#_CRON_JOB_#
#_CRON_JOB_#
09/01/2013 09:00
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΣΧΟΛΙΟΥ

Το επόμενο μεγάλο λάθος της Ευρώπης



Καθώς οικοδομούσαν την νομισματική ένωση της Ευρώπης, οι πολιτικοί ηγέτες δεν αναλογίστηκαν όλες  τις επιπτώσεις, γεγονός που οδήγησε σε σοβαρά ελαττώματα στο σχεδιασμό της. Το χειρότερο είναι ότι δεν μοιάζουν να έχουν διδαχτεί από αυτή την εμπειρία, διότι ετοιμάζονται να χρησιμοποιήσουν την ίδια προσέγγιση και στην αντίστοιχη πολιτική ένωση, υποστηρίζει ο Χάρολντ Τζέιμς, καθηγητής Ιστορίας και Διεθνών Σχέσεων στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον και καθηγητής Ιστορίας στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας.

Η λογική της οικονομικής κρίσης οδηγεί τους Ευρωπαίους σε μεγαλύτερη ενσωμάτωση, η οποία συνεπάγεται νέους μηχανισμούς πολιτικής έκφρασης. Πολύ πριν εμφανιστεί η κρίση, η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρείτο ευρέως ότι υπέφερε από «δημοκρατικό έλλειμμα». Τώρα, ενώ πολλοί Ευρωπαίοι κατηγορούν την ΕΕ για τα  επώδυνα μέτρα λιτότητας, αυτή η άποψη γίνεται ολοένα και πιο ισχυρή - και οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης πιστεύουν ότι πρέπει να δράσουν άμεσα για την αντιμετώπισή της.

Δυστυχώς, η Ευρώπη αντιμετωπίζει και άλλο ένα έλλειμμα: παρουσιάζει έλλειψη πολιτικής ηγεσίας. Οι χαρισματικές μορφές των μέσων του 20ου αιώνα - Τσόρτσιλ, Αντενάουερ και Ντε Γκολ - δεν έχουν ομοίους τους στις μέρες μας. Οι πολίτες συνδέουν την Ευρώπη πρωτίστως με την τεχνοκρατική εκλογίκευση και τη γραφειοκρατική θολούρα.

Οι αξιωματούχοι της ΕΕ ανταποκρίνονται σε αυτά τα ελλείμματα με μια πρωτοβουλία μεταρρύθμισης και εκδημοκρατισμού  της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ο νυν πρόεδρός της Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο υποστηρίζει ότι τα κόμματα με παρόμοια ιδεολογία που θα κατέβουν στις επόμενες ευρω-εκλογές πρέπει να εντείνουν τη συνεργασία, στο πλαίσιο μιας πολιτικής «οικογένειας» και έπειτα από κοινού να ορίσουν υποψηφίους  για την προεδρία της Επιτροπής.  Έτσι, οι ψηφοφόροι θα έχουν  πιο άμεσο ρόλο στην εκλογή του κορυφαίου ευρωπαίου αξιωματούχου. Θα αισθάνονται σα να εκλέγουν κυβέρνηση. Και οι πολιτικοί θα πρέπει να προβάλουν τις αρετές τους για να εκλεγούν.

Αυτή η προσέγγιση έχει υποστηριχθεί από αυθεντίες, όπως ο πρώην Πρωθυπουργός της Βρετανίας Τόνι Μπλερ. Επειδή προφανώς δεν συνεπάγεται πραγματική απώλεια της εξουσίας των εθνικών κυβερνήσεων, έχει επιτευχθεί μια ορισμένη αποδοχή και είναι πολύ κοντά στο να εφαρμοστεί. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι μια καλή ιδέα. Ειδικότερα, η κατανόηση της ανάγκης να μπουν τα υφιστάμενα πολιτικά κανάλια της Ευρώπης σε ένα δικομματικό σύστημα, με τους σοσιαλδημοκράτες από τη μία πλευρά και τα «λαϊκά κόμματα» από την άλλη, είναι βαθιά προβληματική.

Το δικομματικό κοινοβουλευτικό μοντέλο εμφανίστηκε τον δέκατο ένατο αιώνα στη Μεγάλη Βρετανία. Οι ψηφοφόροι επέλεγαν μόνο ένα αντιπρόσωπο για τη Βουλή των Κοινοτήτων και το κόμμα της πλειοψηφίας διόριζε στη συνέχεια τον πρωθυπουργό. Η σύγχρονη βρετανική κωμική όπερα «Iolanthe» δόξασε το γεγονός ότι «κάθε αγόρι και κάθε κορίτσι που έρχεται σε αυτόν κόσμο είναι είτε ένας μικρός Φιλελευθέρος είτε ένας μικρός Συντηρητικός». Τι γίνεται όμως αν δεν είναι έτσι;

Στο σταθερό βρετανικό μοντέλο, εάν ένα πολιτικό κόμμα είναι πολύ ριζοσπαστικό, θα χάσει το πολιτικό κέντρο στις επόμενες εκλογές. Η αντιπαλότητα των κομμάτων είναι υγιής, αν και υπάρχει μια ενσωματωμένη τάση να αναζητούν λύσεις που απαιτούν μια ευρεία κοινωνική συναίνεση. Αλλά ένα τέτοιο θεσμικό αποτέλεσμα δεν είναι αναπόφευκτο (και κατά πάσα πιθανότητα δεν αντέχει ακόμη και στη σύγχρονη Βρετανία).

Οι βρετανοί νομοθέτες ήθελαν να συστήσουν αυτό το μοντέλο και σε άλλες χώρες. Ήταν ιδιαίτερα πειστικοί στις πρώην αποικίες της Βρετανίας, κυρίως στα νέα ανεξάρτητα κράτη της Αφρικής. Τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά. Οι πολίτες δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί θα πρέπει να ευθυγραμμίσουν τις πολιτικές προτιμήσεις τους σε έναν απλό διαχωρισμό αριστεράς-δεξιάς. Αντ ‘αυτού, η πολιτική ήταν συνήθως φορμαρισμένη με όρους της παλιάς ενδο-ομάδας ή διακρατικών εντάσεων. Οι σύγχρονες Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι επίσης μια συναρπαστική απόδειξη ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ δύο κομμάτων οδηγεί σε αυξημένη μετριοπάθεια και πολιτικό κεντρισμό. Αντίθετα, η κομματική πάλη μπορεί να διεξαχθεί στα άκρα των κομμάτων.

Η δικομματική μετριοπάθεια έχει νόημα μόνο εάν οι κύριες διαφορές αφορούν αναδιανεμητικές προτιμήσεις σε ένα απλό μοντέλο που καθοδηγείται από ένα σχεδόν μαρξιστικό είδος οικονομικού ντετερμινισμού. Το αριστερό κόμμα θέλει να αναδιανείμει τον πλούτο και τα εισοδήματα περισσότερο, και το δεξιό κόμμα λιγότερο. Αλλά και οι δύο πρέπει να περιοριστούν και καθώς απευθύνονται στον μέσο ψηφοφόρο, γίνονται σχεδόν πανομοιότυπες εναλλακτικές λύσεις.

Σε έναν παγκοσμίως διασυνδεδεμένο κόσμο, ωστόσο, μια νέα πολιτική έχει αναπτυχθεί, στην οποία και τα αριστερά και τα δεξιά περιθώρια φοβούνται ότι χωρίς  ανταγωνισμό ή επιρροή θα περιορίσουν την ικανότητά τους να διαμορφώνουν πολιτικές επιλογές. Τότε, οι κύριες πολιτικές προτιμήσεις τους αντιστέκονται σε αυτές τις εξωτερικές απειλές. Η παλιά πόλωση αριστεράς-δεξιάς δεν λειτουργεί πλέον.

Η τεχνητή δημιουργία μιας νέας ευρωπαϊκής πόλωσης μεταξύ αριστεράς και δεξιάς θα δημιουργούσε νέες μάχες - και θα εντείνει τις παλιές - για αναδιανομή. Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να κρατήσει ενωμένη την Αριστερά θα ήταν ο ισχυρισμός ότι πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη αναδιανομή: αλλά σε ποιον και σύμφωνα με ποιον  μηχανισμό;
Ούτε είναι σαφές ότι οι ισπανοί σοσιαλιστές έχουν περισσότερα κοινά με τους γερμανούς σοσιαλδημοκράτες από ό, τι με τους ομοεθνείς συναδέλφους τους. Κάθε ιδεολογική κατηγοριοποίηση κατά πάσα πιθανότητα θα συσπειρωνόταν σύμφωνα με περίπλοκες εθνικές γραμμές - διαιρέσεις που θα αντικατοπτρίζονταν πιθανότατα στον εμπλεκόμενο ανταγωνισμό για τον πιο χαρισματικό. Αντί να ενθαρρύνουμε νέους Τσόρτσιλ και Αντενάουερ, το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι νέοι Χίτλερ ή Στάλιν.

Υπάρχει ένα καλύτερο μοντέλο, που αναπτύχθηκε σε έναν γλωσσικά, πολιτισμικά, θρησκευτικά διαφορετικό δοκιμαστικό σωλήνα στην γεωγραφική καρδιά της Ευρώπης: το ελβετικό μοντέλο της Konkordanzdemokratie. Στο ελβετικό σύστημα, ορισμένα κόμματα ανταγωνίζονται, αλλά δεν στοχεύουν στον έλεγχο της κυβέρνησης αποκλειστικά. Αντ ‘αυτού, όλα τα μεγάλα κόμματα εκπροσωπούνται στην κυβέρνηση και ως εκ τούτου είναι υποχρεωμένα να καταλήξουν σε συμβιβασμούς. Τα μέλη της ομοσπονδιακής κυβέρνησης καθοδηγούνται κάποιες φορές από τα περιφερειακά συναισθήματα και άλλες από ιδεολογικές δεσμεύσεις: όλοι πρέπει να διαπραγματευτούν για να λάβουν αποφάσεις.

Η ελβετική λύση της εκλογής μιας σφαιρικής και ισορροπημένης κυβέρνησης τείνει να παράγει ανιαρή πολιτική. Ως γνωστόν, ελάχιστοι γνωρίζουν ποιος έχει κάθε χρόνο την κυλιόμενη προεδρία της Ελβετίας. Οι χαρισματικοί πολιτικοί ενεργούν μέσω της πόλωσης, του προσεταιρισμού και της κινητοποίησης των υποστηρικτών τους. Οι συνηθισμένοι πολιτικοί, αντίθετα, απαιτούν τη διατήρηση ενός χαμηλού προφίλ και είναι πρόθυμοι να κάνουν συμβιβασμούς. Η Ευρώπη σήμερα δεν χρειάζεται εμπνευσμένους ηγέτες που θα προκαλέσουν ένα λαϊκιστικό παραλήρημα. Αντιθέτως, χρειάζεται ηγέτες που τους σέβονται στον τόπο τους και οι οποίοι είναι σε θέση να εργάζονται σε ένα πολύπλοκο και πολυδιάστατο πολιτικό κόσμο.

Project-syndicate

Πυθία 

 

ΣΧΟΛΙΑ

  1. αννιβας avatar
    αννιβας 09/01/2013 09:22:23

    Η Ευρώπη δεν χρειάζεται να ψάχνει για νέα μοντέλα πολιτικής . Εχει στο Βορρά της το καλύτερο απο τα υπαρκτά και λειτουργούντα μοντέλα που είναι το Σκανδιναυικό σε πρώτη θέση και το Αμερικανικό που προέρχεται επίσης απο την Ευρώπη. Το ζητούμενο είναι να επανέλθει η αρχή της ισότητας και ισονομίας που έχει παραβιασθεί κατάφωρα με την επιβολή του δικαίου του ισχυρού που είναι αυτή τη στιγμή η Γερμανία. Αν ΟΛΟΙ οι κάτοικοι της ΕΕ αποκτήσουν κοινή Εθνικότητα, Στρατό,Οικονομία-φορολογία,επίσημη γλώσσα, δίκαιο και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΟΤΗΤΑ στις κρατικές παροχές και υποχρεώσεις, η ισορροπία θα αποκατασταθεί και η ΕΕ θα γίνει Ενα Ενιαίο Ομόσπονδο κράτος προοδευτικώτερο των Η.Π.Α. Αν συνεχίσει στο δρόμο των συντηρητικών προς την Ευρώπη τών δούλων του Νότου και των Ελεύθερων του Βορρα, αναπόφευκτα θα διαλυθεί και μάλιστα σύντομα...

    • Playstasion avatar
      Playstasion @ αννιβας 10/01/2013 00:43:55

      Η ΗΠΑ ειναι ενα ΕΝΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΚΡΑΤΟΣ που φτιαχθηκε απο ΑΠΟΙΚΟΥΣ και απεκτησαν με το καιρο ΜΙΑ ΕΝΝΑΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ (ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ) , πετυχε το εγχειρημα διοτι ηταν ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΕ ΞΕΝΟ - ΑΓΝΩΣΤΟ ΤΟΠΟ που συνεργαστηκαν μεταξυ τους
      Σε αντιθεση με τα ευρωπαικα κρατη που δομηθηκαν σε τελειως διαφορετικες βασεις

      Πως γινεται να ενωσεις πολλα ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΛΑΟΥΣ σε ενα ΕΝΝΑΙΟ ΚΡΑΤΟΣ , σβηνωντας διαφορες χιλιετιριδων , καταργωντας ηθη εθιμα και εθνικες ταυτοτητες με τα οποια δομηθηκαν?

      Μιλας για ισοτητα , πως δυναται να δεχτει ο γερμανος να ειναι ισοτιμος με τον Ελληνα ,τι σοι εξουσια θα ειναι αυτη που θα κατανεμεται ΔΙΚΑΙΑ μεταξυ ανισχυρων λαων και ισχυρων?
      Η ΕΕ δεν θα γινει ποτε ΗΠΑ σε κανενα τομεα γιατι παντου υστερει , λογω των ΕΘΝΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ - ΗΘΗ - ΕΘΙΜΑ - ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ μεταξυ των λαων
      Μονο αυτοκρατορια μπορει να γινει διοικουμενη απο ισχυρους , οπως εγινε στο παρελθον με τα γνωστα αποτελεσματα

    • Γιώργος Αχαιός avatar
      Γιώργος Αχαιός @ αννιβας 10/01/2013 00:57:02

      Σκανδιναβικό μοντέλο;;;

      Στην Σουηδία η ανεργία των νέων έφτασε το τερατώδες 25% και ανεβαίνει. Μεταναστεύουν εκτός ΕΕ με επιχορήγηση του κράτους!!!!!!!


      http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/sweden/9645959/Sweden-pays-jobless-youth-to-move-to-Norway.html

      http://www.unric.org/en/youth-unemployment/27411-sweden-highest-ratio-of-youth-unemployment

      Στον διάολο να πάει η ψωροευρώπη.

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Τα δεδομένα σας είναι ασφαλή! H διεύθυνση email δε θα δημοσιευθεί. Τα στοιχεία θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για τη δυνατότητα σχολιασμού στο antinews.gr .

Tα πεδία με αστερίσκο (*) είναι υποχρεωτικά.