάλλον θα στηρίζεται στο νομισμά της, όπως έχει αρχίσει να διαφαίνεται. Ποιός όμως κινεί τα νήματα από πίσω;
    Αξιόλογοι διεθνείς διανοητές, που ερμηνεύουν τις εξελίξεις αποκλειστικά με τα διαπιστούμενα στη σφαίρα των φαινομένων υπάρχουν αρκετοί. Καταξιωμένοι και με δυνατότητες πολύ μεγαλύτερες από ότι κάποιοι μικροί και καθημερινοί άνθρωποι, που προβληματοζόμαστε. Το ίδιο συμβαίνει και με τους κάθε λογής συνωμοσιολόγους ολκής, που παρέχουν τελικές βεβαιότητες για τα ούφο, τους οφιογενείς, τον πολέμαρχο του θεού, το τέραν και το κύτον. Γιατί λοιπόν επιμένουμε να απασχολούμαστε στα πληκτρολόγια; Μήπως γεράσαμε και ο δρόμος μέχρι τα καφενεία μας φαίνεται μακρύς;
    Κάποιοι επιμένουμε να ζωγραφίζουμε ερωτηματικά, ομολογώντας ότι μακράν απέχουμε από το να δίνουμε απαντήσεις. Όμως είμαστε αποφασισμένοι στο μέτρο των δυνάμεών μας να ερευνήσουμε προς όλες τις κατευθύνσεις. Γνωρίζοντας ότι οι κόκκοι αλήθειας που είναι δυνατόν να εντοπιστούν, απαιτούν κοσκίνισμα τόνων άμμου. Όμως μόνο η αλήθεια μπορεί να μας ελευθερώσει. Και η αναζήτησή της πιστοποιεί, ότι μέσα στα όριά μας και τις αδυναμίες μας, δεν παύουμε να την νοσταλγούμε.
    Σε ευχαριστώ θερμά για την πολύτιμη υπόδειξη, με την υπόσχεση ότι θα προσπαθήσω να την εφαρμόσω.

  19. Βασιλική Σ. avatar
    Βασιλική Σ. 05/07/2009 12:17:03

    Προφήτη,
    βλέπεις τον αμερικανικό λαό στην καθημερινότητά του να διακατέχεται από μία άδολη καλωσύνη και ευγένεια, σε σημείο εξοργιστικά ανώτερο σε σχέση με άλλους λαούς, είτε τον ρωσικό, είτε τον ελληνικό, είτε τον ιαπωνικό. Δεν ξέρω εάν η ρίζα είναι κοινή, δηλαδή εάν είναι η αφέλεια που γεννά αυτή την καλωσύνη γεννά ταυτόχρονα και την αποδοχή τέτοιων νοοτροπιών σαν του πατρός που αναφέρεις. Μήπως είναι μια ιδιάζουσα παρανάγνωση της έννοιας της ελευθερίας όπως επέλεξαν μέσα στην πορεία τους να την βιώνουν;
    Μποτίλια στο πέλαγος,
    η καλωσύνη είναι δομικό στοιχείο μιας υγιής κοινωνίας. Είσαι σπάνιος εκφραστής της στο διαδίκτυο, σ΄ αυτή της την ένταση. Εστιάζω τις αιτίες αυτού του σάπιου που χαρακτηριστικά επισημαίνει και ο Προφήτης, και για το οποίο και ο ίδιος προσωπικά δίνεις έναν ηρωϊκό αγώνα, στον Φόβο και στην Αντίληψη. Αυτό το πισωγύρισμα των ανθρώπων στην δυαρχία εκπορεύεται από την αδυναμία τους να διαχειρισθούν έναν τέτοιο ωκεανό πληροφοριών και παραστάσεων. Γονατίζουν, αμύνονται, χρησιμοποιούν ως όπλα στοιχεία του εαυτού τους που πρωτογενώς ενυπάρχουν για να δίνουν χαρά, όπως είναι η ευαισθησία και η ταπεινοφροσύνη, επιστρατεύουν και επίκτητα όπως ο αυτοσαρκασμός αλλά και πάλι είναι έρμαια της αδυναμίας είτε των άλλων να αντιληφθούν είτε του εαυτού τους να κατανοήσει. Και έρχεται και θεριεύει ο φόβος. Την μόνη αντίδραση που νοιώθω πως μπορεί να μας κρατήσει στον ίσιο δρόμο της Αρετής και της πίστης στον άνθρωπο είναι η αίσθηση της Χάριτος, και το αντιγράφω αυτούσιο από μια άλλη συζήτηση :Δεν μας σώζει το να ενστερνιστεί ο άλλος τον “κόσμο” μας, μας σώζει μέσα από το ..βλέμμα του να λάβει χάρι η ύπαρξή μας…
    Ελπίζω να μην δυσανασχετήσει ο Φάκτορας, θα ήθελα προς επίρρωσή του να φέρω εδώ ένα απόσπασμα του Στέλιου Ραμφου που λειτούργησε ως οδηγός.
    .....................
    Και το τελευταίο: στάθι κάντα φίλος και ταν επ' όσσοισ' ομπέτασον χάριν (σελ. 120). Μεταγραφή Ελύτη: "λοιπόν στάσου αντικρύ μου αγαπημένε κι άφησε μες στα μάτια η χάρη σου όλη ν' απλωθεί». Κι εδώ το εν­διαφέρον συγκεντρώνεται στο εν­νοιολογικό περιεχόμενο. Η μετα­φραστική εργασία γίνεται ερήμην της ποιητικής υφής και λειτουργίας ενός πρωτοτύπου, το οποίο κυριο­λεκτικά καίει σαν πάγος. Αποτέλε­σμα είναι αυτή η ψυχολογική ανα­παράστασι, που σε γεμίζει αμφιβο­λίες για την αξία της Σαπφούς και τα κριτήρια όσων την εξύμνησαν. Στον στίχο η Σαπφώ ζητεί από αγαπημένο φίλο να σταθεί αντωπός για να τον χαρούν τα μάτια της. Όμως, τούτο σημαίνει κάτι περισσότερο απ' ό,τι εμείς νομίζουμε. Το βλέμμα είναι για τον αρχαίο Έλληνα ριπή φωτός, ε­νεργός θέα και όχι τρόπος να σχηματίζη στα μάτια του τα είδωλα των πραγμάτων. Χάρι, πάλι, ονομάζουν την φωτεινή διάθεσι ενός προσώ­που ή πράγματος, τον τόπο όπου υ­πάρχουν τα πάντα ως δωρεά. Εξ ου και η ευχαρίστηση που μας προκα­λεί η θέα της ομορφιάς.
    Η χάρις είναι ομορφιά επέκεινα της ομορφιάς, πέραν της αρμονίας των περιγραμμάτων· είναι η αίγλη ως προσφορά. Επομένως η πρόσληψι του φωτός της χάριτος από το φως του βλέμματος αποτελεί το λεπτό σημείο του στίχου, διότι με τη χάρι του κανείς αποκαλύπτεται και αντί να τον κοιτάξουμε μας ανοίγει τα μάτια. Ο στίχος ακούγεται κάπως έτσι: «στάσου, φίλε, απέναντι και ά­φησε η χάρι σου τα μάτια μου ν’ α­νοίξη».
    Η λυρική μαγγανεία της Σαπφούς έγκειται στο αβρό υλικό που ελευ­θερώνει από την σκληρή επιφάνεια των λέξεων ο κόσμος των παρομοι­ώσεων. Τα φυσικά παραδείγματα ως ιδανικά μέτρα προκαλούν διαίσθησι των ορίων, που μαλακώνει και το πλέον τραχύ στοιχείο. Αυτή την μεταστοιχείωσι οφείλει ν' αποδώση για λογαριασμό της η μετάφρασι. Στερείται παντελώς ενδιαφέροντος το απλό γύρισμα της τυπολογίας του παλαιού εξωστρεφούς γλωσσικού ιδιώματος στην τυπολογία του σημε­ρινού εσωστρεφούς.
    Το ηδονικό σκίρτημα θα κερδηθή όταν ο αέρας του βαθύτερου νοή­ματος περάση στην μετάφρασι και λειτουργήση με την σειρά του ως ι­δεατή αναφορά ως προς το πρωτό­τυπο, οπότε η αρχαϊκή αίσθησι θα χυθή από τα δικά της στερεότυπα στους θερμούς προπλασμούς των καιρών μας, για να ποντίση εκεί μεταμορφωτικά τους εκστατικούς, ψυχρούς τόνους των ρυθμών της.

  20. vaggelis avatar
    vaggelis 05/07/2009 14:51:18

    Mποτίλια, έγραψες:

    "Όμως μπορούμε να δώσουμε μια τελική απάντηση ως προς την εν τέλει φύσει της Αυτοκρατορίας; Είναι τελικά η αυτοκρατορία οι ΗΠΑ και η ηγεσία της η αντίστοιχη ελίτ, που εμείς μπορούμε να βλέπουμε; Μήπως δρά κάτι ακόμη, που βρίσκεται υπέρ άνω αυτών;"

    Η ανθρώπινη λογική παρατηρεί μόνο το συνεχόμενο παρόν, και (συνεχώς) το συγ-κρίνει με όσα διδάχθηκε κατά το παρελθόν. Το μέλλον, το συνεχές παρόν της υπάρξεως παραμένει άγνωστο και καλά κρυμμένο. Για μας τους κοινούς θνητούς μυστήριο δεν είναι ούτε το παρελθόν (είτε το διδαχθήκαμε και το αποδεχτήκαμε, είτε το ζήσαμε) αλλά ούτε και το παρόν που βιώνουμε στο τώρα. Το μεγάλο ανθρώπινο μυστήριο είναι το μελλούμενα. Που πάμε, προς ποια κατεύθυνση βαδίζουμε, τι γεγονότα θα ζήσουμε;
    Αλήθεια, η ελευθερία, που τόσοι και τόσοι φιλόσοφοι μιλάνε, τί αξία έχει αν δεν έχεις τη δύναμη να επιλέγεις την κατεύθυνση, την ταχύτητα, τους χρόνους, ποια η αξία χωρίς τη δυνατότητα και την τέλεια γνώση στον τρόπο που τελείται η μεταβολή σε όλα τα πεδία της υπάρξεώς σου; Κι η αλήθεια είναι τρισυπόστατη και η ουσία της πατάει και στους τρεις χρόνους, παρελθόν, παρόν και μέλλον. Και την άγνοιά μας αυτήν την πήραμε και την κάναμε θεά και την ονομάσαμε Τύχη.
    Αλλά όσον αφορά την κορυφή κι απόσα ελάχιστα γνωρίζω αυτήν την θεά δεν την λατρεύουν ούτε την επικαλούνται.

    Στην αγωνία μας για το αύριο, τελικά μάλλον εύκολα προσπερνάμε το παρόν και θεωρούμε δεδομένο το παρελθόν. Οι "κοινοί θνητοί" αγωνιούν γιατί δεν έχουν τον έλεγχο. Γνωρίζουν την αδυναμία τους και αγωνιούν, φοβούνται όσα θα έρθουν γιατί αισθάνονται πως δεν έχουν καμιά δυνατότητα επιλογής.

    Στερούνται και αυτήν την δυνατότητα της μεταβολής. Βλέπουν οι άνθρωποι πως οδηγούνται σαν το κοπάδι στο γκρεμό, αλλά τα ανθρώπινα πρόβατα στερούνται την γνώση της μεταβολής και ακολουθούνε τυφλά το βοσκό. Είναι σε χειρότερη μοίρα και από τα ζώα-πρόβατα, γιατί εκείνα αν ο βοσκός τους πέσει στον γκρεμό δεν θα ακολουθήσουν, θα κάνουν όπισθεν και μεταβολή. Τα ανθρώπινα πρόβατα βλέπουν μόνο μέσα από τα μάτια του βοσκού τους. Η λογική τους βλέπει μόνο αυτά που βλέπει κι ο βοσκός τους. Κι αν τα πρόβατα βλέπουν αυτά που βλέπει, ή αυτά που θέλει να βλέπουν ο βοσκός, ακόμα κι αν τα μάτια τους βλέπουν το βάραθρο η λογική τους δεν το αντιλαμβάνεται. Ακόμα κι αν τα αυτιά τους ακούν το γδούπο συνοδοιπόρων τους, η λογική τους δεν αναλύει, είναι κουφή.

    Και ποιος μπορεί να κατηγορήσει μια τυφλή και κουφή λογική όταν κρίνει και κατηγορεί κι αυτά που αγνοεί; Κανείς όποιος είναι πραγματικά ελεύθερος.

    Άλλωστε ακόμα και εκείνος ο προδότης των Ρωμαίων ο Παύλος μίλησε για την ελευθερία απέναντι στην αμαρτία. Μίλησε τότε στο μακρινό παρελθόν και είπε ότι οι άνθρωποι στερούνται τη δυνατότητα της μεταβολής. Είναι δούλοι της αμαρτίας αφού ακόμα κι αν αντιλαμβάνονται το κακό που προξενούν, αδυνατούν να αλλάξουν. Ο προδότης Παύλος διδάχτηκε τα άρρητα ρήματα αλλά είχε εντολή να μην τα αποκαλύψει. Μόνο έμμεσα μπορούσε να τα διδάξει. Τα ανθρώπινα πρόβατα είχαν πολύ δρόμο ακόμα να καλύψουν μέσα στους δρόμους της ζωής.

    Δεν άλλαξαν και πολύ τα πράγματα φίλε μου. Τα μυστικά είναι τα ίδια, και το παιχνίδι το ίδιο είναι χιλιάδες χρόνια τώρα.
    Κι ένα από τα πολλά μυστικά των βοσκών στα ανθρώπινα πρόβατα είναι ότι μπορούν και ελέγχουν το παρελθόν σου. Ελέγχουν τέλεια όσα η λογική σου αντιλαμβάνεται μέσα στο συνεχές παρόν σου. Ελέγχουν το ύψος και το βάθος ολόκληρης της υπάρξεώς σου σε μέτρο που η λογική μας αδυνατεί να προσεγγίσει. Η εξουσία τους πηγάζει στο παρελθόν και στην τέλεια γνώση του πως τελούνται τα μυστήρια του λόγου μέσα μας. Και με την εξουσία στο παρελθόν σου ελέγχουν αυτά που θα αντιληφθείς στο παρόν, σπέρνοντας και καθορίζοντας το παγκόσμιο μέλλον και τα παγκόσμια γεγονότα στο κατ επιλογήν τους.

  21. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 05/07/2009 22:23:14

    Πράγματι η χάρις είναι το μεγάλο ζητούμενο. Παρ'όλο που κυριαρχεί παντού, προσπαθούμε να την παραβλέπουμε, ή στην καλύτερη περίπτωση τρέχουμε πίσω της. Συγγνώμη που δεν δέχομαι την απόδωση ηρωϊκού αγώνα στο πρόσωπό μου. Όχι από μετριοπάθεια, αλλά στοχεύοντας σε διαφύλαξη του πολύτιμου όρου για τις περιπτώσεις όπου αυτός αρμόζει.
    Ίσως ο Στέλιος ενοχλούνταν εάν οι εντοπισμοί του γινόνταν συνθήματα. Εγώ όμως δεν διστάζω να το κάνω:
    - Εμπρός για μια χαριτωμένη ζωή, για μια χαριτωμένη ανθρωπότητα!

  22. Μποτίλια στο πέλαγος avatar
    Μποτίλια στο πέλαγος 05/07/2009 22:31:22

    Ένα βαθυστόχαστο σχόλιο όπως αυτό μπορεί να απαντηθεί μόνο με τη σιωπή.
    Παρ' όλα αυτά διεκδικώντας το δικαίωμα στο ακαταλόγιστο τολμώ να φωνάξω:
    - ΖΗΤΩ ΤΟ ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΟ!
    - ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΓΙΟΡΤΗ ΞΕΚΛΕΙΔΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗ!

  23. Βασιλική Σ. avatar
    Βασιλική Σ. 05/07/2009 22:57:24

    Η πρόσληψη της Χάριτος προϋποθέτει Γαλήνη και ποτίζεται με Εμπιστοσύνη. Ο ορυμαγδός των πληροφοριών και των ερεθισμάτων μας μαστιγώνει, νουνεχείς να υπηρετούμε τους νόμους της αγοράς, της κατανάλωσης κενών περιεχομένων. Μες σ΄ αυτό το τοπίο που τόπος όπου υπάρχουν τα πάντα ως δωρεά; μόνον στους παιδικούς μας κόσμους... Ο σεβασμός από ιδιοτέλεια μας κλείνει τους δρόμους, μας τυφλώνει τα μάτια, φεύγουσα κόρη η Χάρις κι εμείς βουβοί μιλώντας συνεχώς θρηνούμε ανομολόγητα την έλλειψή της.
    Τέλειωσαν οι χρόνοι των λαμπρών συνθημάτων καλέ μου Μποτίλια στο πέλαγος, μπήκαμε στους χρόνους της Ανεύρευτης Σιωπής.

  24. Jimmy Daras avatar
    Jimmy Daras 07/07/2009 03:35:03

    Excellent publication.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.