#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
13/04/2013 07:45
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το παγκόσμιο αίτημα για ανάπτυξη



Ποια είναι η πιο επείγουσα οικονομική προτεραιότητα που συμμερίζονται χώρες τόσο διαφορετικές όπως η Βραζιλία, η Κίνα, η Κύπρος, η Γαλλία, η Ελλάδα, η Ισλανδία, η Ιρλανδία, η Κορέα, η Πορτογαλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες;

Δεν είναι το χρέος και τα ελλείμματα. Ούτε και η ενασχόληση με τις συνέπειες της ανεύθυνης χορήγησης και λήψης δανείων. Ναι, αυτά είναι όντως σχετικά και, σε ελάχιστες περιπτώσεις, επείγοντα. Αλλά η υπ 'αριθμόν ένα πρόκληση που αντιμετωπίζουν οι χώρες αυτές είναι η δημιουργία μοντέλων ανάπτυξης που μπορούν να προσφέρουν περισσότερες, καλά αμειβόμενες και ασφαλείς θέσεις εργασίας μέσα σε μια κοσμική εκ νέου ευθυγράμμιση της παγκόσμιας οικονομίας, υποστηρίζει ο Mohamed A. El-Erian, CEO της PIMCO.

Τόσο για θεωρητικούς, όσο και για πρακτικούς λόγους, αυτή είναι μια πρόκληση που δεν θα επιτευχθεί εύκολα ή γρήγορα. Και, όταν εκπληρωθεί, η διαδικασία πιθανότατα θα είναι μερική και άνιση, τονίζοντας τις διαφορές και θέτοντας περίπλοκα ζητήματα συντονισμού σε εθνικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο. Τα τελευταία χρόνια ανέδειξαν την πτωτική δραστικότητα των μακροχρόνια μοντέλων ανάπτυξης. Ορισμένες χώρες (για παράδειγμα, η Ελλάδα και η Πορτογαλία), στηρίχθηκαν στον δανεισμό και τις δαπάνες της κυβέρνησης για να τροφοδοτήσουν τη δραστηριότητα της οικονομίας. Άλλες (όπως η Κύπρος, η Ισλανδία, η Ιρλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι ΗΠΑ), κατέφυγαν σε μη βιώσιμες αυξήσεις μόχλευσης μεταξύ των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων για να χρηματοδοτήσουν δραστηριότητες του ιδιωτικού τομέα, μερικές φορές σχεδόν ανεξάρτητα από τα βασικά οικονομικά μεγέθη. Και άλλες, (Κίνα και Κορέα) αξιοποίησαν τη φαινομενικά απεριόριστη παγκοσμιοποίηση και την άνοδο του διεθνούς εμπορίου για να κατοχυρώσουν αυξανόμενα μερίδια αγοράς. Και μια τελευταία ομάδα συνέχισε την τακτική της Κίνας.

Πρόσφατα στοιχεία από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τονίζουν την ταυτόχρονη απώλεια της αποτελεσματικότητας αυτών των μοντέλων. Η παγκόσμια ανάπτυξη ήταν κατά μέσο όρο μόλις 2,9% κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, πολύ πιο κάτω από σχεδόν οποιαδήποτε τέτοια πολυετή περίοδο από το 1971. Ενώ οι αναδυόμενες οικονομίες έχουν ξεπεράσει τις ανεπτυγμένες χώρες και οι δύο έχουν επιβραδυνθεί. Ο ρυθμός ανάπτυξης ήταν σχεδόν επίπεδος στις ανεπτυγμένες οικονομίες και το 5,6% στον αναδυόμενο κόσμο, είναι πολύ κάτω από το μέσο όρο του 7,6% κατά την προηγούμενη πενταετία.

Τα συστήματα υψηλής μόχλευσης στις οικονομικά εξαρτημένες οικονομίες ήταν τα πρώτα που βάλτωσαν, εκπλήσσοντας πολλούς που είχαν επενδύσει στη «Μεγάλη μετριοπάθεια» -την ιδέα ότι η αστάθεια στις μακροοικονομικές και τα κεφάλαια είχε χαλαρώσει μόνιμα. Η θαρραλέα πολιτική δράση η οποία εξομάλυνε την αρχική διαταραχή εμπόδισε μια παγκόσμια ύφεση, αλλά επιβάρυνε τους ισολογισμούς του δημόσιου τομέα. Ως αποτέλεσμα, οι υπερχρεωμένες κυβερνήσεις ήταν οι επόμενες που έφτασαν σε αδιέξοδο. Κάποιοι ωθήθηκαν εκεί από το υψηλό κόστος του περιορισμού των ζημιών από την ανεύθυνη συμπεριφορά των τραπεζών. Αντιμετωπίζοντας τον άμεσο περιορισμό των δανείων και τη μεγάλη συστολή της παραγωγής, θα μπορούσαν να σταθεροποιηθούν μόνο με έκτακτη επίσημη χρηματοδότηση από το εξωτερικό, και, σε ορισμένες ακραίες περιπτώσεις, από την αθέτηση σε προηγούμενες δεσμεύσεις (συμπεριλαμβανομένων των ομολογιούχων και, πιο πρόσφατα, των καταθετών).

Για άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, τα μεσοπρόθεσμα θέματα ήρθαν στο προσκήνιο. Όμως, αντί να επηρεάζουν  λογικές πολιτικές συζητήσεις, τα θέματα αυτά δημιούργησαν πολιτική πόλωση, με αποτέλεσμα νέες και πιο άμεσες δυσμενείς εξελίξεις για την οικονομική ανάπτυξη. Στο μεταξύ, μια εξαιρετικά αλληλεξαρτώμενη και (πλέον) λιγότερο δυναμική παγκόσμια οικονομία έχει περιορίσει το πεδίο στις εξωτερικές κινητήριες δυνάμεις της ανάπτυξης. Κατά συνέπεια, ακόμη και χώρες με υγιή ισολογισμό και διαχειρίσιμη μόχλευση έχουν βιώσει μια επιβράδυνση της ανάπτυξης. Οι συνέπειες έχουν γίνει οδυνηρά σαφείς, ειδικά στις δυτικές χώρες. Με ανεπαρκή ανάπτυξη για ασφαλή απομόχλευση, οι κοινωνικές δαπάνες ήταν σημαντικές. Η ανησυχητικά υψηλή ανεργία των νέων, η συρρίκνωση των κοινωνικών δικτύων ασφαλείας και οι μειωμένες επενδύσεις σε υποδομές και σε ανθρώπινο κεφάλαιο επιβαρύνουν τις τρέχουσες γενεές, και, σε πολλές περιπτώσεις, θα επηρεάσει αρνητικά τις μελλοντικές γενιές. Κατά τη διαδικασία αυτή, η ανισότητα έχει αυξηθεί περαιτέρω. Και όμως, παρά την επιτακτική ανάγκη για σημαντικές προσαρμογές της πολιτικής σε εθνικό επίπεδο και πολύ καλύτερα περιφερειακό και παγκόσμιο συντονισμό, η πρόοδος ήταν απογοητευτική.

Με το πολιτικό πλαίσιο να υπονομεύει το σωστό μίγμα των βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων μέτρων, οι εθνικές πολιτικές έχουν σκοντάψει σε επιμέρους προσεγγίσεις και ασυνήθιστο πειραματισμό. Έδωσαν σημασία στην εξαγορά χρόνου, αντί για την εφαρμογή σε μια λογική μετάβαση με μια βιώσιμη πολιτική στάση. Και τα ενδεχόμενα εθνικά αποτελέσματα θα ήταν λιγότερο αβέβαια αν η υπερβολική ανισότητα δεν αντιμετωπιζόταν ως μια δεύτερη σκέψη.

Οι περιφερειακές και πολυμερείς διαστάσεις είναι εξίσου ανεπαρκείς. Η απουσία καλά διατυπωμένων κοινών αναλύσεων και η πολιτική συνεργασία τονίζει τα ελλείμματα νομιμότητας, ενθαρρύνοντας τους ηγέτες και το λαό να επιλέξουν μονομερείς αφηγήσεις και κλονίζοντας την εμπιστοσύνη στις υπάρχουσες θεσμικές δομές.  Δεδομένων αυτών των τάσεων, η αναζήτηση για πιο υγιή μοντέλα ανάπτυξης θα διαρκέσει πολύ περισσότερο και θα είναι πιο περίπλοκη από ό,τι πολλοί πιστεύουν - ειδικά καθώς οι άξονες της παγκόσμιας οικονομίας απομακρύνονται από την αδέσμευτη παγκοσμιοποίηση και τα υψηλά επίπεδα μόχλευσης.

Θα πρέπει να περιμένουμε ότι χώρες όπως οι ΗΠΑ θα επωφεληθούν από τη δυναμική έκρηξη της επιχειρηματικότητας και την επούλωση τη παραδοσιακής κυκλικής οικονομίας. Παρά το δυσλειτουργικό Κογκρέσο, ο ιδιωτικός τομέας θα μετατρέψει σταδιακά το παραλυμένο ασφάλιστρο της αβεβαιότητας, το οποίο δυσχεραίνει πολύ τις επενδύσεις, σε ένα λιγότερο διασπαστικό ασφάλιστρο κινδύνου. Αλλά, χωρίς μια βραχυπρόθεσμη οικονομική υπερ-φόρτιση, η ανάκαμψη της ανάπτυξης και η απασχόληση θα παραμείνουν  βαθμιαία, ευάλωτες στην πολιτική και τους κινδύνους και δυσανάλογα επωφελείς για τα άτομα με ευνοϊκά αρχικά κληροδοτήματα πλούτου και παγκοσμιοποιημένα ταλέντα.

Ο ρόλος της κυβέρνησης θα είναι διαφορετικός σε χώρες όπως η Κίνα, όπου οι αξιωματούχοι θα καθοδηγήσουν τη μετάβαση από την εξάρτηση από εξωτερικές πηγές ανάπτυξης στην πιο ισορροπημένη ζήτηση. Δεδομένου ότι αυτό απαιτεί κάποιες βασικές εγχώριες μεταρρυθμίσεις, η αναπροσαρμογή θα είναι τόσο σταδιακή όσο και μη γραμμική μερικές φορές. Οι προοπτικές για άλλες οικονομίες είναι πιο αβέβαιη. Καθώς υπονομεύονται από την έλλειψη ευελιξίας της πολιτικής, θα χρειαστεί πολύ χρόνος για χώρες όπως η Κύπρος, ώστε να ξεπεράσουν το άμεσο σοκ της κρίσης και να αναδιοργανώσουν τα μοντέλα ανάπτυξής τους.

Αφημένες στην τύχη τους, αυτές οι δυναμικές πολλαπλών ταχυτήτων θα οδηγήσουν  σε υψηλότερη συνολική παγκόσμια ανάπτυξη, σε συνδυασμό με μεγαλύτερες εσωτερικές και διακρατικές διαφορές – κάτι που θα επιδεινώνεται συχνά από τα δημογραφικά στοιχεία. Το ερώτημα είναι κατά πόσον τα υφιστάμενα συστήματα διακυβέρνησης μπορούν να συντονίσουν την αποτελεσματική παρέμβαση για την αντιμετώπιση των εντάσεων που προκύπτουν.

Η ταυτόχρονη πρόοδος, τόσο ως προς την ουσία όσο και ως προς τη διαδικασία, είναι απαραίτητη. Τα κοινοβούλια και οι πολυμερείς θεσμοί πρέπει να κάνουν καλύτερη δουλειά στη διευκόλυνση της συνεργασίας και εφαρμογής των πολιτικών, κάτι που προαπαιτεί μια προθυμία για τη μεταρρύθμιση ξεπερασμένων θεσμών, συμπεριλαμβανομένων και των πολιτικών λόμπι.

Κανείς δεν πρέπει να υποτιμά την πρόκληση της ανάπτυξης που αντιμετωπίζει η παγκόσμια οικονομία σήμερα. Οι ισχυρότεροι τομείς (εντός των χωρών και μεταξύ τους), θα συνεχίσουν να ανακάμπτουν, αλλά αυτό δεν αρκεί για να ανακάμψει ολόκληρη η παγκόσμια οικονομία. Ως αποτέλεσμα, οι λιγότερο αποδοτικοί τομείς κινδυνεύουν να ξεπεραστούν με ακόμα ταχύτερους ρυθμούς. Αυτές οι τάσεις θα εφαρμοστούν πιο δύσκολα και λιγότερο ομαλά αν τα συστήματα διακυβέρνησης δεν μπορούν να προσαρμοστούν.

project-syndicate

 

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. Zame avatar
    Zame 13/04/2013 12:31:35

    Ο ιδιωτικός τομέας με τις επενδύσεις..
    & η..τροφοδοτούμενη - αναμενόμενη..
    δυναμική έκρηξη της επιχειρηματικότητας
    (φεξε μου & γλυστρισα)
    Μονο μοντέλα ανάπτυξης που να μπορούν να προσφέρουν περισσότερες,!!! αλλα & καλά αμειβόμενες!!!
    αλλα & ασφαλείς θέσεις εργασίας..
    μέσα σε μια κοσμική εκ νέου ευθυγράμμιση της παγκόσμιας οικονομίας
    ΔΕΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ.
    Σε αυτη την- κατα τα αλλα-ισορροπημένη ζήτηση-οπου & οταν
    η Pεαλιστική χαρά ζωής ειναι η καταναλωτική ευχέρεια..
    κοινή παντού προτεραιότητα της ανάγκης για μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας..
    Tον πολιτισμό τον διαμορφώνουν οι ανάγκες, η ιεράρχηση των αναγκών:
    ποια ανάγκη είναι πρώτη, ποια δεύτερη – τι πρωτεύει στη ζωή, τι της δίνει «νόημα», σε τι βρίσκει ο άνθρωπος χαρά.
    Εδω http://yannaras.gr/2013/04/χαμένα-όλα-ώρα-για-τόλμη
    .. μια ενδιαφερουσα προσεγγυση
    Οταν η κοινή στάση ζωής, είναι ο ατομοκεντρισμός, ο καταναλωτισμός. Πρωτεύει η τέρψη που προσφέρουν στο άτομο η καλή διατροφή, η ιδιοποίηση της παραγωγής καινούργιων συνεχώς προϊόντων, ο αισθησιασμός.

    Οταν Πρώτη ανάγκη η χρήση, όχι η σχέση.
    H σύμβαση, όχι η κοινωνία.
    Tο δικαίωμα, όχι τα κοινά.
    Tο ορθολογικό κράτος, όχι το πολιτικό άθλημα.
    Pεαλιστική χαρά ζωής η καταναλωτική ευχέρεια.
    Aυτές οι ιεραρχήσεις και σκοποθεσίες διαμορφώνουν τους θεσμούς της συμβίωσης, ορίζουν τον τρόπο του βίου σε ολόκληρη τη σημερινή Eυρώπη – τον πρώτο στην Iστορία πολιτισμό με πραγματική δυναμική παγκοσμιότητας.

    Ξεχνάμε ότι η ιστορία της ανθρωπότητας γνώρισε δύο και μόνο πολιτισμικά «παραδείγματα»:

    • Vee avatar
      Vee @ Zame 14/04/2013 11:06:41

      Πολύ καλό το άρθρο που αντιστοιχεί στο link που παραθέτετε. Η κεντρική ιδέα του, ότι δηλαδή τελικά οι φαινόμενες διαφορές Βορρά-Νότου ίσως να οφείλονται στο διαφορετικό πολιτισμικό "παράδειγμα", δεν είναι καινοφανής, αλλά ο Γιανναράς σίγουρα έχει το χάρισμα της γραφής. Από εκεί και πέρα όμως η πρόταση για έξοδο από το ευρώ και υιοθέτηση ενός Ελληνικού νομίσματος έχει περισσότερες δυσκολίες από αυτές που αφήνεται να εννοηθούν στο άρθρο δηλαδή την ανάγκη επαρκούς πολιτικού προσωπικού (που δεν υπάρχει τώρα). Η οικονομία έχει να κάνει με διακρατικές ανταλλαγές, και ένα νόμισμα σαν τη δραχμή θα ήταν εντελώς ανίσχυρο στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία.

  2. Συριζαλβανία του Χότζα avatar
    Συριζαλβανία του Χότζα 13/04/2013 14:24:55

    Επιτέλους, τέθηκε η πραγματική αιτία της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, η υπερβολική μόχλευση. Άρα θα πρέπει σοβαρά να αρχίσουμε να συζητάμε το ζήτημα των μεθόδων απομόχλευσης. Το πρόβλημα έγκειται στην έλλειψη συνταγής απομόχλευσης χωρίς μεγάλες απώλειες. Δε μπορείς να λύσεις ένα πρόβλημα μόχλευσης με μεγαλύτερη -ακόμα- μόχλευση.

  3. zame avatar
    zame 15/04/2013 11:51:25

    Ποιά μπορεί να είναι η πιο επείγουσα οικονομική προτεραιότητα ..
    όταν οι δείκτες δείχνουν
    πως το 8,1% του πληθυσμού κατέχει το..82,4% (!) του παγκόσμιου πλούτου συμφωνα με την έκθεση για τον Παγκόσμιο Πλούτο του 2012 της Ελβετικης τραπεζας Κριφντι Σουις..

    Πολύ φοβάμαι πώς αυτή η ανάπτυξη έτσι όπως αναπτύσσεσαι..
    έχει στόχο όσο δυνατόν τον καλύτερο
    "εγκλωβισμό στο γήπεδο της"
    έτσι ώστε να είναι εκ προοιμίου μη αναστρέψιμη η οποιαδήποτε ενδεχόμενη ακόμα & ως σκέψη..
    (ειδικά έτσι όπως "μας" έμαθαν..όπου οι ίσες ευκαιρίες -πανηγυρικά- να φέρνουν άνισα αποτελέσματα..δημιουργώντας-χαώδεις-διαστάσεις-στο άνοιγμα της "ψαλίδας )

    *) & Σε αυτήν την (νοσηρή) παγκοσμιοποιημενη οικονομία ποιά ακριβώς είναι η "συμμετοχή" πού διεκδικούμε ?
    εκτός της διαφαινόμενης εγγυημένης φτωχοποίησης της συντριπτικής πλειοψηφίας.. κλπ.
    (κάτι πού υπονομεύει την λελογισμένη , ευνόητη & επιθυμητή ανάπτυξη)

    Η τόλμη εξόδου έχει ΣΑΦΕΣΤΑΤΑ & ίσως ποιό ΔΥΣΚΟΛΑ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ.
    αλλά μήπως δύσκολα δεν είναι και τα τεκταινόμενα..
    & παράλληλα εγγυημένα αδιεξοδα..
    κάτι πού ίσως να αδυνατούμε να "φωτίσουμε" & αναδείξουμε σπρώχνοντας τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό να κάνει το μεγάλο άλμα στην ιστορία προς ΟΦΕΛΟΣ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ..
    δημιουργώντας ΦΙΛΙΚΟΤΕΡΕΣ συνθήκες στο παγκοσμιοποιημενο περιβάλλον..ως επιλογη & οχι ως εξαναγκαστικη υποχρεωση.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.