#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
10/12/2012 15:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το ευρωπαϊκό πεπρωμένο της Βρετανίας



Η δυσκολότερη πρόκληση στην πολιτική αυτή τη στιγμή είναι η επίλυση της έντασης μεταξύ των καλύτερων μακροπρόθεσμων και βραχυπρόθεσμων πολιτικών. Η ένταση αυτή είναι σαφέστερη, απ’ όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, στη Βρετανία. Ο Τόνι Μπλερ, πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας, εξηγεί σε άρθρο του γιατί η χώρα πρέπει να παραμείνει στην ΕΕ.

Η Ευρώπη έχει αποτελέσει αντικείμενο διένεξης εδώ και πολλά χρόνια στη βρετανική πολιτική σκηνή, σημειώνει ο Μπλερ. Είναι η πρώτη φορά όμως που ακόμα και κυβερνητικά στελέχη εκφράζουν την επιθυμία τους για αποχώρηση από την ΕΕ.

«Ο λόγος για αυτή την αναζωπύρωση σκεπτικισμού και την εχθρότητα προς την ΕΕ, δεν είναι δύσκολο να κατανοηθεί. Η Ευρώπη βρίσκεται σε κρίση. Ο ελαττωματικός σχεδιασμός του ευρώ - μια οικονομική ένωση που υποκινείται από την πολιτική, αλλά εκφράζεται στην οικονομία - έχει γίνει προφανής. Οι διαρθρωτικές αλλαγές στις οικονομίες που παρουσίασαν απότομη πτώση των επιτοκίων, όταν ενώθηκαν με το κυρίαρχο, γερμανικό νομισματικό μπλοκ, τώρα πρέπει να διορθωθούν γρήγορα και χωρίς την πολυτέλεια της υποτίμησης». Τι πρέπει να γίνει; «Η εμβληματική πολιτική της Ευρώπης παίρνει επικίνδυνη κλίση. Για να σωθεί, απαιτεί ένα ‘μεγάλο παζάρι’ παρά πρόσθετα μέτρα, με τη Γερμανία να συμφωνεί, ουσιαστικά, σε κάποια μορφή ισομερούς κατανομής των χρεών, ενώ οι χώρες οφειλέτες θα πραγματοποιήσουν βαθιές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και η ΕΚΤ θα ελέγχει το παζάρι. Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι αυτό μπορεί να συμβεί. Αλλά ακόμα κι έτσι, η Ευρώπη θα υποφέρει για κάποιο χρονικό διάστημα».

Ο Μπλερ σημειώνει ότι ο ευρωσκεπτικισμός είναι δικαιολογημένος. Όπως υποστηρίζει όμως, «η ηγεσία δεν αφορά τις βραχυπρόθεσμες πολιτικές», αλλά τις μακροπρόθεσμες. Το «Η Ευρώπη βρίσκεται σε κρίση, επομένως να φύγουμε» μπορεί να αποτελεί πλειοψηφία σε μια δημοσκόπηση. Όμως, στο "συνεπώς" βρίσκεται ένα τεράστιο σφάλμα. Πιστεύω ότι μια τέτοια πολιτική θα ήταν πολιτικά εξουθενωτική, οικονομικά επιζήμια και εξαιρετικά καταστροφική για τα αληθινά μακροπρόθεσμα συμφέροντα της Βρετανίας. Η χώρα μας αντιμετωπίζει πραγματικό και υπαρκτό κίνδυνο από ενδεχόμενη έξοδο. Η σωστή πολιτική είναι να συνεργαστεί με την Ευρώπη, ώστε να καταστεί σαφές ότι η Βρετανία σκοπεύει να συμμετέχει ενεργά σε συζητήσεις για το μέλλον της Ευρώπης και για την οικοδόμηση συμμαχιών και να διαμορφώσει ένα αποτέλεσμα που είναι σύμφωνο με το δρόμο προς τα εμπρός, όχι μόνο για τη Βρετανία αλλά για την Ευρώπη στο σύνολό της». Επισημαίνει δε τη διαφορά του σημερινού ευρωσκεπτικισμού με το παρελθόν: «Ο σημερινός ευρωσκεπτικισμός είναι μεγαλύτερος από ό, τι ήταν 66 χρόνια πριν, όταν άρχισε το έργο. Αλλά είναι διαφορετικός. Τότε, η λογική ήταν η ειρήνη. Σήμερα, είναι δύναμη. Τότε, ήταν για μια ήπειρο που δοκιμάστηκε από έναν πόλεμο στον οποίο η Γερμανία ήταν ο επιτιθέμενος και η Βρετανία ο νικητής. Σήμερα, πρόκειται για έναν κόσμο στον οποίο η παγκόσμια γεωπολιτική υφίσταται την πιο βαθιά αλλαγή της εδώ και αιώνες. Η ισχύς μετατοπίζεται από τη Δύση στην Ανατολή. Η Κίνα έχει έναν πληθυσμό που είναι τρεις φορές μεγαλύτερος από εκείνον της ΕΕ και μια οικονομία που τελικά θα είναι η μεγαλύτερη στον κόσμο. Η Ινδία έχει περισσότερους από ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους. Ο πληθυσμός της Ινδονησίας είναι τρεις φορές μεγαλύτερος από αυτόν της μεγαλύτερης ευρωπαϊκή χώρα και μια σειρά από χώρες - συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, της Βραζιλίας, του Μεξικού, του Βιετνάμ, των  Φιλιππίνων, της Αιγύπτου - έχουν σήμερα περισσότερους ανθρώπους από ό, τι οποιοδήποτε κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτί είναι ζωτικής σημασίας, γιατί, καθώς η τεχνολογία και το κεφάλαιο διακινούνται παγκόσμια, μια επανευθυγράμμιση του ΑΕΠ και του πληθυσμού θα συμβεί: όσο μεγαλύτερος ο πληθυσμός μιας χώρας, τόσο μεγαλύτερη και η οικονομία της. Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν εξαιρετικά ισχυρές, με τις στρατιωτικές τους δυνάμεις να είναι οι μεγαλύτερες και καλύτερα εξοπλισμένες στον κόσμο, αλλά η θέση της ως η μόνη υπερδύναμη του κόσμου θα γίνει αβάσιμη». Η σημερινή πολιτική της Ευρώπης, γράφει ο Μπλερ, είναι θηριωδώς ρεαλιστική. Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, είναι «όχι αν θέλουμε Ευρώπη, αλλά τι Ευρώπη θέλουμε».

«Αυτή είναι η χειρότερη πιθανή στιγμή για να μιλά η Βρετανία για αποχώρηση. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε την εγκατάλειψη του πεδίου μόλις άρχισε το παιχνίδι, και την περιθωριοποίηση την ίδια στιγμή που θα έπρεπε να είμαστε στο επίκεντρο των γεγονότων» γράφει. Η Βρετανία θα μπορούσε να επιβιώσει εκτός Ευρώπης, υποστηρίζει. Το θέμα είναι πως. «Όσοι λένε ότι η θέση της Βρετανίας είναι εκτός Ευρώπης θα πρέπει τουλάχιστον να διευκρινίζουν τις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές που θα πρέπει να εφαρμοστούν για τη δημιουργία ενός τέτοιου μέλλοντος.
Η Βρετανία εκτός ΕΕ θα αντιμετωπίσει τρία σημαντικά μειονεκτήματα. Κατ 'αρχάς, θα χάσει τον παγκόσμιο ηγετικό ρόλο της. Δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες για το θέμα αυτό. Η ένταξη της Βρετανίας στην ΕΕ επηρεάζει το πώς την αντιμετωπίζει ο υπόλοιπος κόσμος και δη οι σύμμαχοί της. Κάθε αμερικανός πρόεδρος που γνωρίζω θα θεωρούσε την έξοδο της Βρετανίας τρέλα. Η ιδέα ότι θα αναζητήσει νέες συμμαχίες με χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία είναι ευφάνταστη […] Δεύτερον,
παρά τους στενούς οικονομικούς δεσμούς της Βρετανίας με την Ευρώπη, το να αποχωρήσει από την ΕΕ θα την αποκλείσει από την διαδικασία λήψης αποφάσεων για τον καθορισμό των κανόνων της ενιαίας αγοράς. Οι βρετανικές εταιρείες το γνωρίζουν αυτό. Το ίδιο και οι παγκόσμιες εταιρείες που χρησιμοποιούν το Ηνωμένο Βασίλειο ως ευρωπαϊκή βάση. [….] Τελικά, η Βρετανία θα χάσει την ευκαιρία για συνεργασία και μεγαλύτερη αντοχή σε θέματα που την ενδιαφέρουν, όπως η κλιματική αλλαγή και το περιβάλλον και οι εμπορικές διαπραγματεύσεις όπου συχνά μες συμφέρει να έχουμε την ευρωπαϊκή και όχι την αμερικανική υποστήριξη, οι διμερείς διαφορές, όπως είδαμε πρόσφατα με την Αργεντινή και η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Η Βρετανία θα αποκοπεί από τις μελλοντικές εξελίξεις στην Ευρώπη, σε μια εποχή που οι χώρες σε όλο τον κόσμο αξιοποιούν τις ευκαιρίες που προσφέρονται από την περιφερειακή ολοκλήρωση». Και καταλήγει: «Αν η Βρετανία επικεντρωθεί κατά τα επόμενα χρόνια στο πώς μπορεί να βοηθήσει την Ευρώπη να ανακάμψει και να ευημερήσει, αντί στο πως θα αλλάξει τη σχέση της με την Ευρώπη, δεν θα πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία για το ύφος και το πλαίσιο που  θα διαπραγματευτούν οι σημερινοί εταίροι μας. Θα υπάρχουν διαβαθμίσεις ευγένειας. Αλλά δεν θα μας ευχαριστήσουν, ούτε θα μας φιλοξενήσουν. Έτσι, η Βρετανία δεν πρέπει να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο, εκτός αν είναι διατεθειμένη να ακολουθήσει τη διαδρομή προς την έξοδο.
Υπάρχει ένα ιστορικό μάθημα. Το 1946, όταν η Ευρώπη συζητούσε τα πρώτα δειλά της  βήματα προς την ένταξη, ο Γουίνστον Τσόρτσιλ έδωσε την περίφημη ομιλία του κάνοντας λόγο για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Αλλά είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι υποστήριζε με πάθος την ανάγκη Γαλλία και Γερμανία να συνεργαστούν για να βρεθεί αυτή τη νέα Ευρώπη, που πίστευε ότι ήταν ο δρόμος για την ειρήνη μετά τη φρίκη του πολέμου. Ήταν μια καλή ευχή. Αλλά δεν σκόπευε να εντάξει και τη Βρετανία και δεν το έκανε.

Η Βρετανία πέρασε τις επόμενες δύο δεκαετίες προσπαθώντας να ενταχθεί. Και όταν, τελικά, το έκανε, πολλοί από τους κανόνες και ένα μεγάλο μέρος της θεσμικής υποδομής είχαν ήδη παγιωθεί. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αν μπορούσε να προβλέψει το μέλλον, το 1946, θα ήθελε να είναι στην Ευρώπη από την αρχή.
Η τρέχουσα ευρωπαϊκή κρίση θα παράγει μια νέα συμφωνία, πιθανότατα βαρυσήμαντη όπως και εκείνη πριν από 66 χρόνια. Η Βρετανία δεν θα πρέπει να κάνει το ίδιο λάθος δύο φορές. Αυτή τη φορά, ανεξάρτητα από τις προκλήσεις, θα πρέπει να μπούμε στον χορό και να είμαστε μέρος της συλλογικής προσπάθειας για να καταστεί η Ευρώπη ισχυρή και αποτελεσματική για μια ακόμη φορά.
Η Ευρώπη είναι ένα πεπρωμένο που η Βρετανία δεν πρόκειται ποτέ να αποδεχτεί εύκολα. Αλλά κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο για να παραμείνει μια παγκόσμια δύναμη, πολιτικά και οικονομικά. Θα ήταν ένα μνημειώδες λάθος χειρισμού το να γυρίσουμε την πλάτη μας στην Ευρώπη και να εγκαταλείψουμε μια κρίσιμη θέση ισχύος και επιρροής στο εικοστό πρώτο αιώνα».

 

http://www.project-syndicate.org/commentary/britain-and-its-potential-withdrawal-from-the-european-union-under-cameron-by-tony-blair

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. αργατεία avatar
    αργατεία 10/12/2012 23:37:08

    σωστός ο Τόνυ, επίσης θα πρέπει να πάψουν να λειτουργούν και ως "δούρειος ίππος" των υπερατλαντικών συμμάχων...αυτή η κρίση ελπίζω να γίνει αφορφή να ανασυνταχθεί ο δυτικός συνασπισμός (ΗΠΑ-Ε.Ε) και να επινοήσει τρόπους ανασυγκρότησης της ήπιας ηγεμονίας και ηγεσίας του στον πλανήτη, με την Ελλάδα να μπορεί να διαδραματίζει κάποιον ρόλο σε αυτή την διαδικασία ως το συμβολικό κέντρο (μαζί με τους Ιταλούς) αυτής της συμμαχίας της Δύσης αλλά και ως ένα από τα πολλά κέντρα τεχνολογίας, εμπορίου, επιστήμης, επιχειρηματικότητας και τεχνών, η ΕΕ αναγκαστικά θα πάρει μια πιο πολυκεντρική δομή...αυτά δεν είναι ανέφικτα πράγματα, πολύ ρεαλιστικά είναι αλλά θέλουν ηγεσίες να τα επεξεργαστούν και να τα υλοποιήσουν....για να δούμε..

  2. αργατεία avatar
    αργατεία 10/12/2012 23:39:20

    η μεσόγειος και ο εύξεινος πόντος είναι δυο πολύ οικείες θάλασσες για εμάς τους Έλληνες, πρέπει να δραστηριοποιηθούμε οικονομικά και πολιτιστικά σε αυτούς τους χώρους, χρειαζόμαστε μια νέα ελληνική εξωτερική πολιτική και έναν νέο ελληνικο κοσμοπολιτισμό (ή για να το θέσω αλλιως, έναν δικό μας ελληνικό δρόμο στην νεωτερικότητα, ακόμα τον ψάχνουμε...)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.