#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
23/07/2013 06:15
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο



Σε όλο τον κόσμο σήμερα, η επίμονη ανεργία, οι αναντιστοιχίες δεξιοτήτων και τα πλαίσια συνταξιοδότησης έχουν μπει στο επίκεντρο της δημοσιονομικής πολιτικής - και στις συχνά έντονες πολιτικές συζητήσεις που την περιβάλλουν. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, σχολιάζει ο οικονομολόγος και πρώην επικεφαλής του Προγράμματος Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών, Κεμάλ Ντερβίς.

Οι προηγμένες χώρες αντιμετωπίζουν ένα άμεσο πρόβλημα «γήρανσης», αλλά οι περισσότερες από τις αναδυόμενες οικονομίες βρίσκονται, επίσης, στη μέση μιας δημογραφικής μετάβασης που θα οδηγήσει σε μια ηλικιακή δομή παρόμοια με εκείνη των προηγμένων οικονομιών - δηλαδή, μια ανεστραμμένη πυραμίδα - σε μόνο δύο ή τρεις δεκαετίες. Πράγματι, η Κίνα θα φτάσει εκεί πολύ νωρίτερα.

Πολλαπλά προβλήματα επηρεάζουν την απασχόληση. Η εξασθενημένη ζήτηση στον απόηχο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε το 2008 παραμένει βασικός παράγοντας στην Ευρώπη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιαπωνία. Αλλά και τα μακροπρόθεσμα διαρθρωτικά ζητήματα επιβαρύνουν τις αγορές εργασίας. Το πιο σημαντικό, η παγκοσμιοποίηση έχει ως αποτέλεσμα μια συνεχή μετατόπιση του συγκριτικού πλεονεκτήματος, δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα προσαρμογής, καθώς η  απασχόληση που δημιουργείται σε νέες δραστηριότητες δεν αντισταθμίζει απαραίτητα την απώλεια των θέσεων εργασίας στις παλιές δραστηριότητες. Σε κάθε περίπτωση, οι περισσότερες νέες θέσεις εργασίας απαιτούν διαφορετικές δεξιότητες, πράγμα που σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι χάνουν τις δουλειές τους στις βιομηχανίες που πεθαίνουν έχουν ελάχιστες ελπίδες να βρουν μια άλλη.

Επιπλέον, η τεχνολογική πρόοδος οδηγεί στην  όλο και μεγαλύτερη «εξοικονόμηση εργασίας», με τους υπολογιστές και τα ρομπότ να αντικαθιστούν εργαζόμενους στις ρυθμίσεις, σε εργασίες που κυμαίνονται από τα σούπερ μάρκετ ως τις γραμμές συναρμολόγησης αυτοκινήτων. Λαμβάνοντας υπόψη τις ευμετάβλητες μακροοικονομικές προοπτικές, πολλές επιχειρήσεις διστάζουν να προσλάβουν νέους εργαζόμενους, οδηγώντας σε υψηλό ποσοστό ανεργίας των νέων σε όλο τον κόσμο. Την ίδια στιγμή, η γήρανση - καθώς και το κόστος της υγειονομικής περίθαλψης των ηλικιωμένων - αποτελεί την κύρια δημοσιονομική πρόκληση στις ώριμες κοινωνίες. Έως τα μέσα αυτού του αιώνα, το προσδόκιμο ζωής στην ηλικία των 60 ετών θα έχει αυξηθεί κατά περίπου δέκα χρόνια σε σχέση με την περίοδο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ορίσθηκαν οι τρέχουσες ηλικίες συνταξιοδοτήσεως.

Οι οριακές αλλαγές στις υπάρχουσες ρυθμίσεις είναι απίθανο να είναι επαρκείς για να ανταποκριθούν στις τεχνολογικές δυνάμεις, τη μείωση των κοινωνικών εντάσεων και τους φόβους των νέων, ή να αντιμετωπισθεί η αυξανόμενη δημοσιονομική επιβάρυνση. Μια ριζική επανεκτίμηση της εργασίας, της δημιουργίας δεξιοτήτων, της συνταξιοδότησης και της αναψυχής είναι αναγκαία, με διάφορες αρχές να αποτελούν τον πυρήνα της κάθε συνολικής μεταρρύθμισης.

Για αρχή, η δημιουργία δεξιοτήτων και η ανάπτυξη πρέπει να γίνουν μια δια βίου διαδικασία, αρχής γενομένης με την επίσημη εκπαίδευση, αλλά συνεχίζοντας μέσω της κατάρτισης πάνω στην εργασία και διαστήματα πλήρους φοίτησης κατά καιρούς. Ειδικά προγράμματα εισαγωγής των νέων θα πρέπει να γίνουν ένα κανονικό μέρος της δημόσιας στήριξης για την απασχόληση και τη δημιουργία καριέρας, με απαλλαγή από τις εισφορές κοινωνικής ασφάλισης για τα πρώτα ένα ή δύο έτη της απασχόλησης.
Μία δεύτερη αρχή είναι ότι η σύνταξη πρέπει να είναι μια σταδιακή διαδικασία. Οι άνθρωποι θα μπορούσαν να εργάζονται κατά μέσο όρο 1.800-2.000 ώρες τον χρόνο μέχρι να φτάσουν στα 50 τους, να μειώσουν σε 1.300-1.500 ώρες μόλις πατήσουν τα 60 και να κινηθούν προς τις 500-1.000 καθώς πλησιάζουν τα 70. Μια νοσοκόμα σε νοσοκομείο, ένα μέλος πληρώματος αεροπλάνου, ή ένας καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, για παράδειγμα, θα μπορούσε να δουλεύει πέντε ημέρες την εβδομάδα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του πενήντα, τέσσερις ημέρες την εβδομάδα μέχρι την ηλικία των 62, τρεις ημέρες μέχρι την ηλικία των 65 και ίσως δύο μέρες μέχρι την ηλικία των 70.

Εργοδότες και εργαζόμενοι θα πρέπει να διαπραγματευτούν μια τέτοια ευελιξία, αλλά θα πρέπει να το κάνουν με τα κίνητρα και την οικονομική στήριξη από την κυβέρνηση - για παράδειγμα, η μεταβλητή κοινωνική ασφάλιση και οι φόρων εισοδήματος. Οι πληρωμένες αργίες μπορεί να είναι 3-4 εβδομάδες μέχρι την ηλικία των 45 και να αυξάνονται σταδιακά σε 7-8 εβδομάδες στα τέλη των 60. Οι άδειες μητρότητας και πατρότητας πρέπει να αυξηθούν, όπου είναι χαμηλές, όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι δημόσιες πολιτικές θα πρέπει επίσης να ενθαρρύνουν τη μεγαλύτερη δυνατότητα για ατομική επιλογή. Για παράδειγμα, κάθε δέκα χρόνια, ο εργαζόμενος θα πρέπει να είναι σε θέση να συμμετάσχει σε ένα έτος τυπικής μάθησης, με το ένα τρίτο του κόστους να καταβάλλεται από τον εργοδότη, το ένα τρίτο από δημόσιους πόρους και το ένα τρίτο από προσωπικές αποταμιεύσεις (οι αναλογίες μπορεί να ποικίλλουν ανά κατηγορία εισοδήματος).

Ο γενικός στόχος θα πρέπει να είναι μια κοινωνία στην οποία, εάν το επιτρέπει η υγεία, οι πολίτες να εργάζονται και να πληρώνουν φόρους μέχρι περίπου στην ηλικία των 70 ετών, αλλά λιγότερο έντονα όσο προχωρά η ηλικία και με ευέλικτο τρόπο που να αντανακλά τις ατομικές περιστάσεις. Στην πραγματικότητα, η σταδιακή και ευέλικτη συνταξιοδότηση σε πολλές περιπτώσεις δεν θα ωφελήσει μόνο τους εργοδότες και τις κυβερνήσεις, αλλά και τους ίδιους τους εργαζόμενους, επειδή η συνεχής επαγγελματική δέσμευση είναι συχνά μια πηγή προσωπικής ικανοποίησης και συναισθηματικού εμπλουτισμού της κοινωνικής αλληλεπίδρασης.

Χρησιμοποιώντας το Gallup World Poll, οι συνάδελφοί μου στο Brookings Institution στην Ουάσιγκτον, Κάρολ Γκράχαμ και Μιλένα Νικόλοβα, έχουν διαπιστώσει ότι οι πιο ευτυχισμένες ομάδες είναι εκείνοι που εργάζονται με μερική απασχόληση σε εθελοντική βάση. Σε αντάλλαγμα για τη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής της εργασίας, οι πολίτες θα έχουν περισσότερο χρόνο τόσο για αναψυχή όσο και για τη δημιουργία δεξιοτήτων σε όλη τη ζωή τους, με θετικές επιπτώσεις στην παραγωγικότητα και την ικανοποίηση από τη ζωή.

Το  νέο κοινωνικό συμβόλαιο για το πρώτο μισό του εικοστού πρώτου αιώνα πρέπει να είναι εκείνο που συνδυάζει δημοσιονομικό ρεαλισμό, σημαντικά περιθώρια για ατομικές προτιμήσεις και ισχυρή κοινωνική αλληλεγγύη και προστασία από κραδασμούς που προέρχονται από τις προσωπικές περιστάσεις ή την ασταθή οικονομία. Πολλές χώρες λαμβάνουν μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση. Είναι πάρα πολύ δειλά. Χρειαζόμαστε μια ολοκληρωμένη και επαναστατική επανασχεδίαση της εκπαίδευσης, της εργασίας, της συνταξιοδότησης και του ελεύθερου χρόνου.

project-syndicate

ΣΧΟΛΙΑ

  1. PELIAS avatar
    PELIAS 23/07/2013 08:07:13

    Και πως θα εξασφαλιστούν τόσες θέσεις εργασίας;
    Καλές οι θεωρίες αλλά η πράξη άλλα λέει.

  2. Arximidis avatar
    Arximidis 23/07/2013 10:52:26

    Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο θα πρέπει να γίνει μεταξύ των 10 Υπερτραπεζών που κατέχουν πάνω απο το 80% του πλούτου των ανθρώπων της γής και της Ανθρωπότητας (ΟΗΕ) ώστε να υπάρξει εξάλειψη της πείνας και της ανεργίας και του κινδύνου έκρηξης των μεγάλων τραπεζών-φουσκών εξ αιτίας της υπερσυγκέντωσης, λόγω απελευθερωμένης απληστίας, τεραστίων ποσοτήτων εικονικού χρήματος που αδρανοποιείται (Βρυκολακιάζει κατά Μάρξ) στα αποθεματικά των Υπερτραπεζών. Ητοι το απαραίτητο μέρος αυτού του κεφαλαίου να τεθεί στη διάθεση των ανθρώπων που το παρήγαγαν ώστε να αποκτήσουν επι τέλους το ευ ζην που τους αναλογεί απο την τεχολογική και εν γένει εξέλιξη του είδους μας, το δε άχρηστο εξ αυτού να καταστραφεί υπο μορφήν διαγραφής χρεών αρχίζοντας απο τις ασθενέστερες χώρες, ώστε να μην οδηγούμαστε σε λαικές εκρήξεις και να μην νοθεύεται ο υγιής ανταγωνισμός.
    Ολοι ξέρουμε άλλωστε οτι όλο αυτο το τεράστιο κεφάλαιο δεν συγκεντρώθηκε με νόμιμο τρόπο. Και μόνο τον αναλογούντα φόρο να είχε πληρώσει, δεν θα υπήρχε ανεργία, φτώχεια και πείνα στον πλανήτη, ούτε ανάγκη για νέο κοινωνικό συμβόλαιο και νέα μέτρα σήμερα...Αν δεν το κατανοήσουν αυτό οι Τραπεζίτες θα πρέπει να κατανοήσουν οτι η άλλη λύση που τους απομένει είναι να πέφτουν στα γόνατα του εκάστοτε Ομπάμα (όπως ο πολύς Πώλσον) και να τον παρακαλούν να κρατικοποιήσει τις σκασμένες τράπεζές τους, οπότε θα χάνουν και τα αυγά και τα καλάθια και αρκετοί απ' αυτους και τη ζωή τους όπως το 1929 που ο ουρανός έβρεχε Τραπεζίτες...
    Θα πρέπει επίσης να διαλυθούν μια για πάντα τα δίκτυα του μαύρου ως επι το πλείστον χρήματος των Off shore, διότι εκτός της δυσλειτουργίας που προκαλούν στην υγιή οικονομία είναι παράνομα και εγκληματικά.
    Η αρχή είναι ευκολο να γίνει αν στ' αλήθεια υπάρχει ισχυρή πολιτική βούληση λόγω συνειδητοποίησης του κινδύνου έκρηξης στο σύστημα, με την κατ' αρχήν επιβολή του φόρου Τόμπιν (1/1000 επι των Παγκοσμίων χρηματοπιστωτικών συναλλαγών) που σε 1 χρόνο εφαρμογής, θα εξαλείψει την πείνα απο τον πλανήτη...
    Ας αρχίσουμε λοιπόν απ' τα μικρά, αντί να ξαναγράφουμε τα ευαγγέλια και τα κοινωνικά συμβόλαια.... Το 1/1000 είναι να κρατάς 1 ευρώ στα 1000 που παίζει κάποιος στο χρηματιστήριο. Ούτε που θα το καταλάβει καν, όταν ενσωματωθεί στις "κρατήσεις" επι των συναλλαγών.

  3. Δρόλαπας avatar
    Δρόλαπας 23/07/2013 12:06:44

    - Ντερβίς: Προς ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο-
    Η παγκοσμιοποίηση αλλάζει άρδην τα δεδομένα σε εκπαίδευση, εργασία, ελεύθερο χρόνο και συνταξιοδότηση. Ο παράγοντας τεχνολογία και η βασική δημοσιονομική πρόκληση για τις ανεπτυγμένες κοινωνίες. Tα τρία "κλειδιά" για την υπέρβαση των προκλήσεων. ...
    http://www.euro2day.gr/specials/opinions/article/1119125/ntervis-pros-ena-neo-koinoniko-symvolaio.html

    Ενδιαφέρουσα τοποθέτηση του Kεμάλ Ντερβίς ο οποίος σημειωτέον έχει διατελέσει υπουργός Οικονομικών της Τουρκίας σε χαλεπούς καιρούς και πιστώνεται σημαντικό μέρος του οικονομικού "θαύματος" της Τουρκίας

    • Βασίλης Τ. avatar
      Βασίλης Τ. @ Δρόλαπας 23/07/2013 22:36:09

      Και η Αλβανία έχει οικονομικό "θαύμα" αναλογικά μεγαλύτερο απο της Τουρκίας...

  4. Γιάννης Ιωάννου avatar
    Γιάννης Ιωάννου 23/07/2013 22:20:25

    Κουβέντα ο Ντερβίς για τα "tax evasion paradise".....με τα οποία έπρεπε να ξεκινάει το νέο κοινωνικό συμβόλαιο στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης.
    Ο Ντερβίς όμως είναι υπέρμαχος της ασύμμετρης παγκοσμιοποίησης, η οποία τείνει να θέτει την εργασία σε μειονεκτική διαπραγματευτική θέση έναντι των αγορών.
    Το παρόν σύστημα παγκόσμιου ανταγωνισμού ενθαρρύνει τις εταιρείες να επιλέγουν τοποθεσία εγκατάστασης όχι με βάση την παγκόσμια αποδοτικότητα, αλλά με βάση τον φορολογικό ανταγωνισμό- αν και είναι κατανοητό για ποιο λόγο αυτό αρέσει στις εταιρείες, μιας και ο φορολογικός ανταγωνισμός αυξάνει τα μετά από φόρους κέρδη τους, προκαλεί στρεβλώσεις στην παγκόσμια οικονομία και υπονομεύει τη δυνατότητα των κρατών να επιβάλουν δίκαιη φορολογία επί του κεφαλαίου.

    • αρχιμηδησ avatar
      αρχιμηδησ @ Γιάννης Ιωάννου 25/07/2013 22:44:52

      Κεμάλ Ντερβίς, Τούρκος και παιδί της Goldman Sachs...
      Tι να περιμένει η ανθρωπότητα απο εναν τέτοιον "άγιο"?

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.